Miała chęć złapać za miotłę i przy pomocy niej znaleźć się na miejscu zbiórki. Papieros wypalony na balkonie jednak skutecznie odsunął od niej ten pomysł. Było chłodno, zdecydowanie chłodniej niż jej się wydawało. Szkoda, trochę ruchu przed wejściem do lasu dobrze by jej zrobiło. Lubiła czuć wiatr we włosach, kiedy unosiła się nad ziemią, jednak miała świadomość, że przy zbyt niskiej temperaturze to mogło się zakończyć źle, nie chciała dorobić się odmrożeń nim zaczną swoją przygodę, to mogło nieco skomplikować sprawę.

O zleceniu dowiedziała się kilka dni temu. Oczywiście zgodziła się zaangażować, cóż było nielegalne, mogła im się stać krzywda - nie trzeba było jej dwa razy namawiać. Geraldine Yaxley nigdy nie odmawiała wzięcia udziału w takiej przygodzie. Kochała adrenalinę, więc gdy tylko pojawiała się możliwość to z niej korzystała. Nie chciała żałować tego, że coś ją ominęło.

Nie do końca wiedziała, czego powinna się spodziewać, postanowiła więc zabrać ze sobą swoje standardowe wyposażenie. Kuszę, którą uwielbiała, był to chyba jeden z jej ulubionych przedmiotów jeśli chodzi o sprzęt związany z polowaniami oraz kilka sztyletów. Miała je poukrywane w różnych częściach garderoby, tak, aby niezbyt rzucały się w oczy. Wiedziała, że czeka ich długa wyprawa, dlatego ubrała się ciepło, chłód mógł spowalniać ruchy, osłabić ją, na to nie mogła sobie pozwolić.

Yaxleyówna teleportowała się kawałek od miejsca spotkania. Chciała jeszcze się przejść. Zimowe poranki miały swój urok. Mróz, który skrzypiał pod ciężkimi butami, promienie słońca odbijające się od śniegu, para unosząca się z ust. To wszystko było na swój sposób piękne, chciała się tym chociaż chwilę rozkoszować, no i miała zamiar dobudzić się po nie do końca przespanej nocy.

Nie miała pojęcia ile osób będzie liczyła grupa, z którą będzie miała współpracować. Znała swoją rolę, miała ich obronić przed ewentualnym niebezpieczeństwem, czyli nic nowego, liczyła nawet, że pojawi się im na drodze jakiś stwór, którego będzie mogła zabrać niczym trofeum.

Naciągnęła kaptur na głowę, bo wiatr nie należał do przyjemnych, policzki już zdążyły jej się zarumienić od niego i od mrozu. Nie udało jej się schować pod kapturem długiego warkocza, więc zgrabnie sobie fruwał, kiedy się poruszała.

Zmierzała przed siebie pewnym krokiem, wyprostowana i dumna. Gotowa na przygodę, ciekawa swoich towarzyszy. Podczas takich zleceń można było nawiązać naprawdę interesujące znajomości, które mogły jej się przydać w przyszłości. Dobrze było kojarzyć takich jak ona, nie do końca prawych, raczej ślizgających się między tym co legalne, a nie.

Dostrzegła sylwetkę pośród niczego. Najwyraźniej nie była pierwsza. Ktoś już tutaj czekał. Przyspieszyła kroku, nieznacznie, tak, żeby ta osoba tego nie zauważyła, chciała sprawdzić bowiem, kim była ta osoba. Panna Yaxley nie miała w sobie za grosz cierpliwości.

Znalazła się w końcu przed mężczyzną, który na coś czekał, cóż, założyła, że czeka na nią, bo przecież to było miejsce, w którym mieli się spotkać przed wyruszeniem do lasu. Przystanęła i wreszcie spojrzała na niego. Mimo tego, że większość twarzy miał zakrytą szalikiem, to poznała go po oczach, już wcześniej zapamiętała dokładnie ich kolor, zielone, kojarzyły jej się z wiosną, z roślinami wracającymi do życia po zimowym śnie.

- Greengrass. - Powiedziała lekko, najwyraźniej chciała się z nim w ten sposób przywitać. Dawno się nie widzieli, okoliczności tego spotkania nie zdziwiły jej nawet jakoś specjalnie, przeczuwała, że jest jedną z osób, która tak jak ona lubi kroczyć na granicy tego, co dobre i złe.

