To nie był łatwy czas. Mimo wiosny, która pokazywała swoje piękno z każdej strony, a stokrotki i róże w jeden rytm obracały swoje buzie ku słońcu, mimo ćwierkania ptaków i ciepła, jakie spływało na policzki - mimo tego wszystkiego ciemność zasnuwała błękit nieba i  biel sunących nań chmur. Czas Ciemności, jak to niektórzy nazywali, objął w posiadanie serca ludzkie. Uśmiechy się zmieniały, wypaczały, obarczone wylewanymi łzami. Świat płakał, człowiek płakał, płakały matki, synowie i narzeczeństwa za sobą wzajem. Przez trwogę, jaka zalała świat. Przez niesprawiedliwość i terror, jaki położył się nań swoją płachtą. Nawet w tym szaleństwie i trwodze istniały jednak takie punkty, w których to wszystkie mogło być naprawdę odległe. Drugi koniec świata - tu po prostu nic złego nie może się stać.

New Forest leżało na samym południu Anglii, nad kanałem La Manche. Zawsze było tutaj chłodniej niż w centrum kraju, a na pewno chłodniej niż w miastach takich jak Londyn. Przez morskie powietrze. Nieskończone widmo błękitu odbijającego światło dnia migotało dziś radośnie. Morze. To, nad którym rósł magiczny, dziki w większości las, rezerwat dla magicznych stworzeń i gdzie stał dom Laurenta Prewetta - mężczyzny, w którego tęczówkach był zaklęty fragment tego morza. Lazur i błękit dotykany promieniami słońca, który zdawał się wręcz falować poddając wątpliwość, czy czarodziej w ogóle mógł takie oczy posiadać. Słusznej wątpliwości - bo przecież płynęła w nim krew syreny i to właśnie oczy takowej spoglądały na ten świat. Zieleń, ta jasna, ta soczysta, dopiero wolno przechodząca w ciemniejsze odcienie, bujała się od podmuchów napełnionego jodem powietrza. Pogoda sprzyjała. Zachęcała do tego, żeby odetchnąć, zaczerpnąć powietrza, pozwolić płucom przeżyć ich drugą młodość. Z publicznej siecii fiuu było niewiele kroków do stajni abraksanów i kompleksu jasnych budynków nieco na włoską modłę, ale o wiele więcej do oddalonego domostwa zawieszonego już przy samej plaży, a raczej - kawałek nad nią, by wydmy skutecznie oddzielały morze od domu w chwilach, gdy Matka Woda przestawała być tak łagodna i powstawała z kolan, by ukazać światu bezmiar swego gniewu. Kilka bajecznych abraksanów o potężnych skrzydłach stało nieopodal stajni przy czarnoskórym mężczyźnie, który przesuwał szczotką po ich futrze mieniącym się barwami od śnieżnej bieli poprzez perłowe odcienie aż nawet do nieco ciemniejszego koloru kawy z mlekiem. Jeden z abraksanów bardziej przeszkadzał, niż chciał być czesany, łapiąc co chwilę zębami mężczyznę za słomiany kapelusz. Brukowany dziedziniec kompleksu budynków i stajni posiadał wystarczająco miejsca, żeby móc podjechać (lub podlecieć) tutaj nawet i większym wozem. Sam las, do którego budynki były niemal przytulone i kryły się w jego cieniu, przynosił w pierwszej chwili zapach sosen - sosnowy zagajnik poprzecinany był innymi roślinami, ale ten mocny zapach wyprzedzał je wszystkie.

Spokój.

Cisza i spokój osiadały na skórze, wygłuszając i pozwalając zapomnieć o całym zgiełku ulicy Pokątnej, zamieszaniu Alei Horyzontalnej i smrodzie Nokturnu.

