Kiedy Jessie wrócił wreszcie do domu, jego mama i rodzeństwo już spali i nie obudziło ich nawet szczekanie Benjiego, podekscytowanego powrotem Pana, którego Jessie próbował jak najszybciej uciszyć. Po rozmowie z Brenną miał już dość pytań na tę noc i w tamtym momencie wolał uniknąć konfrontacji z rozbudzoną Ritą albo, co gorsza, mamą. Na szczęście wszyscy spali, a kiedy Jessie obudził się już w ciągu dnia, w mieszkaniu był sam.

I właśnie wtedy, kiedy był już wyspany, realia zdarzenia z nocy zaczęły do niego wracać w pełni swojej siły. Wampir, którego nakryli, uciekł. I obiecał, że po nich wróci. Takich gróźb nie powinno się lekceważyć.

Przejażdżka była tym, czego właściwie potrzebował, żeby oczyścić głowę. Wsiąść za kierownicę, jechać po prostu przed siebie, zatrzymać się w jakimś zupełnie losowym miejscu, gdzie nie było nikogo i niczego, i po prostu spędzić tam trochę czasu sam ze sobą, na świeżym powietrzu. Zabrał ze sobą Benjiego i na polanie, niedaleko której się zatrzymał, przez około godzinę rzucał mu piłkę, za którą pies ganiał, jak szalony, dopóki nie zabrakło mu sił. To był dobry moment, żeby wracać.

Samochód zaparkował na tym samym miejscu przed kamienicą, co zwykle, zgasił silnik, ale z samochodu nie wychodził. Przez dłuższą chwilę wpatrywał się w swoje palce, luźno oparte na kierownicy. W podobny sposób na kierownicy układały się palce jego ojca, kiedy, jeszcze w Ameryce, pokazywał małemu Jasperowi, jak działa kierownica i wszystkie te inne ustrojstwa w samochodzie.

Jessie rzadko wspominał głośno ojca. Czasami coś mu się wymknęło w rozmowie z matką czy rodzeństwem i odpowiadał, gdy których z wujków wspominał Neda Kelly, ale sam raczej nie zaczynał rozmowy na ten temat. Ta rana jeszcze nie do końca się zabliźniła.

Benji szczekał raz i wdrapał się na uda Jaspera, merdając ogonkiem i wpatrując się w chłopaka błyszczącymi oczami. Na twarzy Jessiego pojawił się delikatny uśmiech i jednak z jego dłoni znalazła się na karku i grzbiecie psa, powoli gładząc jego futro.

Pojawienie się wuja trochę go zaskoczyło.

-Och... Hej, wuju - przywitał się i wysiadł wreszcie z samochodu. -Tak, pomyślałem, że Benjiemu dobrze zrobi wybieganie się na jakiejś polanie.

Benji znowu szczeknął, krążąc wokół Jonathana i wokół własnej osi, podskakując i machając łapkami, podekscytowany widokiem wuja Selwyna.

-Wracasz z pracy, wuju? - spytał Jessie. -Napijesz się czegoś? Kawy? Herbaty? Czegoś innego?

Kiedy Jessie wysiadł z samochodu, a Jonathan złapał go za ramiona, Jessie znieruchomiał. I stał tak, nieruchomo, kiedy Jonathan mu się przyglądał, wpatrując się w wuja z małym szokiem, bo czy on coś zrobił? Jonathan nie zachowywałby się w ten sposób, gdyby nie stało się nic. Potem jednak nadeszła fala pytań, których Jessie w sumie powinien się spodziewać, ale nie spodziewał się ich tak szybko.

O Merlinie, powiedzieli mu, pomyślał i uśmiechnął się trochę nerwowo.

-Eee... Nie. Tak. Wyraźniej się nie da. Nie. Że mnie zwiążą, jak nie przestanę gadać. Nie trzeba. Nie. Nie ma takiej potrzeby. Powiedzieli, że mogę czuć mrowienie. Nie mówili nic o prowadzeniu samochodu. Spałem trochę. Pewnie tak, ale nie jestem senny. Właśnie odpoczywam. Nie, fuj! - w tym momencie na jego twarzy pojawił się grymas. -Nie. Bardzo docenia, ale nie ma takiej potrzeby, wuju. Dlaczego byłeś w szpitalu? Coś się stało? Wszystko w porządku?

Jonathan nie wyglądał, jakby coś mu dolegało, ale przecież bez powodu nie odwiedzałby szpitala. A może to nie jemu się coś stało, a komuś z Ministerstwa? A jeśli coś się stało mamie, Ricie albo wujkom i on o niczym jeszcze nie wiedział?

