22.11.1970
Posiadłość Rookwoodów, Little Hangleton
Vespera Rookwood & Ulysses Rookwood & Augustus Rookwood & Chester Rookwood

Vespera od początku wiedziała jaka będzie jej rola, nigdy temu nie przeczyła i nigdy się nie buntowała. Miała zostać żoną, potem matką, zajmować miejsce na uboczu jako obserwator. To pierwsze i drugie jakoś za bardzo jej nie wychodziło, ale mimo wszystko nadal miała wsparcie swojego ojca i chyba tylko to ją trzymało przy zdrowych zmysłach, że nie została przez niego odrzucona. Lubiła chaos – oczywiście – ale nigdy nie przyszłoby jej do głowy, aby wprowadzać ten chaos w życie jej ojca. Miał swoje wady, był zaborczy i żądny posłuszeństwa, które wręcz zaprogramował w umyśle Vespery. Nie liczyło się to, czy zgadzała się z wolą swojego rodziciela, a to, że miała wykonywać jego polecenia. W pewnym sensie było to nawet wygodne, ponieważ nie musiała się skupiać na wyborach – miała jeden wybór – to co powie jej tata.

W życiu poza rodzinnym już nie było tak łatwo. Była pewna swojej wartości, tego kim jest i co za cel chce osiągnąć. Nie miała zamiaru słuchać się obcych ludzi i tak też traktowała swoich mężów, mimo młodego wieku, gdy pierwszy raz wychodziła za mąż nie miała zamiaru podporządkować się obcemu człowiekowi. Jedyną osobą, której mogła się podporządkować był jej ojciec, z którym żyła odkąd przyszła na ten świat i tak miało być zawsze. Słuchała się tych, których wskazał jej ojciec – Czarny Pan, Robert Mulciber. To osoby wskazane przez Chestera i tych osób miała się słuchać za wszelką cenę – nawet cenę życia.

Vespera od kilku miesięcy zaczynała wracać do życia. Częściej można było zobaczyć na jej ustach charakterystyczny dla niej złośliwy uśmieszek, jej skóra nabrała koloru, a spod oczu zniknęły cienie. Zaczęła bardziej o siebie dbać. Jej bliscy wiedzieli, dlaczego była taka wykończona przedtem. Było to spowodowane jej nienormalnym mężem, który próbował ją zabić, a którego została zmuszona się pozbyć wraz z bratem tego roku. Teraz była innym człowiekiem niż wcześniej, a brat z ojcem mogli odetchnąć. Była w stanie skupić się teraz na ważniejszych sprawach niż martwienie się o własne życie, we własnym łożu. Szła obok swojego brata do gabinetu swojego ojca – nie była jednak równo obok niego, pozwoliła mu prowadzić. Zawsze tak robiła – uroiła sobie, że w ten sposób okazuje mu szacunek, że zawsze jest tuż za nim i zawsze może na nią liczyć – tak jak ona mogła liczyć na niego w najciemniejszych momentach swojego życia.

— Jak myślisz o co może chodzić? – zapytała nim jeszcze dotarli do gabinetu Chestera.

Chciała znać jego zdanie, jego myśli, chciała wiedzieć na co on się przygotowuje ewentualnie zmieniając swoje zdanie na temat tego spotkania. Vespera podejrzewała, że chodziło o manifest ich Pana, ale ciekawiło ją, co jeszcze ojciec dla nich szykuje. Może jakaś ciekawa misja, aby pokazać plugastwu kto rządzi. Vespera chętnie uczestniczyła w atakach mimo, że nie była za bardzo bojowo nastawiona do świata. Zdecydowanie wolała inteligentne atakowanie z ukrycia, wchodzenie w przeszłość przeciwnika i katowanie go jego własnymi brudami. To był jej żywioł, który z chęcią wykonywała. Nie wahała się przed krzywdzeniem ludzi, nie przejmowała się bólem, który mogła sprawić innym – nawet kobietom. Sama była kobietą i nie miała litości wobec nich.

Manifest Czarnego Pana był w jej oczach dobrym posunięciem, wszyscy powinni wiedzieć, co jest słuszne i kto jest prawdziwym przywódcą, a plugastwo tego świata powinno samo siebie pozbyć, aby ułatwić sobie życie.

