Eunice,

Mam nadzieję, że Ty i dziecko jesteście bezpieczni jesteś bezpieczna w Whiltshire. O co właściwie poszło z moją matką? Zdaję sobie sprawę, że nie przepadałaś za nią, ale dlaczego zaczęłyście rzucać w siebie klątwami?
Czy chodziło o tę przeklętą wazę, którą oddałaś na aukcję u Longbottomów? Powiedziałem jej, że to był mój pomysł, ale ona jak mantrę powtarzała, że jesteśmy niewdzięczni.  Wydaje mi się, że przez jakiś czas nie będzie nas odwiedzała.

Nie musisz o tym ze mną rozmawiać w tej chwili. Wyślij mi chociaż patronusa na znak, że nic Ci nie jest. Proszę.


P.S. Ręka została zrośnięta za pomocą jednego zaklęcia, ale ona cały czas skarży się na ból. Wiem, że to moja matka, ale nie mogę wyzbyć się wrażenia, że jest przy tym nieco teatralna i próbuje mnie nastawić przeciwko Tobie.

Najdroższa,

Wybacz, że śmiałem otworzyć Twoją korespondencję; wiedz, że nie przemawiała przeze mnie złośliwość, lecz zwykła pomyłka. Imię na kopercie było bowiem rozmyte, a sam czekam na podobną rozmiarem przesyłkę od Brytyjskiego Stowarzyszenia Magipsychiatrów.

Przyniosę Ci książkę wieczorem. Z ciekawości zacząłem ją czytać i za bardzo wczułem się w losy bohaterów. Przepraszam.

Baw się dobrze na spotkaniu z panem Lockhartem.


P.S. Jakkolwiek kocham moją matkę, na Twoim miejscu obraziłbym się za to porównanie.

Kochana Eunice!

Mam nadzieję, że lektura będzie przyjemna. Czekam niecierpliwie na Twoją opinię: przyznaję, pisałem tę książkę w dużej mierze o kobiecym odbiorcy, co dla mężczyzny jest trudne, a chociaż testowałem ją na Daisy, ona zawsze była moją największą fanką. Koniec przyszłego tygodnia będzie doskonały. Co powiesz na herbaciarnię przy Pokątnej? Czy może wolisz jakieś inne miejsce?

Pozdrawiam

Darcy

PS. Żartowałem, nigdy bym Cię o to nie podejrzewał. Ale podobno jest zafiksowana na swojej rodzinie. Byłoby straszne, gdyby Cię to spotkało, więc pamiętaj o nas, starych znajomych!

Eunice,

Nie jestem pewien co między wami zaszło, z Twojego listu wnioskuje, że nic pozytywnego. Wróciłaś już do Londynu?

Proszę nie rób niczego w emocjach, z doświadczenia wiem, ze nie jest to najlepsze rozwiązanie. Zaszyj się gdzieś, gdzie będziesz się czuła bezpiecznie, możesz nawet do mnie się wprowadzić na jakiś czas, żebyś miała kogoś obok siebie w trudniejszym momencie.

Daj sobie chwilę, aby ochłonąć i napisz mi, co zadecydowałaś.

Eunice,

nie bądź śmieszna, Perseus nie umie dodawać do dziesięciu bez użycia palców u rąk. Spodziewanie się z jego strony skrupulatnie zaplanowanego morderstwa, które ponadto miałoby przejść niezauważone nie tylko przeze mnie, ale i przez naszego ojca, to jak oczekiwanie śniegu w sierpniu.

Idź może na spacer i nie histeryzuj. Ewentualnie pozbądź się go pierwsza.

Eunice,

dobrze, w takim razie, że nie usłyszałem, bo mogło się to na Tobie (i na nas wszystkich) odbić w bardzo negatywny sposób, nie wspominając już o reakcji ojca, która i bez udziału BUMu nie będzie należeć do pozytywnych. Nie daj mu sobie wmówić, że wina jest tylko Twoja, jeżeli będzie próbował, chociaż wątpię, bo nawet ktoś taki jak on musi dostrzec, że cały ten ambaras wyszedł od żony Polluxa.

Kolejne spotkanie w Wiltshire będzie należeć do tych czarujących.

Odpocznij i odezwij się jakbyś czegoś potrzebowała.