Poranek sprawiał, że nie było tutaj jeszcze gości, a i tylko jedna osoba kręciła się w wielkim stajennym budynku - i tak wewnętrznie magicznie powiększonym. Abraksany były istotami o wiele większymi od zwykłych koni. Tak i o wiele większy od przeciętnego psa był jarczuk, który właśnie pędził po zielonej trawie i skakał do żółtego motyla uderzającego nierównomiernie w powietrzu swymi skrzydłami. Wielkie szczęki psa kłapały w powietrzu, ale nie po to, żeby motyla złapać - dla samej zabawy polowania. Zębiska zaciskały się więc w powietrzu i łapały jedno wielkie nic tylko po to, żeby znów wybić się z umięśnionych nóg i próbować go złapać w innym miejscu. Parę metrów za nim szedł spokojnym krokiem właściciel tego miejsca - Laurent. Odziany w biało-granatową koszulę niedopiętą do końca i granatowe spodnie, jasnych prawie jak platyna blond włosach, łagodnie uśmiechnięty, wyprostowany. Spoglądający na swoją pociechę z czułością, żeby zaraz od niej odbić spojrzeniem w kierunku sieci fiuu. Czekając na kogoś. Spodziewając się kogoś. Potrząsnął dłonią, żeby spojrzeć na zegarek na nadgarstku, żeby sprawdzić godzinę. I ledwo to zrobił, a usłyszał specyficzny szmer płomieni sprawiający, że podniósł swoją głowę. Przystanął i z uśmiechem czekał, aż kobieta podejdzie, by przywitać ją z pełną kurtuazją.

- Dzień dobry, Olivio. - Miał spokojny, ciepły głos - takie samo było jego spojrzenie na ognistowłosą piękność, która zawitała w jego włościach. - Bardzo się cieszę, że cię widzę. Mam nadzieję, że moja prośba nie wyrwała cię przedwcześnie ze snu?

Cierpliwość? Cnota królów! Niech powstanie pierwszy o koronowanej głowie, w którego żyłach płynęła ta krew. Choć jeśli chodzi o czarodziei to pewnie wstałoby bardzo wielu. W tym jeden konkretny mężczyzna, który obwieścił się Lordem Voldemortem. Błękit tej krwi miał wynosić ponad codzienność, czynił cię lepszym, mądrzejszym, piękniejszym, a i jeszcze więcej by się znalazło przymiotników, którymi zasypywali dzieci czystej krwi. Wiara w bałamucące zagadnienia tego świata mogła doprowadzić nawet do tego, że ziemia jest płaska. Lecz przecież do takiego dziecka już żadna rodzina by się nie przyznała. A może..? Ludzie nie posiadali jednak ani błękitnej krwi, ani cierpliwości. Nie byli też królami. Choć cnoty już naprawdę mogliby wykupić stojąc w kolejce do samorozwoju - chociaż jedną czy dwie, jeśli cierpliwości im brakowało...

Laurent uniósł brwi, widząc zmaltretowaną Olivię - przez innych też, ale tego widać nie było. Ta rzecz osiadła co najwyżej na płachcie jej umysłu, żeby powstać odrobiną irytacji, a może znużenia? Czymkolwiek była ta emocja została przed oczami Laurenta całkowicie zakryta i niewidoczna przez najbardziej wspaniałą i przykrą zarazem dolegliwość, na jaką mogli natrafić czarodzieje - wrażliwy żołądek. A ten grymas na twarzy blondyna, to uniesienie brwi, bynajmniej nie było zdziwieniem - to była troska i zaniepokojenie. Podszedł szybszym krokiem w jej kierunku i wyciągnął dłoń, chcąc położyć ją na jej ramieniu, ale zrezygnował. Nie chciał stawać tuż przed nią, a raczej z jej boku, żeby nie miała zasłoniętej przestrzeni, żeby mogła oddychać, żeby mogła się uspokoić. Jego wzbronienie się przed tym kontaktem było podyktowane bardzo prostą myślą, że przecież nie znali się na tyle, żeby coś takiego robił. Dla jednych to był gest dodający otuchy, dla innych naruszenie przestrzeni osobistej i okropny dyskomfort. Jego zdaniem teleportacja siecią fiuu i tak była lepsza od przenosin świstoklikiem czy zwykła teleportacja. Od świstoklika chyba większość podróży była lepsza pod względem szarpaniny, jakiej można było się nabawić, szczególnie, kiedy zaklęcie akurat nie wyszło bardzo precyzyjnie.

