Dźwięk fal uderzających o skały był uspokajający, kojący. Starała się skupić przede wszystkim na nim, a nie na myślach, które kłębiły jej się w głowie. Trudno było je odganiać, były bardzo intensywne, uderzały w nią z każdej strony. Czuła, że zawiodła, to najbardziej nie dawało jej spokoju. Wolała się jednak skupić na tej chwili, którą udało jej się jakoś wyrwać rzeczywistości, która ostatnio nie była dla niej łaskawa. Raczej stwierdziłaby, że wszystko, co się ostatnio działo, to był jeden, wielki, niekończący się ciąg niepowodzeń, ale to nie teraz, później, później przyjdzie czas na rachunek sumienia.

Wszystko działo się szybko, byli w jaskini, jakoś z niej wyszli, nie pamiętała rozmów, ich treści, wiedziała, że dała dupy, nie musieli jej tego powtarzać, wyłączyła się, przestała słuchać. Pewna była tego, że Roise był przy niej, był przy niej kiedy wychodzili z jaskini, był z nią później, trzymał jej dłoń, nie pozwolił jej odjeść, i jakoś znaleźli się tutaj, na plaży, w miejscu, które kiedyś było ich domem. Nie pojawiała się tutaj, nie chciała wracać do tego miejsca, nie bez niego, teraz znaleźli się tutaj razem, ponownie, jak wiele razy wcześniej, tyle, że wszystko było inaczej. Jakim cudem doprowadziła to miejsce do takiej ruiny, jakim cudem jej życie stało się zgliszczami? Może tak właśnie miało być, była chaosem, dzisiaj zresztą udowodniła to po raz kolejny, niszczyła wszystko, co znajdowało się wokół niej, niczym sztorm, burza, nad którą nie dało się zapanować.

Słońce wschodziło, niebo robiło się coraz jaśniejsze, zaczynał się nowy dzień. Niby czuła się lżejsza, po tym co się wydarzyło, tylko dlaczego nadal nie opuszczał jej ten ciężar, który pojawił się na jej klatce piersiowej? Nie miała pojęcia. Wszystko działo się szybko, bardzo szybko, miała wrażenie, że trwało kilka chwil, a minęła im niemalże cała noc. Nowy miesiąc, który miał spowodować, że wszystko wróci do normy, tyle, że właśnie, czym była dla niej norma, dlaczego nadal czuła, że nic nie jest w porządku? Była rozbita, nawet nie wiedziała dlaczego się tutaj znaleźli, wrócili do miejsca, które miało być ich na zawsze, kilka dni temu zorientowała się, że nic nie trwa wiecznie, a teraz siedziała tu z nim, na tej plaży, gdzie spędzili razem wiele dni, wiele poranków, wiele wieczorów.

Nie potrzebowali słów, zresztą zawsze tak było. Najłatwiej przychodziło im sięganie po gesty. Jakoś tak wyszło, nie miała właściwie pojęcia jak, ale siedziała tutaj z nim, jakby nic się nie zmieniło, wiedziała, że to kłamstwo, ale w tej chwili zupełnie jej to nie przeszkadzało. To było to, czego potrzebowała. Nie liczyło się to, że była to ułuda, krótki moment, spowodowany spontaniczną decyzją, właściwie to nawet nie wiedziała, które z nich ją podjęło. Potrzebowali złapać oddech, zjawili się w ich wspólnym miejscu, o którego istnieniu nie wiedział nikt inny. Nikt ich nie będzie tutaj niepokoił, nikt nie będzie wiedział o tej chwili wykradzionej teraźniejszości. Zresztą sama czuła, jakby to było trochę nierealne, nie spodziewała się, że w ogóle kiedykolwiek przyjdzie im to powtórzyć, bo przecież nie było im do siebie blisko. Nie ostatnio, zionęli do siebie nienawiścią, wcale tego nie chciała, ale tak miało być. Dlaczego? Tego też właściwie nigdy się nie dowiedziała. Ktoś o tym zadecydował, musiała się z tym pogodzić.

Łatwo przyszło jej wtulenie się w niego, jakby nadal był jej. Korzystała z tego momentu, który został im dany przez los. Nie myślała o tym, że pewnie zaboli, kiedy będzie musiała stąd odejść, kiedy znowu pójdą każde w swoją stronę i znikną ze swojego życia, bo przecież na to się umawiali, ostatni raz wyciągnął do niej rękę, później miał nadejść koniec. Nieubłagany, właściwie to koniec też był już za nimi. Nie miała pojęcia, czym miało być to, co teraz na nich czeka. Nie sądziła, że przyszłość będzie dla niej łaskawa, spodziewała się raczej kolejnych szpilek, które los zamierzał wbijać w jej ciało. Wytrzyma, powinna wytrzymać, nie mogła się poddawać, chociaż czy cokolwiek jeszcze miało sens?

Niczego nie była pewna, nie miała pojęcia, co dzieje się z jej życiem, czy pozbyli się demona, wspomnienia zniknęły, ale nie dawał jej spokoju głos, który odbijał się od skał jaskini, może gdzieś tam dalej był, może czaił się w ciemności, aby do niej wrócić?

