Martin nie myślał wiele o tym, co się wydarzyło na Beltane. Zdmuchnięcie przez wiatr w głębię lasu uznał za szczęśliwy zbieg okoliczności. Wszystko, co stało się potem, bezsprzecznie stanowiło lepsze zakończenie wieczoru niż tragedia, z jaką zmagała się reszta czarodziejów na polanie. Dziw brał, że los oszczędził mu kolejnej traumy. Nie, żeby drastyczna śmierć ghoula nie nawiedzała go w snach.

Wrócił do pracy, do monotonii dnia. Czasem tylko myśli uciekały mu do pewnej iskrzącej energią reporterki. Chciał do niej napisać. Może nawet zaaranżować spotkanie. Ale nie potrafił. Czuł się głupio ze swoją potrzebą. Zmuszał się do czekania na list od niej. Miała mu pokazać zrobione na Beltane zdjęcia. Ale teraz pewnie za bardzo była zajęta wydarzeniami w Dolinie Godryka, by pamiętać o tym. A on nie chciał jej w niczym przeszkadzać.

Co jakiś czas zakładał magiczny pierścień nadający tęczowy blask jego włosom. Urzekające było wpatrywanie się w mieniące kolory na dotychczas martwo czarnej powierzchni. Siedział teraz przy biurku obracając w palcach niezwykłą biżuterię i rozważając kolejny maraton barw, gdy jego spokój został zaburzony.

Służąca państwa Crouch z przemiłym uśmiechem powitała Sarę. Martin prawie w ogóle nie miał gości, tak więc był to dzień wielce szczęśliwy.

— Tak, tak, zapraszam.

Z podekscytowaniem zaprosiła uroczą panienkę na piętro. Postacie z portretów z ciekawością wpatrywały się w kapłankę. Stanowiła niezwykły widok w domostwie odwiedzanym głównie przez tradycyjnie ubranych czarodziejów. Służąca zapukała do jednych z drzwi.

— Panie Crouch, ma pan klientkę.

Martina zamurowało na moment. Jego praca była przez wielu uważana za tak mało istotną, że zazwyczaj współpraca odbywała się przez kontakt pocztowy. Osobiste wizyty składano przy specjalnych zamówieniach, lub gdy klient nie miał jak przesłać ogromnie ciężkiej księgi.

— Proszę! — Odpowiedział z głosem oblanym nutą zaskoczenia.

Wyprostował się na krześle, gdy służąca otworzyła drzwi, by wprowadzić Sarę do środka.

Gabinet nie był duży. Trzy ściany pokryto regałami zapchanymi książkami. Naprzeciwko wejścia stało duże biurko, a za nim siedział Martin na tle burgundowych zasłon dozujących ilość światła słonecznego w pomieszczeniu.

— Dzień dobry — przywitał się wstając. Wskazał na krzesło ustawione po przeciwnej stronie biurka. Drewniane, wyściełane materiałem z fantazyjnym wzorem.

W pierwszej chwili nie poznał kapłanki. Dopiero po chwili jej niezwykła prezencja zaczęła przypominać o sobie.

Los czasem bywał okrutny, czasem całkiem miły. Może nie rozproszy od razu wyobrażeń Sary na temat Martina. Zaliczył aż dwa kontynenty, to prawda. Ale poza granice domu rodziców lub babki ze Stanów ruszał się rzadziej, niż by na to zdrowy rozsądek pozwalał. Jego podróże odbywały się po kartach ksiąg — im starsze, tym lepiej. Zwiedzał ubiegłe epoki, meandry umysłów dawnych myślicieli oraz wielkich artystów. Ale może i w tym kapłanka odnajdzie jakąś uciechę.

Elegancja domu Crouchów nie miała nic wspólnego z przepychem, ale jasno dawała do zrozumienia o prestiżu nazwiska i zawartości skrytki w banku. Pojedyncze obrazy zapraszały do podziwiania kunsztu zaproszonych malarzy, bo też większość z nich tworzona była na specjalne zamówienie. Również w gabinecie Martina wisiał malutki obrazek przedstawiający dworek Sue na Nowym Lądzie.

Czarodziej potrzebował chwili, ale rozpoznał kapłankę. Jej niecodzienny wygląd i sposób bycia zapadał w pamięć nawet po krótkich interakcjach. W ponurym pokoju zdawała się niemal świecić swoją wolą życia i entuzjazmem.

Martina również podekscytowało wspomnienie ciężkich do rozszyfrowania tekstów, chociaż emocja ta nie uzewnętrzniła się ono w żaden sposób. Zakłopotał się trochę wspomnieniem pejcza, ale szybko ustąpiło to kolejnym miłym słowom.

