A więc się stało. Nie było już odwrotu - kalendarz wskazywał jedno. 23 września, to dziś. Podróż do Turcji. Hjalmar lekko obawiał się tego co może go tam spotkać. Do domu miał bardzo daleko, a w dodatku nie znał nawet języka w którym tam mówiono. To i tak był najmniejszy pikuś - nie znał zwyczajów, tradycji, kultury... Nie znał niczego. Nie wiedział jak się powinien tam zachować, co należy robić, a czego nie. Zapewne gdyby miał nastawienie Pandory, to już dawno zakupiłby dwa, a może nawet trzy podręczniki o kraju Orientu, który łączył dwa kontynenty. Jako, że był jednak upartym miśkiem, który do Islandii był przywiązany jak do niczego innego, nie zaopatrzył się w żadne książki o jej ojczyźnie. Jakoś to będzie. Zawsze jakoś jest Z tą myślą udał się do swojego przyjaciela, który miał pomóc mu z aportacją niemal pod wprost wskazany adres.

Po niedługiej, lecz całkiem nie przyjemnej podróży, znalazł się w miejscu docelowym. Pogoda była zaskakująco dobra. Sam Nordgersim mógłby stwierdzić, że panuje tutaj upał i żar, który lał się z nieba. Miał wrażenie, że słońce gra z nim w swego rodzaju podchody. Za każdą jego próbą schronienia się przed nim, gorący gigant zachodził za chmurę, stwarzając pozór cienia, co zachęcało Hjalmara do opuszczenia swojej dotychczasowej kryjówki - niestety moment później, wracało z podwójną siłą, demonstrują mu dosadnie, kto tu rządzi i czemu akurat nie on.

Poddał się po kilku próbach wygrania tej nierównej walki, a następnie skierował swoje kroki na wskazany adres. No proszę bardzo. To chyba tu Islandczyk miał przeświadczenie, że życie tutaj wygląda inaczej ale nie spodziewał się, że różnica jest aż tak diametralna. Coś co było uznawane za cud architektury na jego rodzinnej wyspie, tutaj mogło być uznane za jakiś zabytek czy pamiątkę kulturową o którą należało dbać. Jakieś witraże, kwiaty, krzewa, drzewy... Tego był po prostu ogrom. Bez większego wysiłku można było dostrzec ogrom ingerencji człowieka w okolicy, co nie było aż tak częstym widokiem na Islandii.

Nie czekając ani chwili dłużej, podszedł do drzwi i zapukał. Marzył teraz tylko o tym aby skryć swoją niemal bladą twarz przez tym wrednym słońcem - Góðan dag.... Znaczy no... Dzień dobry - odparł bezmyślnie po Islandzku aby po chwili się zreflektować i powrócić na bardziej międzynarodowy język. Zdziwił się, że drzwi zostały mu tak szybko otworzone. To jakoś kuzyn? Wzruszył ramionami i wszedł do środka, rozglądając się po pomieszczeniu w którym się właśnie znalazł. Momentalnie poczuł się jak jakiś okaz w muzeum. Czuł, że każdy jego krok, ruch, a nawet najmniejszy oddech jest obserwowany i oceniany. Poczuł się lekko nieswojo ale postanowił dalej dumnie kroczyć do przodu. Witał się z każdą napotkaną osobą, która miała tylko ochotę na wymienienie takiej grzeczności z nim.

Pewnym krokiem pokonał schody, rzucając co chwilę okiem na wszystko co go otaczało. Odwiedził dopiero jedno pomieszczenie, a już był święcie przekonany o tym, że nie widział czegoś takiego nigdy - Nic się nie dzieje - uspokoił chłopaka, machając ręką i odwzajemniając uśmiech. To nie była jego wina, że Pandora była uparta jak osioł i zapewne toczyła jakiś krwawy bój w tym momencie. No zaczyna się nieźle... Zatrzymał się kilka kroków przed drzwiami, a następnie zaczął sobie przejeżdżać po brodzie w oczekiwaniu na rozwój sytuacji.

Na całe szczęście nie musiał na to za długo czekać. Drzwi otworzyły się na oścież, a on sam mimowolnie się wyprostował, wypychając pierś do przodu, zyskując tym samym kilka centymetrów wzrostu. A druga kobieta kim była? Siostrą? Nie pamiętał aby Pandora wspominała coś o swoim rodzeństwie. Mogła mu to mówić ale on po prostu nie przyswoił tej wiedzy. Odwzajemnił uśmiech w jej kierunku, lekko unosząc lewy kącik ust. Jak małe dziecko... Pokiwał tylko przecząco głową kiedy dojrzał ubrudzony policzek. Nie spodziewał się zobaczyć chyba niczego innego.

Słowa elegantszej z kobiety sprawiły, że sam zaczął przyglądać się swojemu ubiorowi. Miał założoną lnianą koszulę, która była rozpięta na jakieś dwa lub trzy guziki z powodu gorącej temperatury jaka tu panowała. Na nogach zaś ubrał całkiem luźne spodnie z podobnego materiału co koszula. Buty też miał raczej wygodne, aniżeli galowe. W wielkim skrócie wyglądał tak samo jak zawsze z tą różnicą, że dzisiaj nie miał na wierzchu koszuli flanelowej. Przez plecy miał przerzucony plecak wykonany ze skóry jakiegoś zwierzęcia.

