Nie rozumiał jej. Ta świadomość wypłynęła nieoczekiwanie z najgłębszych zakamarków jego duszy i rozgościła się w jego umyśle. Wymazała z niego chwilowo całą złość, tęsknotę, miłość i niepewność. Jak miał ją kochać, za co nienawidzić, jeśli zwyczajnie nie rozumiał co nią kierowało, jaka była przyczyna jej zachowania? Jeśli chciał ją ocenić, czy zdecydować co tak naprawdę ma do niej czuć, musiał najpierw ją zrozumieć. Chciał usiąść przy stoliku, porozmawiać, wysłuchać jej wyjaśnień a potem powiedzieć "To nic, wybaczam ci" i przygarnąć ją do siebie w najgorętszym uścisku jaki do tej pory dzielili. Ona jednak nie zrozumiała sedna jego pytania, tak jak on nie rozumiał jej, i odpowiedziała zupełnie inaczej niż on tego potrzebował.

- Przecież wiesz... - Przecież wiesz. Wiesz. Wiesz. Odbijały mu się w głowie jej słowa. Właśnie, kurwa, że nie wiem! cisnęło mu się na usta, ale przecież ona wciąż nie zrozumiała by, o czym on mówi. Widział jej zmieszanie, widział, że nie chce z nim rozmawiać przy innych, bo przecież to były ich prywatne, intymne sprawy. Ale czy miała prawo prosić go o to, żeby stąd wyszedł, żeby za nią poszedł? Dokąd mieli iść? I czy ona przypadkiem nie rozwieje się w śnieżny pył przy pierwszym podmuchu wiatru, kiedy tylko wyjdą z kawiarni?

- Dobrze, Diana. Zrobimy jak zechcesz. Chodźmy stąd. - jego samego zaskoczyła miękkość jego głosu i łatwość z jaką zgodził się na jej prośbę. Ale im dłużej przebywał koło niej, im dłużej cieszył oczy jej wzrokiem a nos zapachem, tym bardziej czuł się tak jakby ostatnie pół roku wcale nie miało miejsca. Chciał wyjaśnić to całe nieporozumienie i jak najszybciej opowiedzieć jej co u niego działo się przez ten czas, bo może jednak nie czytała tych wszystkich listów, które jej wysyłał.
Pomógł Dianie założyć płaszcz, i zaczekał aż będzie gotowa do wyjścia, po czym poszedł przodem, żeby otworzyć jej drzwi kawiarni i zaczekać, aż ona wyjdzie na zewnątrz.
- Gdzie chciała byś pójść? - Możemy teleportować się do mnie, mam dom. miał ochotę powiedzieć, ale wiedział, że byłaby to bardzo niezręczna sytuacja dla obojga - młodych, stanu wolnego, z dobrych czystokrwistych rodzin. Zamiast tego był gotów podążyć za nią, gdziekolwiek ona wskaże, choćby miało być to dno Tamizy. Przecież to była jego Diana, ta sama, która chichotała z każdego jego żartu, czytając książki w roztargnieniu zakładała włosy za ucho, a warząc eliksiry zawsze dwukrotnie sprawdzała instrukcje "tak dla pewności". Jeśli ktokolwiek zasługiwał na to, żeby pójść za nim, to była to właśnie ona.

Tych kilka słów...
Niczym perły z pękniętego naszyjnika, spadały na posadzkę jego duszy. Układały się na niej, tworząc kobierce kwiatów, rozkwitających i więdnących ponownie w ciągu kilku sekund. Murtagh słuchał jej, próbował wyczytać coś z jej tonu głosu, wywróżyć przyszłość z ruchu szczupłych łydek, przepowiedzieć co zdarzy się za kilka chwil bazując na cieple i sile uścisku jej dłoni. Podążał za nią, tylko częściowo rejestrując kierunek w którym się udawali.