- Przepraszam cię najmocniej, gdybym wiedział sam bym się pofatygował po zamówienie... - Ale nie wiedział, bo skąd miał wiedzieć? Wydawało się to doskonałą okazją do zapytania, co u ciebie słychać, jak się masz, czy w życiu się układa? Okazją z uwagi na samo spotkanie. Bo jeśli mówimy o okazji, w której kogoś zgina i jest bliski do ulotnienia z własnego żołądka dzisiejszego śniadania to już ta okazja była całkowicie kiepska. Uśmiechnął się mimo wszystko, mając nadzieję, że ta odrobina normalności przyniesie choć drobinę pokrzepienia. - Nie śpiesz się. Może napijesz się wody? - Albo czegokolwiek, czego by teraz potrzebowała. Oprócz magicznego eliksiru, który by na wieki wieków amen usunął jej przypadłość. - Czy to ta nieznośna przypadłość zaciśniętego żołądka po teleportacji? - Może jednak nie, może coś innego? Może coś rzeczywiście jej zaszkodziło po śniadaniu, bo to jej słowa też mogły sugerować. Ale ledwo zdążył zapytać, a kobieta obdarzyła go... czym? Stwierdzeniem, komplementem? Ot, słowem grzeczności? Roześmiał się cicho, serdecznie, bo przecież oczywistym było, że każdy się zmienił, prawda? Dorośli, dojrzeli, z dzieci zamienili się w dorosłych, każdy prowadził swoje życie, każdy nagle miał umówione spotkania, życie wpisane w kalendarz. W dodatku wszystko to musieli sami zorganizować, nikt im nie tworzył planu zajęć... chyba że mieli wyjątkowo zaborczych rodziców, którzy zapomnieli, że każdy ptak musi kiedyś wylecieć z gniazda, by poradzić sobie samodzielnie i odnaleźć własny dom.

- Uznam to za komplement. - Pozwolił sobie na komentarz. - Choć nie mógłbym tego samego powiedzieć o tobie, Olivio. Nie sądziłem, że tej wiosny zakwitnie w New Forest tak piękny kwiat. - Odpowiedział jej na ten uśmiech swoim ciepłym. Niebanalna uroda kobiety aż prosiła się o pochwalenie. Czy miała wielu adoratorów? Ta kurtka, która niby nie wyglądała zbyt ładnie, nie wpasowywała się w salony, po których się przechadzał, ale wydawała się integralną częścią niej samej - podkreślała charakter, który malowało słońce refleksami na jej marchwiowej czuprynie. - Poznaj proszę mojego przyjaciela - Dumę. - Mojego skrzydłowego, choć raczej niewiele kobiet reagowało pozytywnie na widok jarczuka. Nie bez powodu, w końcu uciekał od słodkich psidwaków czy małych kundelków, które zmieściłyby się do ich torebek. Gwizdnął na psa goniącym za motylem, a ten spojrzał czujnie w ich kierunku i podbiegł w ich stronę, zatrzymując się przy nodze Laurenta. Spoglądał bardzo czujnie i uważnie na kobietę, która kucając była mniejsza nawet od niego. Nastawione w szpic trójkątne uszy i uniesiony łeb nie sygnalizował agresji, ale już pełną uwagę tak. Ona patrzyła na psa, a Laurent z ciekawością patrzył na nią. Nie bała się. Była zaciekawiona, może wręcz zakochana w widoku zwierzęcia, co w zasadzie podziwiał. Nawet jeśli nie wiedział, czy zdawała sobie sprawę, co to było za magiczne stworzenie z pestką na czole nad oczami. Jarczuk podniósł łeb na swojego pana i dopiero po tym podszedł do kobiety, wyciągając do niej nos, żeby ją powąchać. - Nie zrobi ci krzywdy. - Obiecał Laurent.

Słabsi, słabsi i ci silniejsi. Los wśród ludzi był jak życie w dżungli - przetrwa najsilniejszy albo ten, który znalazł sobie odpowiednio silne stado. Nie było w końcu żadnej siły w Laurencie, a mimo to jakoś to życie biegło. I wcale nie było źle, wcale nie było ciężkie. Opieczętowane dozami miłymi chwil pozwalało na przystanięcie, odetchnięcie i ucieszenie się z czegoś nowego. Łatwo było łapać i szarpać kogoś mniejszego od siebie, jeszcze prościej kogoś, kto nie potrafił znaleźć na to odpowiedzi. Strach? Brak warunków? Zwyczajnie rzecz dzieje się za szybko, żeby odpowiednio zaskoczyć? Słabość ciała musiała nieść ze sobą silnego ducha, inaczej szklany tyłek przeradzał się w rozpływające się serce - nie z rozkoszy. Z bólu. Z żalu nad własnym jestestwem. Nie było niczego złego we współczuciu, jeśli tylko nie było ono mylone z pożałowaniem. Bo przecież czym innym była jego reakcja jeśli nie współodczuwaniem jej bólu, którym zostało potraktowane ciało? Czy to po teleportacji, złym śniadaniu, czy może stresie, jaki przyniosła tego ranka z pracy, ponieważ klient ją bardzo nieuprzejmie potraktował. Nikomu nie powinno się życzyć bólu - tak jak nikogo nie powinno się traktować z góry. Zapewne komuś takiemu jak on było o tym łatwiej powiedzieć - tak całkiem pozornie. Bogaczowi, synowi głowy obrzydliwie bogatego rodu Prewett. Nawet jeśli się z tym nie obnosił, to istniały pewne maniery, które od razu dało się wyczuć między człowiekiem, który zawsze musiał zmywać po sobie naczynia a kimś, kto nie potrafiłby nawet ugotować parówki, bo jego noga stawała w kuchni co najwyżej po herbatę czy lemoniadę latem.

