Musieli działać. Kto wiedział, gdzie aktualnie była Catherine Barlow? Na pewno potrzebowała pomocy, skoro udało jej się wyrwać z rąk śmierciożerców. Może oni również jej szukali. Ważne było, aby zakon trafił na nią pierwszy. Nie mogli pozwolić na to, aby zginęła kolejna osoba. Szczególnie po tym, co spotkało Jasona. Poświęcił swoje życie, aby ją uratować.

Wood była nieco przygnębiona tym, co się działo. Starała się jednak nie dać tego po sobie poznać. Wolała udawać, że wszystko jest w porządku i nic jej nie rusza. Nienawidziła rozmawiać z kimkolwiek o tym, co ją gryzło.

Udało im się dotrzeć przed dom Jonathana bez żadnych problemów. Podróż przebiegła całkiem szybko, szczególnie, że towarzystwo było naprawdę wyborne. Wiedziała, że może liczyć na swoich kompanów w razie niebezpieczeństwa. Z Erikiem nawet walczyła ramię w ramię w czasie Beltane.

- To co, idziemy do środka? - Zapytała cicho. Może powinni najpierw sprawdzić, czy dom nie ma jakichś zabezpieczeń, kto wie, czy jego mieszkańcy nie przygotowali się na ewentualne towarzystwo.

Ruda, a właściwie dzisiaj nie ruda, bo skorzystała z umiejętności Brenny i poprosiła, aby zmieniła ją w piękną, blond włosą niewiastę (co prawda włosy potraktowała eliksirem, za to na jej twarzy nie było dzisiaj ani jednego piega) skupiła się na obserwacji okolicy. Mogli mieć w końcu towarzystwo. Śmierciożercy też mieli swoje wtyki i mogli ich uprzedzić.

W tle było słychać pijackie nawoływanie, muzyka z domu obok również docierała do jej uszu, za to miejsce, do którego mieli wejść wydawało się być opuszczone. Jakby coś kryło się w jego wnętrzu, a nikt z zewnątrz nie miał prawa zobaczyć chociażby najdrobniejszego szczegółu.

Heather rozglądała się uważnie, być może uda jej się dostrzec coś ciekawego w okolicy.

Mówić o tym, jaki syf uderzył w podwórko aurorów to byłoby niedomówienie, kiedy nagle świadek się... rozpłynął. No bo w końcu to takie normalne i naturalne, że cenni świadkowie znikają zaraz po tym, jak jego strażnik zostaje trafiony klątwą. Totalnie. Mówić dalej o tym, jakie gówno opadło na Ministerstwo - szkoda gadać. Gdyby Cain miał się wdać w nałogowy nałóg to w zasadzie była to idealna okazja do tego. Mógłby zacząć już regularnie zacząć przy sobie nosić piersiówkę albo paczkę papierosów - i z tych ostatnich jarałby jedno za drugim. Człowiek inaczej spoglądał na osoby, które uznawał za "towarzyszy". Choć nie to, żeby Cain kiedykolwiek był ufny i chętny do zbliżania się do ludzi. A przynajmniej nie w taki sposób, w jaki ktokolwiek normalny pomyślałby o nawiązywaniu znajomości. Tak czy siak - gówno w wiatrak pierdolnęło, a wiatrak nadal się kręcił. Scysje, presje i nacisk jakoś odrobinę przeskakiwał nad głową Bletchleya, bo za bardzo zajmowało go proste, wykalkulowane pytanie: kto zdradził. A cała reszta kompletnie niewykalkulowana żałoba za człowiekiem, który może święty nie był, ale przecież nie dało się być świętym w tym zawodzie. Przynajmniej on w to nie wierzył.

Takim sposobem zjawił się tu z pozostałymi, korzystając ze zmienionej twarzy.

Czasami spoglądanie długo w ten sam punkt tworzyło złudzenia optyczne. W przyszłości mieli to nazwać chorobą oczu, ewentualnie niedoborem snu, ale człowiekowi wyobraźnia potrafiła podpowiadać niestworzone rzeczy, kiedy ciemna noc pochłaniała wszystko i wszystkich. Noc, której nie mogłeś przeskoczyć zwykłym wytężaniem oczu. Tam, gdzie oczy zawodziły, tam działał słuch. Z nim zaś - ooo, niestworzone historie! Głośniej trzaśnie gałązka i zaraz przyjdzie nam przysięgać, że w tych ciemnościach czai się potwór, który był ledwo cieniem złożonym z okolicznych krzewów. Nie ważne, jak długo spoglądał na budynek, wydawał się on taki sam. Spojrzał na okolice zastanawiając się nad realnymi szansami na podpytanie sąsiadów o to co w trawie piszczy i czy czasem nie widzieli super podejrzanych typów w totalnie nie rzucających się pelerynkach przechodzących akurat tędy, ale wyglądało na to, że poza młodzieżą gdzieś dalej ruchu tu za bardzo nie było.

- Mogę się wczuć w jednego z tutejszych mugoli i spróbować zrobić jakieś zamieszanie przy domu. - W razie czego ktoś z nich mógł zareagować. A może mieliby wtedy możliwość zaobserwowania jakiegokolwiek ruchu, choćby dlatego, żeby ktoś potencjalnie z domu chciałby sprawdzić, co się dzieje? W końcu skoro nieopodal była impreza to o kłopoty bywało nietrudno. - Jeśli tam są to przynoszenie walki na ich przygotowany teren będzie super. Ale zaklęć na przenikanie oczami przez ścianę jeszcze nie wynaleziono. - Z tego, co mu było wiadomo. Cain wydawał się całkowicie spokojny, wyluzowany, jak zwykle z tendencją do "żarcików" - ale tak było w zasadzie zawsze. Mogli poobserwować, ale tkwić tutaj całą noc? Cóż... w zasadzie Bletchley mógłby. Natomiast na ile czas działał na ich niekorzyść, a na korzyść wroga? To odpowiadało samo za siebie.