Odetchnęła ciężko, nie chciała nic mówić, zresztą nie powinna przerywać tego momentu, nie miała zamiaru niszczyć tego, co aktualnie było między nimi. Zapomniała, jak bezpiecznie się przy nim czuła, jak wszystkie lęki potrafiły ulatywać, gdy skupiała się na jego dotyku, zapachu, bliskości, którą jej dawał. Dom, to zawsze był dom, tyle, że teraz już nie jej. Teraz nie miała już domu i pewnie nigdy go nie odzyska.

Przymknęła w końcu oczy, pozwoliła sobie ten ostatni raz zapomnieć o wszystkim, co się wydarzyło, co miało się wydarzyć. Trwała i przetrwała, tylko to miało znaczenie, no nie tylko, też to, że mogła znowu się w niego wtulać, jakby ten dzień wcale miał nie nadejść, jakby za chwilę nie musiała się wcale stąd ulotnić. Jeszcze nie teraz, wtuliła się w niego jeszcze mocniej, jakby nie chciała wymknąć mu się z rąk, przeraziło ją to, że mogłoby się to skończyć w kilka sekund.

Nie tak miało wyglądać jej życie. Miała wrażenie, że od momentu, w którym wyszedł z tego domu pozostawiając w nim tylko krótki list wszystko zaczęło się sypać. Spadała, nie potrafiła znaleźć równowagi, leciała w dół, upadała, staczała się w głąb samej siebie. Nie podejrzewała, że będzie tam tyle przepaści, pęknięć i rozpadlin, jakby nie było możliwości, żeby kiedykolwiek faktycznie sięgnęła dna. Staczała się w pustkę, czy kiedykolwiek dotrze na jej koniec?

Wszystko na czym kiedykolwiek jej zależało wymykało jej się z rąk, nie miała na to żadnego wpływu, nie wiedzieć czemu zaczęła to akceptować, nie walczyła o swoje szczęście, zgadzała się na to, co przynosił jej los. To było chyba jej ostatecznym upadkiem. W nocy, w jaskini też przychodziły do niej myśli, że może powinna się poddać, że nie da rady, że bez sensu ryzykuje życie tylu osób, mogli przez nią umrzeć, po co to wszystko? Niby udało im się pokonać demona, ale właściwie jaką miała pewność, ze ten głos do niej nie wróci, nie odszedł kiedy pozbyli się ciała, kiedy odcięła głowę samej sobie bez najmniejszego zawahania. Może właśnie to powinna zrobić, poświęcić się, aby innym żyło się lepiej? Nie cofnie czasu, pozostawały jej więc te wszystkie, nie do końca wygodne rozważania.

Siedziała teraz u boku jedynej osoby, na której kiedykolwiek jej zależało, która miała być z nią do końca jej życia, składali sobie wiele obietnic, które okazały się być warte tyle, co nic. Dlaczego więc teraz z nią siedział, czuła na swojej głowie jego oddech, a przy uchu bicie jego serca? Nie powinna zastanawiać się nad przyczyną, raczej cieszyć się tym, że nie musiała teraz być sama. Mogłoby ją to jeszcze bardziej zniszczyć. Korzystała z możliwości, którą dostała. Chciała wyciągnąć z tej chwili jak najwięcej, bo wiedziała, że pewnie kiedy słońce na dobre zawiśnie nad horyzontem to to straci. Był to tylko moment, przejście między nocą, a dniem, kiedy wszystko było możliwe. Już niedługo słońce pokaże jak wygląda rzeczywistość. Zacznie się kolejny dzień, zwykły dzień podczas którego będzie musiała wrócić do normalnego życia.

Zapamięta tę chwilę daną od losu, może było to pożegnanie na które zasługiwali, ale nigdy go nie dostali? Nie miała pojęcia właściwie dlaczego się tutaj znaleźli, co chcieli przez to osiągnąć, ale trwali w tym uścisku, jakby wcale ich drogi się nie rozeszły. Wiedziała, że przyszłość zaboli, rany nigdy nie zdążyły się zabliźnić, a teraz otworzy je na nowo. Będzie krwawić, tak jak wtedy krwawiła. Cierpienie nie było wcale takim złym uczuciem, przynajmniej docierało do niej, że jeszcze coś czuła, że nie stała się zupełnie pusta po tym, jak go straciła. Może była dla niej jakaś nadzieja, cokolwiek? Będzie się nad tym zastanawiała później. Doceniała ten moment, kiedy mogli tkwić obok siebie i milczeć o tym wszystkim. Przy nikim innym jej się tak dobrze nie milczało, nigdy o tym nie zapomniała.

Skupiała się na tych drobnych szczegółach, kolorach nieba, falach uderzających o brzeg, pierwszych promieniach słónca, które przebijały się przez chmury. Świt był piękny, to miejsce miało swój urok, dlaczego więc o tym zapomniała? Dlaczego przestała wracać do tego, co kiedyś tutaj mieli. Porzuciła je, tak samo jak on porzucił ją. Razem z Ambroisem to wszystko przepadło, może faktycznie sama nie do końca potrafiła istnieć, nie po tylu latach, może z nim straciła część siebie i teraz nie umiała wypełnić tej pustki. Chaos ją pochłaniał, żyła z dnia na dzień, kiedy jeszcze tak niedawno żyła każdym dniem.