Altanka, zlokalizowana niedaleko Alei Horyzontalnej, była znanym miejscem schadzek par czarownic i czarodziejów, którzy (nierzadko pod czujnym okiem przyzwoitki czy guwernantki) wyznawali sobie miłość słodkimi słowami, czy poznawali się dopiero, odkrywając siebie nawzajem. Prowadziła do niej ścieżka poprzez ogród, który w okresie wiosenno-letnim można było łatwo nazwać Zaczarowanym. Wtedy wszędzie rosły kwiaty, drzewa i krzewy, zwieszając swoje baldachimy nad głowami przechodzących tędy ludzi i wyciągając dłonie gałęzi na ścieżkę. Wtedy wszystko pachniało upojnie, wołało - świat jest piękny, życie wspaniałe, miłość rośnie w okół nas. Teraz Murtagh musiał przyznać, że ogród sprawiał dość posępne wrażenie. Śniegu nie było na tyle dużo, żeby okryć rośliny urokliwym puchem, więc otaczał ich las bezlistnych gałęzi i nagich pni. Ktoś widocznie doglądał ogrodu w czasie zimy, ponieważ na żwirowej ścieżce próżno było szukać zeszłorocznych liści. Zamiast tego ich kroki chrzęściły na kamieniach zmieszanych z mokrym śniegiem.

Kiedy dotarli w końcu do budynku, Murtagh wszedł pod dach po drewnianych stopniach, które zaskrzypiały pod jego nogami.
Tych kilka słów...
Diana zdawała się milczeć jeszcze przez wieczność, choć trwało to przecież zaledwie kilka sekund. Murtagh wiedział, że cierpi, widział w niej udręczenie i niepewność. Chciał ją objąć, pocieszyć i zapewnić, że cokolwiek to jest, może mu powiedzieć bo przecież poradzą sobie z tym wspólnie. Nie spodziewał się jednak zupełnie słów, które padły z jej ust.
"Nasze rodziny nie chcą żebyśmy byli razem..." Nasze rodziny? Znaczy kto, bo przecież matka, której jako jedynej powiedział o swoich poważnych planach względem Diany, wyraziła umiarkowaną radość. Jak na nią to było i tak bardzo ekspresyjne wyrażenie emocji.
"Mój ojciec kategorycznie zabronił mi cię widywać." No oczywiście, że tak! To jej posrany, czystokrwisty, zatwardziały skurczybyk-ojciec wpadł na ten idiotyczny pomysł. Przecież oboje się kochali, przecież nic nie wskazywało na do, że nie mogliby stworzyć kochającej się rodziny a przy okazji połączyć ich rodów. To wszystko wydawało mu się mało zabawnym żartem i jego irytacja odmalowała się na jego twarzy ciasno zaciśniętymi szczękami i wylewającym się powoli na jego policzki rumieńcem.

" Ja... myślałam że wiesz." No tak, jasne! Wiedział o tym, że ich miłość nie miała szansy pokonać setek lat tradycji i właśnie dlatego tak nalegał na spotkanie i tak ochoczo wylewał do niej swoje serce w listach! Czy ona była ociemniała na umyśle?! Chłopak zacisnął dłonie w pięści, nie wiedząc czy bardziej jest wściekły na ojca Diany, jego własnych rodziców, na nią czy na siebie, za swoją własną głupotę i naiwność. Przecież to było oczywiste, że ich związek, ich miłość to były rzeczy zbyt czyste i piękne, by mogły przetrwać w świecie Świętej Dwudziestki Ósemki czystkokrwistych rodów magicznych.
- Nie... - jego głos był niewiele głośniejszy od szeptu, jak gdyby targające nim emocje zacisnęły jego gardło w stalowym uścisku. - Nie wierzę ci...- Tak, dokładnie tak. To wszystko to była tylko wymówka dziewczyny, która chciała się go pozbyć i go spławić. I zamiast przyznać się, że już go nie kocha, postanowiła obarczyć winą ich rodziców.

- Jeśli mnie już nie kochasz Dee, ja... Ja to zrozumiem. Nie będę zły. Ale kurwa, nienawidzę kłamstwa! Wiesz o tym... Dlaczego po prostu tego nie powiesz...- patrzył na nią intensywnie, w jego oczach ból mieszał się z wściekłością. Nie wiedział, dlaczego ona mu to robi. Nie rozumiał, dlaczego jeszcze rok temu zapewniała go, że kiedy on zdobędzie dobrą pracę w Ministerstwie, to ona chętnie z nim zamieszka, jeśli jej się oświadczy, a teraz postanowiła rzucić jego uczucia na ziemię i podeptać je, jakby nic dla niej nie znaczyły.
- Nie poddam się tak łatwo, wiesz? Zrobię wszystko, żeby odzyskać twoją miłość. Udowodnię ci, że jesteś dla mnie słońcem i gwiazdami tego świata. - dodał, podczas gdy oczy podejrzanie zaczęły mu wilgotnieć. Jeszcze nie płakał, ale szloch nie był już tak odległym konceptem, jak jeszcze minutę temu.

