Wood próbowała się przyzwyczaić do tego, jak aktualnie wygląda jej dzień. Nie do końca jej to odpowiadało. Uważała, że traci czas. Została uziemiona na cały miesiąc. Rozumiała z czego to wynika, jednak miała wrażenie, że mogłaby się przydać gdzieś indziej. Zdawała sobie sprawę, że musi wrócić do pełni sił. Szczególnie, że jej sytuacja zdrowotna faktycznie nie była najlepsza. Została dosyć mocno poturbowana w Beltane, jednak wolałaby się do czegoś przydać. Szczególnie, że każda różdżka była aktualnie potrzebna w ministerstwie. Nie pozostawało jej nic innego, jak bardzo mocno przykładać się do ćwiczeń, żeby wrócić w jak najszybszym tempie do pełni sił.

Wyszła z domu o poranku. Padał deszcz. Pogoda ich nie rozpieszczała. Może to i lepiej, na pewno dużo trudniej byłoby jej usiedzieć na tyłku, gdyby słońce zachęcało do wyjścia na zewnątrz. Ubrana w długi, zielony płaszcz przemierzała kolejne alejki. Postanowiła iść pieszo - co lepszego miała do roboty. Krople deszczu wcale jej nie przeszkadzały.

Znalazła się w Mungu chwilę przed czasem. Udała się do sali, w której miała rehabilitację. Nie pytała Camerona, czy to on się tutaj dzisiaj pojawi. Miała nadzieję, że tak będzie. Bardzo mocno angażował się w jej powrót do zdrowia, za co była mu wdzięczna. Wiedziała jednak, że nie jest jedynym pacjentem, miał na głowie też całą resztę.

Zdjęła płaszcz, który powiesiła na wieszaku. Usiadła na krześle. Dotknęła ręką barku, ból nadal jej towarzyszył. Rekonwalescencja pewnie jeszcze potrwa trochę, nie bez powodu dostała zwolnienie w pracy do końca miesiąca. Zastanawiała się, czy jest to już odpowiedni moment, aby wrócić do latania na miotle. Wydawało jej się, że im szybciej tym lepiej, tyle, że trochę się bała. Bała się, że narobi sobie kolejnych problemów i skomplikuje ten powrót do zdrowia. Sama była zdziwiona swoim podejściem, wcześniej pewnie w ogóle by się nad tym nie zastanawiała. Beltane jednak trochę zmieniło jej tok rozumowania. Zależało jej na tym, żeby zrobić wszystko jak Merlin przykazał, bo od tego zależało jak szybko będzie mogła wrócić do normalności. Siedziała więc na krześle, wpatrzona w okno o parapet uderzały krople deszczu. Czekała, aż pojawi się osoba, która miała mieć z nią dzisiaj rehabilitację.

Heather właśnie ziewała, kiedy drzwi się otworzyły. Nie zdążyła zakryć swojej paszczy, więc przywitała mężczyznę, bardziej chłopaka przepięknym ziewnięciem któremu towarzyszył odpowiedni efekt dźwiękowy. Nie był to Cameron, ale też najprawdopodobniej nie profesjonalny uzdrowiciel. Zapewne taki stażysta jak Lupin. Może to i lepiej, miała wrażenie, że ci młodzi pełni są jeszcze entuzjazmu, w przeciwieństwie do medyków z doświadczeniem. Oni wyglądali na wiecznie znudzonych, przynajmniej zdaniem panny Wood. Może i była trochę rozczarowana, że to nie był Kamiś, ale rozumiała, że ma inne rzeczy do roboty, albo najzwyczajniej w świecie ma wolne, w końcu nie pracował codziennie.

Kiedy Leo pojawił się w środku spoglądała na niego uważnie swoimi niebieskimi oczami, nie znała gościa, a wyglądał na takiego, co go mocno rozpiera energia. Spodziewała się, że będzie ciekawie.