Pracownik mugolskiej budowy? Z ich dwójki to przecież Hjalmar tak właśnie wyglądał. Jakby co najmniej przed chwilą urwał się z kuźni... A nie czekaj. Tak właśnie było. Wzruszył ramionami na minę Prewettówny jakby chciał powiedzieć Mus to mus. Nic nie zrobisz. Szybko jednak przyjrzał się kobiecie, która zaczęła właśnie do niego mówić - Spokojnie.. - odparł kiwając głową. Już mu się spodobała jako rozmówczynia. Mówiła samą prawdę o Pandorze. Opowiadała o mnie? Ciekawe co. Że ją upiłem, a potem zjaraliśmy się na drzewie? - Nie, nie. Żadnych problemów. Bardzo grzeczna - zapewnił ją mimo lekkiej niepewności w głosie. Na szybko mógłby wymienić co najmniej pięć momentów w którym sprawiała PROBLEMY - Bardzo dziękuję za gościnę. Tak, nie było długo i całkiem przyjemnie - odparł z uśmiechem na ustach. Twarz miał bardzo pogodną. A czujny obserwator mógłby zauważyć, że zaczęła powoli łapać lekko ciemniejszy kolor jakby się opalił.

Dźwięk niemal wyważanych drzwi od łazienki przykuł jego uwagę, ponieważ od razu obrócił głowę w jej kierunku. W gęście podziwu uniósł brwi na moment. Wsłuchiwał się w rozmowę kobiet, stojąc tak dalej niczym słup, który tylko zmieniał cel obserwacji kiedy zmieniał się aktualny spiker - Jasne. Dziękuję raz jeszcze za wszystko - skinął głową do niej w gęście podziękowania.

Instrukcja była całkiem prosta chociaż chyba nie konieczna. Wydawała się być całkiem przyjemną rozmówczynią albo stworzyła taki pozór pierwszych kilku sekund na Hjalmarze - Przyjąłem - potwierdził jej zrozumienie zalecenia - Stęskniłem? Nie. Raczej nie, a co? - odparł, wyjmując jej śrubokręt zza ucha kiedy go przytuliła. Wolał aby przypadkiem coś jej się nie stało albo nie miała ewentualnej przewagi w broni gdyby doszło do jakichś rękoczynów.

Sekundę później popełniła najgorszy z możliwym błędów jakie się dało popełnić. Dala mu możliwość wyboru. A na pewno wiedziała, że lubi się z nią przedrzeźniać - Nie chcę? - zapytał, unosząc szeroko kąciki ust w szyderczy uśmiech. W jego oczach rozpaliły małe płomyczki, które mogły świadczyć chyba tylko o jednym - jego chytrym i przebiegłym planie - Trochę chce mi się pić... Może pójdziemy? - humor mu dzisiaj dopisywał, a zwłaszcza teraz kiedy miał możliwość 'odwdzięczenia' się za powstrzymanie go przed obiciem mordy koledze w czerwcu.

Rozejrzał się po pokoju, na chwilę skupiając swoją uwagę na wianku i owieczce. Nadal ma ten zawijas z badyli? Zdziwił się lekko, chociaż on sam miał przy sobie naszyjnik z niedźwiadkiem jako, że dało się teraz dostrzec rzemyk, który spoczywał na jego klatce piersiowej.

- Nie może przecież być, aż tak źle - zapewnił ją, a następnie skierował swój wzrok w kierunki drzwi, które ułamek sekundy temu skrzypnęły. Czy to był atak jakiejś hordy? Albo może przyszła Layla, kimkolwiek miała być? A może po prostu tamta kobieta przyszła zwrócić uwagę Pandory na coś? To była zagadka, która miała się rozwikłać samoistnie za kilka sekund...

Oczywiście, że Pani Prewett mogła trafić gorzej. Dla przykładu mogła mieć chociaż takiego syna jak Hjalmar, który przez większość swojego życia doprowadzał Dagura do szału. Sam chłopak był zdziwiony, że jego ojciec miał jeszcze jakieś włosy na głowie, które nie były szare. Sam na jego miejscu, zapewne by się przekręcił do grobu z trzy razy, widząc i słysząc, co wyrabia jego syn. W końcu listy z Durmstrangu czy wezwania do szkoły, przychodziły średnio raz na tydzień lub na dwa. Nie wspominając o wyjątkowych dniach w których to norma otrzymywanych skarg czy uwag, była przekraczana o 300 czy nawet 400%. Biorąc pod uwagę to oraz za pewne kilka czy nawet kilkanaście innych aspektów, Pandora nie była, aż taką złą córką jak mogła to sobie wyobrażać jej matka.

Ledwo powstrzymał się przed wybuchnięciem śmiechu na słowa kobiety o tym, że miał dobry wpływ na jej córkę. Może i dobrze mu patrzyło z oczu, bo wzrok miał raczej niewinny albo nie wskazujący na żadne złe zamiary. Ale koniec końców podsumowałby swój wpływ na Prewettównę jako neutralny, jeżeli nie negatywny - Oczywiście - przyłożył rękę do swojej piersi na potwierdzenie swoich słów - Dziękuje - kiwnął lekko głową na podziękowanie mimo, że miał tego nie robić. Ale cóż innego miał począć w tym momencie? Stać tak po prostu i czekać, aż kobieta się oddali? Trzeba było zrobić jakieś dobre wrażenie.

