Nie krzyczał. Nie rzucał się na łóżku. Nie miał na to siły. Czuł jeszcze, jak jego bezwładne ciało lata w rękach Brenny, która nim potrząsała, chłostający skórę deszcz na całym swoim ciele. Drżenie, kiedy uderzała błyskawica z dzikim trzaskiem, jak ryk bestii, która chciała oprzeć swoje pazury na ciele i rozorać je doszczętnie. Trząsł się z tego poczucia zimna, które teraz zostało postawione w wielkim kontraście do ciepła, jakie powoli odczuwał wokół siebie. Ciepła przynoszonego przez gorącą krew płynącą z jego ciała, wsiąkającą w pościel, wnikającą w koszulę nocną. Cała ta biel, ten beż, czystość powietrza pachnącego morzem zabarwiona rdzawym posmakiem, żelazistym zapachem w powietrzu. Nie musiał krzyczeć, bo Duma szczekał, jakby próbował obudzić samo Niebo i wezwać do pomocy zmarłych. Lub kogokolwiek, kto rozumiałby więcej, niż on rozumiał z tego, co się działo. Głośne, dudniące, nerwowe szczekanie, które przeradzało się w wycie odstraszyłoby chyba każdego głupca, który chciałby się tutaj zakraść. Nie odstraszyło jednak kogoś, kto wkradł się do snu Laurenta. Kolejnym ciepłym kontrastem były łzy, które ciekły po jego policzkach, kiedy drżały mu wargi ze strachu, gdy trząsł się spazmatycznie z bólu i przerażenia. Przewrócił się na bok i przesunął na bok łóżka, siadając, opuszczając nogi na podłogę, bo przecież musiał uciekać. Co jeśli tym razem Brenna nie zdąży? Co, jeśli tym razem... Duma skakał jak opętany, szczerzył swoje kły, jego oczy błyskały dziko, jakby chciał rzucić się na samego Laurenta, ale to było tylko złudne wrażenie. Zwierzę wyczuwało zagrożenie, ale go nie dostrzegało. Za to czuło krew. Nie chciało atakować swojego pana, swojego towarzysza - chciało go bronić. Dłoń Laurenta zacisnęła się na różdżce - przynajmniej ona... tutaj jest. Złudna nadzieja, że z różdżką się uda, że się obroni. Smak krwi na języku sprawił, że zakaszlał. Czuł ją wszędzie - tą krew. Przetarł wargi palcami, nie zważając na psa, nie myśląc nawet, że Duma go obroni, bo na pewno będzie tak, jak ze wszystkimi innymi ludźmi we śnie. On po prostu zniknie. Albo będzie zupełnie ignorował napastnika. Stanął na chwiejnych nogach, ale kiedy przerzucił na nie ciężar ciała i wstał ukłucie w klatce piersiowej prawie go z nich zwaliło. Krew płynęła strugą po jego ręce i bolało tak strasznie, że nie wiedział, czy zdoła zrobić trzeci i czwarty krok w kierunku okna, żeby przez nie wyjść, żeby uciekać. Albo chociaż próbować uciec. A kiedy zrobił krok numer dwa, drzwi jego sypialni otworzyły się z hukiem.