- Fakt, mogło być gorzej. Mogłam też tam umrzeć, czy coś. - Odpowiedziała z uśmiechem. To był żart, chociaż raczej mało śmieszny, ale Wood sama się z niego zaśmiała, najważniejsze, że ją bawił. Starcie z śmierciożercami podczas Beltane nie pozbawiło ją poczucia humoru, na całe szczęście, no i ważne nie pozbawiło też ręki, więc ogólnie wyszła na tym całkiem nieźle.

Dosyć szybko znalazł się tuż obok niej. Nie do końca wiedziała dlaczego, pewnie zaraz się dowie. Zauważyła ten stos kartek, Cameron przychodził bez tego, no ale on bardzo dobrze znał jej przypadek, był przecież z nią od samego początku, gdy obudziła się w namiocie na polanie w Dolinie Godryka.

Szybko się wyjaśniło skąd i po co te kartki. Zapomniała właściwie, że jeszcze niedawno była gwiazdą quidditcha, na całe szczęście inni nie zapomnieli, ba przecież sama Ruda robiła wszystko, żeby dalej o niej pisali. Powinna się tego spodziewać, że i w Mungu nie będzie anonimowa. - Cóż to za innowacyjne metody. - Przejęła od niego kartki i pióro, które jeszcze dokładnie obejrzała, bo było ładne. - Taki wspólny? Ciekawe. - Powiedziała nim zaczęła pisać. Starała się to robić całkiem wyraźnie. Wręczyła po krótkiej chwili Leo kartkę, tak jak ją prosił Dla Leo, Della i Bella narysowała nawet na niej niewielkie serduszko. Niech mają chłopaki. Kolejną białą podpisała zwyczajnie, po prostu imieniem i nazwiskiem. - Powinnam dopisać coś o spadającej gwieździe? - Uniosła wzrok, jakby czekając na odpowiedź, ale podała mu przy tym kartkę.

- Może lepiej, że nie padnie. Jeśli jest ślepy, to pewnie mnie nie widział na boisku. - Dodała jeszcze trochę nietaktownie, nie wpadła na to, że mógł słyszeć relację. - Jestem Heather, żadna panna. Znaczy panna niby też, bo nie spieszno mi do znalezienia męża, ale mniejsza o to. - Uśmiechnęła się do chłopaka. Nie lubiła tych całych konwenansów, zdecydowanie ceniła sobie bezpośredniość.

Na sprzedaż... Nie sądziła, że ktoś może chcieć kupić jej autograf. Jak widać stojący przed nią człowiek był całkiem przedsiębiorczy, chociaż na takiego nie wyglądał. Ciekawe, grunt to mieć pomysł na biznes, czy coś. - Jasne, spokojnie. Nie popsuje. - Powiedziała jeszcze, żeby go uspokoić, nie musiał się już martwić, że popsuje jego plan. - Zdjęcie? Nie wiem, czy wyglądam odpowiednio, zdecydowanie bywały dni w których prezentowałam się lepiej. - Nie do końca doszła do siebie po tych wydarzeniach, do tego musiała obciąć włosy, miała wrażenie, że wyglądała trochę, jakby wpadła pod kosiarkę, ale Charlie robił co mógł, żeby zrobić z nimi porządek. W końcu podczas Beltane zapłonęły żywym ogniem, jakby to, że została przez niego pocałowana przy urodzeniu nie wystarczyło.

- Musiałabym się bardziej skupić. W szkole większość czasu spędzałam na boisku. - i na łące z Charlesem i Cameronem, ale tego nie dodała, pozostawiła sobie tę myśl. Miło było powspominać te beztroskie czasy, kiedy nie mieli na głowie nic więcej niż uczęszczanie na lekcje i zajmowanie się sobą. Dorosłość była trochę jak początek umierania.

- Leoleoleo, zapamiętam! - Dodała z entuzjazmem. - Puchoni byli fajni, przynajmniej większość. - Dodała jeszcze. Ona i Charlie byli w Gryffindorze, właściwie nie miała pojęcia, jak to się stało, że Lupin się z nimi zaprzyjaźnił mimo tego, że był Krukonem. Dobrze jednak było mieć go blisko siebie, bo oni często potrzebowali pierwszej pomocy, a Cami już w czasach szkolnych im jej udzielał. Tak zostało do dzisiaj, Wood i Rookwood walczyli, a Cameron ich składał - układ idealny.