- Lubisz latać? - Zainteresował się, chociaż trochę złapał ten temat po to, żeby go zmienić. Żeby zamiast mówić i rozmyślać nad tym, jak to się kręci i ściska w brzuchu, porozmawiać o czymś miłym, co się lubi, albo przynajmniej jest przyjemniejsze. Co pozwala uciec myślami w bok, żeby nie krążyły w jednym punkcie. Niemal cisnęło mu się na usta, że to nie problem, na drugi raz zaprosi na rano i przygotuje śniadanie na miejscu, żeby po załatwieniu spraw dopiero kobieta mogła w spokoju wracać. - Wina? Skądże. Chyba musiałbym zacząć od przygany w takim wypadku, przecież najważniejszego posiłku dnia nie można pomijać... albo byłby zobowiązany na śniadanie zaprosić. - Ach, no w tym momencie to już wręcz samo się prosiło! Zaraz mieli przejść do wody - i to bardzo dosłownie - udać się do wodopoju zwanym biurem, bo też do niego było stąd bliżej niż do domu Laurenta, gdzie czekał dzbanek chłodnej wody prosto do wypicia. Były jednak rzeczy ważne i ważniejsze. Na przykład... piesek. Punkt obserwacji, jaki miał chwilowo blondyn rzeczywiście pozwalał na bardzo skuteczne zakrycie pojawiających się rumieńców, chociaż gdyby nawet się podniosła to bardziej chyba zrzuciłby to na karby wstydu czy też dyskomfortu związanego z samym przybyciem tutaj. Na szczęście (a może nieszczęście?) Olivii - z pomocą przyszedł Duma.

Zapoznając się z bogactwem zapachów (tą belką spsikaną perfumami!) Duma trącał wilgotnym nosem nową dla niego osobę. Proces zapoznawczy, jak prawdziwy rytuał, potrafił ledwie chwile, kiedy jego ogon zaczął się z zadowoleniem bujać na boki i podłożył swój łeb do głaskania, kładąc się (albo raczej zwalając) na zieloną trawę, trącając jej rękę, domagając się pieszczot. Jarczuk nie należał do stworzeń, które jak labradory non stop kleiły się do ludzi, ale tutaj skrzydłowy spisał się wręcz na medal, podkładając się do miziania wzdłuż i wszerz. Było w końcu co miziać!

- Naprawdę? Bardzo możliwe w takim razie. Sądząc po twoim nastawieniu chyba jakaś część miłości do magicznych istot została podana do twoich rąk ze strony ojca? - To, że ktoś pracował z magicznymi istotami nie znaczyło, że je kochał. Że je szanował. W głosie kobiety nie brzmiała jednak wstrzemięźliwość, a raczej zabrzmiała dla niego, jakby uznała to za coś, co było owszem, wspomnieniem, ale również pochwałą. Dla jej ojca. Jak coś, z czego mogłaby być dumna. Przykucnął sam obok i poklepał psisko po brzuchu, na co zachwycony Duma wydał z siebie dziwny dźwięk, przewalając się już zupełnie na bok i wywalając jęzor z pyska. Urocze... Urocza i urocze zjawisko, którym był ten niewinny wręcz chichot. - "Dużo je" jest bardzo delikatnym określeniem. - Zażartował. - Na szczęście dostaje wszystko, co najlepsze, włącznie z odpowiednią dawką miłości. Prawda, Duma? - Złapał psiaka za ucho i potarmosił go trochę po łbie, przeszczęśliwy jarczuk szczeknął krótko w odpowiedzi, przewalając się po ziemi. - Jestem zauroczony twoją odwagą. - Wyznał, odciągając rękę od psa. - Większość osób woli się trzymać od Dumy z daleka. Nie uważam tego za złe - lepiej trzymać się z daleka od takiego stworzenia, kiedy odczuwa się strach. - Wszystko rozchodziło się o instynkt, a instynktem jarczuków było polowanie. W Olivii nie było strachu, więc i Duma zamieniał się w psiaka do miziania i zabawy.