- Umm... Nie? - uniósł brew i odparł niepewnie. Rzuciła na niego jakiś urok, a on o tym nie wiedział? Na jego twarzy pojawiło się zmieszanie, które świadczyło o niepewności co do słów dziewczyny - Przecież się zgrywam... - dodał na prychnięcie. Powinna była się przyzwyczaić do jego momentalnej zadziorności, zwłaszcza, że lubił ją ukłuć szpileczką czasami. Kiedy pozbawił Pandorę śrubokrętu, rzucił go sprawnym ruchem na łóżku aby nie wadził mu w dłoniach. Po co on miałby być mu potrzebny na dłuższą metę? Jeszcze jakby był w swojej kuźni to mógłby znaleźć dla niego jakiś użytek ale tak? - A no się tak złożyło, że noszę. Chyba zapomniałem go zdjąć? - przechylił lekko głowę, a kącik ust mimowolnie poszedł mu do góry. Nosił go po prostu pod koszulą jako część swojej garderoby - swego rodzaju biżuterię. Czasami nawet przyglądał się tej swojej miniaturowej wersji kiedy miał chwilę na zadumę nad tym wszystkim co go otaczało. A zwłaszcza kiedy przesiadywał nad fiordami, które były jego pierwszym skojarzeniem z Pandorą po ostatnim wspólnym festynie.

Co takiego złego mogło być w jakiejś herbacie? Wypiją po kubeczku czy tam filiżance tego napoju i będą wolni. Uszczęśliwią jej matkę, która jak widać, chciała poznać znajomych swojej córki. Wilk syty i owca cała - Będzie dobrze - odparł, kładąc swoją dłoń na jej ramieniu aby dodać jej trochę otuchy w tym wszystkim. To wszystko mogło być dla niej trudne i Hjalmar to trochę rozumiał... No ale taka okazja, żeby ją lekko zdenerwować? Mógł już nie mieć lepszej okazji.

- Ogrodu? - zdziwił się. O jakim ogrodzie teraz mówiła? Mieli iść na jakąś herbatę, a tych nie piło się w jakimś salonie albo jadalni? Nie rozumiał tego ale nie zapytał aby rozwiać swoje wątpliwości. Podążył po prostu wzrokiem za Pandorą, kiedy ta podeszła do drzwi i przez moment przysłuchiwała się dźwiękom, które nadchodziły z drugiej strony.

Nordgersim w życiu się nie spodziewał, że do żyje momentu aby na własne oczy ujrzeć takie dantejskie sceny. Prewettówna sprawnym ruchem otworzyła drzwi, a do środka wlały się jakieś ciekawskie stworzenia zwane również jej kuzynkami. To miał być jakiś komitet powitalny? Pandora nie wydawała się zbytnio przejęta czy zdenerwowana zaistniałą sytuacją. Czy cała ta akcja była za w czasu zaplanowana lub ukartowana?

Kiwnął głową w kierunku dziewcząt, chociaż powinien je określić bardziej jako kobiety, zwłaszcza, że jedna z nich była przy nadziei - Miło mi poznać - odparł w ostatnich chwilach wolności, ponieważ moment później został zaatakowany przez stado, a może nawet watahę, drapieżników, tudzież diabłów - Umm... Dziękuje? - odpowiedział, drapiąc się po szyi z lekkiego zdenerwowania. Był teraz sam jak rodzynek w tym gronie, a krwiożercze wampiry zbliżały się nie ubłagalnie.

- Przyjęcie? Wieczorem? - zapytał Zahir jako, że nie do końca wiedział o czym w tym momencie mówiła. Nikt mu nie wspominał o jakimś przyjęciu. Hjalmar nie miał ze sobą żadnego stroju galowego, a to w czym teraz paradował nadawało się co najwyżej na wspinaczkę na drzewo, a nie bale czy inne większe przyjęcia - Z Tobą? - spojrzał na Deniz, a następnie przejechał palcem raz na jedną kuzynkę, a raz na drugą. Czuł się trochę jak jakaś małpka w zoo czy obiekt na wystawie - Dzielnice zabaw? - uniósł brew na słowa Hayat, a następnie rozłożył ręce, nie wiedząc co ma postąpić. Może powinien po prostu pójść z ich trójką na raz? - Spokojnie, spokojnie... Wszystko można dogadać, ustalić... - próbował zapanować nad tłumem nastolatek ale chyba średnio mu to wychodziło - Tak, naprawdę tam mieszkam - zaczął odpowiadać na ich pytania, zerkając ukradkiem na Pandorę w poszukiwaniu jakiejkolwiek pomocy w zaistniałej sytuacji - Coś tam się potrafi... Nie dużo ale to i tamto się zna... - dodał, kierując swoje słowa do najmniejszej z kuzynek, które go zaatakowały. Przez moment myślał nawet czy jest wysoko i czy przy ewentualnym skoku mógłby się połamać. Z piętra nie powinno być, aż tak daleko... Na pewno nie wyżej niż z tamtego drzewa wtedy...