Uścisnęła mocno dłoń chłopaka, uśmiechnęła się przy tym pokazując swoje równe zęby. - Nie idzie mi myślenie, wydaje mi się, że cię znam, na pewno z widzenia. - Bo twarz była znajoma, jednak nie pamiętała każdego ucznia Hogwartu, kilka osób mocniej zapisało się jej w pamięci, a Leo nie był w tym gronie. Nie było w tym nic złego, można w końcu zawsze to nadrobić.

Przyglądała mu się uważnie, gdy zaczął wspominać o swataniu jej z kimś. Czy wyglądała na zdesperowaną? Miała nadzieję, że nie, może po tym Beltane faktycznie coś się zmieniło. Miała dziwne myśli, czuła tęsknotę za czymś nieosiągalnym, jednak chyba nie o to chodziło. - Nie szukam kawalera, mam już swoich, znaczy swojego. - Poprawiła się szybko, bo nie miała pojęcia, jak może zareagować na to, że ma dwóch chłopaków. Nie było to wcale takie łatwe do ogarnięcia. Ostatnio więcej czasu spędzała z Cameronem, miała wrażenie, że przez to są bliżej siebie, jednak nigdy nie zapominała również o Charlesie.

Zdziwiła się, gdy usłyszała kolejne pytanie. Wydawało jej się, że wszyscy wokół o tym trąbili, jak widać nie do końca, bo do Munga nie dotarły te wieści, trochę jakby był pod jakimś kamieniem. - Był sabat w Beltane, no i miałam dyżur. - Służba nie drużba, sabat, czy nie, jak ma się swoją zmianę, to trzeba się pojawić. - W sensie jako brygadzista, byłam tam na służbie. No i wiesz, później pojawili się śmierciożercy, Voldemort, zamieszanie, wiatr. Dużo się działo. - a Heath była w samym centrum tych wydarzeń.

- Przydatna umiejętność, możesz podsłuchiwać tu i ówdzie, jak sobie ludzie rozmawiają. - Zawsze trochę zazdrościła Charliemu tego, że potrafił zmieniać się w sokoła i latać po niebie. Musiało temu towarzyszyć uczucie prawdziwej wolności. Sama Heath nie była szczególnie zdolna w dziedzinie transmutacji także nie miała szansy sprawdzić jak to jest, trochę żałowała, że nie przykładała się jakoś szczególnie do tego przedmiotu. No, ale nie można być wybitnym w każdej dziedzinie - niestety. - Można cię wtedy pogłaskać? - Wizja miziania małej, rudej kulki była naprawdę całkiem przyjemna.

Wood chętnie podsycała plotki na swój temat. Bawiło ją nawet to, co o niej wypisywali. Ważne było, że nadal nikt o niej nie zapomniał, lubiła kontrowersje. Nie miała z tym problemu, jej rodzice też do tego przywykli i wiedzieli, że większość z tych informacji należy mocno filtrować, żeby dowiedzieć się czegokolwiek, co było prawdą. Rozwiązła może i nie była, po prostu od zawsze łączyła ją dosyć specyficzna relacja z przyjaciółmi, która trwała od lat. Ostatnio czuła, że coś jest nie tak, jakby Beltane pokazało jej, że czas się ustatkować. Tęskniła za kimś, kogo mogłaby mieć tylko dla siebie, nie miała pojęcia dlaczego. Wcześniej zawsze jej odpowiadała taka sytuacja. Będzie musiała porozmawiać o tym wszystkim z Cameronem, bo zaczynało ją to zżerać od środka.

- To fakt. Mało kto był w stanie coś mówić. - Widziała różne przypadki jeszcze w szpitalu polowym, który został utworzony na polanie. Nie wszyscy mieli tyle szczęścia co ona, niektórzy oberwali mocniej. Wiele osób zmarło, była jednak w czepku urodzona - nie ma co.

