Noc z 19 na 20 marca 1972
Zaczarowane Różności, Penny & Aidan & Stanley

Na Merlina... Z Aidem współpracowali już od dłuższego czasu i wszystko było w porządku, a to miał być spokojny dyżur w nocy... Mieli zrobić całe nic i po prostu odbębnić swoje 8 godzin. No pomysł idealny - szkoda tylko, że jego wspólnik był nie tylko Parkinsonem z nazwiska.

Stanley mimo swojego wzroku, który karcił i dopytywał "na serio, Aiden?", zgodził się z nim pójść i nawet za bardzo nie marudził. Odgórne dyrektywy z Ministerstwa wymagały od nich, aby chodzili we dwójkę - tak aby mogli się w razie czego ubezpieczać.

Mniej lub bardziej zmotywowani, ruszyli do boju. Służyć, chronić i pomagać... Czy jak to tam szło. Po prostu - musieli iść.

Borginowi to w sumie nie zależało. Atreus coś mu tam pierdolił o tym kursie Aurorskim i o tym, aby go w końcu ukończył, lecz miał go gdzieś. Gdyby poszedł do biura Aurorów to nie mógłby się przecież wzajemnie wkurwiać z Brenną i jego życie utraciłoby odrobinę sensu. Stanley pozwolił więc prowadzić swojemu koledze po fachu, a sam rozkoszował się papieroskiem, opierając o jedną ze ścian. Parkinson obserwował to co mieli zbadać, a on obserwował Parkinsona obserwującego... wiadomo o co chodzi.

Co żeś nie ostrzegał, że tu jakieś wybuchu będą?! Oburzył się, wszak prawie wypadł mu papieros z buzi, a to byłaby niezła strata. Widząc jak Aidan pobiegł zgrywać bohatera, zrobił to samo ale szybkim krokiem - nie będzie się męczył na siłę. Nic więc dziwnego, że to właśnie jego partner wpadł do lokalu pierwszy, a on kilka chwil po nim.

- Co jest? - zapytał przez przymknięte usta, aby przypadkiem nie wypadła mu fajka. Zdążył się jednak uzbroić w różdżkę gdyby przyszło im zrobić cokolwiek innego, niż spisanie raportu z zajścia - No, no... Ładnie tu pierdolnęło - przyznał, kiwając głową z uznaniem, całkowicie nie zwracając uwagi na roztrzęsioną dziewczynę.

Stanley zatrzymał się i zaciągnął papierosem na ten widok. Powinni rozpocząć śledztwo czy od razu zawiadomić koronera? Z gościa to zostały co najwyżej marzenia o wzbogaceniu się i tyle. Trzeba było go zbierać miotełką i zmiotką. Nic tu po nich - Departament Przestrzegania Praw Czarodziejów. Brygadzista Borgin, a to Parkinson - wydukał formułkę, którą kazano im wkuwać na kursie przygotowawczym. Zrobił to dopiero po tym jak przestał ignorować fakt, że ktoś tu jeszcze był - Proszę opowiedzieć co tu miało miejsce - mówił jakby to było mu całkowicie obojętne i w zasadzie tak było - Pani imię i nazwisko? - zapytał, otwierając swój notes. Trzeba było przesłuchać świadka, a Aiden niech się tam wykaże na placu boju. Niech ma coś od życia.

Siedź cicho. Ani słowa.

Była na tyle przerażona, że nie protestowała. Wyjątkowo podporządkowała się Parkinsonowi, zamiast tradycyjnie stawać okoniem. Robić wszystko po swojemu. Tym razem nie było na to miejsca. Stało się przecież coś, co nie powinno mieć miejsca. I w sumie, to nawet nie bardzo wiedziała, w jaki sposób do tego doszło.

Nie zarejestrowała w pore, iż poza Aidanem, na miejscu zjawił się też kolejny brygadzista. Skupiona na znajomym, przy pomocy którego była w tym momencie w stanie utrzymać się na powierzchni, nie zauważyłaby najpewniej nawet tego, że Zaczarowane Różności wypełniły się tłumem gapiów. Była w zdecydowanie zbyt dużym szoku.

W końcu to nie tak, że codziennie zdarzają się jej takie wypadki.

- Aidan? - odezwała się, kiedy drugi mężczyzna zaczął od standardowej formułki, a następnie kazał podać imię i nazwisko. Złapała go mocniej za rękę. W spojrzeniu było widać coraz większą panikę. Narastającą w niezwykle szybkim tempie. Prawdopodobnie niewiele brakowało, żeby Weasley przeżyła tutaj pełnoprawne załamanie nerwowe. Była na granicy.