I wtedy nadeszła ona - kobieta anioł. Wybawicielka uciemiężonych. Sprawiedliwa pani. Wyrocznia dnia dzisiejszego... I zapewne mógłby tak długo wymieniać, aż do końca dnia bo Pandora stanęła pomiędzy nim, a sforą młodych dam, które ewidentnie miały jakieś plany wobec Nordgersima. I to plany o których nie do końca on sam miał pojęcie - Drogie panie... - zaczął odpowiadać. Musiał to rozegrać jakoś dyplomatycznie, aby nikogo nie obrazić - Wszystkie jesteście przepiękne i zapieracie dech w piersiach... Ale obawiam się, że nie ważne co by się działo czy nawet jakie by to nie było przyjęcie... Muszę się zgodzić ze słowami Pandory... - przeczesał sobie kilkukrotnie kitę do tyłu - Znaczy no... Musicie pertraktować z nią o czymkolwiek... Ja zresztą nawet... - rozłożył ręcę - Ég skil ekki ensku. Pandora, geturðu þýtt fyrir stelpurnar? - przeszedł płynnie na swój rodzimy język, zwracając się do swojego muru obronnego, który osłaniał go w tym momencie przed złem diabołów.

Wszystko stało się właśnie jasne. Skoro jej rodzicielka była wcieleniem diabła, a nie daleko pada jabłko od jabłoni, to oznaczało jedno - Pandora odziedziczyła swój chaos po matce. Nie było innej możliwości. W gruncie rzeczy miała rację, pani Prewentt, zdawała się emitować aurą dobra i spokoju. Stwarzała pozór miłej i przystępnej kobiety, którą z chęcią przyłożyłoby się do własnej rany. Jednak czy to wszystko było pomyłką? Jakąś grą i zbliżenie jej do rany miało zakończyć się pokłóciem kolcami? - Ggrrhh - wydał z siebie pomruk niezadowolenia jako, że Pandora udawała smutek, a Hjalmar myślał, że naprawdę jej się zrobiło przykro po jego słowach. Gdyby miał świadomość, że go podpuszcza, to nie wyrzekłby się swojej pierwszej odpowiedzi, a tak to, że nie chciał jej skrzywdzić, zrobił to. I właśnie lekko żałował - W końcu to prezent, a ja mogłem być lekko zabiegany od czerwca i tak jakoś sobie biegał ze mną... - przyznał. Bransoletka z Wilkiem? Co jak co ale bransoletkę? To była biżuteria dla kobiet, nie prawdziwych mężczyzn. Powinna się cieszyć, że w ogóle ten rzemyk dalej nosi... Chyba, że nagle zaczęło jej ponownie zależeć na kąpieli w oceanie zaraz po zrzucie z klifu.

- Nic mi nie zrobią. Nie porwą mnie. Nie skrzywdzą... Najwyżej będę się bronić lub wejdę na drzewo... - spróbował dalej dodać jej trochę otuchy do tej całej otoczki - Przypomnę, że przyjechałem tu na Twoje zaproszenie, a nie kogoś innego - zauważył jakby zapomniała, co automatycznie oznaczało, że w zamiarze miał spędzić de facto najwięcej czasu z nią, a nie kimś innym.

- Ahhh.. Logiczne... - odparł kiedy dwie szare komórki połączyły się, bez przepalenia styków. Tak naprawdę można się było tego domyśleć. Pogoda była jeszcze ładna i wieczorami musiało się naprawdę dobrze siedzieć przy akompaniamencie lekkiego wiatru i ostatnich promieni słonecznych.

W porównaniu z jego siostrami, kuzynki Pandory były niczym szarańcza. Nie brały jeńców i nie zostawiały nikogo na polu bitwy. A co najgorsze, nawet ze sobą nie współpracowały, tylko przeganiały w próbie zdobycia przychylności Islandczyka. Nie zdawały sobie chyba sprawy, że za tą kupą mięśni, krył się teraz mały, trochę zagubiony niedźwiadek, który był pozbawiony swojej mamy i nie do końca potrafił się odnaleźć w nowej rzeczywistości. Gdyby sytuacja była inna albo chociaż lekko by się zaaklimatyzował, zapewne któraś z młodych dam miałaby szanse go przekonać ale, że były w gorącej wodzie kąpane, to ich próby spełzły na niczym innym niż poszukiwanie pomocy przez Hjalmara.

Przysłuchiwał się jak Pandora pozbywa się towarzystwa z niemal policyjną precyzją. Stanęła między nimi, oddzielając zwaśnione strony, a następnie zaczęła wyjaśniać demonetki - czyli swoje kuzynki. No proszę. Zaręczona, a próbuje swoich sił u kawalera? Nie ładnie, nie ładnie młoda damo Pokiwał przecząco głową na takie zachowanie. Rozumiał, że mogła lekko oszaleć, jako, że i on by pewnie był w stanie to zrobić na ich widok. Wszak wszystkie były urodziwe i można było wybierać. Co więcej, nie musiał się nawet starać, a tylko powiedzieć - 'pójdę z Tobą' i wszystko byłoby pewnie załatwione.

Zehir odpuściła całkiem szybko, a Hayat nawet odważyła się odpyskować. Mimowolnie złożył usta w dziubek i wydał z siebie ciche 'ooo' pod nosem. Gdyby rozchodziło się o jego kolegów to pewnie już by leżał tutaj i tarzał się ze śmiechu po takim pocisku. Zwłaszcza jeżeli miałoby to być skierowane do towarzysza, który odważył się coś szeptać do Pandory podczas Lithy. Najmłodsza z prowodyrek była chyba mądrzejsza od reszty i odpuściła sama. Wyszła bez zbędnej afery z Prewettówną. Uff, było blisko...