- Był, na pewno był. - Sama go nie widziała. Trafiła jedynie na jego popleczników, jednak doszły do niej słuchy, że Czarny Dzban pojawił się też osobiście podczas sabatu. - Ten wiatr, to wszystko, co się tam wydarzyło, gdyby nie on to na pewno nie byłoby takiej skali zniszczeń. - Zaskoczył ich, chociaż nie tak do końca. Brenna ją ostrzegała, że coś może się wydarzyć, nie spodziewali się jednak takiego pierdolnięcia.

- Czy ja wiem, czy się nie boję? Każdy się boi, tak mi się wydaje. Jeśli nie masz strachu, to zaczynasz być nieodpowiedzialny, niezwyciężony, to nie jest do końca odpowiednie. Możesz stracić czujność. - Bała się. Strasznie się bała kiedy czołgała się w piasku niepewna tego, czy przeżyje, a wiatr stawał się coraz silniejszy. Nie przeszkodziło jej to jednak w tym, aby zareagować. Może nie było to do końca rozsądne - ale wychodziła z założenia, że każde życie jest ważne i gdy widziała kogoś w potrzebie czuła, że musi pomóc. - Praca w brygadzie przynajmniej nie jest nudna, dni się różnią od siebie, wy tutaj macie tak samo. Spotykacie różne przypadki, pewnie też nie czujecie stagnacji. Ja nie potrafiłabym tak, wiesz. Robić codziennie tego samego, umarłabym ze znużenia. Lubię jak się dużo dzieje, ktoś musi to robić, dlaczego nie ja? - Wiadomo, że wolałaby nadal latać, ale nie zamierzała wrócić do quidditcha dopóki jej nie przeproszą.

- Zapamiętam to sobie, jakbym kiedyś spotkała małą, rudą kuleczkę. - Dodała jeszcze z uśmiechem. Chyba wszystkie koty nie lubiły wody, tak podejrzewała, chociaż nie wiedziała, czy faktycznie, bo na zwięrzętach nie znała się praktycznie wcale. Ani na tych zwykłych, ani na tych magicznych, ale wydawało jej się, że ktoś jej kiedyś o tym wspominał.

- Ja próbuję z tym walczyć, wiesz? - Odpowiedziała zupełnie szczerze, bo przez to, co wydarzyło się podczas Beltane pierwszy raz poczuła się niepewnie. Zawsze uważała, że może wszystko, że jest w stanie sama zawojować świat, a kiedy na jej drodze stanął śmierciożerca okazało się to wcale nie być takie proste. Trochę przez to przygasła, bo nie sądziła, że poczuje się tak beznadziejnie przez to niepowodzenie. - Uśmiech to ważna rzecz, ale nie jest w stanie uratować życia. - Pesymistyczne myśli jej nie opuszczały, co było aż dziwne, bo nie miała w zwyczaju marudzić. Wydawało jej się jednak, że teraz wszystko się zmieni, że nie będzie mogła już być takim lekkoduchem, jak kiedyś, chociaż czy faktycznie tak będzie? Zapewne nie uda jej się zapanować nad swoimi czynami, Wood miała temperament równie ognisty, co kolor jej włosów.

- Czasami boli, ale to nic. Jak boli, to znaczy, że działa? - Spojrzała na niego pytająco. Miała nadzieję, że nie jest to zła wiadomość. Poświęcała naprawdę wiele sił i czasu, aby szybko stanąć na nogi i wrócić do pracy. Czuła, że zawiodła i powinna działać, żeby złapać tych wszystkich, którzy zaatakowali sabat podczas Beltane.

- Tak, wypadałoby poćwiczyć. - W końcu po to się tutaj pojawiła. Musiała ćwiczyć, żeby jak najszybciej wrócić do pełni sprawności, a nawet bardziej, bo czuła, że jej sprawność zawiodła i powinna więcej czasu poświęcać na to, aby jej ciało było jeszcze silniejsze.

Powtarzała czynności, o których wspominał jej Leo. Szło jej to całkiem nieźle, nie krzywiła się nawet specjalnie, chociaż czuła ból na obojczyku. Bardzo mocno w niego oberwała. - Niee, wszystko jest w porządku. - Wolała skłamać, niż przyznać się do tego, że ją to bolało.