Czekała w Lecznicy na Perseusa Blacka, którego miała przyprowadzić jedna z pielęgniarek. W duchu chciałaby wejść do jego gabinetu, ale wiedziała, że to mogłoby pójść w nieodpowiednim jak na to miejsce kierunku. Wolała go odciągnąć od pracy, aby poświęcił myśli czemuś innemu. Chciała też sprawdzić, czy jest bezpieczny i czy nic mu nie grozi. Nie potrafiła zrozumieć swoich myśli, które tak uparcie kręciły się wokół niego, wokół przypadkowego kochanka. Stał się kimś, z kim chciała milczeć i leżeć o poranku przytulona do nagiego torsu. Nigdy tak o nikim nie myślała, nawet obecność jej mężów wywołała u niej obrzydzenie, a teraz Black, na którego polowała od lat wpadł w jej ręce i zaszczepił się w jej umyśle na zbyt długo. Miała nadzieję, że wyjdzie jej na spotkanie, a nie zignoruje jej pojawienie się tu. Gdyby to zrobił zapewne stałaby się jeszcze bardziej bezwzględna niż wcześniej, zapewne nigdy by już nikomu tak nie zaufała, a każdego mężczyznę trułaby swoim jadem, aby nie wchodził w jej życie z butami jak to zrobił teraz Perseus. Czekanie było chyba najgorsze, ale w końcu się pojawił.

Jej krótkie włosy były starannie uczesane, lekko podkręcone, suknia którą miała na sobie sięgała niżej kolan, była zrobiona z przyjemnie połyskującego czarnego materiału satynowego. Rękawy tej sukni sięgały do łokcia. Miała dekolt w serek i luźno okalała jej biust z paskiem w talii. Uśmiechnęła się do niego zagadkowo.

– Doktorze Black, mam do pana sprawę, która nie cierpi zwłoki, czy mógłby pan jednak przejść się ze mną? Nie chciałabym, aby ktokolwiek nas usłyszał – w głosie można było wyczuć nutkę chłodu, ale to raczej ze względu na obecność pielęgniarki. W środku wręcz gotowała się, aby Perseus ją przytulił, aby okazał jej te dziwne emocje, którymi tak żarliwie obdarzał ją, gdy zostawali sami.

W końcu wyszli poza budynek Lecznicy z dala od tego harmidru, który dział się wokół. Widziała, że Perseus był zmęczony, a gdy oddalili się od tego miejsca w końcu zdobyła się na odwagę i złapała jego ramię delikatnie i niepewnie spoglądając na jego bladą twarz. W świetle księżyca wyglądał zdecydowanie jak śmierć, co wydawało się jej jeszcze bardziej pociągające.

– Mam nadzieję, że moja wizyta cię nie wystraszyła za mocno. Ostatnio wydajesz się być mocno przepracowany, więc postanowiłam cię na chwilę odciągnąć od cudzego obłędu – szepnęła. Nie było to do niej podobne, aby wychodzić jako pierwsza na spotkanie, wolała jak to ją zapraszano, ale dla Blacka potrafiła zrobić wyjątek.

Vespera wolała zachować profesjonalizm i dystans wśród ludzi, bo nie chciała mu sprawiać kłopotów, aby ktoś posądzał go o nieodpowiednie rzeczy w pracy. Wolała, aby brzmiało to tak, ze naprawdę miałaby do niego jakąś sprawę czysto prywatną, a nie to, że stęskniła się za jego głosem oraz dotykiem. Jego widok zwalał z nóg, a ona nie chciała się do tego przyznać. Było to dla niej tak trudne, że nie potrafiła sobie radzić z tymi wszystkimi, dziwnymi emocjami, które rodziły się tylko wtedy, gdy patrzyła w jego oczy. Czuła, że próbował ją czytać, czuła, że chciał zajrzeć do jej głowy i mu na to pozwoliła, aby się jej nie bał, aby znowu nie usłyszeć, że jest lodowatą suką, Królową Bez Serca. Nie chciała tych słów słyszeć od niego. Nie po tym jak spędzili razem te wszystkie dni i noce, nie po tym jak zamartwiała się o niego, gdy nie wrócił na czas z Beltane. Była wręcz wściekła, że ją wtedy tak porzucił, ale zmartwienie wzięło górą i po prostu odpuściła. Pierwszy raz w życiu przestała walczyć i miała nadzieję, że nie będzie tego żałować.