— Dziękuję, opuściłem Beltane... nim to wszystko się stało. Panią również dobrze widzieć przy zdrowiu.

Uśmiechnął się do niej lekko i od razu widać było, jak rzadko uśmiech gości na jego twarzy. Usiadł, gdy tylko dziewczyna zajęła miejsce. Spojrzał na torbę.

— Bardzo interesuje mnie, z czym pani do mnie przyszła.

Zazwyczaj beznamiętny głos nabierał tutaj nutkę ciepła. Chciał być miły.

— Miło mi poznać, Saro — odpowiedział, nie wyłapując komizmu. Był jedną z tych nielicznych osób, które we wszelkich mniejszych lub większych ułomnościach ciała doszukiwał się piękna przezwyciężania cierpienia, nie powodów do śmiechu. W Sarah dostrzegł dużą pewność siebie. Nie rozczulała się nad swoją wadą wymowy, tylko w bezpośredni sposób podała wskazówki dotyczące jej imienia dla jasności.

Martin zaciekawiony był, cóż takiego odkryje w pergaminach z rodziny Parkinson. Religia stanowiła dla niego jeden z działów filozofii — cieszyło go zlecenie trafiające w krąg jego zainteresowań.

Limbo? Powściągliwa natura Croucha nie zdradzała ekscytacji narastającej w czarodzieju. Pergaminy zachowane były w bardzo dobrym stanie, co doceniał. Nic gorszego, gdy przynoszono mu wyblakłe i porozrywane kartki. On był tylko tłumaczem, nie łamaczem szyfrów.

— Tak, Limbo — potwierdził przeczesując wzrokiem pierwszą stronę. Nawet nie zauważył zamyślenia Sarah, gdyż sam już zanurzył się w lekturze. — Czy te wszystkie strony są częścią większej całości? Jest to jakiś esej, artykuł, notatki...?

Osobiste zapiski stanowiło zawsze niesamowite źródło wiedzy. Książki publikowały treści przewertowane wiele razy, po edycji, przeczesane i przyklepane. W większości przypadków było to jak najbardziej wskazane. Ale przez to rzadko kiedy chowały w sobie tajemnice, tak jak osobiste zapiski. Być może obarczone błędem, być może pisane podczas napadu zmęczenia lub gorączki, przy wrzasku dzieciaków lub z pośpiechem. Można było snuć niekończące się domysły dotyczące ich genezy.

Dzienniki związane z pełnią. Martin nie interesował się nigdy szczególnie astrologią, czy astronomią. Z jakiegoś powodu sięganie poza obręb Ziemi go przerażało. Ale kto wie, może faza zodiakary jeszcze go najdzie.

— Tak, artykuły naukowe.

Martin obejmował wzrokiem cały pokaźny zbiór tekstów. Odsunął od siebie naturalną fascynację, by spojrzeć na to wszystko okiem tłumacza. W końcu musiał określić ile mniej więcej zajmie mu praca oraz wycenić ją.

— Czyli mam przetłumaczyć to wszystko, tak?

Sięgnął po dzienniki i przekartkował je ostrożnie sprawdzając, ile tekstu zawierają. Takie zlecenie mogłoby mu zabrać ponad miesiąc. Nie wspominając już o zapłacie. Kapłani chyba nie ociekali złotem, prawda?

— Rozumiem.

Czyli praca nie zapowiadała się aż tak potężnie. Ogrom notatek mógł nie zawierać wiele wzmianek o Limbie. Najprawdopodobniej zacznie więc od wyszukiwania słowa klucza.

— Jakich synonimów Limba mogę się spodziewać? Może być ono określone inną nazwą?

Odpowiedź na to pytanie ułatwi mu znalezienie istotnych fragmentów tekstu. Co przyspieszy pracę.

Martin spojrzał na notatki. Bardzo ciężko było określić cenę, biorąc pod uwagę, że nawet nie wiadomo było, jaką ilość tekstu finalnie przyjdzie mu przetłumaczyć.

— Mogę najpierw zająć się wyszukaniem odpowiednich fragmentów i wysłać wycenę sową. Na tą chwilę... Trudno powiedzieć.

Podał jej ile zazwyczaj bierze za stronę podobnych manuskryptów. Nie było to wiele. Chętnie brałby jeszcze mniej, ale matka mu nie pozwoliła. Sam nie potrzebował pieniędzy. I tak trafiały do rodzinnego skarbca, do którego miał pełny dostęp. A braku jego wkładu nikt by nie zauważył. Sędzina Wizengamotu i rozchwytywany adwokat zarabiali wystarczająco dużo.