- No, a co ze mną? Musiałem to jakoś załatwić. Miałem je, nie wiem, wnieść na drzewo i tam zostawić? Bo mi się przypomniało, że od początku mogłem tak udawać... A potem lekko sp.. Nie ważne - nie dokończył tłumaczenia jako, że zbliżyła się kolejna diablica? Chociaż ta wydawała się być dużo spokojniejsza od reszty.

Nie spodziewał się, że będzie tutaj robić taką furorę. Gdyby wiedział o tym wcześniej, mógłby przyjeżdżać tutaj na łowy niczym jego przodkowie przed dziesięcioma wiekami. I pomyśleć, że to wszystko dzięki tej jasnej karnacji, blond włosom, niebieskim tęczówkom i nienagannej aparycji - Sądzę, że mała herbata nie powinna nikogo zabić - wypowiadając te słowa przyjrzał się Pandorze. Nie chciał jej denerwować skoro uratowała go przed pewną śmiercią od jej kuzynek. A z drugiej strony nie wypadało raczej odmówić zaproszenia - tak przynajmniej wpajano Hjalmarowi. Nie wytrzyma godziny? A to dobre. Jakoś jak siedziała pół nocy na drzewie to jej nie przeszkadzało

- Umowę? - zdziwił się trochę. Pandora podpisywała jakieś umowy z własną matką? To była ciekawa kwestia - Możemy pójść ale mogłaś ostrzec. Wtedy wziąłbym jakiś swój strój galowy. Przecież ja we fraku będę wyglądać... Jak nie wiem... Pingwin? - spojrzał się na nią z uniesioną brwią. Całkowicie nie mógł sobie wyobrazić siebie w tym stroju. Gdyby dała mu znać to zabrałby ze sobą piękne futro niedźwiedzia. W takim stroju człowiek wyglądał majestatycznie i dumnie.

- Kim jest Layla? - zapytał. Ciągle tylko słyszał to imię, a nadal nie miał pojęcia kto to jest. Jakaś ich kuzynka? Krawcowa? Siostra? Matka? Tutaj wszystko było możliwe jak w jakiejś telenoweli - Ale wracając jeszcze do tego przyjęcia... - powrócił wystawiając rękę aby mogła go złapać pod nią - To jeśli dasz się zaprosić to mogę pójść Ci potowarzyszyć. Oferuje gwarancję bezpieczeństwa i przeraźliwy ryk do odpędzania niepotrzebnych gapiów - zaoferował układ. Jeżeli to spotkanie miało być jakaś ustawką czy czymkolwiek na tym poziomie, Pandora mogła go bez problemowo do tego wykorzystać.

Obserwował przez chwilę jak kobiety rozmawiają czy nawet szepczą coś sobie do uszu. Uniósł tylko rękę i kiwnął głową na pożegnanie kiedy końcówka kordonu powitalnego opuściła sypialnie Prewettówny - Możemy pójść na chwilę, a potem dasz mi znak i zacznę udawać, że nie wiem... Źle się czuję? I będziemy mogli się zmyć - zaproponował jej partnerstwo w małej zbrodni. Dosyć niewinnej, nie krzywdzącej nikogo. A już na pewno nie jakoś szczególnie.

- Przypomniało mi się jedna rzecz. Pamiętasz Njalę? Tę rudowłosa dziewczynę z czerwca? Te samą, która chciała Cię zamordować wzrokiem i zapewne toporem gdyby miała tylko szanse? - przypomniał jej jako, że wzrok tamtej Islandki nie wyglądał na zbyt przekonany do tego aby polubić Pandore.

Nie powinno działać w dwie strony. Tylko Hjalmar powinien mieć możliwość robić takie rzeczy. Tym bardziej jeżeli był jej gościem - No tak. Dobrze, że zrozumiałaś - odparł na jej słowa o swoim zabieganiu. Chyba w prosty sposób jej wytłumaczył jak to naprawdę było - i wcale nie tak, że chciał go po prostu nosić.

- Przecież nie potrzebuje żadnej obrony przed nikim - powiedział unosząc brew. Co Pandora sobie sądziła? Że jakaś zgraja bliskowschodnich dzieciaków, ma jakąkolwiek szansę z nim? - To ja tutaj jestem zagrożeniem, a nie nikt inny - przypomniał jej - Dam sobie radę - uspokoił ją. Naprawdę się niczego nie obawiał, a już na pewno nikogo kiedy miał w zanadrzu całą gamę alternatywnych metod obrony - No to nie będę tak mówić - wzruszył ramionami. Skoro nie chciała - to nie. Kim on był aby się sprzeciwiać, tym bardziej, że był po prostu gościem. Akurat w kwestii altanki i ogrodu, to ta pierwsza opcja mu się bardziej podobała - dawała trochę cienia przed tym wszędobylskim i agresywnym słońcem, które za wszelką cenę starało się go pozbyć z tego kraju.

Gdyby je wszystkie spakować i wysłać do Durmstrangu, od razu by się nauczyły trochę powagi i opanowania. To też się tyczyło Pandory, jako że miesiąc w tej szkole mógłby jej dobrze zrobić. Poranne apele, wszechobecna musztra niczym w wojsku i wysłuchiwanie rozkazów - tyle by wystarczyło aby zaczęły chodzić jak w zegarku. Kilka uwag czy skarg złożonych do rodziców dotyczących ich zachowania przez dyrektora tej placówki oświatowej, też by im nie zaszkodziło. W wielkim skrócie mówiąc, Hjalmar widział dla nich nadzieję na wyjście na prostą pod jednym warunkiem - musiały się nauczyć szwedzkiego jako, że tam obowiązywał ten język.

