Życie Erika w ciągu ostatnich dwóch tygodni zmieniło się w istną karuzelę wrażeń. I pomyśleć, że zalążka tych wszystkich kłopotów można było szukać w tym, że Longbottom zgodził się sekundować na pojedynku Philipa Notta, który postanowił sprawdzić się w boju z jednym z mężczyzn z rodu Lestrange. Wprawdzie sam spór między czarodziejami nie miał nic wspólnego z nastrojami detektywa, jednak tuż po tym wydarzeniu miała miejsce pełnia, która zdecydowanie nie skończyła się na niego najlepiej.

Popijawa ze skrzacim bimbrem w roli głównej, desperacki list do Selwyna, wizyta u niego, nagły wyjazd o Little Hangleton, noc spędzonego u Anthony'ego, stresy w pracy związane z tymi wszystkimi nagłymi zmianami. Coś go nawet podkusiło, żeby szukać relaksu w łaźniach miejskich, gdzie natknął się na nikogo innego, jak Vakela Dolohova. A potem już poszło z górki: obchody Lammas w centrum Londynu, potańcówka Brenny i jej pokłosie oraz wisienka na torcie: wesele Perseusza Blacka, z którego wrócił kompletnie styrany.

Większość dnia Erik spędził w sypialni, odsypiając imprezę, która przeciągnęła się do późnych godzin nocnych i dopiero późnym popołudniem, żeby nie powiedzieć, że wieczorem wyściubił nos poza swój pokój i skierował się do kuchni. Kontrowersyjny wybór, biorąc pod uwagę, że to właśnie tutaj wraz z Norą i Morfeuszem wlewał w siebie zapasy pędzonego przez Malwę alkoholu. Wzdrygnął się i poprawił wiązanie grubego granatowego szlafroka. Szklanka wody czy soku pomarańczowego i wróci spać. Bądź co bądź, następnego dnia miał się zjawić na imprezie z okazji...

— Jeszcze przed jedenastymi urodzinami wiedziałem, że jestem czarodziejem, ale nie podejrzewałem, że potrafię powoływać swoje myśli do życia. Co za niespodzianka — odezwał się, stając jak wryty na widok Mildred. Uśmiechnął się niepewnie, nie do końca wiedząc, co dziewczyna tutaj robi. Większość dnia spędził na górze. Brenna pewnie mu zostawiła jakąś notkę. Albo krzyknęła z dołu, że Moody wpadła w odwiedziny. Kolejny zwykły dzień w Warowni. — Miło cię widzieć, Mills.

Wyjął z szafki czystą szklanką i nalał sobie przy stole trochę świeżego soku. Przy okazji schłodził też szkło zaklęciem Glacius. Westchnął z zadowoleniem, gdy po gardle spłynął wychłodzony sok. Dopiero wtedy zbliżył się do dziewczyny, aby przyjrzeć się, co tak właściwie wyrabia w kuchni.

— Widzę, że praca wre — skomentował, postanawiając jednak nie sięgać po słodkie przekąski. Kto wie, czy przypadkiem nie były wypełnione jakimś zaklętym nadzieniem. Zmarszczył lekko czoło, zerkając na Mildred. — Od dawna tu tak siedzisz?

Nie byłby to pierwszy raz, kiedy niemagowie inspirowali się czarodziejami i czarownicami oraz ich tradycjami w swojej twórczości. Chociaż czystokrwiści konserwatyści mogli psioczyć całe dnie i noce na to, że mugole byli gorszym gatunkiem, tak nie ulegało wątpliwości, że obie społeczności żyły zaskakująco blisko siebie, jak na to, jak bardzo starały się ze sobą koegzystować. A ciężko było też wymazać lata historii, gdy magia nie była wcale tak pilnie strzeżonym sekretem i czarodzieje mogli sobie pozwolić na dużo większą swobodą względem tego, czym dzielić się ze swoimi pozbawionymi mistycznych darów sąsiadami. Gdyby twórcy Wedsnesday wiedzieli o istnieniu Mildred, ta na pewno zostałaby ujęta gdzieś jako główna inspiracja.

— Nawet bardzo dobrze — odbił piłeczkę, siadając przy stole i zajmując miejsce naprzeciwko przyjaciółki. — Świadomość wszystkich swojej myśli i strzępków przeszłości w każdej sekundzie życia byłoby nadzwyczaj męczące. Podejrzewam, że nawet najwybitniejsi wróżbici mieliby z tym problem, chociaż wybiegają swoimi myślami poza granice otaczającej nas tereźniejszości.