- Panie Laurent! - Alexander trzymał w dłoni różdżkę, nawet nie pukał słysząc dumę, a wściekły pies odruchowo skoczył do nich, ale czując znajomy zapach zawył tylko głośno i zakręcił się po pokoju. Blondyn zapłakał głośno, nawet nie rozpoznając znajomego głosu. Widział tylko sylwetkę rosłego mężczyzny, który tutaj wtargnął i jego umysł już pognał do tylko jednego zakończenia tego scenariusza. Chciał znów prosić, pytać, dlaczego to robi, czemu się nad nim znęca, ale nie był w stanie przez swój paniczny szloch już niczego wydusić z obolałej szyi. Alexander przepchnął Dumę - musiał zawalczyć z nim o miejsce, przesunąć wielkiego basiora, żeby dostać się do Laurenta, choć w pierwszym momencie przystanął widząc, jak Laurent próbuje unieść na niego różdżkę i jak wybucha niekontrolowanym płaczem. Podbiegł do niego i złapał go za ramiona, z przerażeniem spoglądając na stan, w jakim się znajdował. I nie bardzo wierząc temu, co widzi. - P-Panie Laurent..! Proszę... - Usiąść? Położyć się? Co się stało, jak do tego doszło? Myśli kołatały się w głowie Alexandra, gdy z przerażeniem patrzył na nieprzytomne, niebieskie oczy całkowicie zaćmione traumą i bólem. Kiedy zobaczył, jak ten krztusi się krwią, która zabarwiła jego wargi. Nie pytał. Wziął ostrożnie jego ciało i położył go na łóżku z powrotem. Nie było żadnej walki. Dla bezpieczeństwa wyjął mu różdżkę z dłoni. Nie znał się na medycynie, nic o niej nie wiedział. Chciał go tu zostawić, powiedzieć, że pobiegnie o pomoc... ale zostawić z kim? Czy bezpiecznie go było ruszać? Dopiero co Laurent wrócił z Munga, po wypadku. Co się, do cholery, działo?! Alexander tracił cenne sekundy na zastanawianie się, zamiast działać. Zerwał się z miejsca i popędził, tak jak stał, w pidżamie, bez butów, zamykając Dumę, żeby ten nie rzucił się na medyka, którego sprowadzi. Pobiegł przez murawę, ciągle trzymając różdżkę. Nawet nie rozjaśnił światła - gwieździsta noc oświetlała wiele. Tak wiele, że dostrzegł kobiecą sylwetkę i wyciągnął różdżkę gotów strzelać zaklęciami. Na szczęście...

- Panno Longbottom! Panno Longbottom! Panienko, mój panicz potrzebuje pomocy! - Alexander już był umazany krwią, ale nawet na to nie zwracał uwagi. Dopadł do kobiety, do brygadzistki, wciskając jej tylko klucz do domu w dłonie. I może to było niepoważne, że nie zabrał Laurenta ze sobą, ale nie wiedział, co mu było. Bał się, że ma połamane kości. Że jeśli go weźmie, jeśli z nim pobiegnie, tylko mu zaszkodzi. - Sprowadzę medyka! - Krzyknął do niej, bo już biegł dalej. A był bardzo szybkim biegaczem.

Wsadzili go z powrotem do łóżka, chociaż miał uciekać. Nie wiedział, kiedy znowu uderzy obrzydliwy nieznajomy, a może uda mu się znaleźć Brennę, może to byłby kierunek, może to byłby pomysł..? To były jakieś ostatnie prześwity myśli w jego rozgorączkowanej paniką głowie, póki naprawdę Alexander go nie złapał i nie położył z powrotem. Niby go poznawał, niby w końcu się uspokoił i przestał szkodzić samemu sobie mocniej płaczem. Niby rozumiał, ale było to zrozumienie na poziomie dziecka, któremu dorosły nakazuje siedzieć przy stole, bo sobie zrobił krzywdę. Bo przecież jaki sens miało siedzenie, kiedy musiał się ratować..?

W domu zrobiło się ciszej, kiedy Duma przestał jak szalony szczekać, zamknięty przez Aleksandra i jednym hasłem przez niego uciszony. Ale warczał. Laurent znów został bez różdżki w swojej dłoni, ale kiedy obrócił głowę nie mógł jej nawet dojrzeć. Więc to musiał być sen..? Skoro Brenna kazała mu się obudzić... może po prostu wystarczy to zrobić? Obudzić się. Kiedy się obudzi to wszystko minie, zniknie. We śnie zresztą nie można umrzeć, prawda? Nie można. Budzisz się, kiedy umierasz. Tak jest, właśnie! Więc może wystarczy dać się zabić i przestać walczyć..? Ale jego myśli się rozpływały i blakły powoli, tak jak rozprężało się jego ciało. I znowu robiło się zimno, choć za oknem panowało lato.

Ach, udało się... Tym razem znalazł Brennę zanim pojawił się ten psychopata.

Skinął delikatnie głową na znak, że słyszy.