Miała świadomość, że nie będą tak tkwili przez wieczność, nie mogli. Póki co jednak starała się nie ruszać, nie chciała niszczyć, burzyć tej chwili wykradzionej rzeczywistości. Napawała się jego bliskością, pogodzona z tym, że był to ostatni raz - tego chciał, czyż nie? Czy teraz się nad nią litował? Nie miała pojęcia, nie obchodziło jej to, już i tak pękła na milion kawałków.

Cisza została przerwana. Usłyszała głos Roisa, chociaż był cichy, to oznaczało, że wszystko, co dobre zaraz miało się skończyć. Przymknęła raz jeszcze oczy, na chwilę, nie chciała się od niego odsunąć, jeszcze nie, zamierzała wykorzystać te kilka ostatnich sekund, które im zostało. Chociaż może powinna, może wypadało się odsunąć, udawać, że to się w ogóle nie wydarzyło, żeby nie miał wątpliwości, że wszystko jest dla niej jasne, że nie potrzebuje tego współczucia, bo przecież to nie było nic innego. Litość.

- Przeżyliśmy. - Mruknęła cicho, tylko dlaczego czuła się, jakby była martwa w środku? Zresztą nie teraz, już od dawna, jakby utraciła jakiś kawałek siebie, który powodował, że faktycznie żyła. Próbowała sobie udowodnić, że wcale tak nie jest, starała się szukać nowych doznań, przekraczać kolejne granice, ryzykować, żeby tylko poczuć, cokolwiek. Tyle, że to nie przynosiło żadnych efektów, przez chwilę miała wrażenie, że jest w tym jakiś sens, a później wracała do punktu wyjścia. Tylko przy nim czuła się inaczej, a nawet to musiała stracić, dlaczego nic nie mogło trwać wiecznie, może faktycznie niczego na tym świecie nie dostaje się na zawsze. Wszystko przemija.

Ten problem nigdy nie był wspólny. To było jej szambo, w które sama się wpakowała, gdy znalazła się w jaskini przecież wracały do niej wspomnienia, sama to na siebie sprowadziła, była nieostrożna, polowała na coś i stało się. Jak zawsze sama była winna swojemu nieszczęściu, tylko nie potrafiła sobie poradzić z nim w pojedynkę. To było uwłaczające. Prosiła o pomoc, bo sama nie umiała o siebie zawalczyć, pewnie by przegrała. Ambroise jej nie odpuścił, nie miała nic do gadania, kiedy wyciągnął do niej pomocną dłoń, nie mogła jej odrzucić, jak zawsze okazał się być bardziej uparty, jak zawsze nie potrafiłą wystarczająco się mu postawić. W tej jaskini czekała na nich śmierć, była tego pewna, jakimś cudem udało im się jej wymknąć z dłoni, ale co jeśli ta historia skończyłaby się inaczej, jeśli bestia dokończyłaby swoje dzieło, doppelganger dotknął i jego, nie wiadomo, co właściwie mu zrobił. Miała do siebie żal, że ściągnęła na niego znowu swoje problemy, byłby szczęśliwszy i spokojniejszy bez niej w jego życiu, ona przynosiła zniszczenie. Wszystko, czego się dotykała zamieniało się w proch, nie potrafiła uratować własnego brata, ilu jeszcze osobom stanie się krzywda przez nią? Nigdy więcej nie dopuści do takiej sytuacji, zresztą to miała być ich ostatnia wspólna sprawa, dzisiaj mieli już się rozejść, zostawić to wszystko za sobą. Rozpocząć nowe życie. To miał być ich koniec. Pożegnanie na jakie zasługiwali, w końcu udało im się pokonać potwora. Tyle, że to zwycięstwo nie smakowało najlepiej, miało bardzo gorzki posmak.

Nigdy nie chciała, żeby to się skończyło. Odnajdywała się w tej ich sielance, nie spodziewała się, że to może zostać jej odebrane tak brutalnie, w jeden poranek, jakby te wszystkie razem spędzone lata nic nie znaczyły. Nie wiedziała dlaczego, tak samo jak nie wiedziała dlaczego dalej tkwił przy jej boku i dlaczego tak do niego pasował, jak nikt inny.

Przeżyli. Razem mogli wszystko, zawsze wydawało jej się, że z nim jest w stanie osiągnąć dużo więcej, niż w pojedynkę. Potrafili ze sobą współpracować, co zresztą było widać i tej koszmarnej nocy. Nadal rozumieli się bez słów, nikt im tego nie odebrał. To im zostało. Nie było to szczególnie pocieszające, nie kiedy wiedziała, że być może już nigdy nie będzie im dane kontynuowanie tej znajomości. Nie mogła go zmusić do tego, aby tkwił u jej boku, nie chciał tego, określił się już dawno temu. Nie powinna łapać się tego ostatniego źródła światła, resztki nadziei, która się dzisiaj pojawiła, to nie było prawdziwe. Nie chciała kolejny raz wpieprzać się do jego życia, jak zawsze w rozsypce, to nie powinno mieć miejsca. Nie mogła wymagać od niego, że wiecznie będzie się nią opiekował, a ona będzie przynosić ze sobą coraz większe gówno, bo nie mogło być lepiej, nie kiedy dążyła do autodestrukcji.