Przejechał ręką po swoim karku kiedy Pandora zwróciła uwagę na jego mimowolną reakcję. Wyszczerzył zęby w jej kierunku jakby chciał powiedzieć - 'sorrki?'. W końcu nie spodziewał się, że miała aż taki dobry słuch, a on chciał sobie tylko nie winnie zażartować. No cóż... Głupio wyszło Z drugiej strony jego reakcja była taka bo nie miał o tym pojęcia, a jego wewnętrzne ja zatrzymało się na czasach szkolnych. Zwłaszcza jeżeli chodziło o kwestie żartów - o których Prewettówna miała już szanse się przekonać, chociażby wtedy kiedy prawie ją zepchnął z drzewa.

Chaos w całej swojej krasie... Ta myśl utknęła mu w głowie kiedy rudowłosa dziewczyna tłumaczyła mu całą ideę związana z umową Pandory. Uniósł tylko brew do góry ze zdziwienia, zerkając co jakiś czas w kierunku 'buntowniczki' - Umm... Okej... - rzucił w eter moment przed tym jak właścicielka tego pokoju, zdążyła się oburzyć. Wyglądać ładnie i się nie odzywać? Bez sensu. Z każdą sekundą uświadamiał sobie, że nic a nic nie rozumie z kultury, tradycji czy zasad które tutaj panowały. To była dla niego jedna, wielka czarna magia, której przecież nie potrafił, więc tym samym nie miał możliwości pojąć - Spok... - chciał powiedzieć i spróbować ją uspokoić ale druga kobieta była szybsza - Raczej wątpię - dodał kręcąc przecząco głową. Mówiła tak pewnie aby się tutaj przypadkiem całkowicie nie załamał.

Na słowa Pandory o pingwinach zmrużył oczy, którym starał się ją zabić za ten komentarz. Właśnie wymyśliła sobie kolejne zwierzę do kolekcji? Najchętniej to by ją w tym momencie wniósł na drzewo i zostawił tam na pastwę losu w ramach nauczki za te porównania.

Pokojówka? To go zaskoczyło. Na Islandii nikt nie miał jakieś służby - za nią robiła rodzina. Głowa domu rozdawała każdemu zadania, które należało wykonać dla dobra rodziny. Nikt nie protestował, nikt się nie sprzeciwiał jako, że była to tradycja. Tutaj wszystko jest na odwrót...

Nie rozumiał zaskoczenia kobiet. O ile jeszcze bym w stanie domyśleć się skąd wynikała reakcja Su, jako że go w ogóle nie znał, tak Pandora powinna była się spodziewać, że może coś takiego zrobić albo powiedzieć. Skoro był na miejscu, a miała tam być według ich 'umowy', to czemu Hjalmar miałby jej nie potowarzyszyć w tym wszystkim. Zawsze mógł zrobić jakąś groźną minę, kogoś przestraszyć albo po prostu wyglądać jak człowiek i też się nie odzywać jak ona... Chociaż jemu wychodziło to z dużą łatwością w porównaniu do 'czarnej owcy' Prewettów Wiedziałem Uśmiechnął się tylko na słowa dziewczyny. To było zbyt oczywiste aby się nie zgodziła. Kiedy podłapała go pod rękę, zerknął tylko w jej kierunku i lekko wyszczerzył zęby.

W momencie w którym Pandora zamknęła drzwi zdawała się być trochę bardziej wyluzowana, jakby cały stres z niej upłynął. Niepokoił go trochę wyraz jej twarzy jako, że nie bardzo rozumiał jej minę. Widząc ruch jej rąk, sam je przekręcił blisko siebie jak do gry w łapki z tym, że jego były odwrócone wierzchem na dół - dawało to za równo możliwość zagrania w ową grę albo po prostu wygodnego złapania od góry - Mhm - potwierdził, kiwając powoli głową kiedy podeszła. Nadal nie wiedział na co ten jej chaośniczy umysł wpadł - Wydaje mi się, że tak. Ten ćwok co przez tyle lat nie potrafił wziąć się w garść... - zaczął mówić, przekręcając lekko głowę - Po naszych namowach i uświadomieniach, ogarnął się i się zaręczyli. Na dzień dzisiejszy stanowią szczęśliwą parę narzeczonych - poinformował Prewettówne. Hjalmar uznał, że jej to powie jako, że przy ich ostatnim spotkaniu, Pandora wydawała się być lekko przejęta związkiem, a raczej niedoszłym związkiem, tamtej dwójki. Nie skomentował, że według niego, Njala była maksymalnie ładna ale nic ponad to. Z czystym sumieniem mógłby wymienić co najmniej kilka innych kobiet, które swoją krasą i ogółem zachowania, były wyżej na liście Nordgersima.