Westchnął cicho, odstawiając szklankę z niedopitym sokiem na bok. Założył ręce na piersi, taksując Mildred badawczym spojrzeniem. Dziewczyna nie należała do tych, które lubiły wymieniać się filozoficznymi komentarzami. Przynajmniej nie z nim. Z Morfeuszem pewnie było jej łatwiej, biorąc pod uwagę pokrewne dary, chociaż czy nawet przy wujaszku Longbottomie próbowałaby się z nim w gierkach słownych i próbach odpowiedzenie na tysiące pytań pozbawionych prostych odpowiedzi? A jednak coś w jej tonie głosu sugerowało mu, że czuła, że coś jest na rzeczy.

— A co? — zapytał niby bez zainteresowania. — Twoja talia tarota cię świerzbi?

Uniósł pytająco brwi. Nie byłby to pierwszy raz, kiedy mu wróżyła, jednak... Chyba nikt nie wróżył dla niego bezpośrednio po tak intensywnym ciągu zdarzeń. Mimowolnie przypomniał sobie swoje rozmowy z Vakelem podczas ostatnich paru spotkań. Skoro to emocje były znakami drogowymi dla jasnowidzów, to przyszłość Erika musiała przypominać skrzyżowanie z co najmniej kilkoma sprzecznymi ze sobą symbolami. Z drugiej strony, druga taka sytuacja mogła nie zdarzyć się zbyt szybko.

— Tylko, jeśli to ty jesteś gotowa — zdecydował z lekkim wahaniem, pozostawiając finalną decyzję w rękach panny Moody.

— Jesteś pewna, że masz go dosyć? — Wyszczerzył zęby na jej komentarz. — Ostatnio coraz częściej słucham Morfeusza i mam wrażenie, że trochę załapałem z tych jego modlitw. — Uniósł obie dłonie w taki sposób, że opuszki palców znajdowały się mniej więcej na wysokości jego oczu. — O Słoneczny Boże! Tyś jest synem... Hyperiona. Tyś jest samotnym strażnikiem nieba. Dajesz nam... życie i oddzielasz noc od dnia - proszę, wycofaj swe... oślepiające promienie oraz blask. Pozwól nam w... swej łasce zobaczyć Twój złoty dysk... w pełnej krasie!

Modulował swój głos w taki sposób, aby zbliżyć go do tonu, jaki zdecydowanie zbyt często towarzyszył wujowi, gdy wznosił kolejne modły do jednego z bożków greckiego panteonu. Mimowolnie wzdrygnął się, gdy zdał sobie sprawę, że niecałe dwa tygodni zarzekał się, że niedługo też zacznie tak gadać, a teraz jego domysły stały się faktem. Cóż to była za projekcja myśli? Rozejrzał się z lekkim niesmakiem po kuchni. Prawdę mówiąc, nawet nie wiedział, czy to był prawdziwy tekst. Miał szczątkową wiedzą na temat obcych bóstw, jaką czerpał głównie od Morfeusza i Anthony'ego, jednak był też całkiem niezłym mówcą. A najlepsi oratorzy to taki, którzy potrafili wpleść własne wywody między słowa-klucze, czyż nie?

Nie wiedział, czy faktycznie uda mu się zaskoczyć Millie, jednak jego dalsze chęci sparodiowania jeszcze paru zachowań rodzinnego jasnowidza momentalnie obróciły się w niwecz, gdy Moody nieoczekiwanie zaczęła z nim flirtować. Ponownie błysnął zębami, jednak teraz miał dużo bardziej niewesołą minę. Jego relacje z kobietami były proste, a jednak tak skomplikowanie. Tak jak relacja z Norą przypominała raczej więź z rodzoną siostrą, tyle że jeszcze głębszą, tak ta z Millie... Była dla niego jak kuzynka z trzeciej wody po kisielu. Daleka rodzina, ale wciąż rodzina. Przez to sama sugestia, że mogłoby ich coś połączyć w ten sposób sprawiała, że robiło się niezręcznie.

— Rozkosznie, doprawdy — wymamrotał, lustrując Mildred takim wzrokiem, jakby pokazywała mu, jak wyciskać pryszcze w najbardziej obrzydliwy sposób, jaki tylko istnieje. — Mam nadzieję, że kiedyś znajdziesz faceta, która poleci na ten tekst. Podejrzewam, że będzie to ten sam osobnik, który pyta, czemu idziesz pod prysznic bez niego, kiedy oświadczasz, że idziesz się umyć po służbie.