-Ze mną wszystko w porządku, wuju. To nie było nic wielkiego. Natknąłem się na wampira, ugryzł mnie i uciekł. Nawet nie pił krwi, raczej chyba próbował mnie przestraszyć. Dziewczyna, z której faktycznie pił krew, jest w Mungu, a wampira będą szukać - poklepał wuja po dłoni, która wciąż spoczywała na jego ramieniu. -Ale nie stójmy tak tutaj. Chodźmy do środka. Przygotuję herbatę.

-Czy ty na pewno powinieneś być zadowolony, że nie chcę współpracować z uzdrowicielami? - zaśmiał się lekko, trochę rozbawiony tym, jak ta rozmowa do tej pory przebiegała. -Nie, szyja mnie nie boli, a mrowienie tak, poczułem, ale chyba za bardzo o tym wtedy myślałem - o tym, co powiedziała mu Brenna i trochę o groźbie od samego wampira. -Odnośnie samochodu, to mogłem zapomnieć - na chwilę uciekł wzrokiem gdzieś w bok - im o tym powiedzieć, a oni nie pytali.

Jego brew uniosła się lekko, a oczy przesunęły się szybko po sylwetce wuja, jakby chciał sprawdzić, czy na pewno Jonathan nie kuśtykał, albo na jego garniturze nie dostrzeże żadnych śladów krwi.

Benji, zadowolony z atencji, którą otrzymał od człowieka, który go tak dzielnie uratował, przywitał się z Jonathanem już bez skakania na jego nogę, ale z szalenie merdającym ogonem, polizał go po dłoni i zaraz wrócił do Jessiego. Najwidoczniej były to ostatki sił, które był w stanie z siebie wykrzesać po bieganinie, którą Jessie zafundował mu na oddalonej polanie.

"To nie było nic wielkiego" i podobne temu teksty nigdy nie oznaczały, że to "nie było nic takiego", kiedy te słowa wypowiadała osoba, której coś się stało, i za tym zawsze stało coś więcej. W przypadku Jessiego była to wizja zeznawania, ale również groźba ze strony wampira.

Obiecał, że wróci. Wróci po niego i po Dorę.

Tego jednak Jonathan nie musiał wiedzieć, podobnie jak nie musiały o tym wiedzieć Charlotte i Rita.

Po wejściu do mieszkania Benji od razu pobiegł do swojej miski z wodą, stojącej w kącie salonu, i pewnie by się położył plackiem, gdyby obie miski nie stały w stojaczku, dzięki któremu woda i psie jedzenie nie lądowały na podłodze.

Jessie nie zdążył nawet zapytać wuja, jaką chciał herbatę, kiedy został uciszony z nakazem posadzenia swojego tyłka na krześle.

-Wiesz, że jestem w stanie przygotować nam herbatę, prawda? - nawet jeśli troska Jonathana mogłaby być nawet wzruszająca. -Nie zemdleję tylko dlatego, że będę stał. Wuju, na pewno wszystko u ciebie w porządku?

Pytanie Jonathana brzmiało tak, jak powinno brzmieć normalnie zadane pytanie w trakcie pogawędki, bez nerwów w głosie, bez drżenia rąk.

-Blondyn - odpowiedział powoli, przyglądając się wujowi w zastanowieniu. -Trochę wyższy ode mnie. Sprawa trafiła do Ministerstwa, do kogoś, kto tego nie zleje, więc chyba nie ma się czym przejmować.

Gdyby tylko chodziło o gadanie tak długo, by kazano mu się wreszcie zamknąć... Jessie nie chciał nawet pozwolić im obejrzeć rany ani dokładnie go zbadać, czy aby ugryzienie nie wywoła jakichś dolegliwości, albo czy nie zmieni człowieka w drugiego wampira. Skończył jednak gadać i grzecznie poczekał, aż w końcu przestaną go oglądać i macać (co nie znaczy, że był tak zupełnie posłuszny) tylko dlatego, że nie chciał dostać tej odznaki Złego Pacjenta.

-Postaram się o tym pamiętać - ale jego ton wskazywał, że była na to mała szansa.

Oczywiście, jeżeli faktycznie stanie mu się krzywda, będzie grzecznie poddawał się badaniom i, oczywiście, wspomni o samochodzie, ale teraz, gdy chodziło właściwie o niegroźne przebicie skóry, cała ta szopka nie była potrzebna.

