Pierwsze ataki śmierciożerców
- Augustus & Vespera & Ulysses

Vespera miała gdzieś ich tą miłość, bo w nią najzwyczajniej nie wierzyła, a dowodem na to były jej dwa nieudane małżeństwa. Nie potrafiła sobie wyobrazić siebie jako zakochanej trzpiotki, a tym bardziej nie była w stanie zrozumieć, co Shafiq widział w jakiejś nędznej mugolce. Może i nie była zdania, że powinno się tą Amy zabijać ze względu na to, że omotał ją jakiś czarodziej, ale też nie była zdania, aby czysty ród mógł się mieszać z niemagicznymi osobami.  Nie czuła, że cała ta mugolka była winna w tej sytuacji. Wiedziała jacy mężczyźni byli, jak działali i co potrafili zrobić ze słabym, kobiecym umysłem. Vespera akurat wychowała się wśród wilków, więc uważała siebie za silną, ale taka mugolka? Nie mogła się równać z czarodziejami. Była łatwym celem i po co to wszystko? Dla kilku chwil w łóżku?

Stała pomiędzy swoimi braćmi, na głowie miała ciemny, kobiecy kaszkiet, ze skórzanym zdobieniem, ciemną suknię ukrytą pod czarnym, ciepłym płaszczem. Wpatrywała się w krzywo zawieszone ozdoby na budynku, co wręcz powodowało u niej dreszcz i chęć poprawienia ich. Skrzywiła się nawet na ten widok, ale nikt tego nie mógł dostrzec. Ręka wręcz świerzbiła, aby rzucić zaklęcie i to wszystko poprawić. Żałosne. Gdy Ulysses się odezwał jej wzrok padł na swojego bliźniaka. Najlepiej, aby to on został na czatach. Był dobry w pojedynkach, potrafił magię bezróżdżkową, więc bez problemu w razie potrzeby pozbędzie się Cicerona, będzie bardziej przydatny tutaj, a nie przy rozmowie z mugolką.

– Zostajesz? – jej ton jednak bardziej brzmiał stwierdzająco niż pytająco. Doskonale znała Augustusa i wiedziała jakie były jego zalety. Spojrzała zaraz potem na Ulyssesa lekko skinąwszy mu głową, że się zgadza. Ruszyła przodem, bo wiedziała, że jej aparycja była bardziej przyjemna nawet jeśli sama Vespera nie należała do osób przyjemnych z charakteru. Nacisnęła na dzwonek czekając, aż Amy otworzy drzwi.

Starała się nie patrzeć na krzywe ozdoby, ale miała podobny odruch jak Ulysses, gdy jej wzrok napotkał krzywy wieniec uniosła dłoń ku niemu, ale nim zdążyła go poprawić drzwi się otworzyły i pojawiła się urocza mugolka, więc szybko cofnęła dłoń i uśmiechnęła się w sposób przymilny. Inaczej nie mogła jej określić, była dziwnie inna od niej samej, taka ciepła jak światło kominka w nocy. Chyba właśnie tego oczekiwali jej właśni mężowie, tej samej emocjonalności na twarzy, mdlenia, gdy ktoś wyznaje ci miłość, ale dla Vespery takie rzeczy były odległe, nie potrafiła tak patrzeć i nigdy nie chciała tego robić. Wydawało jej się to słabe, trudne… nie pasujące do jej istnienia. Pozwoliła Ulyssesowi mówić, pozwoliła mu się przepuścić. Rozejrzała się po korytarzu, w którym się znaleźli. Tu również te paskudne, krzywe ozdoby zawieszone na ścianach, poustawiane na komodzie, czy też na balustradzie schodów. Starała się nie patrzeć na to wszystko, czując jak zimny dreszcz przechodzi przez jej ciało na myśl o tym, że jednym sprawnym ruchem różdżki mogłaby naprawić ten niedoskonały dom. Spojrzenie skierowała na Amy. Słodką, małą Amy.

Kobieta popatrzyła na nich niepewnie, z lekkim przestrachem. Nie była pewna, czy powinna o tym mówić, w końcu była to tajemnica, tak. Oboje mogli dostrzec na jej twarzy idealnie, słabo ukryte zawahanie, nie potrafiła chować swoich emocji. Była zbyt szczera, zbyt czysta, aby móc kłamać.

– Tak – odparła krótko nie wyjawiając zbyt dużo, ale Vespera domyśliła się, że nie chciała od razu zdradzić sekretu Cicerona. – Kim jesteście?

– Chcemy ci… pomóc, kochanie – odparła próbując brzmieć w miarę ciepło. Kłamstwo i manipulacja była jej znana, znała też emocje i jak na nich oszukiwać, ale wykorzystywała to tylko do jednego; do osiągnięcia swojego celu, a nie do rozkochania w sobie mężczyzn.

– Czy mu coś grozi? – ponowiła pytanie.