Gdy pocałował jej czoło przymknęła na kilka chwil oczy i odetchnęła z ulgą. Wszystko było na swoim miejscu, a jego obecność nadal sprawiała, że był tym kim powinien być. Nie chciała się angażować. Mieli być kochankami, ale to przyjemne ciepło w środku mogło pozostać na dłużej. W końcu kiedyś będą musieli albo się rozstać, albo pomyśleć o swojej przyszłości. Po co jednak się śpieszyć, gdy mogli po prostu egzystować w tych uroczych, przypadkowych spotkaniach na sielankowe randki, które tak bardzo nie pasowały do ich wieku.

Gdy nie dokończył swojego zdania spojrzała za jego spojrzeniem i wydała z siebie zduszony okrzyk. Nim się zorientowała trzymała w ręku różdżkę, ale nie zdążyła nawet wypowiedzieć inkantacji, gdy to coś wbiegło w nich pozostawiając po sobie tylko odrobinę chłodu. Jej oczy były rozszerzone w przerażeniu jeszcze chwilę patrzyła się w miejsce, gdzie zniknął, a potem poczuła dłoń Perseusa na swoim policzku i tryb bojowy zniknął. Chciała za tym pobiec, ale nie chciała zostawiać tutaj Perseusa. Serce jeszcze waliło jej odrobinę ze strachu, więc po prostu przytuliła się do jego torsu.

– Widziałam – szepnęła – był to duch? Czy, co to mogło być? – zapytała drżącym odrobinę głosem. Przełknęła z trudem ślinę próbując wyrzucić z głowy strach.

Wewnętrzna ciekawość została zabita przez obecność Perseusa. Wolała z nim spędzić czas niż szukać bezgłowego ducha. Widziała ich multów w Hogwarcie, ale ten wywołał u niej więcej sprzecznych emocji i ciekawości. Posłała swojemu kochankowi blady uśmiech i pozwoliła się odprowadzić do Lecznicy. Oglądała się jeszcze kilka razy za zjawą, ale nie pobiegła tam jej szukać. Nie była typem osoby, który biega po lesie, ale czasami miała sytuacje, gdzie była zmuszona do przeczesywania lasów i nie była w tym szczególnie zła. Zerknęła na niego gdy wspomniał o powiązaniu ducha z którymś z pacjentów. Ciekawe, co mogli mieć wspólnego z tego rodzaju duchem. Chętnie by zbadała jakiś przedmiot z tym związany, aby zaspokoić ludzką ciekawość. W Dolinie po Beltane działo się sporo dziwnych rzeczy, ale nie miała okazji ich badać, ani sprawdzać.

– Rozumiem, nie musisz tłumaczyć mi się z takiego kłamstwa, mój Perseusu – odpowiedziała delikatnym szeptem. Lubiła jego imię, lubiła się do niego zwracać po imieniu i nazywać go swoim, mimo że doskonale zdawała sobie sprawę, że ich status związku jest bardziej nieokreślony i niepewny.

Jej usta wygięły się w delikatnym uśmiechu. Nie musiał się jej tłumaczyć, doskonale zdawała sobie sprawę z tego jak ludzie potrafili być głupi, jak potrafili narażać swoje życie, aby ich imię po prostu zasłynęło. Vepsera również lubiła być na językach innych osób, ale robiła to w sposób przebiegły i odpowiedni dla swoich celów.