- Nie czuję chłodu. - Być może faktycznie jej ręce były chłodne, w środku jednak ogrzewały ją te wszystkie emocje, których nie mogła się pozbyć, spalały ją, pochłaniały jej całe ciało, chociaż na zewnątrz wydawała się być chłodna. Dużo się wydarzyło, nic nie poszło po jej myśli, musiała jakoś to przetrawić.

- Nic mi nie będzie. - Cóż, często okazywał jej troskę w ten sposób. Dbał o to, aby się nie przeziębiła, a gdy już do tego doszło bardzo szybko stawiał ją na nogi, poił tymi swoimi herbatkami, eliksirami, opiekował się nią. Nie musiał jej o tym przypominać, teraz już nie musiał się tym przejmować, nie musiał o nią dbać, to było już za nimi. Teraz musiała sobie radzić sama, nie miała innego wyjścia, nie, żeby szczególnie jej to wychodziło, ale robiła co mogła, naprawdę starała się jakoś dawać radę. Najwyraźniej jednak trudno jej się było odnaleźć w świecie bez niego. To, co kiedyś było oczywiste już dawno przestało takie być. Wszystko się zmieniło, oni się zmienili. Nigdy nie mieli wrócić do tego, co było. Powinna przywyknąć do tej myśli, chociaż to wcale nie było takie łatwe, kiedy otaczał ją swoimi ramionami, jakby wcale im tego nie odebrał. Nie miała do niego żalu, już nie, pogodziła się z tym, że nie była wystarczająca, w końcu to od zawsze była jej największa obawa, co innego mogło spowodować, że postanowił od niej odejść? Nie umiała znaleźć przyczyny, chociaż ciągle się nad tym zastanawiała. Może i była to desperacja, ale w tej chwili chciała cieszyć się tym, że na moment mogła mieć spowrotem, jakby znowu był jej. Ta troska, bliskość, było tym, czego teraz potrzebowała.

Nie miała pojęcia, jak długo będą tak trwać, jak dla niej to mogliby i całą wieczność, najchętniej po prostu odcięłaby się od całego świata i została tutaj, z nim. Robili to wiele razy. Zaszywali się w tym miejscu, chowali przed wszystkimi, mieli tylko siebie, co wcale im nie przeszkadzało. Potrafili się cieszyć tym czasem spędzonym we dwójkę, potrafili z niego korzystać, to było ich, nic innego się nie liczyło. Tylko, czy teraz właściwie było tak samo, zbyt wiele się zmieniło, zbyt wiele słów nie zostało wypowiedzianych, ale nie chciała, żeby padły teraz. Milczenie uspokajało, milczenie przynosiło ukojenie, i może padło już między nimi kilka słów, ale właściwie niczego nie wnosiły, ginęły przytłumione dźwiękiem fal, które uderzały o skały.

Nie zamierzała się stąd ruszać, sama nie wiedziała do kiedy. Nie umiała wyznaczyć im jakiejś granicy, co właściwie można było uznać za przyzwoite, a kiedy wypadałoby się od siebie odsunąć. Wiedziała, że to ją zaboli, ich zaboli? Czy mogła mieć pewność, że on chociaż trochę czuł się teraz jak ona? Nie mogła, ale w głębi duszy wiedziała, że coś musiało być na rzeczy, przecież go znała.

To był koszmarny czas. Dawno nie wydarzyło się w jej życiu tyle zła, dawno aż tak bardzo się nie gubiła w tym, co robiła. Jakby wszystko zaczęło się sypać, kiedy straciła Roisa - swoją kotwicę, on zawsze potrafił przemówić jej do rozsądku, powiedzieć, kiedy powinna odpuścić, gdy przepadł  - zniknęły i jej granice. Pozwalała się ponieść byleby mogła coś poczuć, nic jednak nie potrafiło wypełnić pustki, która w niej została po tym bardzo brutalnie odebranym kawałku życia.

Otworzyła oczy, bała się, że jeśli to zrobi to nie zastanie go obok, ale nadal tutaj był, nadal ją obejmował. Może nie zniknie tak szybko? Mogła się jeszcze trochę połudzić. Jakoś złoży się w całość kiedy stąd odejdą, na pewno jej się to uda.

- Chodźmy. - Podniosła się w końcu na nogi, próbowała pociągnąć go ze sobą, miała nadzieję, że jakoś uda jej się to zrobić pomimo zmęczenia, które dawało o sobie znać. Chciała zmyć z siebie ten zapach, który na niej został, zresztą czuła, że Roise też był nim przesiąknięty. Morze zachęcało do tego, aby się w nim zanurzyć. Były to ostatnie dni lata, niedługo odejdzie, zostanie wyparte przez szarą jesień. Warto było więc skorzystać z tego jego desperackiego, końcowego tchnienia.