Gdy dotarli pod gabinet ojca pozwoliła bratu zapukać, a gdy usłyszeli pozwolenie weszła tuż za nim. Stała prosto, z dumnie uniesionym podbródkiem. Znała to miejsce bardzo dobrze, a mimo to rozglądała się tak, jakby była tu pierwszy raz. Szukała nowych rzeczy, które mogły się tu pojawić od jej ostatniej wizyty – w końcu skupiła wzrok na ojcu czekając na jego słowa.

Miała na sobie ciemną suknię, której rękawy zakrywały mroczny znak otrzymany kilka dni temu, gdy ojciec zdecydował się ją oddać na służbę Czarnemu Panu. Otrzymała go za to, że była wierna, uległa i nie sprzeciwiała się żadnym słowom jej ojca oraz Lorda Voldemorta. Nie jeden raz w przyszłości okaże się być przydatna w atakach, w przesłuchiwaniu wrogów, a jej widmowidzenie świetnie zda się podczas wyciągania z obcych informacje bez potrzeby używania zbędnych słów.

Na odpowiedź brata nic już nie powiedziała. Wiedziała, że jej brat się nie mylił. Oboje znali Chestera na tyle dobrze, aby nie łudzić się, że będzie chciał ich zapytać o samopoczucie. W ostatnim czasie raczej inny temat nie zagości między Rookwoodami. Gdy ojciec zaczął się wypowiadać chłonęła każde słowo nie siląc się na analizę, gdyż przekaz był jasny. Oczekiwał raportu dotyczącego ostatnich wydarzeń. Vespera nie zamierzała kłamać ojcu – owszem potrafiła to robić świetnie, czasami nadużywała tej umiejętności, ale jakoś przed Chesterem czuła zbyt duży respekt, a może strach, aby mu kłamać. Można było zdecydowanie zauważyć, że dziewczyna myśli nad odpowiedzią, odpowiednim doborem słów, aby jej wypowiedź brzmiała idealnie jak cała jej aparycja i otoczenie, które wokół siebie tworzyła. W jej życiu nie było miejsca na brak planu, nawet tworzony przez nią chaos był uporządkowany niezależnie od tego jak absurdalnie to brzmiało. Była perfekcjonistką, która nienawidziła, gdy coś wychodziło poza jej plan, poza ramy, które sobie ustaliła. Dlatego nigdy nie pozwalała sobie na miłość, na zbędne emocje, które miały zaprzepaścić to, do czego dążyła.

— Myślę, że była to odpowiednia pora, aby Czarny Pan pokazał światu na co go stać. Słuszne posunięcie, jednak obawiam się, że może to nam zabrać anonimowość oraz momenty na zaskoczenie, że od teraz wszelkie miejsca, w których będzie można zorganizować atak będą bardziej strzeżone niż zwykle. – Zauważyła dobierając odpowiednio słowa tak, aby nie zabrzmiały jak atak, a jak delikatna obawa jej logicznego umysłu. – Mimo wszystkich tych obaw ufam, że Czarny Pan wie co robi, że cała ta sytuacje okaże się być owocna w naszych planach, a przede wszystkim zyskamy zdecydowanie więcej popleczników, gdyż więcej osób się o nas dowie. – odpowiedziała na prawie jednym tchu. Nie chciała zabrzmieć jak ktoś kto neguje decyzje ich Pana, ale miała nadzieję, że te słowa będą dla ojca przydatne i pomoże mu to w organizacji tego, co próbują osiągnąć.

Chester wychodził z założenia, że na wszystko jest właściwy czas i miejsce. Teraz nie był ten moment, w którym miał sposobność spędzić z nimi czas, jak ojciec z synem i córką. Nie była także pora spożywania wspólnego posiłku, sprzyjająca prowadzeniu bardziej trywialnych rozmów o ich samopoczuciu, pracy, wartych uwagi zdarzeniach, które miały miejsce danego dnia i tym podobnych rzeczach, o których zwykł dowiadywać się w takich chwilach. W dniach wolnych od pracy albo tuż po jej zakończeniu, jeśli nie wracał zbyt późno do posiadłości. Przecież nie będzie ich budzić ze snu, tym bardziej, że sam chciał udać się na zasłużony odpoczynek.