Skinął głową, gdy rozstawiła przed nim kolejne filiżanki. Przyjrzał się uważnie każdej z nich, stawiając w końcu na czarną, która mogłaby praktycznie zlać się z włosami Millie. Odczekał dłuższą chwilę, zanim herbata się nie zaparzyła, po czym pociągnął kilka długich łyków. W ten sposób w kilka mniejszych haustów wlał siebie pierwszą degustacyjną porcję suszu wróżbitki.

— Widzisz? Modlitwa jednak coś dała — skomentował, po czym sięgnął po czerwony kubeczek, powoli sącząc kolejną ''kolejkę''.

Wbił zszokowane spojrzenie w Mills, a jego usta raz otwierały się i zamykały, jak u ryby wyrzuconej na brzeg jeziora, gdy ta zalewała go kolejnymi komentarzami. To się nie godziło! Dał z siebie sto procent, to chyba oczywiste, że wyszło mu wszystko idealnie. Poza tym poniekąd miał to w genach po Godryku i babci Slughorn podobnie jak Morfeusz. To było statystycznie niemożliwe, żeby ten występ mu nie wyszedł. Każdy na miejscu Moody byłby zachwycony, tylko ona nie doceniała tego, co miała przed oczami!

— Chce, żeby nas olśniewało, a nie tylko oślepiało — wytłumaczył cierpliwie, zaciskając usta w wąską linię, gdy przyjaciółka ze szkolnej drużyny zanosiła się śmiechem. Jakim cudem uchowała się w takim towarzystwie jak Longbottomowie? Gdzie jakieś poszanowanie dla bóstw i dla osób przemawiających? Zero wyczucia, tylko kpina. Eh, co za publiczność. — Nie wywołuję wojen, więc nie po drodze mi z Aresem. A Atena wydaje się zbyt wyrachowana, aby jej wyroki faktycznie były mądre. A Helios... Cóż, ''Pan Słoneczko'' całkiem do mnie pasuje, nie sądzisz?

Uśmiechnął się krzywo, bez większego zaangażowania, jakby sam się jej podstawiał, aby dalej stroiła sobie z niego żarty. Zmarszczył lekko czoło, kiedy Mills zaczęła rozglądać się po kuchni, poszukując ''herbacianych śmieci''. Trudno było odgadnąć, czy była to część żartu i typowego dla Mills humoru, czy jednak kryło się za tym, coś poważniejszego. Z drugiej strony, Erik niezbyt chciał wchodzić w ten temat. Dziewczyna ledwo ukończyła leczenie, a skoro hospitalizacja trwała bite dwa miesiące, to pewnie dalej musiała sobie radzić z konsekwencjami swojego losu.

— Wolałbym usłyszeć, że jestem dla ciebie, jak brat albo kuzyn — odparł z lekkim zawodem, upijając nieco herbatki. Wbił w Mills zawiedzione spojrzenie. — Sądziłem, że więcej dla ciebie znaczę. — Pociągnął teatralnie nosem, przecierając oczy, aby pozbyć się niewidzialnych łez. — Wielka to zdrada, panno Moody. Chociaż może to i lepiej. Obawiam się, że mógłbym znacznie zawyżyć twoje standardy. A to znacznie ograniczyłoby liczbę mężczyzn na rynku matrymonialnym, jakimi mogłabyś być zainteresowana.

Wprawdzie nie widział niczego złego w byciu czyimś osobistym gejem, jednak tak bezpośrednie zasugerowanie mu jego preferencji nieco go rozproszyło. Czy Millie po prostu znowu stroiła sobie żarty, idąc po linii najmniejszego oporu i sięgając po najbardziej oklepane teksty? A może kryło się za tym coś więcej? Wprawdzie wątpił, aby dziewczyna wiedziała, jednak mogła podejrzewać. Może brakowało jej twardych dowodów, ale mogła mieć parę tropów. Ewentualnie mogła uważać, że Erik po prostu był dżentelmenem. To też była całkiem niezła opcja.

— Prawdę mówiąc, sądziłem, że te kilka miesięcy w odosobnieniu sprawi, że zwrócisz się ku kowenowi i przyjmiesz jakieś śluby czystości albo ciszy i poświęcisz kolejne lata pielęgnowaniu swojej więzi z Matką — odparł miękko. — Wiesz, żeby lepiej zrozumieć samą siebie.