Bliska tego, żeby po prostu wybuchnąć płaczem. A przy okazji pewnie pobić Parkinsona.

Za to, że nie zdążył jej z tym pomóc na czas, choć przecież obiecał.

- Ja naprawdęniechciałam! - powtórzyła kolejny raz te samo zapewnienie, które padło na samym początku. A w zasadzie to bardziej wykrzyczała. - Nie możecie mnie aresztować, powiedz mu Aidan! Powiedz mu, żetoniemojawina!

Bo przecież był brygadzistą. Musiał się z tym całym Borginem znać. Powinien był być w stanie wszystko wyjaśnić. Jakoś to załagodzić? Wyjaśnić swojemu koledze i przekonać go do tego, żeby jakoś to po prostu uprzątnęli. Po cichu. Bez zeznań, bez raportów, bez zgłaszania tego wyżej.Byli przyjaciółmi od dawna. A dla przyjaciół robiło się nie takie rzeczy. Ona byłaby gotowa na wiele.

Zwłaszcza, kiedy te wiele nie narażałoby jej bezpośrednio.

I nie było w stanie posłać prosto do Azkabanu. Bo jak już wcześniej zostało powiedziane - na Azkaban była zbyt młoda, ladna, inteligentna i inne takie. To nie było miejsce, które planowała odwiedzić kiedykolwiek.

Co nie mogą? Co nie mogą? Byli stróżami prawami - mogli wszystko. Gdyby chcieli to mogliby tej histeryczce dowalić jeszcze, nie wiem, jakiś przemyt i podłożyć odpowiednie dowody tylko po to, aby zgadzała się historia i wersja wydarzeń. Służyć, chronić i wrabiać...

Stanley zadał bardzo proste pytanie. Najprostsze, które był w stanie dzisiaj zadać. Tyle słów cisnęło się na usta, że ciężko było to pojąć. Aidan zaraz się trochę obruszył, zupełnie jak jakaś księżniczka, co było nowością. Do tej pory nosił ministerialny mundur, a dzisiaj chyba wymienił go na sukienkę i wysokie obcasy. Borgin nie poznawał swojego wspólnika. Pojawiało się jedno, zasadnicze pytanie - powinien zacząć się o niego martwić czy udawać, że nie widzi jego odmiennego stanu?

- Ale co się tak denerwujesz panie perfekcyjny? - zapytał, przecinając pomieszczenie swoim spojrzeniem. Nie zabrakło również przewrotu oczami - Żyłka Ci zaraz pierdolnie jeżeli się nie uspokoisz - poinformował w trosce o jego zdrowie. Brakowało tutaj tylko drugiego nieboszczyka. Zaraz pewnie i ta rudowłosa panna poleciałaby jak długa, gdyby Parkinson wykitował na jej oczach - Idę, idę. Nie krzycz kurwa - dodał i zasalutował Aidanowi. Skoro taki był z niego kierownik tego wieczora, należało to uszanować i dać mu 5 minut sławy.

Mamrocząć coś pod nosem, ruszył w kierunku tych cholernych drzwi. Przyglądał się im pod różnymi kątami, chcąc dostrzec możliwie jak najwięcej szczegółów. Nie omieszkał też sobie czegoś zapisać. Musieli z tego złożyć jakiś raport, wszak nie mogli, ot tak sobie wyjść na losowy patrol. Przełożeni wymagali tego od nich, a Stanley nie miał zamiaru świecić oczami. Z drugiej strony mieli tutaj sierżanta, który bardzo forsował swoją władze. W takim razie, może to on powinien odpowiadać za przygotowanie dokumentów?

Najpewniej tak ale z Borgina był dobry kolega, nie miał zamiaru zostawić go samego na pastwę losu. Będą ślęczęć nad tym do rana ale to zrobią. Cel uświęcał środki.

Pi razy drzwi zanotował to co udało mu się dostrzec. Wszystko trzeba było spreparować w ten sposób, aby rudej nic się nie stało. Tego oczywiście jeszcze nie wiedział ale wszystkie znaki i wybuchu w tym pomieszczeniu o tym mówiły.

Stanley był grzeczny i uniżenie wykonał swoją robotę. Kiedy skończył, odwrócił się i ich spojrzenia się przecięły - Parkinsona i Borgina. Wzrok niedoszłego aurora pytał co tu się kurwa mać dzieje? Liczył na jakieś wyjaśnienia, wszak to co mu powiedział po krótce, miało się nijak do tego co tutaj widzieli.