Neutralność w ich przypadku wcale nie była taka oczywista. Może nawet ją trochę denerwowała, bo znowu zachowywali się trochę jak obcy. Z drugiej strony bez sensu było kontynuować rzucanie w siebie nieprzychylnymi komentarzami, które do niczego nie prowadziły. Wypadało podejść do sprawy profesjonalnie, skoro mieli już ze sobą współpracować. Tak, to był jej plan na ten dzień. Współpraca, na tyle na ile była potrzebna, nic więcej.

Pojawili się tutaj z tego samego powodu - chcieli zarobić, chociaż w jej przypadku jak zawsze nie chodziło tylko o korzyści finansowe, to był bardzo przyjemny dodatek. Potrzebowała od czasu do czasu znaleźć się w niebezpieczeństwie, nic się nie zmieniło. Najwyraźniej wypadek, który przeżyła całkiem niedawno wcale nie zmienił jej podejścia do życia. Nic się nie nauczyła.

Sięgnęła po papierosa. Zdawała sobie sprawę, że to ostatni moment, w którym będzie mogła sobie na niego pozwolić, później nie będzie na to czasu, zresztą zapach tytoniu potrafił zwracać uwagę stworzeń. Wsadziła sobie fajkę w usta i odpaliła ją swoją mugolską zapalniczką, zajęło jej to dłuższą chwilę, zapalniczka prawie jej wypadał, bo ręce jej nieco skostniały. Powinna jednak ubrać rękawiczki, zapewne zrobi to, jak w końcu zapali. Zaciągnęła się dymem, głęboko, a po chwili wypuściła niewielką chmurkę tego, co zostało.

Nie miała pojęcia, czy powinna wysilić się na jakiś small talk, bezpieczniej było chyba nie, bo w przypadku rozmów z Greengrassem nigdy nie wiedziała dokąd może ją doprowadzić rozmowa. Nie umiała z nim rozmawiać, nie potrafiła też się powstrzymywać przed prowokowaniem go.

- Nie mam pojęcia ile osób ma się pojawić, ani na kogo czekamy. - Powiedziała właściwie nawet bardziej do siebie, niżeli do niego. Nie wiedziała, czy dostał może jakieś dokładniejsze wytyczne, czy miał więcej informacji o tym, z kim przyjdzie im współpracować. Jeśli nie, to trudno - poczekają na to, co się stanie. Miała nadzieję, że grupa nie będzie zbyt liczna, bo nad taką trudniej było zapanować, szczególnie kiedy spotykały się nieokrzesane charaktery i osoby, które lubiły stawiać na swoim. Podejrzewała, że właśnie takie osoby tutaj spotka, zresztą już miała przed sobą idealny przykład. Ambroise był pod tym względem podobny do niej, przynajmniej tak się jej wydawało, na tyle, na ile zdołała go poznać.

Nie przestawała obserwować okolicy, była czujna, jakby już znajdowali się w lesie. Nigdy przecież nie wiadomo, kiedy pojawi się niebezpieczeństwo, a szkoda by było, gdyby ktoś zaatakował ich nim rozpoczną tę wyprawę ratunkową.

Tak naprawdę nie zakładała, że spotka tutaj kogoś znajomego. Osoby, które pochodziły z arystokratycznych rodzin nie bywały w takich miejsach, nie przyjmowały podobnych zleceń, przynajmniej nie te z którymi się prowadzała. Zresztą nigdy nie opowiadała im o tym, czym zajmuje się w swoim wolnym czasie. Wolała nie poruszać tego tematu, tak było bezpieczniej. Ambroise więc był w pewien sposób wyjątkowy, podobny do niej pod tym względem. Nie zakładała nigdy jednak, że pojawia się na podobnych wyprawach, że wychodzi w teren. Wydawało jej się, że raczej udziela swojego wsparcia nie do końca legalnego gdy komuś stanie się krzywda, w tych wątpliwych okolicznościach. Mogła się mylić, a raczej zdecydowanie się pomyliła, bo przecież stał tu przed nią, gotowy iść w las. Zaciekawiło ją to. Zdecydowanie nie znalazł się wtedy na Nokturnie przypadkiem.

- Błyskotliwy, jak zawsze. - Doceniła jego komentarz, powinna się spodziewać czegoś na podobnym poziomie. Nie mówił wprost, pozwolił jej to zinterpretować tak jak chciała.