Rozczarowanie? No po prostu cudownie, skomentował bezgłośnie kolejną wróżbę. I jaka typowa. Najpierw wielkie szczęście, a potem kapka kłopotów, żeby przypadkiem nie miał za dobrze w życiu. Na czym się skończy? Na odrzuceniu przez kogoś? Niedotrzymaniu jakiejś obietnicy? Straty małej sumy galeonów podczas gry w karty? Cóż, jeśli czekał go sukces, to może stworzy mu on przy okazji poduszkę bezpieczeństwa, dzięki której przetrwa kolejny upadek.

— Zaczynam bać się tego, co będzie dalej — rzucił niezobowiązująco, sięgając po kolejną filiżankę.

— Wolałbym, żebyśmy nie zarazili się swoimi chorobami od siebie nawzajem — odparł, bez większego wahania odrzucając ofertę Millie. Zaśmiał się krótko na wspomnienie o siostrze. — Radzę sobie z Brenną, Norą, Danielle, Lucy i Mabel, kiedy znajdują się w jednym pomieszczeniu. Nawet kobieta z twoją... osobowością nie sprawi, że będzie mi ciężej.

Wprawdzie kuzynki Longbottomów przebywały obecnie daleko poza Doliną Godryka, jednak jeszcze niedawno całkiem często zdarzało się, że cała ta grupa kobiet przebywała razem na małym metrażu. Skoro z takich starć wychodził bez szwanku, to z Moody byłoby niewiele gorzej. Uniósł pytająco brwi, dy wspomniała o jakimś facecie, jakiego miałaby przedstawić mu i Alastorowi. Czyżby poznała kogoś podczas swojego pobytu w Lecznicy Dusz? A może jedynie teoretyzowała, chcąc mu napędzić stracha przed potencjalną konfrontacją ze swoim wyimaginowanym wybrankiem?

— Przyznam, że fantazję masz całkiem niezłą. Chociaż radziłbym też zahaczyć z typem o moją siostrę. Ona też jest całkiem dobra w selekcji partnerek i partnerów dla swoich bliskich — mruknął, przypominając sobie stosunkowo niedawno widowisko randkowe, na którym Brenna prawie urwała mu głowę, gdy okazało się, że pchnął Norę ku bandzie ''hazardzistów, leniów, męt z Nokturnu i pozerów''. Cóż, każdy miał czasem słabsze pomysły. — Jak przetrwa rozmowę z nią, to wtedy porozmawiamy o skonfrontowaniu twojego lowelasa ze mną i Alastorem.

Szczęście, rozczarowanie, ból i niesprawiedliwość, podsumował w myślach dotychczasowe wróżby, zastanawiając się, w jakim stopniu są one ze sobą faktycznie powiązane. Może powinien później skonsultować te rewelacje z innymi wróżbitami ze swojego otoczenia? Na jego twarzy rozgościł się lekki uśmiech, gdy wyobraził sobie jak lata między Mildredą, Morfeuszem a Vakelem, porównując ich interpretacje i przepowiednie, aby ułożyć tę układankę w jedną logiczną całość. Och, cóż by to była za przygoda. A może byłaby to samospełniająca się przepowiednia? Jego pęd ku wiedzy sprawiłby, że zacząłby wypełniać przekazane mu wróżby?

— Nie znam się za dobrze na wierzeniach mugoli — przyznał bez większych oporów. — To jakiś ich zbawca, jeśli dobrze kojarzę? Czy to znaczy, że będę cierpieć za grzechy całej reszty czarodziejów i czarownic?

Nabrał powietrza w usta, nadymając przy tym policzki. W gruncie rzeczy składało się to w całkiem logiczną historią: złote dziecko Longbottomów najpierw publicznie nawołuje do napiętnowania Śmierciożerców jako pełnoprawnych terrorystów, staje się uosobieniem walki z nadchodzącą ciemnością i nienawiścią, a koniec końców jego działania spełzają na niczym, bo społeczeństwo nie jest w stanie zjednoczyć się pod jednym sztandarem. Jak tak dalej pójdzie, to niedługo okaże się, że Quidditch bardziej łączył czarodziejów niż konflikt społeczno-polityczny wstrząsający fundamentami brytyjskiej społeczności czarodziejów.

— Jak zajrzę do magazynu ezoterycznego, to przynajmniej dowiem się, czy powinienem w danym tygodniu omijać ludzi albo wystrzegać się inwestowanie dużych kwot w jakieś projekty — napomknął przekornie, odstawiając poprzednią filiżankę i sięgając po następną. Co też kryło się na jej dnie? — A tutaj to na razie cierpienie, ból i przeciwności losu. Dosyć monotematycznie, biorąc pod uwagę, jak... chaotyczna bywa przyszłość.