Czy to naprawdę tak dziwne, by dzielić te same myśli na jakiś temat? Och, może akurat w tym temacie, w tym czasie... czasie bardzo ponurych zmian, które wstrząsały ludzkimi sercami i bardzo wiele z nich pochowały sześć stóp pod ziemią - tak, może tak. Rządził nami strach, rządziła obłuda, ale empatia? Czystość intencji? Wszystko było dziwnie zabrudzone i przykryte tumanami kurzu. Ani się nie patrzyło dobrze na tych ludzi, którzy cię otaczali, ani dobrze z nimi nie przebywało. Ponurym było też uświadomić sobie, że ci, którzy najbardziej byli skłonni na ciebie psioczyć i przewracać oczami, że stoisz im pod nogami, mieli stanowić tło. Mieli być jak kamienice, które mijasz codziennie. Są - po prostu są. Nie przywołałabyś ich twarzy, bo byli zmienni, niestali, ponieważ nie wyróżnili się zupełnie niczym pośród dziesiątek identycznych kamieniczek. Jeden na okienku miał kwiatki, drugi ładną firankę - takie szczegóły zapamiętasz. Ale nie wetknie ci się w głowę szczegółowość. Ludzi łatwo było zapomnieć. Byli też jednak tacy, których łatwo było zapamiętać. Laurent całkiem sporo powynosił znajomości ze szkoły, a jeśli nie znajomości, to zapamiętał twarze, a niektórych nawet imiona. Nie wszyscy ludzie tym tłem byli. Nie każdy był zimną kamienicą. Niektórzy mieli naturalny blask na który dobrze się patrzyło.

- Grałaś może w quidditcha? - Zazwyczaj był to sport, który przychodził dość naturalnie osobom, które przepadały za miotłami, ale nie wszyscy mieli zacięcie, żeby kolibać się na miotłach i przy okazji szarpać z tłuczkami i innymi okropnymi rzeczami, jakie mogły ci się w powietrzu przydarzyć. Można jeździć chociażby konno, a nie trzeba brać udziału w wyścigach, prawda? Tym nie mniej zapytał z ciekawości. - Znajdowanie się parędziesiąt metrów nad ziemią daje poczucie... wolności. - Wolność. Słowo czasem banalne na ustach co poniektórych, ale piękne widoki, choć zapierały dech w piersiach, nie mogły nadgonić tego poczucia wolności. - Zapraszam do polatania nad New Forest. Łatwo zapomnieć, że przed chwilą było się w Londynie, gdy pod nogami ma się skrawek Raju. - Przynajmniej tak mówili niektórzy ludzie na to miejsce. Raj. Eden, który został zabrany na anielskich skrzydłach na ziemię, jeden z wielu takich (zdaniem Laurenta) na ziemi, ale jedyny taki jego. Chciał, żeby to miejsce było taką przystanią, gdzie każdy będzie mógł odetchnąć, odpocząć. Podziwiać krajobrazy i cieszyć się naturą. Zaśmiał się cicho na urocze i jakże prostoduszne wyznanie kobiety na temat obiadu. A mawiali, że to do serca mężczyzny można najłatwiej dotrzeć przez żołądek... chyba jednak nie tylko mężczyzn się to tyczyło.