- Brenn... nie mam... nie mam siły... nie mam siły uciekać... - Ją zauważał w tym śnie ten morderca. Choć był pewien, że Brenna też była wytworem jego wyobraźni. I przecież miało to sens, zawsze była dla niego bohaterką, która pomagał i ratowała ludzi. Cieszył się, że mu pomagała, choć jeśli to był tylko sen to przecież nic jej już nie groziło. Ale mimo to nie chciał patrzeć, jak ten ktoś przebija ją nożem. W tym śnie była jego nadzieją, że jednak ktoś mu pomoże. Tylko że chyba dla niego było już za późno. - U-uciekaj beze mnie... - Bo przecież wystarczyło, że się obudzi. A skoro miał się obudzić to tak by nie bolało. Zakaszlał znów, starając się nie brać zbyt głębokich haustów powietrza. - Brenn... myślisz... że zasłużyłem, żeby umrzeć..? - Chyba tak. Skoro działo się to wszystko, to chyba musiał na to ciężko zapracować. Spojrzał na fiolkę eliksiru, ale nie było takiej szansy, żeby wziął ją w swoje ręce. Za bardzo mu się trzęsły, tak jak i cały ciągle się trząsł. - To mi się ciągle śni, prawda? - Bo chociaż jakaś część jego mówiła, że nie, to nie miało to sensu. Żadnego sensu...

Podobno zawsze odliczało się do trzech razy. Jeśli ci się nie uda, spróbuj kolejny raz. Taka motywacja, żeby się nie poddawać. Nie teraz, to następnym razem. Teraz się potknąłeś, no dobrze, ale zobacz, już wiesz na co uważać! Tego błędu za drugim razem nie popełnisz. Tylko że pędząc przez cudze sny Brenna nie mogła popełnić żadnego błędu. Gdyby się potknęła nie było mowy o tym, że mogłaby zdążyć. Gdyby się zgubiła nie było mowy o tym, że zastałaby kogoś żywego. A gdyby tam umarli, on, Victoria, co stałoby się w prawdziwym świecie? Czy naprawdę spotkałaby ich śmierć? Każde z tych obrażeń przenosiło się do rzeczywistości, bez odstępstw. Jeśli to nie była potężna magia... ten rodzaj magii, który miał ewidentną lukę. I niestety jednocześnie ten, który na żaden błąd nie pozwalał. Napastnik o tym wiedział. Nie podejmował we śnie walki, być może właśnie szedł ciemną uliczką ze śladami zębów po wilczych kłach na przedramieniu? Te rany mogły nie być jednostronny. Cała reszta towarzystwa mogła być tylko iluzją, ale trzy osoby pozostawały niezmiennie realne, prawdziwe i mogące wpływać na to, co się dzieje. Choć ofiary, jakie sobie wybierał tajemniczy morderca, zawsze były tak samo rozbrojone. Jedne chyba po prostu bardziej podatne, drugie mające w sobie odrobinę więcej woli walki.

Oszalał... pisał list do Florence i zastanawiał się, czy oszalał. Czy to już wszystko mu się przewidziało, to uczucie, że ktoś na niego patrzy, że go obserwuje. Gdy normalnie podobałoby mu się to, że przyciąga uwagę, tak to było jedno z tych najbardziej niepokojących doświadczeń życia - myśleć, że ktoś za tobą podąża. Jak ten cień, który przemyka pod łóżkiem, plącze się za plecami, ale kiedy tylko się obracałeś to znikał. Uciekał chyba do piwnicy, do której rodzic nigdy nie pozwalał wchodzić, w której zawsze ziało zupełną pustką, a kiedy otwierałeś do niej drzwi to czułeś zimny oddech bestii na swojej twarzy. To był właśnie taki cień. Nie mogłeś się go pozbyć, ale również nie mogłeś od niego uciec.

