Niby minął tylko jeden dzień, a czuła się tak, jakby nastąpił w jej życiu ogromny przełom. Właściwie to trochę tak było, nie spodziewała się przecież jeszcze wczorajszego poranka, że ta noc minie jej tak spokojnie, że nie spędzi jej jak to miała w zwyczaju przez lata samotnie (no, nie licząc tych, w których Mabel wpychała się jej do łóżka, bo bała się potworów czających się w szafie).

Obudziły ją pierwsze promienie słońca, które przebijały się przez szybę. Odwróciła się wtedy, żeby sprawdzić, czy Sam tutaj z nią jest, czy to nie był kolejny sen, ale spał obok tak spokojnie, nie uciekł, został z nią w Londynie, którego tak bardzo nienawidził. Doceniała to. Dotknęła nici, którą miała na swoim palcu, tej którą wczoraj jej na nim założył. Nadal nie do końca wiedziała, jak sobie to wszystko ułożą, i jak właściwie doszło do tego, że po jednej rozmowie zyskała narzeczonego. Czuła jednak, że dokładnie tak miało być, że decyzja była słuszna, upewniała ją w tym jego obecność w jej łóżku. Nie wyobrażała sobie bowiem życia bez tego mężczyzny, mimo tego, że kiedyś im nie wyszło.

Wymknęła się z sypialni po cichu, nie, żeby chciała go zostawiać, ale miała swoje obowiązki, którymi powinna się zainteresować. Pączki same się nie upieką, a klienci nie nakarmią.

Dlatego też tuż po szybkim prysznicu znalazła się w swoim królestwie, kuchni, gdzie zwyczajowo zaczęła przygotowywać pierwsze wypieki.

Przyjemny zapach roznosił się po cukierni, części mieszkalnej, a nawet ulicy. Zachęcał na pewno czarodziejów mijających to miejsce do tego, by wstąpili do środka. Miała jeszcze trochę czasu nim otworzą, nie pamiętała, które z jej pracowniczych słoneczek ma dzisiaj na rano, ale nie specjalnie ją to martwiło. Dzisiaj się niczym nie przejmowała, bo jej życie nabrało kolorów. Kiedy smażyła pączki nuciła sobie pod nosem jakąś wesołą melodię, dawno nie miała takiego dobrego humoru.

Oczywiście, że nie słyszała Samuela. Skupiona była na swoich wypiekach, do tego śpiewała sobie pod nosem, coś obok mogłoby wybuchnąć, a ona zapewne by nie zauważyła. Tak się działo, kiedy się w coś angażowała, nie istniało nic więcej. Zauważyła jego obecność dopiero gdy przylgnął do niej, drgnęła nieco spanikowana, a może bardziej zaskoczona. Szybko jednak się uspokoiła. Chwilowa panika przemieniła się w radość, bo faktycznie tu był. Nie zniknął z jej domu, przytulał ją znowu w tej kuchni. Może przywyknie do tego miejsca? Na pewno by ją to ucieszyło. Ten chwilowy  przypływ czułości skutecznie odciągnął ją od wypieków. Nie miała mu wcale tego za złe, że nieco przeszkadzał jej w pracy. Ta bliskość była bardzo przyjemna, powoli uświadamiała sobie, że będzie go miała w swoim życiu na co dzień, bo przecież się zaręczyli, dość spontanicznie, jednak niczego nie żałowała. Upewniała się w tym coraz bardziej z każdą minutą, którą razem spędzali. Odwróciła się szukając jego ust, oparła swoje dłonie na jego torsie i pozwoliła sobie na krótki pocałunek, bo tęskniła za jego smakiem. Przyjemne ciepło biło od jego ciała. - Będziesz mógł mnie schrupać, tylko trochę później, muszę tego wszystkiego przypilnować. - Przemówił przez nią rozsądek, bo nie mogła sobie pozwolić niestety na żadne opóźnienie. Pączki same się nie upieką, a cukiernia sama nie otworzy, a szkoda, szczególnie, że stał przed nią w samym ręczniku. Mógł zauważyć jej wzrok przeszywający jego ciało.

Tego, co wydarzyło się później również nie przewidziała. Nie spodziewała się, że Leo przyjdzie tutaj tak wcześnie. Jego reakcja na przyłapanie jej z Samuelem ją przeraziła. Odsunęła się do tyłu, bo O'Dwyer najwyraźniej postanowił zdzielić Sama kwiatami. Kwiatami, Merlinie, one musiały być dla niej. Nie spodziewała się, że te oświadczyny to były na serio, bo gdy wróciła do cukierni to jej przeszło to dziwne uczucie, które opętało ją w Windermere, to nie tak, że nadal nie lubiła Leo, tyle, że nie tak bardzo jak jej się wydawało. Może zrobił sobie nadzieję? Nie miała pojęcia o co chodziło, czuła się winna. - Leo! Zostaw go! - Krzyknęła jeszcze bardzo głośno, a rzadko kiedy zdarzało jej się to robić. Nie miała pojęcia, czy w ogóle jej posłucha, bo cóż, ten chłopak, jak przystało na prawdziwego kota zawsze chodził własnymi ścieżkami.