- Jak nikt się nie pojawi, to idziemy sami? - Cóż, nie zamierzała zrezygnować ze zlecenia, jeśli będzie taka potrzeba, to nawet sama wejdzie w ten las. Właściwie to nawet wolała taką wersję, wtedy nie musiała być za nikogo odpowiedzialna, mogła się skupić tylko na sobie i na celu. To przychodziło jej zdecydowanie łatwiej.

Skończyła palić peta, rzuciła go na ziemię i zdeptała niedopałek swoim ciężkim butem, chociaż nie było to potrzebne. Całkiem szybko bowiem przestał się żarzyć, właściwie niemalże od razu, gdy dotknął ziemi i śniegu, który się na niej znajdował.

Mogła wreszcie naciągnąć na dłonie rękawiczki ze smoczej skóry. Może na pierwszy rzut oka nie było po niej tego widać, ale przywiązywała ogromną wagę do jakości swoich ubrań. Wszystkie były zrobione z rzadkich materiałów, chociaż może nie wyglądały jakoś zbytnio pięknie. W jej przypadku służyły one do czegoś więcej niżeli jedynie do spełniania roli ozdoby.

Okolica faktycznie była całkiem malownicza, zima miała swój urok. Yaxleyówna go doceniała, ale nie znalazła się tutaj dzisiaj po to, aby podziwiać naturę. Zresztą chętniej by to robiła zaszyta w jakiejś górskiej chatce, tuż przy kominku z czymś ciepłym w kubku. Wiedziała, że niskie temperatury nie sprzyjały polowaniom, jasne, łatwiej było znaleźć ślady na śniegu, ale też organizm działał wolniej, bo musiał walczyć z zimnem. Coś za coś.

Pokiwała głową. - Jak widać, zlecenia. - Całkiem szybko pozbierała się po ostatnim wypadku, nie spodziewała się nawet, że tak łatwo będzie jej wrócić do formy, poświęciła na to ogrom sił i czasu, ale było warto. Poza blizną na plecach nie było widać żadnych śladu po konfrontacji z selkie. Zaleczyła wszystkie rany.

- Nie powinno cię to dziwić. - Powiedziała jeszcze, bo przecież nie było to w jej przypadku nic dziwnego.

- Och tak, oczywiście, robisz to po to, aby spełniać moje oczekiwania. Wspaniale. - Potrafił ją irytować, jak nikt inny. Widać miał w tym doświadczenie, jego komentarze, niby zupełnie nieszkodliwe, jednak potrafiły trafiać zawsze w samo sedno, szczególnie, gdy ktoś wiedział w jaki sposób powinien je interpretować.

- Potrafię sobie poradzić bez mapy. - Ton jej głosu sugerował, że była bardzo pewna tych słów. Yaxleyówna przemierzyła wiele lasów, jasne to było trochę jak szukanie igły w stogu siana, ale nie wydawało jej się to niemożliwe do zrealizowania. Szczególnie, że wiedziała na jakim obszarze mają szukać miejsca. Oczywiście pogoda raczej nie zachęcała do podobnych praktyk, ale Ger nigdy nie należała do szczególnie rozsądnych osób. W ostateczności byłaby skłonna to zrobić, najlepiej sama, ale wiedziała, że to nie było możliwe, bo on też tutaj dotarł.

Nie do końca potrafili ze sobą współpracować, więc to raczej nie sprzyjało wykonaniu zadania, ale nie mogła wymagać od niego, żeby odpuścił. Zresztą to był bardzo głupi pomysł zważając na to, że mogły się tam znaleźć rośliny, o których nie miała bladego pojęcia. Czasem znajdowała w sobie jakieś ostatnie pokłady rozsądku.

- Pewnie by mi się to nie udało, gdyby nie twoja nieoceniona pomoc. - Nie było w tej wypowiedzi ani grama ironii. Naprawdę doceniała to, że się nią odpowiednio zajął, bo mogłoby się to skończyć różnie. Nie podziękowała mu wtedy za bardzo, bo była zła na cały świat o to, co jej się przytrafiło. Później nie miała okazji podziękować, więc chyba dlatego robiła to teraz, chociaż czy jej słowa faktycznie brzmiały jak podziękowanie? Nie potrafiła chyba inaczej tego zrobić. Yaxleyówna nie należala do prostych rozmówców, miała problem z wyrażaniem swoich emocji, czy myśli. Do tego trochę jej było głupio, że była dla niego taka wredna, że zachowywała się jak rozkapryszony bachor.