Mówiła, że się obudził, ale jej nie wierzył. Przecież nie można się obudzić ze snu, w którym na ciebie polowano, by potem czuć to samo. Ten ból na ciele nie był fantomowy. Czuł go zbyt wyraźnie, widział krew, czuł krew w smaku, w zapachu. Nie, nie miało to żadnego sensu. Lecz może to była już ta spokojniejsza część snu? Posłusznie wypił eliksiry, które Brenna mu dała, starając się je przełknąć przez gardło, co wcale nie było łatwe. Czy ona też się bała? O swoje życie? I jeśli to był tylko sen to czy powiedziałaby mu prawdę, czy może skłamała w odpowiedzi na pytanie, które zadał, a na które usłyszał tylko, że oszalał? Tak, przecież nie był takim złym człowiekiem. Ale musiało mu się tylko wydawać. Dobrych ludzi też spotykały rzeczy złe i może właśnie to definiowało, w jaką stronę podążali. Czy trzymali się światła, bez którego nie byłoby ciemności, czy też pozwoliliby sobie na upadek i odpełzli w ciemność? Nie chciał, żeby cokolwiek go weryfikowało. Nie chciał wpadać w morze oszalałe sztormem, żeby przekonać się, jak wiele byłby w stanie zrobić, żeby utrzymać się przy życiu. Brenna Longbottom zasługiwała na coś większego, na coś lepszego, bo ciągle w tym świetle stała, nawet gdy cały świat wpychał w jej myśli i układał na usta wszystkie pomimo. I jej odpowiedź, jakiej dostarczyła, była chyba dowodem na to, że była dokładnie tą samą Brenną, którą znał i pamiętał.

- M-myślisz, że... dostanę więcej kwiatów na pogrzebie niż... dostałem? - Laurent lubił kwiaty, kochał kwiaty. I trzymał w swoim serduszku taką chęć, żeby ktoś mu je przynosił w romantycznych bukietach, by mógł je ustawić w wazoniku i patrzyć na nie rozświetlonymi oczami. Ale nikt bukietów nie przynosił. Czasem pojawiały się z okazji urodzin, świąt, od strony rodziny, ale to przecież nie było to, nawet jeśli też sprawiały mu radość. Jego kąciki ust nawet troszkę zadrżały, kiedy o to pytał, jakby próbował się uśmiechnąć. Nie wyszło mu to.

Nie trwało to długo, kiedy Alexander wrócił pędem, a za nim medyk. Mężczyzna od razu podbiegł do Laurenta, kiedy Alexander rozpalił światła i postawił torbę na łóżku obok siebie. Nie było żadnych zbędnych komentarzy, żadnych zacięć. Alexander zresztą powiedział wprost: nie wiedział, co się stało. Wszyscy spali i nagle pies zaczął szczekać, a kiedy przyszedł to zastał już Laurenta w takim stanie. Dopiero w drodze napadły czarnoskórego wątpliwości, czy nie powinien czasem zatamować jakoś krwawienia, szukać ran... ale tłumaczył sobie: nie, przecież to czas! A nie wiedział, naprawdę nie wiedział, co się w ogóle stało. Przecież nikogo w domu nie było. Przecież Laurent zasnął spokojnie w swojej sypialni.

- Spokojnie, panie Prewett. Zaraz będzie po wszystkim. - Mężczyzna przedstawił się z imienia i nazwiska i zaczął od zatamowania krawienia. Informował spokojnym głosem blondyna, co będzie robił i co chwila zapewniał, że wszystko będzie dobrze, wszystko w porządku. Alexander nie sprowadził byle kogo, tylko profesjonalistę, który wiedział, co robić w takich przypadkach.

- Panienko Longbottom... - Alexander podszedł do Brenny, dopiero teraz łapiąc spokojniejszy oddech. Czarnowłosy mężczyzna o bardzo krótkich włosach, w pidżamie, wskazał gestem kuchnię. Żeby stąd wyjść, żeby nie przeszkadzać. Nie to, że przeszkadzali stojąc z boku, ale mimo wszystko... chciał ją zapytać o parę rzeczy. - Dziękuję za pomoc... naprawdę bardzo dziękuję. - Uścisnął dłonie kobiety. - Ale co panienka tutaj robiła? W środku nocy? - Bo tego nie rozumiał.