– Może wejdziemy dalej? Salon? Kuchnia? – Amy oblizała nerwowo usta, ale wprowadziła ich do kuchni, która była pełna w mące i ewidentnym chaosie. – To nie jemu coś grozi, a tobie. Amy, Ciceron przez wasze spotkania skazał cię na coś złego… – powiedziała łagodnie. Nie chciała jej wystraszyć, ale z drugiej strony nie chciała się z nią bawić.

– Ciceron jest egoistą. Ty i on nigdy nie powinniście być razem, nigdy nie powinniście się poznać. To jest zakazane, moja droga, ale chcemy ci pomóc. Musisz zniknąć z Londynu, bo inaczej grozi ci śmierć – spojrzała w jej oczy, a Amy wytrzeszczyła swoje własne na nich z przerażeniem. Jej dłoń powędrowała do drewnianego wałka jakby chciała się nim przed nimi obronić, ale trzymała go zbyt lekko jakby zdawała sobie sprawę, że nie ma z nimi szans. – Spokojnie, nie chcemy cię skrzywdzić. Uwierz, że jakby o to nam chodziło to byśmy nie byli tacy… grzeczni. Nie chcemy cię skrzywdzić, bo to nie twoja wina, że się w nim… zakochałaś, rozumiesz? On wiedział jakie jest ryzyko, a jednak skazał cię na ten los… Amy, kochanie musisz nam zaufać – odparła powoli, starając się dobierać słowa tak, aby jej nie wystraszyć. Rzadko to robiła, rzadko atakowała, aż tak bezbronną osobę.

Gdy Ulysses przejął inicjatywę Vespera usunęła się dając mu miejsce na jego rolę. Obserwowała dziewczynę, a w jej własnym sercu narastał gniew. Nie rozumiała tego, co robili dorośli czarodzieje takim ludziom jak Ama. W końcu mugole byli trochę jak małe dzieci, nieświadome, niewinne, niepotrzebne, słabe, po co czarodzieje mieszali z nimi krew? Vespera nie współczuła dziewczynie losu, ale gniew w niej się tlił przez to jak ta kobieta była ufna, słaba. Było to dla niej żałosne. Gdy Ulysses usiadł z nią na kanapie sama Rookwoodówna zaczęła obserwować swoje otocznie. Przesuwała zdjęcia, ozdoby, wazoniki tak, aby zająć czymś ręce i usunąć z głowy to nerwowe kołatanie serca na widok tych wszystkich niedoskonałych rzeczy. Była przy tym cicho, aby nie przeszkadzać Ulkowi w jego zadaniu, aby mógł jej wmówić, że jej życie było nieidealne. Patos. Vespera poradziłaby sobie w takiej sytuacji, nie uciekała, ale Magpie była słaba, niedoskonała. Nie popierała takich związków, nie akceptowała, dla niej Ama była brudna, osłabiłaby krew czarodziejów płynącą w czystych żyłach Shafiqa. W końcu jej brat skończył, a Vespera mogła popatrzeć jak kobieta nieprzytomnie zbiera się do opuszczenia tego miejsca. Śledziła jej ruchy z uwagą i czekała na moment, aż Ama opuści dom. Jej wzrok padł mimowolnie na okno i podeszła do niego, aby zerknąć dyskretnie przez zasłonkę. Ciceron się pojawił. Mieli naprawdę mało czasu. Liczyła, że Augustus ogłuszy go, a oni spalą ten dom i przyczynią się do czegoś dobrego. W końcu kobieta zeszła z torbą zawieszoną na ramieniu, była mała, wzięła tylko potrzebne rzeczy. Ruszyła do frontowych drzwi, ale cofnęła się jakby coś przemyślała i wróciła do kuchni. Opuściła dom tylnym wyjściem. No tak, w końcu miała stalkera. Mógł przecież siedzieć i obserwować okno sypialni wychodzące na ulicę. Vespera ruszyła za nią, aby upewnić się, że kobieta oddali się jak najszybciej.

– Pewnie zamówi ten mugolski transport na lotnisko – odparła – zacznijmy od góry, aby Ciceron wiedział, że Ama nie miała szans – spojrzała na schody i ruszyła na górę.

Kolejne niedokładnie zawieszone ozdoby, poplątane, łatwopalne lampki. Dziwne tradycje. Przeszło jej przez głowę i ruszyła do sypialni. Spojrzała jeszcze za Ulyssem, aby sprawdzić, od czego on zacznie. Rzuciła zaklęcie podpalające wprost na te światełka, które miały rzekomo dodawać temu miejscu uroku, a w rzeczywistości przyprawiały Vespera o dodatkowy zastrzyk gniewu. Ogień zaczął powoli rozprzestrzeniać się po sypialni, a sama Vespera wycofała się i rzucała drobne zaklęcia na resztę łatwopalnych przedmiotów w tym domu. Mugole byli słabi, nie potrafili przenieść się w sekundę z jednego miejsca na drugie, a jednak tworzyli takie sztuczne, dziwne ozdoby, które przy byle iskrze mogły zapłonąć żywym ogniem.