Odwróciła się w jego kierunku, gdy tylko usłyszała kliknięcie zamka w drzwiach i można było zauważyć, że się rozluźniła. Lubiła z nim przebywać w jednym pomieszczeniu z dala od oczu innych ludzi. Łapała się na tym, że wtedy mniej udawała, była bardziej sobą, rozluźnioną i czuła się przy nim bezpiecznie. Zarzuciła mu dłonie na kark delikatnie go głaszcząc palcem wskazującym i odwzajemniając pocałunek. Czuła jak krew napływa jej do twarzy, a w podbrzuszu delikatny i przyjemny ucisk. Zamknęła oczy i zdała się całkowicie na niego. Gdy tylko się oderwał westchnęła cicho czując niedosyt jego osoby. Spojrzała mu w oczy czując jak serce na kilka chwil zamiera. Opanuj się Vespero. – powiedziała do siebie w myślach nie chcąc wyjść na jakąś desperatkę, która tak szybko na niego poleciała. Miała być sama sobie, miała już nie szukać nikogo na stałe.

– A co możesz zaproponować? – usiadła na jego biurku w miejscu, gdzie nie było żadnych dokumentów i zarzuciła nogę na nogę obserwując go uważnie. – Czemu… się o mnie bałeś? – zapytała wodząc za nim spojrzeniem.

Vespera uważała swoją wyrozumiałość za obojętność bo zawsze, gdy mówiła komuś, że rozumie, że wszystko w porządku, że nie wpłynęło to na nią źle; to nazywano ją egoistką, oschłą i oziębłą suką, panią z lodowym sercem, która nie przejmuje się niczym. Starała się utrzymać ten status, starała się pozwalać swoim partnerom żyć jak chcieli, ale to powodowało, że oni czuli się przez nią ignorowani. Nie dostrzegali jej delikatnych uśmiechów i spojrzeń pełnych pożądania. Widzieli to, że nie była o nich zazdrosna, że pozwalała im na zbyt wiele, że była zbyt oddalona. Perseus wyglądał na osobę, której właśnie to odpowiadało, że nie trzymała się go kurczowo, że pozwalała mu na jego pasje, na momenty, w których obdarowywał ją czułościami i nie był za to besztany, że nie słyszał iż jego zachowanie jest niestosowne. Ona mogła być sobą, być zdystansowana i chłodna jak lubiła, a on mógł być czuły i ciepły jak lubił. To też powodowało, że sama zaczynała mu w tym cieple ulegać, powtarzać jego ruchy i słowa jakby były jej naturalnym odruchem na jego zachowanie.

Gdy zaczął wymieniać wszystkie herbaty jakie posiadał uśmiechnęła się nawet szeroko jak na nią. Rozczuliło ją to. Sprawiło, że poczuła się przyjemnie dobrze w tym miejscu, że miał swoje małe obsesje – jeśli mogła to nazwać w ten sposób w swojej głowie. Nawet trochę zachichotała.

– Poproszę pomarańczową – nigdy nie rzucała swojego losu w ręce innych, więc wybrała jakąkolwiek, aby mogła czuć decyzyjność nawet w tak drobnej rzeczy jaką była herbata.

Czując jego usta na swoim  czole przymknęła oczy. Pozwoliła ująć mu swoją dłoń samej też dotykając jego własnych. Dreszcz przyjemności przeszedł po jej skórze od jego dotyku. Nigdy tak się nie czuła nawet z własnymi mężami, a to ją kompletnie przerażało.

– Postaram się przy tobie nie wpadać w tarapaty w takim razie – spojrzała mu w oczy, a w nich mógł zobaczyć chęć pozostania w tym miejscu, z nim na ciasnej rozkładanej kanapie. – Chętnie bym tu została – szepnęła i musnęła jego usta – ale nie zasnę w tym miejscu, muszę jutro do pracy i nie chce, abyś miał przeze mnie problemy w swojej własnej pracy – szepnęła i znowu go pocałowała z cichym pomrukiem zadowolenia. Naprawdę nie chciała go zostawiać i mógł to wyczuć w jej postawie.