Ach, wieniec... piękne, barwne kwiaty, złociste chryzantemy zebrane w jednej doniczce. Tylko bez tego ostatniego napisu - tym o pożegnaniu. To dobrze, bo nie chciał się żegnać, a na pewno nie chciał się żegnać z nią. Chciał dalej ją podziwiać i mieć okazję z nią czasem porozmawiać, nawet jeśli ich relacja się mocno rozluźniła po Hogwarcie. O ile nie całkowicie. Chyba szkoda? Bez chyba. Naprawdę szkoda. Skoro była jego rycerzem, powinna mieć chociaż miecz. Na pewno potrafiłaby nim władać równie sprawnie, co władała swoimi kłami. Kłami... może również powinien był się tego nauczyć? Ha... żeby straszyć Florence nie tylko tym, że zniknie w morzu, ale również tym, że zupełnie zagubi się w dziczy? Świetny pomysł, panie Prewett... świetny pomysł. Kąciki warg blondyna znowu zadrżały w tym mizernym uśmiechu, choć rozbawienie powinno być ostatnią rzeczą, jaka powinna przez niego przepływać. Już płakał. Więc skoro już płakał i nie miał wyboru to pozostawało mu się tylko śmiać, prawda? Z tej całej beznadziei i z tej bezsilności. Z tego braku kontroli nad własnym życiem i tym, co działo się dookoła.

Przestraszył się, kiedy dwójka mężczyzn weszła do środka. Napiął się i zaczął jeszcze bardziej trząść, przestając się próbować uśmiechać i znów czując tę przemożoną potrzebę ucieczki, chociaż jeszcze przed momentem Brenna mówiła, że będzie dobrze. Tak powiedziała, ale przecież ona też była częścią snu. Mogła więc go okłamać, by w tym śnie zmienić stronę. I zamienić go w jeszcze łatwiejszą zdobycz. Bo czym były te eliksiry? Przecież nie wiedział. Zanim jego mózg pogalopował jednak za daleko, lekarz przemówił mu chociaż trochę do rozsądku. Laurent spojrzał przymrużonymi, przerażonymi oczami i odszukał w tym świetle Alexandra. Alexander i Brenna. Medyk. Spojrzał w twarz medykowi i lekko skinął głową. Gotów współpracować z tym, kto próbował mu pomóc, chociaż wcale nie sprawiało to, że magicznie przestał się bać. Proszę, proszę... niech mi nic nie zrobi... Modlił się o to, żeby mu naprawdę pomógł. Żeby nie było większej krzywdy i bólu.

W kuchni pojawił się skrzat. Jednooki, strudzony życiem, po przejściach - było to po nim widać. Wystraszony, bo jeszcze przed momentem był u Laurenta.

- Migotku... czy chciałaby panienka kawy? Herbaty? - Alexander najpierw chciał coś powiedzieć do skrzata, ale zmienił kolejność zadawania pytań. - Przynieś panience coś do picia. - Zachęcił skrzata, po czym sam odetchnął ciężko i przesunął dłonią po twarzy. Dopiero teraz orientując się, że ma na niej już zaschniętą krew. Drgnął i odciągnął szybko rękę, spoglądając po sobie, żeby zaraz zacząć rzucać odpowiednie zaklęcia, by doprowadzić się do porządku. Adrenalina schodziła teraz i z niego. Zaproponował kobiecie krzesło w jadalni. - Tej nocy. Czy to... dobrze, przepraszam panienkę. Jak najbardziej poczekamy na panicza. - Przystał Alexander, w porę się hamując z dalszym pytaniem i orientując, że Brenna chciała jednak zaczekać.

Trochę czasu minęło, zanim medyk opuścił sypialnię Laurenta i pojawił się w salonie. Wręczył Alexandrowi kartkę z przykazaniem dawkowania maści i eliksiru. Poinformował również, że należność, czyli rachunek, wystawi pocztą i przyśle przez sowę do uregulowania, po czym pozdrowił Brennę, życzył dobrej nocy i opuścił dom. Alexander zamknął za nim drzwi i poszedł najpierw wypuścić hałasującego co jakiś czas Dumę. Pies jak wściekły rzucił się do sypialni z takim impetem, że rosłego chłopa, jakim Alexander był, prawie wytrącił z równowagi. Nie zważając na nic i na nikogo jurczak wskoczył na czyste teraz już łóżko i z piskiem zaczął trącać udo swojego pana. Laurent był przytomny. Diabelnie zmęczony, zestresowany, ale jak najbardziej przytomny. I może to było właśnie w tym wszystkim najgorsze.