- Konno? Niee... - na jego twarzy zagościł grymas, który następnie przerodził się w strach. Skąd ona miała taki szatański pomysł. Jeszcze chwilę temu był święcie przekonany, że to jej kuzynki były demonami, a ona aniołem. Teraz jednak miał wrażenie jakby role się zamieniły. Nie optował przy próbie zdjęcia plecaka jako, że zapomniał o nim w całym tym harmiderze - No może trochę... - powiedział z lekkim poruszeniem głową. Prawdę mówiąc on był zawsze głodny i gotowy do biesiady. Nie ważne gdzie, nie ważne z kim i nie ważne o jakiej porze. Liczyła się tylko dobra zabawa, jadło i wspomnienia. A im więcej mięsa i wódki, tym lepiej.

Uniósł jedynie palec jakby chciał coś powiedzieć kiedy Pandora zawinęła się do łazienki W zasadzie to ładnie w niej wyglądałaś... Uniósł tylko barki do góry w oczekiwaniu na swoją przewodniczkę. Mimo nie domkniętych drzwi, nie patrzył się jako, że nie był jakimś zboczeńcem czy innym dziwakiem. Odwrócił się plecami do przejścia do drugiego pomieszczenia w oczekiwaniu, aż ta skończy się przebierać... No i jeszcze dlatego aby go przypadkiem nic na Merlina nie pokusiło...

- Ja zawsze jestem w formie - zauważył zgodnie z prawdą. Nawet po alkoholu i mocnych ziołach dawał radę wspinać się po drzewach i jedynie rzeki były w stanie go pokonać. Po kiego licha Ci śrubokręt? Zdziwił się ale nie optował kiedy pociągnęła go w kierunku balkonu, a potem wszystko potoczyło się bardzo szybko. Wyciągnęła jakąś drabinkę, co wprawiło w szok Nordgersima Pół biedy z tym narzędziem. Po co Ci drabina na balkonie?! Minę miał całkowicie zszokowaną tym co właśnie ujrzał i kilka chwil zajęło mu powrócenie do swojego stanu - Pójdę przodem - oznajmił, przesuwając ją lekko na bok i wychodząc na przód. Złapał się jej, a następnie bardzo niezdarnie po niej zszedł, jako, że nie było to coś z czym miał do czynienia na codzień.

Kiedy znalazł się na dole, zwrócił swoją głowę do góry i wyciągnął ręce - Czysto. Rzuć plecak - zaproponował. Nawet jeżeli chciała być Zosią-Pandosią i sama sobie poradzić z plecakiem, to trzymał ręce na wszelki wypadek, jakby powinęła jej się noga i miała polecieć na dół.

Nie bardzo potrafił połączyć wszystkie fakty. Najpierw pytanie o herbatę, potem o to czy jest głodny, później jeszcze o jeździe na koniach. To były jakieś dziwne szachy, których zasad nie rozumiał. Tym samym został na łasce Prewettówny w tym wszystkim.

Specjalnie tak mówiły aby się przypadkiem nie zniechęcił. No ale skoro będzie dobrze wyglądać, to będzie dobrze wyglądać. W najgorszym wypadku pójdzie tam w rozpiętej lnianej koszuli - w ten sposób też będzie wyglądał zjawiskowo, a już na pewno w oczach kuzynek Pandory, które by go chyba tam napadły i nie odpuściły ani na ułamek sekundy.

Nie twierdził przecież, że Layla to zła dziewczyna. Jednak prawdę mówiąc nie potrzebował żadnej pokojówki ani sługi czy kogokolwiek tego typu. Miał dwie ręce i dwie nogi. Był zdrowy i w sile wieku. Wszystko mógł zrobić sam, a tym bardziej jeżeli rozchodziło się po prostu o przyniesienie czegoś.

Przyjęcie mogło być głupie, bez sensu, a nawet ustawione. Nic jednak nie szkodziło aby tam pójść i trochę posiedzieć - w ten sposób może zrozumie chociaż trochę ich kultury i zasad panujących w tej części globu. A i może jakiegoś dobrego alkoholu uda się napić czy nawet zorganizować małe zawody?

Pandora miała chyba jakiś przełącznik na uśmiechanie się. Z pełnej wściekłości, o ile taka w ogóle istniała w jej gamie emocji , potrafiła w mgnieniu oka przejść do szczerego uśmiechu. Naprawdę nie pamiętasz? Uniósł brwi w zdziwieniu - To ja Ci przypomnę. Żaden problem. Luty i czerwiec. Dwa razy kiedy ktoś miał ochotę pozbawić Cię głowy - odwzajemnił uśmiech. O tyle o ile on miał nawet taki zamiar na początku roku, tak rudowłosa zapewne chciała to zrobić w trakcie Lithy. Gdyby tylko miała wtedy ze sobą jakiś toporek to Pandora pewnie byłaby dzisiaj krótsza o co najmniej kilka centymetrów - Nie wykorzystałem? - zapytał pytająco, kiedy podciągnęła go do siebie, również przekręcając głowę. Kącik ust powędrował mu do góry, a on sam ruszył brwiami jakby chciał jej przekazać jedną wiadomość - 'zgaduj' - Taa... Pięknie patrzeć... Mhm... Straciliśmy kompana. Druha do wypraw. Towarzysza do walki ze złem dnia codziennego... - posmutniał. Njala wzięła się za ich przyjaciela po zaręczynach. Zaczęła ustawiać do pionu i uczyć go życia na nowo. A ten biedak przez to nie miał już czasu dla swoich kumpla - No kiedyś na pewno - wzruszył ramionami. Nie słyszał od żadnego z wielce zakochanych aby planowali na razie jakieś wesele. Ale z drugiej strony jak z chodzenia do zaręczyn przeszli w trzy miesiące... Wszystko wskazywało więc na to, że ślub też będzie jakoś niedługo.

