Jakoś tak się złożyło, że James, który miał zostać tutaj na noc przypadkowo zamieszkał ze swoim rodzeństwem. Nie, żeby to przeszkadzało pannie Yaxley, ale nieco komplikowało jej życie. Czuła, że teraz będzie ją kontrolowało dwóch braci, co nieco ją przerastało, zważając na to, że od dawna nikt nie śledził jej czynów. Musiała do tego przywyknąć i nieco zmienić swój tryb życia, mniej pić, albo robić to tak, żeby nie widzieli i ograniczyć przyprowadzanie do domu na noc swoich typów. Nie było to wcale takie proste, bo zdarzało jej się zapominać o tym, jak wygląda sytuacja, szczególnie po wypiciu kilku głębszych. Póki co, żaden z braci jednak nie wpierdalał się w jej życie, więc może nawet jej się udawało jakoś to wszystko ogarniać, chociaż nie była w najlepszym stanie psychicznym przez te akcje Thorana. Jak na razie jednak nie wspomniała starszemu z braci o tym problemie, bo nie chciała go niepokoić, jak zwykle wolała wszystkim zająć się sama. Ten typ tak miał.

Zbliżało się Lammas, już jutro miała wystąpić na scenie na jarmarku jako reprezentantka Artemis. Nieco się tym denerwowała, bo Gerry nie była osobą, która lubiła występować publicznie, nawet jeśli miała jedynie strzelać z łuku, co robiła przecież doskonale. Nie znosiła znajdować się w centrum zainteresowania, ale jakoś to ogarnie.

By zająć czymś myśli zaczęła zamiatać swoje mieszkanie, nie zdarzało się to zbyt często, więc była to całkiem miła odmiana. Machała tą miotłą w przód i w tył bardzo mocno zaangażowana. Szło jej całkiem nieźle, jak na osobę, która raczej nie zajmowała się sprzątaniem, to było zajęcie Triss skrzatki rodziców, która wpadała do nich do mieszkania raz w tygodniu, aby posprzątać tę jaskinię.

Wjechała w końcu z tą miotłą do kuchni, w której zastała swojego brata. - Przeeesuń się. - Rzuciła do niego, żeby się ruszył, bo nie mogła dokładnie tego zrobić, kiedy tak stał w miejscu.

Nie do końca chyba jeszcze przywykła do obecności starszego brata. Naprawdę się starała, ale nie było to wcale takie proste po tym, kiedy zniknął z jej życia na naprawdę długi czas. Miała wrażenie również, że wrócił z tej podróży nieco odmieniony, chyba przesiąknął kulturą tych miejsc, poprzez które podróżował. Nie było w tym nic złego, oczywiście, chociaż niektóre z jego zachowań komuś jak ona mogły wydawać się nieco ekscentryczne.

Jak chociażby to, w jakim stroju zastała go w swojej kuchni. Przestała zamiatać i wpatrywała się w niego dłuższą chwilę, nie odezwała się słowem, jednak nie dało się nie odczuć, że jej spojrzenie jest dosyć mocno karcące.

- Dlaczego? - Było to pierwsze słowo, które udało jej się z siebie wyrzucić. Nie mogła zrozumieć tego stroju, może jak opowie jej coś więcej o jego pochodzeniu to przestanie na niego patrzeć w ten sposób.

Jej mieszkanie powoli zmieniało się w dom wariatów, właściwie to przecież i ona sama była bardzo bliska od zwariowania więc idealnie pasowała do tego potłuczonego, starszego brata i młodszego wampira. Nie czuła jednak, że dobrze to o niej świadczy.

Jak tak dalej pójdzie, to w tym towarzystwie faktycznie ochujeje albo ocipieje.

Wyrwał się jednak z entuzjazmem do miotły, może we dwójkę pójdzie im to szybciej. Wróciła więc do tego od czego zaczęła wizytę w tym pomieszczeniu, zamiatała bardzo żwawo, wpatrywała się przy tym w podłogę, żeby nie daj Merlinie nie zawiesić na dłużej wzroku na tyłku swojego brata, bo było to dla niej dosyć mocno niekomfortowe doświadczenie.