Jego świat zdawał się wirować, zmieniać, odkształcać i zawężać niczym bańka mydlana, dryfująca w powietrzu, której promień tęczowego blasku ulega pod naporem promieni słonecznych, by wreszcie pęknąć w feerii wielobarwnych kropli. Póki co trwał jeszcze w zawieszeniu, w tej swojej bańce, ale wiedział, że jej koniec zbliża się nieubłaganie, czyhając na jego niewinność, wychylając się spomiędzy śniegu, pełznąć wzdłuż ich kręgosłupów.

Mur, który wyrastał pomiędzy nimi zdawał się wygłuszać ich słowa, tak że nie docierało do niego do końca to, co mówiła Diana. Czy miało w ogóle znaczenie co mówiła? Czy jej czyny nie były wystarczająco dobitnym dowodem na jej zamiary? Co było ważniejsze - jej zapewnienia i oburzenie teraz, czy brak kontaktu i odrzucenie jego miłości wcześniej?

Miłość jest ślepa. Im mocniej się kogoś kocha, tym bardziej irracjonalnie się postępuje.

Czuł, że z każdym jej słowem wpada w bezdenną przepaść, w której miał pozostać już do końca życia. Spadając tak, kaleczył dłonie, plecy, myśli i duszę odłamkami jej piękna i jego niewystarczającości. Chciał porwać ją w ramiona i zapewniać, wołać i krzyczeć, że jej nie zostawi. Będzie przy niej, wspólnie powiedzą jej rodzinie co sądzą o tych głupich umowach, a potem uciekną gdzieś daleko. Indie, może Azja albo Ameryka. Tam gdzie ich rodziny nie miałyby wpływów, aby ściągnąć ich z powrotem. On podejmie się każdej pracy, będzie pracował ciężko, choćby za marne grosze i utrzyma ją - ich rodzinę - tak, żeby ona miała wszystko czego zapragnie. Wszystko czego zapragnie... W jego myśli wkradło się zwątpienie. Przecież bez pieniędzy ich rodzin, żadne z nich nigdy nie miałoby nic wartościowego w życiu poza sobą. On był gotowy na takie poświęcenie, za cały skarb świata mając jej uśmiech, błysk jej oczu, dotyk jej ciepłego ciała pod jego wygłodniałymi dłońmi. Ale ona? Czy wystarczyłoby jej [u]niewystarczające[/i]? Czy miał prawo tego od niej oczekiwać?

Trzęsącymi się dłońmi, ujął jej ręce w swoje i zbliżył się do niej tak, że para z ich oddechów łączyła się w tych kilkunastu centymetrach między ich twarzami i unosiła w górę, jednym kłębem. Splątana tak ściśle, jak ściśle Murtagh chciał w tym momencie przylegać do jej ciała.

Czy mógł ją o to prosić? Nie, on nie prosił. Przedstawiał jej propozycję, ale pokazywał jej też, że wiąże się ona z dużym ryzykiem. Wiedział, że oboje byli wychowani w dostatku, nigdy niczego im nie brakowało, przed nim jawiła się świetlana przyszłość dobrej kariery w Ministerstwie. Jeśli jednak zrewoltują się i przeciwstawią się rodzinom, to wszystko zostanie im w mgnieniu oka odebrane. Nie mógł podjąć tej decyzji za nią, ani oczekiwać od niej, że wybierze jego. Mógł jednak marzyć i mieć nadzieję. Postanowił już bowiem, że jeśli ona mu odmówi, to będzie między nimi koniec. Nie było sensu ciągnąć czegoś, co w widoczny sposób miało znamiona jednostronnego zauroczenia, farsy i ciężaru dla niej. Nie będzie stał jej na drodze do przyszłości.