Uwielbiała członków Zakonu Feniksa, wszyscy wiedzieli, że to nie było losowe skupisko ludzi, tylko grupa znajomych, bliskich sobie od lat, którzy pałali do siebie sympatią, a teraz ramię w ramię walczyli o to, aby nie pozwolić poplecznikom Czarnego Dzbana przejąć władzy na czarodziejskim światem. To oni po cichu działali, żeby utrudnić jego manewry. Każdy na tyle, na ile umiał. Oczywiście, że panna Figg musiała się dołączyć, może na tle reszty nie błyszczała tak mocno, wszak jej umiejętności magiczne kulały, no, może poza tą jedną związaną z gotowaniem magicznych mikstur, które warzyła namiętnie w każdej wolnej chwili, teraz jeszcze bardziej intensywnie, aby wesprzeć chociaż w ten sposób swoich przyjaciół. Była przydatna też w dni jak te, kiedy musieli ogarnąć sprawy bardziej przyziemne, jak chociażby sprzątanie kolejnej siedziby. Cieszyło ją niezmiernie, że mogła przydać się na coś więcej, bo było w niej sporo entuzjazmu, bo wierzyła, że te działania mają sens, że wygrają te wojnę, prędzej, czy później, bo cholera jasna dobro ZAWSZE zwycięża i już.

Kiedy więc została poproszona o to, żeby pojawić się w tym starym domu nie odmówiła. Zostawiała Klubokawiarnię pod opieką swoich cudownych współpracowników (liczyła na to, że nie spłonie) i zjawiła się na miejscu o umówionej porze. Jak przystało na prawdziwą pierdołę musiała skorzystać z pomocy brata, bo przecież sama nie była w stanie się teleportować. Nie byłaby sobą, gdyby nie przygotowała na tę okazję kartonu pączków, który zostawiła na wejściu w jednym z pomieszczeń, na bardzo mocno zakurzonym stole. Liczyła, że wesoła brygada będzie się nimi częstować, kiedy zacznie burczeć im w brzuszkach.

Jakoś tak wyszło, że trafiła z Millie do biblioteki. Dawno jej nie widziała, starała się jej jednak jakoś specjalnie nie przyglądać, bo wiedziała, że swoje przeżyła, nikt tak naprawdę nie wiedział do końca co, może wyspowiadała się z tego Alastorowi, Norka jednak nie chciała wtykać nosa w nieswoje sprawy. Nie lubiła się narzucać, jakby coś to Moody przecież wiedziała, że jest i może przyjść do niej zawsze, ze wszystkim. Była trochę taką Zakonową mamą, u której każdy mógł znaleźć nieco ciepła.

Figg nie peplała, bo nie do końca wiedziała, co powinna mówić. Wyglądała zwyczajnie, znaczy, jak na siebie zwyczajnie. Ubrana w różową sukienkę, która ledwie zasłaniała jej tyłek, może trochę nawet przypominała landrynkę, w butach na wysokim obcasie, w których poruszała się zgrabnie niczym sarenka. Nie pasowała do tego miejsca, wcale, ale nie wydawało jej się to robić na niej żadnego wrażenia.

- To fakt, ale zaraz przestanie, trzeba to miejsce doprowadzić do porządku, bo tu nie da się przebywać. - Och, nie znosiła syfu, kurzu. Bardzo dobrze, że padło na nią, bo na pewno wysprząta wszystko dokładnie, kto, jak kto, ale ona należała do tych bardzo szczegółowych osób, w tych przyziemnych sprawach. Miała w dłoni różdżkę, chociaż co tu dużo mówić, ta różdżka i tak raczej średnio była w jej dłoniach przydatna, znała jakieś tam zaklęcia, Chłoszczyść opanowała do perfekcji, bo z niego najczęściej korzystała, ale to było na tyle, z drugiej strony, czy coś więcej mogło się jej przydać w tym miejscu, przecież nie było tu żadnego zagrożenia.

Zbliżyła się do okna, wydawało jej się, że dobrze im zrobi, jeśli wpuszczą do tego miejsca nieco świeżego powietrza, pozbędą się smrodu, przynajmniej na chwilę.

- Postaram się. - Na pewno spróbuje to zrobić, tyle, że z jej niewielkim wzrostem mogło być to problemem. Westchnęła ciężko, bo nie dosięgnęła do klamki, nie była w stanie nawet otworzyć głupiego okna, co za upokorzenie. Miała na uwadze to, że będzie musiała tutaj wrócić z porządnym zestawem do szorowania okien, bo te wyglądały na takie które potrzebowały czegoś więcej, niżeli zwyczajnego Chłoszczyść, szkoda, że ludzie tak bardzo zapuścili to miejsce. Kiedyś musiało być naprawdę piękne. Nie słyszała historii o jego poprzednich właścicielach, tak naprawdę nie wiedziała o tym pałacyku nic, a szkoda, może jak wróci to zainteresuje się tematem i dowie się czegoś więcej.