Panującą błogą ciszę podczas swojej wypowiedzi przyjmował z niejakim zadowoleniem. Nieprzerywanie mu postrzegał jako oznakę dobrego wychowania jego dzieci i okazywania szacunku swojemu rodzicowi. Wpoił tej dwójce respekt do swojej osoby. Synowie Alberta nie żyli. Jeden z nich okazał się wielkim zawodem dla całej ich rodziny. Jego bratanek, Sauriel lubił pyskować każdemu kto się napatoczył jakby nie pozostawił za sobą okresu młodzieńczego buntu. Za każdym razem doprowadzał go tym do szewskiej pasji i nierzadko chęć dokonania mordu na bratanku. Pod tym względem uważał, że miał przyzwoicie ułożone dzieci. To kolejny powód do tego aby móc się tym szczycić w odpowiednim towarzystwie.

Ze strony swoich dzieci Chester oczekiwał udzielenia mu przemyślanych odpowiedzi, w których nie będzie musiał doszukiwać się  istnienia głębszego sensu. Postrzegał Vesperę i Ulyssesa za wyjątkowo inteligentnych i nie chciał zostać zmuszonym do zmiany swojego stanowiska w kwestii inteligenci swoich potomków. Zdawał sobie z tego sprawę, że pod wieloma względami to Vespera była bardziej do niego podobna. Pozostawał świadom, że jego syn był przeciwieństwem swojej siostry. Nie był pozbawiony przymiotów, które cenił. Nie faworyzował żadnego z nich jako ojciec. Jedynie nie mógł zaprzeczyć temu, że to Vespera zajdzie daleko.

— W istocie. Nie zamierzam zignorować tego, jednak my również musimy się do tego przygotować. Wielu czarodziejów zaszokują te postulaty, wielu nie potraktuje ich poważnie. Rewolucja potrzebuje czasu i po jego upływie Departament Przestrzegania Prawa zostanie postawiony w pełnej gotowości i przystosuje się do nowego zagrożenia, z którym dotąd nie mierzył na taką skalę. Będą w stanie podwoić patrole na ulicach magicznego Londynu, jednak nie zawsze dadzą radę obstawić strategiczne cele. Poplecznicy Czarnego Pana będą w ich oczach rebelią — Początkowo zgodził się z Vesperą. Brał pod uwagę kwestię anonimowości popleczników Czarnego Pana i to, że Ministerstwo będzie starało się zwalczać tę rebelię na większą skalę. Nie zmieniało to faktu, że jego córka wybiegła stosunkowo daleko w przyszłość. Była to przydatna umiejętność dla wszelkich planistów, ale sytuacja w Ministerstwie będzie zmieniać się w zależności od skali ich działań. Chester dobrze wiedział, jak funkcjonuje BUM i Biuro Aurorów. W końcu pracował w tym wydziale. Zawsze należało poznać swojego wroga przed walką z nim.

— Czy rozwiałem część twoich obaw, córko? Czarny Pan wie, co robi. Nie wszyscy dotrwają do tego momentu, w którym urośniemy w siłę — Zapytał rzeczowo, nie przestając wnikliwie przyglądać się własnej córce. Oczekiwał wyłącznie szczerych odpowiedzi. W dalszych słowach Vespery nie dopatrzył się kwestionowania słuszności czynów Czarnego Pana. Pomiędzy obawami a brakiem lojalności istniała pewna granica. Niektórzy polegną, niektórzy trafią do Azkabanu którego już nie opuszczą. Niektórzy przeżyją. Ci najwierniejsi z tych ostatnich zostaną wynagrodzeni przez Lorda Voldemorta. Powinni zrobić wszystko, aby znaleźć się w tej właśnie grupie.

— Niektórzy pośród nas mieli sposobność aby uczęszczać z Czarnym Panem do Hogwartu, zanim ten czarodziej przybrał to miano — Stwierdził wyłącznie, robiąc krótką pauzę na oddech. On nie miał takiej możliwości. Zdołał jednak zdobyć miesce przy boku tego czarnoksiężnika jako jego Prawa Ręka.