- I tego się właśnie boję. Znaczy może nie tego, a raczej tego co wymyśliłaś - przyznał. Pandora była chaosem, więc jej pomysły też pewnie takie były. Kerem? Jakiś kolejny sługa czy kuzyn? Psiakrew dużo tych imion do zapamiętania... - Obiad? - a czy właśnie nie byli u niej w rodzinnym domu? Mogli przecież zjeść tutaj. Jakby postawiła przed nim miskę mięsa to byłby szczęśliwy jak mało kto - Hjalmar naprawdę nie potrzebował za dużo do szczęścia w kwestii posiłków.

- A to nie można jak człowiek wyjść drzwiami? - zdziwił się kręcąc głową. To nie tak, że będą się o nią martwić jeżeli tak o sobie znikną bez słowa? Ta cała akcja wyglądała jak jakieś nastoletnie wymykanie się z domu... A Pandora przecież już nie była małą dziewczynką aby się bawić w takie rzeczy, co innego jej kuzynki. To była ucieczka na miarę ich mocy.

Złapał plecak i nawet nie zdążył się zdziwić, a Prewettówna była już na dole. Ona chyba mieszkała na tej linie. Do tej pory w głowie miał tę nieporadną dziewczynę, która o mały włos się nie zabiła, spadając z drzewa, a tu takie zaskoczenie. Nordgersim nie dawał rady wyjść z jednego zaskoczenia, a wpadał w kolejne - ta cała Turcja już zaczęła na niego źle działać.

Dał się pociągnąć, jako że i tak nie miał pojęcia jaki dalej jest plan wydarzeń. Schowali się za jakimś drzewem, a on oddał swojej przewodniczce plecak - No nie wiem. Jakieś napady kuzynek, ucieczki... Obiecywałaś wspomnienia, a nie maraton wysiłku - zauważył, a chwilę później usłyszał tent kopyt. Zostali odkryci? Tak szybko?

Prawda okazała się jednak całkiem inna i mniej dramatyczna, niż zakładał to Hjalmar. Ktoś po prostu prowadził konia jakby na zawołanie Pandory lub zgodnie z czasem na wcześniej ustalony plan. Nie wsiadam na to. Idę z buta Kiedy Prewettówna rozmawiała o czymś z Keremem, on sam przyglądał się czarnemu stworzeniu, które bacznie obserwował. Nie ufam Ci gościu czterokopytny Dlaczego ze wszystkich możliwych środków transportu, zaczynając od ich własnych stóp, a na teleportacji kończąc, dziewczyna wybrała konia?

- Nie, nie. Ja pójdę z buta obok. Naprawdę. Tak będzie lepiej - starał się obronić przed jej przekonaniami aby wsiadł na zwierza. Pokręcił kilka razy głową, mruknął z niezadowolenia na ten pomysł ale koniec końców, niemrawym ruchem wsiadł na tył konia. Pandora wsiadła na niego jakby to nie stanowiło dla niej żadnego problemu oraz było chlebem powszednim - Przyjemne. Mhm - odparł wkładając stopy w strzemiona, a rękoma objął jej talię. W momencie startu wycieczki, Hjalmar mimowolnie naprężył swoje wszystkie mięśnie, ściskając tym samym Prewettówne - Sorrka - przeprosił, luzując ścisk swoich dłoni. Sama sobie była winna. Mogła go ostrzec albo ostrzec konia, że ta przejażdżka może być jedną z trudniejszych w jego karierze. Jeżeli tego nie zrobiła... No to cóż. Będzie musiała się wytłumaczyć przed tą czterokopytną bestią, ponieważ on nie miał takiego zamiaru.

Podróżowali przez chwilę w ciszy. Z dala od tłumu gapiów i rozwydzrzonych kuzynek Pandory, okolica wydawała się być bardzo podobna do tego co miał na Islandii. Tutaj co prawda było dużo cieplej i od razu można było zauważyć większa interwencję człowieka we wszystko ale nadal można było utrzymywać jakiś kontakt z naturą - Czemu nie? Przecież powiedziałem, że będę to będę - przyznał. Obiecał, że będzie, a słowa dotrzymywał - nie miał więc innej możliwości - O nie, nie, nie. Nie dawaj mi tego. My się nie lubimy. Nie dogadujemy się - stwierdził kiedy wciskała mu lejce w dłoń. Poczuł się przez moment jakby coś go sparaliżowało. Pokiwał głową na zrozumienie instrukcji ale nic z tym nie zrobił - dalej jechali tym samym tempem, a Hjalmar nie chciał rozgniewać tego stwora. Zwłaszcza, że słyszał o ich zapędach do kopania ludzi.

Kiedy tylko mógł, zsiadł z konia i przetarł sobie twarz. To była ciężka przeprawa... Pokiwał z niedowierzaniem na swoją odwagę w tym momencie - Pod warunkiem, że wracamy pieszo - zaznaczył. Nordgersimowi było obojętne co miała w planach w tym momencie, dopóki nie rozchodziło się o powrót na koniu. Mogła go nawet zostawić na pastwę kuzynek, lokalnej ludności czy jakiegoś potwora. Wziąłby wszystko w ciemno tylko po to aby nie musieć wsiadać jeszcze raz na stojącego w cieniu rzezimieszka.