Nie tylko Sam się tego nie spodziewał. Nora spoglądała na walkę dwóch nastroszonych kogucików ze zdziwionym spojrzeniem i otwartą szeroko buzią. To nie miało się tak skończyć, znaczy to się dopiero zaczęło, więc wolała nie myśleć nawet o tym, co zamierzają tutaj robić. W oczach wyobraźni widziała już zniszczoną kuchnię, jej miejsce pracy, jej cały dobytek. Nie, na pewno na to nie pozwoli, czy tego chcieli, czy nie zamierzała interweniować.

Złożyło się tak, że panna Figg miała przy sobie różdżkę, bo korzystała z magii przy okazji gotowania, w końcu jej pączki były czymś więcej niż tylko wypiekami, sięgnęła więc po nią zwinnym ruchem, na tyle na ile w ogóle potrafiła być zwinna ta słodka pierdoła.

Dotarły do niej słowa Leo. Sam się komuś oświadczył, komuś innemu? Konsternacja, czy to w ogóle było możliwe. Po tym wszystkim, co jej powiedział. Nie, chyba nie. Dlaczego miałby to zrobić. Spojrzała na niego krótko, później na swoją różdżkę. Leosiowi coś się musiało wydawać, na pewno. Ufała Samowi, tego była pewna.

Nie zdążyła jednak zareagować, bo narawny kot postanowił machnąć różdżką. Wyczarował coś, coś paskudnego, ależ był w tym wszystkim zawzięty.

- Leo, zapewniam cię, że Sam nie jest czarnoksiężnikiem, to mój narzeczony, ręczę za niego. - Nie zamierzała jednak czekać. Machnęła różdżką, jakby wiedziała co robi - chociaż wcale tak nie było i szepnęła zaklęcie, żeby wyczarować tarczę przed Samem, żeby nasz kocur nie mógł po raz kolejny zrobić mu krzywdy, liczyła na to, że to zapobiegnie katastrofie.

Miała zamiar zająć się jeszcze usunięciem tego dziwnego śluzu, który swoją drogą wyglądał na ślimaczy z jego ciała, bo musiało to być okropnie niekomfortowe, ale tym zajmie się za chwilę, wszystko po kolei.

- Może zacznijmy od początku, Leo to jest Sam, Sam to jest Leo. - Próbowała złagodzić sytuację.

Norka może nie była specjalnie silna, nie była wybitną czarownicą, jednak jak widać, gdy jej na czymś zależało, to jakimś cudem wszystko szło po jej myśli. Udało jej się wyczarować tarczę, która miała oddzielić mężczyzn, która miała spowodować, że nie zrobią sobie krzywdy. To było dla niej dość istotne, nie chciała, żeby ktokolwiek ucierpiał podczas tej sprzeczki, szczególnie, że najwyraźniej, ani ona, ani Sam nie do końca wiedzieli co się dzieje.

Sam usiadł. Kamień z serca, to by oznaczało, że może faktycznie zbliżają się do końca tego nieporozumienia, zaczęła widzieć nadzieję. Leo jednak nie odpuszczał. Wtedy jednak dostrzegła w Samuelu jakąś zmianę, to, co później powiedział tylko to potwierdziło. Demon? Jaki znowu demon, dlaczego demon miałby mieć jakikolwiek związek z jej narzeczonym? Coraz więcej niewiadomych.

Zdziwiło ją, że O'Dwyer zaczął mówić do niej poważnym tonem. Nie robił tego nigdy, nie pasowało jej to do niego. Wtedy zupełnie niespodziewanie zerwał jej z dłoni nić, którą dostała wczoraj od Samuela. Nie byle jak, bo zrobił to swoimi zębami. Panna Figg nie miała szansy zareagować. Tuż po tym, jak się to zdarzyło krzyknęła jednak, nie miała w zwyczaju się unosić, ale sytuacja tego wymagała. - LEO, znam Sama od lat, nigdy by nikogo nie skrzywdził, to na pewno nie był on. - Ton jej głosu powędrował ku zdecydowanie wyższym rejestrom, gdy Norka przechodziła w krzyk, to zaczynała trochę skrzeczeć.

- Leo, mówię ostatni raz, albo się uspokoisz, albo wypad z mojej kuchni i wróć, jak wszystko przemyślisz. - Wykrzyczała jeszcze, kiedy kolejne zaklęcie poleciało w stronę Samuela. Nie miała zamiaru pozwolić na to, żeby został przywiązany do krzesła. - Przepraszam Sam, nie wiem, co w niego wstąpiło. - Szepnęła mu jeszcze cicho na ucho, kiedy do niego podeszła. Ponownie machnęła różdżką, żeby tym razem pozbyć się tych lin.