Nie skomentowała słów Millie, ruszyła przed siebie dalej, a jej uwagę przykuł sekretarzyk, który jakby prosił się o to, żeby go otworzyć. Stukał, czy to możliwe, żeby coś siedziało w środku? Nie wydawało jej się, może był zaklęty? Nie skłoniło jej to specjalnie do przemyśleń. Jak przystało na dorosłą, samodzielną kobietę postanowiła go otworzyć, aby sprawdzić, co jest w środku.

Wtedy stało się coś dziwnego. Miała wrażenie, że przez niego się gdzieś przeniosła, tylko gdzie, czy to była Strażnica, ale dlaczego, po co?

Zrobiła krok do przodu i wtedy to zobaczyła. Wielki, okrągły stół, przy którym się spotykali. Jedno z wielu spotkań podobnych do tych, które już odbyli. Tyle, że tym razem coś się zmieniło. Wokół stołu siedzieli wszyscy jej najbliżsi, wyglądali, jakby spali, ale dlaczego wszyscy spali? Brenna, Erik, Morpheus, Patrick, Thomas, Alastor, Millie, Vincent, Mavelle, Dora, ta młoda Ruda, a poza tym jej rodzice, Thomas, Mabel i Samuel, co właściwie oni robili w Strażnicy, dlaczego też tutaj byli, przy tym stole. Ogarnął ją zimny dreszcz, nie miała pojęcia, co się dzieje. Dlaczego znalazła się w tym miejscu, i dlaczego oni byli tu razem? Co się właściwie wydarzyło? Podeszła bliżej, a raczej podbiegła, do małej słodkiej Mabel, bo przecież to ona była najważniejszą istotą w jej życiu. Dotknęła jej i wtedy dotarło do niej, że jest martwa. Oni wszyscy byli martwi. Z jej ust wydobył się jęk, głośny jęk, jakby obdzierano ją ze skóry, trzymała w dłoniach swoją córkę, która miała nie zaznać dorosłego życia, umarła. Nie pomogła jej, nic nie zrobiła, a do tego straciła ich wszystkich, osunęła się na nogach, trzymając w dłoniach swoją ukochaną córkę i zaczęła łkać nad swoim smutnym losem.

To było okropne. Nie potrafiła im pomóc. Była tak strasznie beznadziejna, że wszyscy zginęli, dlaczego to ona przeżyła? Dlaczego to ona musiała trzymać ciało małej Mabel w ramionach. Zawiodła, zawiodła ich wszystkich. Tak, jak spodziewała się, że się stanie. Była słaba, nie potrafiła ich uratować. Jej życie straciło sens, w tym momencie, po co miała stąpać po tym świecie? W jakim celu. Skoro wszyscy jej najbliżsi odeszli. Czuła bezsilność, okropną, tuliła mocno do siebie ciało dziewczynki, której miała stworzyć najwspanialszy świat. Zawiodła, na wszystkich możliwych płaszczyznach.

Jej szloch był głośny, jednak nie na tyle głośny, żeby nie przebijał się przez niego głos Millie. Tyle, że ona przecież też nie żyła, też była przy tym stole. To spowodowało, że panna Figg zaczęła się uspokajać, przecież znajdowali się w wielkim starym domu, prawie wszyscy, jeszcze przed chwilą. Była tu i Brenna i Erik i Morpheus, to niemożliwe, żeby wybili ich tak szybko, jak kaczki, a Mabel, Mabel przecież była teraz u Lizzy.

Wtedy usłyszała ruch, odwróciła się, żeby zobaczyć kto, lub co go spowodowało. Salem. Tylko, jak to było możliwe? Przecież jego faktycznie zawiodła, przecież on odszedł podczas Beltane, widziała ciało, został przygnieciony belkami stoiska. Zawiodła go również, bo przecież powinna być tam z nim, powinna była go ochronić. Nie do końca wiedziała, co się tutaj dzieje. - Ty zginąłeś, nie zostawiłam cię, wywiał mnie wiatr. - Próbowała jakoś się wytłumaczyć kotu, który może nieco był podobny do jej Salema, jednak nigdy nie wyglądał tak okropnie.

Do jej uszu dochodził chichot Millie, dlaczego się śmiała? Dlaczego się śmiała skoro leżała martwa przy tym stole, ależ nie, to nie mogła być ona, bo odezwała się do niej. Ona była tutaj, ciągle, w tym zaniedbanym domu. - Millie, co się dzieje. - To musiała być iluzja, okropne koszmary na jawie. Zrozumiała. Uczyli się przecież o tym w szkole. Tyle, że złudzenie było tak bardzo realne i uderzało w te najdelikatniejsze miejsca.

Uniosła się na nogi, przestała trzymać w dłoniach to martwe ciało, które nim raczej nie było. Szukała wzrokiem Mille, ona na pewno ją obroni, na pewno jej pomoże, ona była silna, nie była słaba, jak ona. - Nie dosięgłam do okna. - Powiedziała cicho, bo trochę jej było za to wstyd, że nawet tego nie umiała dobrze zrobić.

- Tutaj jestem. - Machnęła przy tym nawet ręką w powietrzu, żeby jakoś zaznaczyć swoją obecność.