Zamierzała wejść do zimnej wody, pozwolić jej zabrać wszystko to, co pozostało na niej tej nocy. Nie puściła nadal dłoni Roisa, ich palce zostały ze sobą splecione, kiedy opuszczali jaskinię, nadal tak tkwiły, w silnym uścisku. Nie chciała jeszcze tracić tego poczucia bezpieczeństwa, więc pozwoliła sobie odrobinę mocniej ścisnąć jego dłoń, aby mieć pewność, że jej nie wypuści. Chciała, żeby poszedł tam z nią, żeby mogli spędzić razem jeszcze chociaż chwilę, tak jak robili to już wiele razy.

Było wiele rzeczy, których nie miał szansy się dowiedzieć, bo nie było go obok przez ostatni rok, nawet więcej niż rok. To nie tak, że nie chciała do niego przyjść, opowiedzieć mu o wszystkim, tylko przecież nie mogła tego zrobić. Napisał w tym liście, który jej zostawił, żeby go nie szukała, żeby się z nim nie kontaktowała. Robiła to, o co ją prosił, chociaż tyle mogła mu dać po tych wszystkich latach, które razem spędzili. Wyjątkowo postanowiła się dostosować do jego próśb, chociaż wcześniej nigdy tego nie robiła, walczyła, jednak ten list, to, że nawet nie spojrzał jej w oczy, kiedy postanowił ją zostawić - zabolało. Na tyle, że nie zamierzała go szukać. Złamał obietnicę, mówił jej, że nigdy jej tego nie zrobi, że na zawsze będą razem, najwyraźniej coś się zmieniło, dalej jednak nie potrafiła znaleźć odpowiedzi, nie wiedziała, co to było. Musiał być jakiś problem, i doszukiwała się go w sobie, jakoś tak zawsze najprościej przychodziło jej obwinianie siebie samej. Nie był to pierwszy raz.

Nie mieli już wspólnych spraw, nie było jego sprawą to, że ostatnio niemalże została kolacją jakiegoś zmutowanego widma, nie było jego sprawą to, że jej brat zmarł na jej rękach, nie było jego sprawą to, że wylądowała w nocy w lesie i kilkadziesiąt stworzeń próbowało ją zabić, tak samo, jak jej wyimaginowany brat bliźniak również nie powinien być jego sprawą. W tym jedym przypadku nie udało się jej go trzymać na dystans, przez chwilę słabości na którą sobie pozwoliła, a nie powinna został w to wplątany, a przy okazji miał szansę zobaczyć, jak bardzo zawiodła swojego brata, o czym też zapomniała mu wspomnieć - pozwoliła mu wejść do mieszkania, w którym mieszkał wygłodniały wampir, nie powinna była tak ryzykować. Ciągle udowadniała mu tylko, jak bardzo sobie nie radzi, jak nieudolnie działa. Nie ma się, co dziwić, że postanowił zrezygnować z takiego życia, u jej boku nie mógł mieć nic więcej niż zniszczenia. Nie było to szczególnie przyjemne, ale nie była ślepa, potrafiła spojrzeć na tę sytuację z boku i wiedziała, że to ona raz za razem, ciągle zawodziła wszystkich wokół siebie. Taka już była.

- Mhm. - Nie czuła tego wcale, wydawało jej się, że jest wręcz przeciwnie. Było jej gorąco, czuła, że krew w żyłach pulsowała jej bardzo szybko, dlaczego więc jej dłonie były skostniałe, a ciało zimne? Nie miała pojęcia.

Drgnęła, gdy jego czoło zbliżyło się do jej karku, nie powinien tego robić, nie powinien udawać, że mu zależy, kiedy ona wiedziała, że to nie jest prawdziwe, dawał jej złudną nadzieję, że może nie wszystko jest skończone, że mają jeszcze szansę. Tyle, że wyraźnie przecież przekazał jej, że nie. Ledwie kilka dni temu postanowił przekazać jej to miejsce, w którym teraz siedzieli, zrezygnował z domu. To było gwoździem do trumny, do zakopania tego, co było ich. Nie mieli już nic, nic nie było ich. Pozostawali pojedynczymy jednostkami, za chwilę rozejdą się, każde pójdzie w swoją stronę i tyle z tego będzie. Nie było już nas, nie mogła myśleć o nich jako o jedności, a kiedyś przecież robiła to tylko w ten sposób. Gdy podjemowała jakąkolwiek decyzję zastanawiała się, co pomyśli o tym Roise, czy zaakceptuje to, w jaki sposób postąpiła, nigdy nie chciała go zawieść - teraz już nie miała tej kotwicy, nie musiała myśleć, nie musiała się zastanawiać, po prostu szła przez siebie niczym taran bez odrobiny autorefleksji. Nie musiała myśleć, przecież nie miała nic do stracenia, nic jej tutaj nie trzymało, nikt by się nawet nie przejął, gdyby zabrakło jej na tym świecie.