- No tak, ten strój. - Co niby innego. Był naprawdę bardzo ekscentryczny, Ger nie do końca przywykła do tego, że ktoś łaził po jej mieszkaniu półnagi (poza nią).

- Dlaczego zakładasz, że by mnie to nudziło, co? - Nie podobało jej się takie podejście. Naprawdę była ciekawa jego przyzwyczajeń, wiedziała, że wynikały z tego, co przeżył, kiedy podróżował. To było dla niej ważne, aby poznać go lepiej, bo niby spędzili razem całe dzieciństwo, ale jednak miała wrażenie, że nie byli już tymi samymi osobami, które znali kiedyś tam. Ludzie się zmieniali, przez doświadczenia, które ich kształtowały, a ich dzieciństwo minęło już dawno temu.

Zamiatała całkiem żwawo kuchnię, dawno nie było tu tak czysto, Gerry nie przykładała szczególnej wagi do tego, aby w mieszkaniu panował porządek.

- Myślisz, że damy radę? - Kto go tam wiedział, jakich zajęć próbował podczas swoich podróży. Ona miała świadomość, że czasem miewała problem nawet z podgrzaniem wody na herbatę, dlatego zazwyczaj piła whisky, bo ją wystarczało wlać do szklanki i była gotowa do spożycia.

Miał rację. Nie była w stanie mu odmówić, kiedy tak na nią patrzył. - Mam chyba coś, w czym można to upiec, Triss zostawiła u nas jakąś blaszkę. - Zabawne, że tak łatwo przyszło jej uznanie mieszkania jako wspólnego, mimo, że przecież było jej własnością. Skrzatka rodziców bardzo często przynosiła tutaj jedzenie, aby nie zdechła z głodu, więc dzięki niej miała jakikolwiek sprzęt kuchenny. - Mąkę też mam, czego jeszcze nam trzeba? - Miała nadzieję, że on będzie się na tym znał bardziej, niż ona.

Cóż, Geraldine chciała się dowiedzieć co nieco o przygodach swojego starszego brata. Nie było go w domu przecież tyle czasu, że wypadałoby go pociągnąć trochę za język. Szczególnie, że wydawało jej się, iż przyjechał nieco odmieniony, przynajmniej duchowo. Kto wie, gdzie się zapuszczał i co właściwie tam przeżył. Ona może również nie siedziała ciągle w Wielkiej Brytanii, jednak nie była, aż tak długo w drodze jak on. Przez moment wydawało jej się, że nigdy tu nie wróci, że tak bardzo spodobało mu się takie życie, że już nie będzie chciał nigdzie osiąść na dłużej. Coś jednak skłoniło go do powrotu, nie był to jednak jeszcze moment, w którym chciała go o to zapytać. Jak na razie chciała się skupić na tym, żeby opowiedział jej o swoich przygodach, najlepiej o wszystkich.

- Fakt, na Hawajach chyba jeszcze nigdy nie byłam, mówisz więc, że polecasz? - To, co mówił brzmiało całkiem atrakcyjnie, Gerry szukała jakiejś destynacji na jesienne wakacje, bo czuła, że będzie to moment, w którym wreszcie przyjdzie jej nieco odetchnąć, jak już uda jej się pozbyć Thorana. Może więc Hawaje to nie był taki głupi pomysł?

- Trochę się tego obawiam, mam nadzieję, że twoje umiejętności kulinarne są na wyższym poziomie niż moje. - Jeśli nie, to na pewno będą mieć problem. Miała nadzieję, że nie podpalą chaty, ale warto było dzień sabatu święcić. Pieczenie chleba nie powinno być jakoś szczególnie skomplikowane, czyż nie?