Och tak, noska Mavelle niewiele rzeczy było w stanie oszukać. Przede wszystkim niewiele ludzi wpadało na pomysł, że ktoś będzie chodził i węszył za ich zapachem. +10 dla Zakonu Feniksa. Nie zamierzał wychodzić przed szereg, bo i nie mógł się nawet równać z ich królową śledztwa, a nie było potrzeby zwracać na siebie więcej uwagi niż powinno. Jedna osoba kręcąca się koło domu wystarczyła. On by jednak poczekał. Ale on należał do tych, którzy mogli siedzieć godzinami w miejscu czekając na odpowiedni moment. Mógł chodzić tygodniami i kręcić się, żeby w końcu znaleźć słaby punkt. Mógł - ale tutaj nie było teraz czasu. Nie było danych tych godzin ani tygodni.

Znał to uczucie. Uczucie obserwowania. A może to jednak to złudzenie, ta moc nocy, która przesunęła się przez jego umysł? Gdzie była nieprawidłowość? Wyglądać zupełnie niepodejrzanie i jednocześnie nadal rozglądać się, żeby szukać źródła swych paranoi i nieufności - oto była sztuka. Więc ją grał. To było tylko kolejne z przedstawień do wykonania, gdzie wszystko wydawało się być pod kontrolą. Ich kontrolą.

- Ktoś nas obserwuje. Dom po drugiej stronie ulicy. - Mruknął, stając przez chwilę plecami do tamtego okna, zanim odsunął się od Erika i Heather, spojrzał ostatni raz na Mavelle i wyszedł bardziej na ulicę. W ciemności okna niczego prawie nie było widać, ale za to oni, w blasku latarni ulicznych, mogli stać się jak kaczki na odstrzał. Nie wspominając o tym, jaki piękny był widok na sam budynek, przy którym chcieli działać. Zmęczonym ruchem sięgnął do kieszeni i stanął przy latarni, wyciągając z tej kieszeni wisiorek. To, co zazwyczaj nosił na szyi, albo przynajmniej zawsze przy sobie. Kryształ na rzemieniu, któremu pozwolił bujać się na boki w leniwym rytmie. Tak jakby się po prostu bawił wisiorkiem czekając na swoich kompanów, aż skończą robić co robią, albo czekając n dziewczynę, czy kumpli, z którymi miał iść pić. Oparł się niedbale i nonszalancko o samą latarnię. Czy ta osoba, ta sylwetka, to zwykły mugol? Czy może jednak ktoś, kto żywił wobec nich złe intencje?

Cain ustawił się tak, żeby być bliżej ulicy, między tym oknem a swoimi towarzyszami. Próbuje wprowadzić jegomościa w stan hipnozy i wtłoczyć do jego głowy sugestię, że niewiele teraz widzi, stracił z oczu tamtą dziewuchę, która kręciła się przy domu, gdyby się wychylił z tego okienka widziałby więcej... a może lepiej będzie zbadać sprawę z pierwszej osoby?

Wood nie zobaczyła nic ciekawego. Za bardzo była skupiona na dotykaniu pasma blond włosów, żeby coś innego rzuciło jej się w oczy. Zafascynowana była tym, jak wspaniale zadziałał eliksir, może powinna częściej sięgać po takie wynalazki?

Z zamyślenia wyrwała ją prośba Erika, oczywiście, że mu pomoże! Skoro wujek prosił, nie mogła odmówić. - Tak jest! - Powiedziała z entuzjazmem, po czym przystanęła z boku, żeby zasłonić mężczyznę. Nie było to wcale takie proste zważając na to, że Wood nie należała, nawet w przebraniu do wysokich osób. Robiła jednak, co mogła, aby umożliwić mu rzucenie zaklęć.

- Na pewno zadziała, jesteś profesjonalistą. - Ruda była idealnym motywatorem dla innych do pracy, potrafiła działać cuda jeśli chodzi o mówienie miłych słów i wspieranie całego zespołu, z którym przyszło jej pracować, chociaż tyle mogła zrobić, skoro nic nie zauważyła.

Wtedy jeszcze odezwał się Cain. Miała chęć się odwrócić i spojrzeć w miejsce, o którym wspomniał, jednak tego nie zrobiła, bo to byłaby głupota. Zdradziłaby, że wiedzą, że ktoś na nich spogląda. Starała się jednak jeszcze bardziej zasłonić Erika, jakby coś to będzie żywą tarczą i go ochroni przed padającymi zaklęciami, o ile w ogóle jakieś miałyby się pojawić. To się nazywało prawdziwym poświęceniem. Wpadła jednak na jeden pomysł, którego oczywiście z nikim nie konsultowała. Ciemność powinna być ich przyjacielem, wyczarowała więc, wypowiedziała głośno zaklęcie, a raczej spróbowała wyczarować siłę, która zgasiłaby najbliższą ich latarnię, miała rozbić szkło i żarówkę, żeby osobnik, który ich podglądał nie miał możliwości dalej tego robić.

Mavelle zakończyła swój obchód i po chwili wróciła do nich z całkiem dobrą informacją. - Może dalej tu być? - Wolała się upewnić, skoro była, to wcale nie oznaczało, że już nie. Chyba czas to sprawdzić.