Chyba nie sądził, że tak łatwo go wypuści. Nie, jeszcze to nie był ten moment, zauważyła to zawahanie, zaczał jej się wymykać, ale kiedy mocniej ścisnęła jego dłoń odwdzięczył sie tym samym. Ulga, poczuła ulgę, że to nie musiało jeszcze się wydarzyć. Stanie się później, bo musiał się stać, ale jeszcze nie teraz. Jeszcze mogli ukraść trochę czasu smutnej, przytłaczającej rzeczywistości.

Woda była zimna, otrzeźwiała, chociaż czy na pewno. Jeszcze bardziej oddzielała ich od całego świata, była niczym kopuła bezpieczeństwa, a do tego mogła zmyć z nich wydarzenia minionej nocy.

Pozwoliła przez chwilę unosić się jej toni, zupełnie bezwiednie, nie myśląc o niczym. Nie chciała myśleć, chciała dać się ponieść, po prostu egzystować, bo to było dużo prostsze niż mierzenie się z tym, co miało nadejść. Nie mogli tego odwlekać w nieskończoność.

Przymknęła oczy kiedy zaczął powoli ściągać zaschniętą krew z jej włosów, nie była przekonana, że miała tam tylko i wyłącznie krew. Nie był to pierwszy raz, gdy widział ją w podobnym stanie, nie był to pierwszy raz, kiedy powoli doprowadzał ją do porządku, kiedy się o nią troszczył, nigdy jednak nie czuła, żeby to co robił było niewłaściwe, teraz przynosiło to ciężar, świadomość, że to był ostatni raz.

Woda całkiem skutecznie ostudzała jej krew, szczególnie, kiedy dotykał jej szyi, jej twarzy, zamknęła przy tym oczy, bo nie chciała zajrzeć mu w oczy, bała się, co może w nich dostrzec, a może czego nie dostrzeże? Robił to z przyzwyczajenia, to na pewno było przyczyną, przecież nigdy nie mieli odzyskać tego, co stracili.

Odwdzięczyła mu się tym samym. W przeciwieństwie do niej miał nadal na czole tę runę, swoją drogą namalowaną jej krwią. Dotknęła jej swoimi zimnymi, mokrymi palcami, żeby się jej pozbyć. Robiła to bardzo powoli, nigdzie się nie spieszyła, nie chciała się spieszyć, jakby jej powolne ruchy mogły im zapewnić więcej czasu, który spędzą tutaj wspólnie. Przetarła jeszcze jego policzek, bo tu również zauważyła niewielki ślad krwi, kilka kropel pod okiem, później na uchu, chciała to zrobić jak najbardziej dokładnie, nie pozostawić na nim żadnego śladu po tym, co się wydarzyło, jakby to, co działo się w jaskini miało nigdy nie mieć miejsca, jakby miał to być tylko sen, a raczej koszmar. Jeden z tych najgorszych koszmarów. Bała się, że go tam straci, szczególnie gdy widziała, że demon ostatkiem swoich sił spróbował go zaatakować, zresztą, jaką miała pewność, że mu czegos wtedy nie zabrał, a co jeśli, jeśli to dopiero przyjdzie, jeśli okaże się, że zniknęła z jego wspomnień, że nie będzie nigdy o niej pamiętał?

Nie mogła miec wpływu na to, że nie chciał z nią być, że postanowił odejść, ale zawsze pozostawała ta świadomość, że mieli chociaż te wszystkie, wspólne, piękne wspomnienia, chwile, które razem przeżyli, co jeśli to też zostanie jej odebrane?

Zbliżyła się do niego o krok, poczuła, że może to zrobić, chciała mieć go ten ostatni raz, jeszcze bliżej, nigdy szczególnie nie słuchała głosu rozsądku, zawsze kierowała się sercem. Zamierzała zbliżyć czoło do czoła, zamknąć oczy, zatracić się w tej chwili jeszcze bardziej, pozwolić morskiej toni pociągnąć ich na dno, razem, przecież nie mieli nic do stracenia. Chłonąć jego zapach, napawać się tą bliskością, której nigdy nie miała już zaznać. Gdy miała to zrobić nadeszła fala, silna fala, która bardzo szybko rozmyła złudne nadzieje. Uderzyła w nich dosyć boleśnie, przypominając o tym, że nie mieli prawa tego robić.

Brutalnie próbowała oddzielić ich od siebie, nie byli w stanie się utrzymać, pomógł tylko silny uścisk dłoni, dzięki czemu nie zostali popchnięci każde w swoją stronę. Czy był to znak od losu, że powinni się ogarnąć, stanąć mocniej na nogach, wrócić do tego, co mieli, a raczej czego nie mieli, bo przecież wszystko już stracili. Na pewno ona straciła wszystko.