— Jak chociażby nasze dokonania, których Ministerstwo Magii nie będzie w stanie tak łatwo wyciszyć. Ostatecznie nasz głos będzie się niósł potężnym echem po świecie czarodziejów — Sam odniósł się do słów syna, przenosząc spojrzenie na swojego syna. Nie zakwestionował jego słów. Gdy już rewolucja nabierze rozpędu zamierzał rozkręcić propagandową machinę, która będzie zalewać świat czarodziejów odpowiednimi treściami o charakterze propagandowym i antymugolskim. Do wszystkiego potrzebował jedynie czasu i odpowiednich ludzi.

— Nigdy w to nie wątp, synu — Powiedział na koniec. przynajmniej na chwilę obecną. Najwyraźniej czekała ich dłuższa rozmowa.

Vespera wiedziała doskonale kiedy się odzywać i co mówić. Nauczyła się tego na własnych błędach, na relacjach, które zawierała w szkole. Zawsze starała się otaczać ludźmi, aby poznawać ich zachowania, ich słabości, ich błędy, które popełniali pod wpływem emocji. Sama nie była uch pozbawiona, ale nauczyła się nad nimi panować w jakimś drobny stopniu. Doskonale sobie zdawała sprawę, że jej brat radził sobie znacznie lepiej jeśli chodzi o działanie pod wpływem chwili, nie pozwalał na słabości związane z emocjami. Vespera pod tym względem była od niego trochę inna. Każde z nich miało za to przewagi w różnych sferach społecznych.

Gdy brat zabrał swój głos skierowała ku niemu spojrzenie swych ciemnych oczu, kąciki jej pełnych ust delikatnie unosiły się w łagodnym, tajemniczym uśmiechu. Zgadzała się z jego słowami, ale nie przerywała, nie wchodziła w słowo. Chciała, aby miał szansę na wypowiedź. Nie byli już dziećmi i Vespera panowała nad swoim zachowaniem. Jako dziecko zdarzało jej się wchodzić w zdanie, myśleć do przodu, ale wszystkiego idzie się wyuczyć – nawet aktualnego opanowania. Lubiła przebywać w obecności swojego brata, lubiła budować z nim relacje i móc na nim polegać, miała też nadzieję, że i on tak samo będzie na niej polegał, że wie iż ona zawsze będzie dla niego kiedy tylko tego będzie potrzebował. Rodziny się nie wybiera, więc chciała akceptować to jacy byli w całej swojej okazałości.

— Tak, ojcze. – odpowiedziała krótko skinąwszy przy tym głową. Nie potrafiła sobie wyobrazić tego, że jej ojciec, czy brat mogliby trafić do Azkabanu. Nie dbała o innych, dbała tylko o swoich, o najważniejszych. I jakby coś takiego miało miejsce wydarłaby ich stamtąd rękami. Uknułaby taki spisek, że zostaliby uwolnieni wbrew wszystkiemu, ale były to tylko rozważania jej umysłu. Przyszłość pokaże, co tak naprawdę się stanie, czy ktokolwiek trafi do miejsca, o którym mówił jej ojciec.

— Strach to dobra broń, ale trzeba nim operować w odpowiedni sposób inaczej może nas zgubić. Ludzie nie są głupi i wiedzą, że jesteśmy ludźmi. Możemy sprawić, że nasze poczynania będą wyglądać jak mit, legenda, sprawić, że będziemy w ich umysłach symbolizować koszmar, ale musimy to robić w rozsądny sposób inaczej może to nas zgubić. – dodała jeszcze po wypowiedzi jej ojca. Nie bała się wypowiadać takich słów, nie bała się, że ojciec pomyśli, że się mu sprzeciwia. Wręcz przeciwnie wierzyła, że jeśli poda mu kilka swoich obaw sprawi, że wszystkie znikną, a jego plan, jego cel, jego decyzję nie będą miały żadnych luk i będą idealne.

Miała nadzieję, że ją zrozumieją. Strach zawsze sprawiał, że ludzie tracili wiarę, siłę i stawali się słabi, ale trzeba było nim odpowiednio operować, aby inni nie wykorzystali tego wzbudzonego strachu przeciw nim. Historia nie raz pokazała, że tyran przegrywał, bo źle korzystał ze wzbudzonego strachu. Miała nadzieję, że i oni tak nie skończą, a ich praca nie pójdzie na marne.