Cydrowy biznes jednak miał dość do skutku. Co było ekscytujące, ale też przerażające. Bo prawdę mówiąc, nie wiedziałam o produkcji alkoholu tyle, by samemu się w to angażować. Ufałam Samuelowi, pewnie wiedział, co robi. Sama nie chciałam sprawiać pozoru specjalisty. We wszystkich rozmowach na ten temat brałam bierny udział, przytakując im tylko i przyjmując wszelkie przydziały pracy, jakie byłam w stanie zrobić.

Już jutro mieliśmy zacząć pracę. Ale Lysander w pewnym momencie zniknął z domu i nie wrócił na noc. Trochę mnie to zmartwiło, ale był odpowiedzialnym człowiekiem i nie poszedłby spać w rowie przed tak wielkim dniem.

Szybko zasnęłam. A gdy wstałam, ubrałam się i zeszłam na dół i odetchnęłam z ulgą. Lysander był w domu, a wraz z nim Samuel i... ???

Zamarłam w bezruchu. Czy wspominali o dodatkowej osobie? Kto to był? Zdecydowanie nie mogłam ich teraz obudzić. Poruszona falą lęku, cichutko czmychnęłam do kuchni i ostrożnie przygotowałam sobie coś do jedzenia. Niedługo później oni też się obudzili. Zrobiło się głośno, aż dziwnie, bo przecież w tym domu zazwyczaj panuje niesamowity spokój. Samuel wniósł ogromne pokłady energii, ale mi to nie przeszkadzało. Podczas uwijania się nad owsianką i herbatą, udało mi się złapać za okulary, które trzymałam na komodzie przy drzwiach wyjściowych. Chociaż przy Samie i Lysandrze czułam się swobodnie z odkrytą twarzą, wolałam nie straszyć nowego kolegi. Chociaż ten poziom swobody był niczym w porównaniu z tym, jak sprawnie ta dwójka ogarniała poranek. Jak gdyby wspólne rozpoczęcie dnia i przygotowanie pracy było ich rutyną.

Z tego powodu żaden z nich nie raczył poruszyć nurtującego mnie pytania, czyli, kim, na zakręcony ogonek Tatusia Świnki, jest ten trzeci chłopak!?

Rzucałam mu ukradkowe spojrzenia spod moich wielkich okularów przeciwsłonecznych. Wydawał się jeszcze bardziej zagubiony niż ja. W końcu miałam tą przewagę, że byłam na "swoim" terenie. Poza tym, wyglądał, jakby był z zupełnie innego świata. Sam idealnie pasował do sceny rodzajowej, jaka się tu rozgrywała. Lysander też, aczkolwiek, gdybym go nie znała, mogłabym twierdzić inaczej. A ten trzeci chłopak również wyglądał zbyt artystycznie, żeby bawić się w cydrowanie.

Gdy Sam z pasją rzucił się na noże, a Lysander poszedł po miód, podeszłam ostrożnie do nieznanego przybysza.

— Uhm... Ehm... Jestem Ula tak w ogóle... — przedstawiłam się, cała czerwona na twarzy. Było mi niesamowicie niezręcznie. Bo w końcu kręciliśmy się tu obok siebie już z godzinę, a dopiero teraz nadszedł moment przedstawienia. Ale lepiej później, niż wcale. Nie mogłam udawać, że go tu nie ma. Szczególnie, że sam sprawiał wrażenie, jakby jego dusza ewaporowała się z każdą sekundą. Skłoniłam się lekko, żeby mieć pretekst do nie patrzenia mu w twarz.

Byłam zajęta czymś innym, gdy Samuel żegnał się z Lysandrem, jak gdyby ten wyruszał na daleką wyprawę w nieznane. I bardzo dobrze, bo kolejnej dozy konfuzji bym nie wytrzymała. Wystarczył ten chłopak, który nie potrafił mi odpowiedzieć na niezadane pytanie dotyczące powodu jego przebywania tutaj. A może chociaż podałby swoje imię? Ale i tego nie otrzymałam.

Samuelowi odpowiedział, ale była to najmniej lubiany typ odpowiedzi na pytanie "A czy B". Cóż za niezręczność. Najlepiej będzie, jak zajmę się czymś i zostawię tą dwójkę z problemem.

— Zacznę obierać... — rzuciłam i szybkim krokiem znalazłam się przy przygotowanych już skrzyniach z jabłkami. Pogoda dzisiaj była taka sobie, dlatego organizowaliśmy się w środku. Zasiadłam na małym stołeczku i zaczęłam obierać jabłka. Obierki w jednym kawałku wpadały do blaszanej miski ustawionej pomiędzy moimi stopami. Mimowolnie pomyślałam o wróżeniu z nich, ale to chyba nie miało sensu dzisiaj. Ciekawe, czy pan Longbottom zna inne metody wróżenia z jabłek. Westchnęłam cichutko. Od kilku dni czytałam podręcznik do wróżbiarstwa, ale nie było to aż tak fascynujące jak słuchanie prawdziwego znawcy na żywo. Może prowadził gdzieś jakieś okazyjne seminaria? Muszę chyba częściej zaglądać do Proroka. Tam powinni pisać o takich wydarzeniach.

Obierka za obierką, wszystkie długie jak moje włosy. Byłam mistrzem obierania, jak każdy, kto spędził tyle czasu co ja na tej czynności. Zastanawiałam się już, co z nich potem zrobię. Część można zasuszyć na przekąski, część zjeść jeszcze w trakcie pracy... a część pewnie i tak rzuci się zwierzętom, bo zbrzydnie nam ich widok w którymś momencie.

Samuel chciał zaopiekować się załamanym chłopakiem. Jakie to urocze z jego strony, ale też zupełnie naturalne. Był strażnikiem lasu. Oczywiście, że brał pod skrzydła wszelką zbłąkaną zwierzynę. Postanowiłam nie rozważać powodów przybycia tu obcego chłopaka. Najwyraźniej Sam miał powody, by go tu zabrać i ufałam mu. Chłopak nie zdawał się być kryminalistą, z resztą w tym domu nie było wiele łupów do ukradnięcia, czy ważnych nazwisk do likwidacji. To był dom bezcenny — bogaty w miłość, sztukę i wspomnienia, które dla złoczyńców nie miały żadnego znaczenia.

Uśmiechnęłam się i zaklaskałam nieśmiało na przemowę o jabłkowym dniu.

— To bardzo uroczyste słowa na rozpoczęcie pracy.

Doceniłam jego zapał, ale sama nie chciałam się przyłączać do związanych z tego aktywności. Szczególnie nie, kiedy nieznajomy chłopak już oplótł Sama swoimi ramionami. To by było niesamowicie niezręczne, gdybym się tam znalazła. Dla dobra siebie i nieznajomego, musiałam odmówić.

— Może innym razem, już zaczęłam obierać i mam ręce od jabłek, rozumiesz... — zaśmiałam się niezręcznie, wystawiając dłonie do przodu na potwierdzenie swoich słów — nawet jeśli niczego nie dało się na nich zauważyć, i wróciłam naprędce do obierania.

To miał być radosny dzień spędzony w otoczeniu dwóch przemiłych czarodziejów, ale znikąd pojawił się ten smętny chłopak. Starałam się nie myśleć o nim, bo też wiele nie dało się wymyślić, ale ta paskudna niezręczność opływała okolicę. I miałam wrażenie, że Samuel kompletnie zdawał się tego nie zauważać. A jeśli po prostu nie zważał na to — dlaczego to robił?