- W sumie to mogłam się wtedy nawet przekręcić. - Dodała jeszcze cicho. Zdecydowanie dotarło do niej to, że wypadek był spowodowany przez jej głupotę, konsekwencje mogły być naprawdę poważne. Miała świadomość, że mało kto miał tyle szczęścia co ona. Czy zamierzała zmienić swoje zachowanie, podchodzić do wszystkiego poważniej, myśleć o ewentualnych konsekwencjach swoich czynów? Nie do końca. To była część jej, której nie zamierzała zabijać.

Nie do końca podobał jej się kierunek, w którym zmierzała ich pogawędka, nie chciała reagować przesadnie na to, co do niej mówił, bo pewnie poczułby satysfakcję, że znowu udało mu się ją zirytować. Nie chciała mu tego dać. Była pierdoloną oazą spokoju. Przynajmniej na zewnątrz, bo w środku zaczynała się gotować.

- Cieszę się, że to zrozumiałeś i postanowiłeś się dostosować. - Uśmiechnęła się nawet, kiedy to powiedziała, ale to nie był jeden z tych przyjemnych uśmiechów, znowu wybrała złośliwość.

Zdecydowanie źle się stało, że zaczęli rozmawiać. Cisza byłaby lepsza, chociaż nawet gdy się do siebie nie odzywali można było wyczuć w powietrzu napięcie. Na nikogo tak nie reagowała, nikt nigdy nie powodował u niej takiej irytacji samym oddychaniem.

- Znam, może nie tak, że kojarzę każde drzewo w tym lesie, ale bywałam tu. - Eksplorowała większość lasów w Wielkiej Brytanii już jako dziecko. Nie miały dla niej tajemnic, wiedziała, gdzie może spotkać jakie stworzenia, na tym przecież też polegała jej praca. Lasy były jej miejscem na ziemi, a te na Wyspach były przede wszystkim dla niej domem. Tutaj nauczyła się wszystkiego, co wiedziała, tutaj zabiła pierwszego błotoryja, czy łapała hipogryfy.

Miała nadzieję, że ktoś jednak się pojawi i razem wyruszą w las, bo obawiała się trochę zostać z nim dłużej sam na sam. Wiedziała, że nie wytrzyma długo z kąsaniem się w język, prędzej, czy później emocje przejmą nad nią władzę i wybuchnie, zdecydowanie wolałaby żeby do tego nie doszło, ale czuła buzującą w żyłach krew, która nie wróżyła niczego innego. Może uda jej się wyżyć na czymś, co spotkają w lesie, to też nie była najgorsza metoda na radzenie sobie ze zdenerwowaniem, nie obraziłaby się, gdyby jakaś kreatura spadła na nią z nieba.

- Fakt, ojciec na pewno nie żałował grosza.  - Gerard nie należał do szczególnie skąpych osób, szczególnie, kiedy chodziło o doprowadzenie jej do porządku. Nie miała pojęcia na jakiej zasadzie działała jego umowa z Ambroisem, to nie był jej interes, ale zapewne by nie został ich uzdrowicielem, gdyby mu odpowiednio nie płacili. Cóż, łowcy byli całkiem niezłymi klientami, dosyć często przecież coś im się przytrafiało, niekończąca się żyła pieniędzy.

- Tak, doceniam, muszę brać z niego jak najwięcej, bo przecież nigdy nie wiadomo, kiedy się skończy. - Najwyraźniej podeszła do tego nie do końca tak, jak się po niej spodziewano. Powinna się zrazić, być ostrożniejsza, ale nie chciała działać w ten sposób. Póki stąpała po tym świecie musiała przeżyć i odczuć jak najwięcej, tak, żeby nie żałować, że nie zrobiła czegoś na co miała ochotę kiedy znowu znajdzie się w podobnej sytuacji, nie oszukujmy się wiedziała, że prędzej, czy później to na pewno się powtórzy.

- Mhm. - Mruknęła jedynie, bo właściwie nie wiedziała dlaczego jej to mówił. Jasne, wykonał swoją pracę, nie sądziła jednak, że akurat on cieszył się z tego, że było z nią lepiej, chociaż pacjent, który nie do końca doszedł do siebie po jego usługach medycznych mógłby być dla niego niezbyt dobrą wizytówką.

Póki co nadal byli tutaj sami, nie miała pojęcia ile czasu im pozostało, ale zaczynało jej się robić coraz chłodniej przez to, że stała w miejscu. - Coś kurwa długo ich nie ma. - Jeszcze się okaże, że nikt nie przyjdzie, a wolała zdecydowanie uniknąć takiego scenariusza.