- Czyja żona? Czyś ty ochujał? Nie pamiętasz Triss? Skrzatki naszych rodziców? - Mógł nie pamiętać, w sumie dosyć długo nie było. Matka nie przepadała za tą skrzatką, bo uważała, że za bardzo zbliżyła się do ojca, Ger wręcz przeciwnie bo stworzenie wykazywało jej sporo cierpliwości i dbało o to, aby nie zdechła z głodu, ani nie mieszkała w syfie.

Wysunęła się z jego objęcia i zaczęła szukać składników, o których wspomniał. Na pewno miała gdzieś drożdże, udało jej się je nawet zlokalizować, wyciągnęła również sól. Wszystko położyła na blacie. Spoglądała na te składniki dłuższą chwilę. - Dobra, i co teraz? - Chyba ona nie do końca zdawała sobie sprawę, jak to wszystko złożyć w chleb.

- Zapamiętam to sobie. - Cóż, najlepiej pewnie sprawdzić na własnej skórze, czy to co mówił było prawdą, nie, żeby nie wierzyła, jednak gusta były różne, każde miejsce mogło zachwycić w inny sposób. Z drugiej jednak strony chętnie odwiedzi Hawaje, bo akurat jeszcze tam nie miała okazji być. Jeszcze nie myślała o tym z kim zamierza wybrać się na wakacje jesienią, będzie musiała dokładnie przemyśleć kogo wziąć sobie za kompana. Czuła, że spora część jej znajomych tak jak i ona może potrzebować odpoczynku, bo to lato okazało się być naprawdę wyczerpujące.

- To dobrze, bo ja niestety nic. - Zawsze trzymała się z daleka od kuchni, rękoma i nogami broniła się przed gotowaniem.

- Weź, nie jestem aż tak zdesperowana. - Może i była starą panną, jednak na pewno nie był to jeszcze taki poziom staropanieństwa, że wypadałoby się już zacząć interesować skrzatami domowymi.

Gerry udało się nawiązać nawet całkiem przyjacielską relację ze skrzatką ojca, cóż nie ma się co dziwić, Triss miała świadomość, że Geraldine była ulubienicą Gerarda, więc i ona chciała być dla niej miła, co było całkiem pomocne w życiu codziennym. Triss przychodziła do niej doglądać psy, gdy ona wyjeżdżała na dłużej, więc nie musiała się martwić o swoje zwierzaki.

Musieli wyglądać całkiem zabawnie, gdy tak wpatrywali się w te miskę i składniki. Ger nie zamierzała pęknąć, miała nadzieję, że brat weźmie na siebie tę odpowiedzialność i zacznie robić ten chleb. Tak byłoby lepiej, jak coś nie wyjdzie to będzie mogła na niego zrzucić to niepowodzenie.

Obserwowała go uważnie, kiedy w końcu wziął się do roboty. Nawet wyglądał na takiego, co wie, co ma robić. Nie spodziewała się tego, ale nie zamierzała komentować jego umiejętności, aby nie daj Merlinie nie wybić go z rytmu, skoro już mu tak wyśmienicie szło.

- Kurde, miło było na ciebie patrzeć, jak to mieszałeś. - Powiedziała dopiero, kiedy skończył swoje dzieło.

- Dwie godziny? To bardzo dużo czasu. - Nie znosiła czekać, ale wiedziała, że w tej sytuacji nie mają innego wyjścia. Była naprawdę wdzięczna za to, co teraz działo się w jej życiu. Cieszyła się, że jej brat wrócił do kraju, mieszkała teraz z nimi dwoma, miała ich obok siebie, rodzina była dla niej naprawdę ważna, więc wiele to dla niej znaczyło.

- Kawa, to zawsze wspaniały pomysł, nie zapomnij do niej dolać łychy. - Przecież nie będą pili takiej bez wkładki.

- Mogę ci opowiedzieć wiele historii, wszystko zależy od tego, co dokładnie cię interesuje. - Usiadła na przeciwko niego i wsadziła sobie w zęby szluga, odpaliła go po czym zaciągnęła się głęboko dymem. Nie znosiła opowiadać o sobie, ale jakoś sobie z nim poradzi i z tymi jego spytkami.