-Nie, wszystko jest w porządku - wręcz przeciwnie, było mu ciepło. -Powinniśmy mieć chyba jeszcze jakieś ciastka.

I wbrew przykazaniu wuja Jessie podniósł tyłek z krzesła i zaczął otwierać i zamykać po kolei wszystkie szafki w poszukiwaniu opakowania ciastek, które pamiętał, że jeszcze wczoraj chował.

-Wysysała krew z kogoś innego, więc na mnie już raczej nie miał miejsca - powiedział, zamykając ostatnią z szafek.

Tak właśnie znalazł ciastka. Z drugiej szafki wyjął talerzyk, na który przełożył słodycze i postawił je na stole, by Jonathan mógł brać je bez krępacji. -Nie, żebym go usprawiedliwiał, ale to ja się tam władowałem. Miałem pecha - wzruszył ramionami.

Na kolejne pytania Jonathana odpowiedział dopiero po dłuższej chwili, podczas której przyglądał się uważnie wujowi.

-...Powiedziałem "blondyn"? - zmarszczył brwi przez własną pomyłkę. Chyba jednak za mało spał. -Przepraszam, wuju. Jasny brąz, wyższy ode mnie. Miał trzy piegi na policzku. Ubierał się właściwie normalnie. Spodnie, czarny T-shirt... Niebieska koszula w kratę.

To zaskoczyło nawet jego - jeszcze kilka godzin temu był w stanie prawie dokładnie opisać wampira Brennie, a teraz zaczynały umykać mu fakty, o czym zdawał sobie sprawę, gdy usłyszał to na głos. Tak jak kolor jego włosów. Wampir nie był blondynem, ale z jakiegoś powodu właśnie to określenie padło w rozmowie.

-Do Brenny Longbottom, więc raczej nie mamy powodów do zmartwień, nie uważasz?

To właśnie ta część całej sytuacji, której nie jesteśmy pewni, pomyślał, ale na głos już tego nie mówił.

Dziewczyna, z której żywił się wampir, wciąż była nieprzytomna, kiedy Jessiego opatrywano i w końcu pozwolono mu wrócić do domu. Żaden z uzdrowicieli również nie chciał udzielić mu żadnej informacji o niej, ponieważ nie był członkiem jej rodziny. Jasper nie mógł więc powiedzieć, że ta dziewczyna wyraziła zgodę, a wampir przeholował, albo Jonathan trafił w tym momencie w punkt i dziewczyna wcale się nie zgodziła, albo nawet nie została zapytana o zgodę.

-Dziewczyna nadal jest w Mungu - powiedział, sięgając po ciastko. -Kiedy ją znalazłem, była już ledwo przytomna, a uzdrowiciele nie chcieli mi nic o niej powiedzieć. Kiedy poczuje się lepiej, prawdopodobnie złoży zeznania i wtedy się okaże, czy faktycznie zgodziła się na to ugryzienie, czy ten wampir po prostu ją napadł.

Trochę rozbawił go fakt, że Jonathan nie widział nic złego w jego "pakowaniu się gdziekolwiek", a nawet twierdził, że Jessie powinien móc to robić bez obawy o swoje życie lub zdrowie. Czy mówiłby tak samo, gdyby ten "wypadek" zdarzył się na Śmiertelnym Nokturnie? Na szczęście Jasper nie miał powodów, by odwiedzać tę konkretną uliczkę, gdzie typy spod ciemnej gwiazdy uwiły swoje gniazdka, ale taka jednorazowa myśl przeszła mu po głowie.

-W sumie to tak - wgryzł się w ciastko. -Kiedy się uśmiechnął, wyglądał trochę, jak Filgott. To jeden z goblinów, z którymi pracuję. Dość zrzędliwy, ale opowiada ciekawe historie o swojej mamie.

A czy naprawdę ten wampir przypominał kogoś, kogo Jessie znał? Hm... Może, gdyby był ładniejszy i miał ciemniejsze włosy, to wyglądałby trochę, jak wujek Morpheus?

Dłoń, w której trzymał ciastko, była blisko jego otwartych ust, kiedy Jonathan, z tym poważnym wyrazem twarzy, położył dłoń na jego ramieniu. Supeł ścisnął się boleśnie w jego żołądku.

-Staram się, wuju - westchnął, odsuwając ciastko. -Najwidoczniej odziedziczyłem po kimś talent do pakowania się w kłopoty - po Jonathanie? -Było ciemno, coś zauważyłem i chciałem to sprawdzić. Miałem nadzieję, że to jakaś parka się obściskiwała, ale... - to nie była obściskująca się parka.