- Zimno ci? - Zapytał z lekkim niepokojem, kiedy poczuł zimno jej skóry. Jego dłonie też nigdy nie były ciepłe, raczej był jedną z tych osób, która miała zimne dłonie, ale był chłód i chłód. Zimno a zimno. Tutaj aż się zaniepokoił, spojrzał na nią próbując się dopatrzeć oznak zimna, drżenia, czy czegokolwiek takiego. Miał wiele innych zdań i pytań do powiedzenia, ale to wrażenie, to krótkie zetknięcie, skutecznie je przecięły. To nic. Zostały tylko zgarnięte na bok - fragmenty stronic opowieści, która była tu pleciona. Nie wywołano w nich chaosu, to tylko chwila przerwy, jak w każdej książce musi nastąpić chwila rozwiązania wątku, zanim będzie sunąć dalej. Nie bardzo miał nawet co jej zaoferować, żeby narzucić na ramiona, ale przynajmniej kwestia wędrowania na wodę (hyc! chyba już nie wodę!) była przesądzona. - Bez względu na odwagę czy jej brak poproszę cię do biura, zamarzniesz mi tutaj... może jednak zrobię ci herbatę? Albo podgrzać ci wino, piwo krewmowe? - Cokolwiek preferowała, cokolwiek by ją bardziej rozgrzało. Teraz położył (gdy również wstała) delikatnie dłoń na jej ramieniu, by zachęcić ją do wędrówki do przodu. Chyba że się odsunęła i nakreśliła między nimi wyraźną granicę. Był bardzo... wyczulony na jej ruchy i spojrzenia. Bo i on obserwował. Badał. Sprawdzał. Duma podniósł się po chwili, kiedy miziania się skończyły, znowu wydał z siebie dziwaczny dźwięk, jakby zawiedziony i grzecznie potuptał do przodu, wyprzedzając ich, by zaraz się zatrzymać, otrzepać i ruszyć dalej zygzakiem, bogowie jedni wiedzą, czego ten pies teraz tam szukał.

- Zdarza mi się pracować dla Ministerstwa w sprawach interwencji. - Nawiązał do tego, co mówiła. - Szczególnie w tych... ponurych czasach. - Tutaj uśmiechnął się na moment dość zdystansowanie, bo i nie było z czego i do czego się cieszyć. Niemiły temat. Nie powinien go w ogóle poruszać, więc gładko przesunął się dalej. - Jeśli lubisz latać - latałaś kiedyś na abraksanie? - Zagaił już z ciepłym uśmiechem i dyskretnym ruchem (ponieważ nie wypada pokazywać palcami!) wskazał w stronę pastwisk, gdzie piękne pegazy prostowały swoje skrzydła. - Brak instynktu samozachowawczego chyba nas łączy. Wszystkich wielbicieli magicznych istota. - Zaśmiał się cicho. - Zwierzęta bardzo wiele wyczuwają i paradoksalnie ten brak instynktu jest bardzo pomocny. Bez wspomnianego strachu nie wzbudzisz w drapieżniku instynktu polowania. Bardzo prosty mechanizm. - Zerknął na kobietę kątem oka, nim wyszedł naprzód, żeby otworzyć jej drzwi do bocznego wejścia do stajni - tam, gdzie była przebieralnia, gdzie był sprzęt jeździecki, gdzie też było jego biuro, do którego ją zresztą poprowadził i zaprosił do klapnięcia na wygodnej kanapie, bo i sam nie zamierzał chwilowo siadać za biurkiem, tylko przysiąść się do niej - na fotel. Ale wszystko po kolei...

Według niego quidditch był okropnym sportem. Kiedyś był jeszcze gorszy, bo krzywdził przy tym zwierzęta. Zdawał sobie sprawę, że były sporty bardziej niebezpieczne i ekstremalne, tak jak z tego, że w zasadzie to o przypadkach śmiertelnych czy częstych trwałych kontuzjach wcale się nie mówiło za bardzo. Przyjaźnił się (choć niepublicznie) z jedną z największych gwiazd tego sportu, więc cooś tam się o niego ocierał. Wolał o te wielkie i triumfalne chwile, niż te, które opisywały ludzką tragedię. Do tej gry trzeba było mieć zapał, siłę i refleks. Oczy dookoła głowy i jeszcze być odpornym na stres, ból i kochać zastrzyk adrenaliny. O to ostatnie raczej nie brakowało wśród wielu czarodziei jak i mugoli.

- Mądrze. - Przyznał trochę zdawkowo, tak nie chcąc się jakoś szczególnie nad tym rozwodzić, jak i nie chcąc pozostawać obojętnym i neutralnym wobec jej słów. - Mimo wszystko to nie jest najbardziej bezpieczny sport na świecie. Choć, oczywiście, współczuję rozpadu drużyny, pewnie było to przykre przeżycie..? - Trochę zapytał, trochę stwierdził. Ponieważ był skłonny posunąć się do myśli, że dla niej to wcale nie było takie ciężkie, skoro powiedziała, że nie była w tym dobra. Mogło to być trochę takie "oh, stało się, idźmy dalej". Stąd w ogóle nadanie formy pytania. Dziecięce marzenia potrafił być w końcu naprawdę głupkowate, gdy na nie spoglądaliśmy z obecnych czasów. Cofaliśmy się wstecz spojrzeniem, ale już nie sercem. Wtedy pragnienia i sny, dążenia i cele - wszystko łączyło się w jedno. Wystarczyło przed sobą zobaczyć drogę i już chciało się biec do celu. Od tego byli rodzice, żeby nas przytrzymywać i nie pozwalać tym fantazjom odlecieć zbyt daleko.