W życiu było pewnych kilka rzeczy. Śmierć, podatki i to, że Stanley będzie chciał fajkę jeżeli ktoś mu to zaproponuję. Tak też było tym razem. Podszedł i kulturalne podebrał nikotynowego przyjaciela w ilości sztuk jednej. Gdyby miał to skwitować to najpewniej powiedziałby jedno - miód w gębie.

Uprzednio jednak zdążył co nie co podsłuchać. Jakieś runy, wybuchy i pościgi. Fakt, nie było nic o tym ostatnim, ale nie zmieniało to faktu, że ta koleżaneczka Aidana miała dosyć przeorane pod sufitem. Dosłownie i w przenośni. Tylko pojawiało się jedno pytanie - sama na to wpadła czy ktoś jej podsunął taki pomysł? Znając "bombowe" pomysły Parkinsona, stawał się po części pierwszym podejrzanym w zaistniałej sytuacji.

To nie był problem Stanleya. Nie jego lokal. Nie jego koleżanka. Za to jego raport. Kurwa mać. W ogólnym rozrachunku wychodziło więc, że to była i również jego sprawa. Pieprzony Aidan przeklinał go w myślach, wszak tylko tyle mógł zrobić w tej chwili. Później się rozliczą, gdzieś gdzie będą mogli się w spokoju powyzywać albo podenerwować.

Słysząc swoje imię, wyciągnał dłoń w kierunku rudowłosej dziewczyny, która okazała się nazywać Penny. Sam nie musiał tego robić, wszak zrobił już to jego szanowny kompan z brygady. Grunt, że te wszystkie miłe rzeczy mieli już za sobą i mogli przejść do działania. Przejść do sedna sprawy.

- Mhm... Okolica nie należy do tych najbardziej bezpiecznych... - skwitował, zaciągając się papierosem. Pozwolił też sobie na ekspertyzę w kwestii bezpieczeństwa, chociaż każdy kto miał z trzy szare komórki, wiedział o tym, co przed chwilą powiedział. Wsłuchiwał się dalej w to co mówił Parkinson i tylko posłał mu spojrzenie, kiedy tamten powiedział "skarbie". Gdyby byli sami albo przechadzali się po Ministerstwie, najpewniej skitowały to gwizdnięciem ale z faktu, że lubił swoje zęby, postanowił zamknąć mordę.

- No co Ci powiem. Ja tu widzę całkiem prostą zależność... - przejechał po swoim zaroście - Pan... nazwijmy go Włamywacz - wskazał wolną dłonią na odpoczywającego mężczyznę - Trochę źle trafił, czyż nie? A panna Penny akurat znajdowała się w swoim przybytku i szybko wyjaśniła mu, że próba wtargnięcia z włamaniem to całkiem zły pomysł. Wiesz, nie można kogoś skazać za próbę ochrony własnego życia i majątku - przykucnął przy ofierze rudowłosej, a następnie sprawdził mu puls, aby mieć pewność, że to co zaraz powie ma rację bytu - A po drugie oddycha. W Mungu się nim zajmą, postawią na nogi, a później ktoś mu postawi wyrok. On okaże skruchę, sędzia zastosuje wobec niego skrócony wyrok pod warunkiem, że zapłaci zadośćuczynienie właścicielce tego przybytku - wzruszył ramionami. Nie dodał jednego, małego faktu - wyjdzie i przyjdzie się zemścić. Tak w końcu działały te łajdaki z Nokturnu.

- Kiwka jest krótka. Mówisz nam, że wpadł i zaczął Ci grozić łapami, sugerując, że zaraz zakończy Twój żywot. Poczułaś się zagrożona, więc się zdenerwowałaś, a byłaś w trakcie czytania jakiejś fascynującej lektury o runach czy chuj wie czym. Trochę Cię poniosło i pół lokalu wyleciało z hukiem. Gość przeżył bo miał szczęście, a Ciebie w najgorszym wypadku wezwą na świadka. Proste - przekręcił oczami - Prawdę mówiąc to co powiesz po tym jak Ci groził to już obojętne. Sędzia usłyszy z zeznań najważniejszą informację. Czy to kłamstwo? Nie do końca. Miał przecież taki zamiar - wyjaśnił, wracając do zadowalania swojego raczka. No lada moment i kolejna sprawa zostanie rozwiązana, a na Nokturnie zacznie panować zasada - wszystko by się udało, gdyby nie ten wścibski Aidan i jego partner z brygady.