Gdy ponownie znalazła się nad powierzchnią poczuła, że coś się zmieniło. Uciekał spojrzeniem, nie patrzył na nią znowu, najwyraźniej dotarło do niego, że był to błąd. Nie chciała się z tym pogodzić i czuła, że chciał puścić jej dłoń, nie odwzajemniał jej uścisku, ale miała to gdzieś. Nadal tego potrzebowała, jeszcze chociaż kilku minut, świadomości, że dalej nie jest sama. Nie chciała zostać sama, jeszcze nie teraz, nie mógł jej tutaj zostawić po tym wszystkim, nie w tej chwili, nie w tym momencie. Jeszcze nie była na to gotowa. Mógł zobaczyć to w jej spojrzeniu, panikowała, gdyby tylko chociaż na chwilę przesunął wzrok na jej twarz. Tyle, że chyba nie chciał patrzeć, już miał jej dość?

Nie zrobiła tego, nie wypuściła jego dłoni, chociaż teraz była jedyną osobą, która utrzymywała tę bliskość, miała to gdzieś, najwyżej później będzie musiała sobie nawrzucać, że jest desperatką, że nie powinna była się w ten sposób zachowywać, trudno, jakoś to przetrawi. - Jeszcze nie teraz, proszę. - Powiedziała bardzo cicho, tak, że dźwięk jej głosu ledwie przebijał się przez fale, które ich otaczały. - Proszę. - Powtórzyła tym razem głośniej, żeby mieć pewność, że na pewno usłyszał jej słowa. Tylko właściwie o co go prosiła, tego nie wiedziała chyba do końca sama.

Robiło się coraz chłodniej, zmęczenie wcale nie ułatwiało tej kąpieli w morzu, powinni pójść się ogrzać, zdecydowanie powinni to zrobić, przecież mieli gdzie, wystarczy tylko, że nie będzie jej chciał teraz porzucić. Nie musieli rozmawiać, to nie było jej do niczego potrzebne, chciała po prostu, żeby był obok niej jeszcze przez chwilę, parę chwil, bo przecież nie chciał być z nią na zawsze.

Wiedziała, że to trochę desperacja, tak, nic innego, ale tak bardzo pragnęła, żeby stąd nie odchodził, że nie bała się po to sięgnąć. Ten, jeden, jedyny, ostatni raz chciała spędzić z nim jeszcze parę chwil. Wykraść je rzeczywistości. Miała gdzieś to, że pewnie to odwróci się przeciwko niej. Na pewno będzie cierpieć, na pewno ją to zaboli, ale potrzebowała tego bardziej niż czegokolwiek innego. Nie zastanawiała się nad konsekwencjami, które mogły przynieść podejmowane przez nią decyzje, zresztą, czy kiedykolwiek to robiła? Nie, nigdy nie skupiała się na tym, co będzie później. Żyła chwilą, szczególnie ostatnio. Kiedyś myślała o przyszłości, widziała siebie z nim, razem, tutaj w Piaskownicy, podstarzałych, z siwymi włosami, dzieciakami kręcącymi się obok. Kiedyś myślała o tym, że stworzą swoją rodzinę, że zdecydują się razem dać  nowe życie, była skłonna podjąć taką decyzję, nie wydawało jej się to niewłaściwie, wręcz przeciwnie, myślał o tym, że może był to odpowiedni czas, aby wprowadzić nieco chaosu do ich życia. Poradziliby sobie z tym, zawsze sobie ze wszystkim radzili, stworzyliby swoje własne stado, własną rodzinę, dom, którego tak bardzo pragnęli. W taką przyszłość mogła spoglądać, ale to już jej uciekło. Nie miała mieć szansy dostać tego, co wydawało jej się być właściwe jeszcze rok temu. Przez to właśnie skupiała się na teraźniejszości, żyła chwilą, brała od życia jak najwięcej mogła w danym momencie, jakby te wszystkie przeżycia mogłyby jej pomóc nieco zagłuszyć ból, wypełnić pustkę, która została. Coraz częściej łapała się na tym, że docierało do niej, że nigdy jej nie wypełni. Nie było na to szansy, przecież ją porzucił. To on był jej dopełnieniem, tylko przy nim czuła się faktycznie sobą. Nie miała tego teraz, i nigdy nie miało to do niej wrócić. Straciła to na zawsze.

Wydawało jej się, że nic nie będzie w stanie jej tego odebrać. Naprawdę była pewna tego, co razem stworzyli, o niczym w swoim życiu nigdy nie była tak przekonana, a jednak po raz kolejny przyszło rozczarowanie. Może tak musiało być, może nie była stworzona do tego, aby móc żyć szczęśliwie. Nie wszystkim przecież było to dane. Myślała, że na zawsze faktycznie nie da się zniszczyć, najwyraźniej były to tylko puste słowa, rzucane na wiatr. Tylko dlaczego miała wrażenie, że nie tylko ona cierpiała, że on również nie do końca się z tym pogodził? Być może sobie to wmawiała, aby poczuć się lepiej, pogodzić z tym, że tym razem nie była w stanie się powstrzymać przed prośbą, nie umiała trzymać się z daleka, zdystansować, a przecież o to ją prosił. Nie chciał się z nią kontaktować, naprawdę chciała to uszanować.