Docierało do niego, że wcale nie był we śnie.

Laurent uniósł ramię, żeby przyciągnąć do siebie jurczaka, albo raczej żeby po prostu go objąć. Nie musiał robić nic więcej, pies sam do niego przylgnął, ostrożnie, dotykając go nosem, wąchając, przesuwając tym mokrym nochalem po jego szyi i policzku. W wielu aspektach uważał zwierzęta za lepszy sort od ludzi. Nie wszystkich, bo przecież miał bezcennych bliskich, których by za nic nie podmienił, nie wymienił i nie chciał o nich zapomnieć, ale od większości - tak. Nie były zdradliwe, ufały ci, chciały pomóc, wyczuwając, kiedy działo ci się coś złego. Wiele elementów składało się na to, że wolał ich towarzystwo. Ale to nie znaczyło, że od ludzkiego stronił. Dobrze mu tu było - na ty krańcu świata. Gdzie nie błądziło się przypadkiem i gdzie trzeba było chcieć się pojawić, żeby się tu dostać. Miało być tu bezpiecznie. Przystań, w której nic złego nie może się wydarzyć. Teraz naruszona, zabrudzona. Zgwałcony spokój.

Laurent nie należał do tych wizytorów salonów, których skóra była blada. Dużo przebywał na słońcu i chociaż jak na blondyna przystało ciemnej karnacji nie miał to zawsze był muśnięty słońcem. Ale teraz naprawdę był blady. Po drugiej nie-przygodzie w przeciągu dwóch dni potrzebował naprawdę czasu na to, żeby odpocząć i do końca się wykurować. Półprzymknięte oczy, już spokojniejsze, zaczerwienione, przeniósł z psa na Alexandra, a potem Brennę, która weszła ostatnia do pomieszczenia. Cały komitet powitalny. Tym razem z tą gwarancją, że to naprawdę nie pogrzeb. I że nie będzie ani wieńca, ani marszu pogrzebowego, a potem słodkich kłamstw, jakim to nie był dobrym człowiekiem i jak to sobie nie zasłużył na swój los. Bo większych tych przemów, jakie się odbywały, zabarwione były jedną wielką ściemą. Koloryt nadawany był niezależnie od tego, jakim człowiekiem byleś. Czasami tylko dodawali "może nie wszyscy znali go od tej najlepszej strony, ALE...". Ale. Ciekawe, że człowiek jakoś się tym nie przejmuje. Tym, jakim będzie jego pogrzeb i kto na niego przyjdzie. Dopiero kiedy dożywałeś sędziwego wieku to czasem się zastanawiałeś, czy ktoś przyjdzie zapalić świecę na twój grób. Jego wielka, pogrzebowa przemowa została zastąpiona słowami: to był sen, ale morderca w nim był prawdziwy.

Co się w ogóle odpowiadało na takie słowa?

- Dziękuję, że mnie uratowałaś. - Mówił słabo i cicho. Podobno człowiek tym bardziej docenia życie, kiedy niemal je straci. Że w żadnym innym momencie nie czujesz sie bardziej żywy niż wtedy, kiedy to życie tracisz. To ostatnie... tak, chyba coś w tym było. Co do tego pierwszego jednak Laurent mógłby się nie zgodzić. Bo wręcz spojrzał na to i zastanawiał się, jak nic nie warte jet to życie, które prowadził. - Czemu? - Czemu zabija? Czemu chciał JEGO skrzywdzić i czemu to Brenna akurat mu przeszkadza? Prowadzi jego sprawę? Chyba tak. To pytanie zadał ten nocy samemu sobie tyle razy w myślach i nadal sądził, że nie dostanie odpowiedzi. Że nie była ona oczywista. Chyba nie miał niczego wspólnego z Dante, skoro ewidentnie sprawa jest bardziej szeroka, z tego co Brenna mówiła, co dawało minimum ulgi tylko po to, żeby niepokoić pytaniem: to kim on tak naprawdę jest i czego chce? Tylko śmierć była jego spełnieniem, aktem? - Nic ci nie jest? - Nie wyglądało, jakby coś jej doskwierało, ale też nie wyglądała najlepiej.