- Fakt, nie ma. - Uśmiechnął się na bardzo szybki skrót drogi myślowej, jaką przeszła od hipogryfa, poprzez jazdę na koniach aż do tego, że można latać na abraksanach. I miała rację - grzbiet zwierzęcia to grzbiet zwierzęcia, kiedy już opanujesz podstawy, jak siedzieć, jak wydawać komendy, to odnosiło się do właściwie do wszystkiego, na czym można było jeździć. Z tym, że jedno zwierzę posłucha chętnie - inne gorzej. Abraksany mimo anielskiego wyglądu, mimo splecionych grzyw z chmur niebiańskich, były bardzo trudnymi stworzeniami. W dodatku bardzo silnymi. Jeśli nie posłucha cię na lądzie - pół biedy. Nie posłucha cię w powietrzu? Śmierć. Tak apropo bezpieczeństwa sportów, co? Każdy sport potrafił być niebezpieczny, jeśli się nie uważało. W New Forest niestety również były wypadki. Powędrował za jej wzrokiem do srebrzystych, perłowych i śnieżnych pegazów, nawet wręcz czuł, że zwalniała, aaale nie pozwolił się jej zatrzymać. Nie ma mowy - zaraz mogą o tym zamienić słowo, dwa czy nawet pięćdziesiąt, ale niektóre rzeczy musiały przychodzić po kolei. Na przykład priorytet, żeby mu tutaj nie zmarzła, że trzeba ją było ogrzać. Znajdzie jej cieplejszy sweter i wtedy będą mogli ruszyć w kierunku rumaków, jeśli tylko by tego zechciała. - Lot potrafi być łatwiejszy od samej jazdy. Nie musisz uważać chociażby na to, że przypadkowa gałąź spróbuje zniszczyć twoją przejażdżkę. - Potraktował to żartem, ale naprawdę tak uważał. Jeśli potrafisz jeździć - z lataniem również sobie poradzisz.

- Staram się spoglądać pozytywnie na to, co większość osób nazwałaby głupotą, kiedy zamiast uciekać przed kelpie zaczynasz z nią tańczyć w wodzie. - Zaśmiał się cicho. Wyciągnął różdżkę i podszedł do znajdującego się tu z boku blatu, gdzie stał czajnik, a z wiszącej szafki wyciągnął filiżanki z herbatą. Magia robiła wszystko - to nie tak, że była tutaj kuchenka, skądże znowu. Laurent wychował się w rodzinie czystej krwi, u niego niemal wszystko robiło się za pomocą różdżki. Ewentualnie robiło się za niego samego, bo służby czy skrzatów domowych nie brakowało. - To bardzo piękne słowa - o dziecinnej naiwności stawianej naprzeciwko złu. Człowiek rodzi się z czystą kartą. Nie wszystkim dane jest przenieść tę czystość do późniejszego wieku. Niestety. - Skupił swoje spojrzenie na przygotowywaniu herbaty, a kiedy woda zaczęła się zagotowywać zaklęciem sam podszedł do wieszaka, żeby zdjąć z niego swoją szatę czarodziejską, brązową w jaśniejszą kratę, by nałożyć ją na ramiona Olivii. Nadal pachniała jego piżmowymi perfumami - bardzo lekkimi, z drzewnymi nutami i czujny nos wyczułby tam nutę brzozy i fiołków. Ewentualnie już wywietrzałymi, a nie lekkimi. Ach ta perspektywa... Nie, zdecydowanie nie był to zapach amortencji Olivii.

- Jeśli masz ochotę mogę cię przedstawić moim abraksanom. - Odszedł, by zająć się do końca herbatą, czekając aż woda się zaparzy. Duma wlazł w końcu do środka i poszedł na swoje wielkie legowisko pod oknem, żeby tam się umościć z ostentacyjnym ziewnięciem.