Nie miała dokąd pójść. Mimo tego, że starała się pokazywać, że otacza się całkiem sporym gronem bliskich osób, to po tej nocy spędzonej w jaskini naprawdę nie miała dokąd pójść. Była samotna, wśród wielu znajomych. Nie umiała się przed nimi otworzyć, nigdy tego nie robiła, mało kto wiedział, co naprawdę ją gryzło. Nie znosiła pokazywać swoich słabości, raczej po prostu zaciskała zęby, uśmiechała się i udawała, że wszystko jest w porządku - tak było łatwiej. Nikt nie widział, kiedy nocą leżała w swoim łóżku i zastanawiała się nad sensem swojego własnego istnienia, który jej zdaniem już nie istniał. Straciła to wszystko jakiś rok temu. Dobrze jednak było sprawdiać pozory. Pojawiała się przecież nawet w gazetach, z uśmiechem na twarzy, jakby była najszczęśliwszą dziewczyną na świecie, to były tylko pozory. Musiała to robić, przypominać o swoim istnieniu, nie była przecież aż tak anonimowa, po tym, jak została sama musiała znowu jawić się na tych spędach socjety. Z początku wcale nie było to łatwe, przecież przez ostatnie kilka lat zawsze gościli tam jako para, niezaprzeczalnie trwali u swojego boku, jakby zawsze tak miało być. Wolała nie wracać wspomnieniami do momentu, gdy musiała wrócić tam pierwszy raz jako stara panna (nie oszukujmy się, jej czas przydatności już dawno minął), bo teraz dla większości była tylko tym. Tą, która nie potrafiła zatrzymać przy sobie mężczyzny, tą która łudziła się, że jest na tyle wartościowa, że faktycznie kiedyś wyjdzie za mąż za tego, u którego boku trwała przez lata, tą która straciła wszystko, tą której nikt nie chciał, tą, która pewnie nigdy już nie zazna szczęścia. Dlatego też całkiem szybko znalazła wspólny front ze swoim przyjacielem, zaczęli pokazywać się razem, tak było prościej, mogli unikać pytań, właściwie tworzyli całkiem niezły kąsek dla prasy. To wystarczyło, by nie musiała odpowiadać na niewygodne pytania, rozmawiać z mężczyznami na których nie miała ochoty patrzeć, całkiem wygodne rozwiązanie. To nie tak, że jej to wystarczało, bo próbowała się pocieszać, oczywiście, że tak, wchodzić w jakieś pokrętne relacje, szukać szczęścia u boku byle kogo, znaleźć coś, co przyniesie jej chociaż odrobinę stabilności, ale nigdy nie udało jej się dostać tego, co potrzebowała. Wiedziała, że nie jest w stanie dać im to, czego oni potrzebowali, chociaż próbowała. Ta część niej była przeznaczona komus innemu, kto stwierdził w końcu, że nie mogą być razem. Najwyraźniej musiało tak pozostać, do usranej śmierci teraz będzie nieszczęśliwa i żałosna, szukać czegoś, czego nie będzie w stanie znaleźć, bo przecież coś takiego zdarzało się tylko raz, a ona zaprzepaściła swoją szansę na szczęśliwe życie. Nigdy jej nie odzyska - była stracona.

Zimne morze co chwile próbowało jej przypomnieć o tym, gdzie się znajduje. Nie mogła sobie pozwalać na takie zamyślenie, obawiała się, że Roise być może zignoruje jej prośbę, miał przecież do tego prawo, nie musiał reagować na te jej durne zachcianki, których sama nie rozumiała, ale nie wypuścił jej dłoni, zamiast tego ścisnął ją ponownie. Wypuściła głośno powietrze, uspokajała się, bo jeszcze chwilę temu bała się, że to już faktycznie koniec, że zaraz odwróci się na pięcie i zostawi ją samą na tym pogorzelisku, pośród wszystkich niespełnionych marzeń i przyszłości, która nigdy miała nie nadejść. Zamiast tego przyciągnął ją do siebie, ten uścisk trwał tylko kilka sekund, ale w końcu poczuła, że żyje, dlaczego zawsze kiedy był blisko to do niej wracało, dlaczego tylko przy nim czuła się w ten sposób, nie miała pojęcia, ale to naprawdę działało. Bardzo szybko wypuścił ją z ramion, jakby było to zupełnie przypadkowym gestem, szkoda, bo mogłaby tak tkwić w nieskończoność przytulona do jego piersi, jakby jutra miało nie być.

- Być może, ale ty też. - Tak, musieli stąd wyjść, jak najszybciej. Czuła, że chłod wypełnia jej ciało, woda wcale nie pomagała, zaczynała robić się lodowata, dolna warga zaczęła jej drgać, zapewne przez zimno, zresztą i usta zrobiły się trochę sine. Czas najwyższy się ogrzać, tyle, czy było to właściwie, tak naprawdę już dawno przestała się nad tym zastanawiać. Musieli się ogrzać, razem, w ich wspólnym domu, który od kilku dni nie był już wspólny, ale próbowała to wyprzeć z pamięci. Razem stworzyli to miejsce, był ich, bez Roisa nie chciała tu przebywać, nie czerpała z posiadania tego miejsca żadnej radości, nie potrafiła w nim przebywać sama, nie czuła, że należało do niej.

Wyszli w końcu z tej zimnej wody, piasek kleił się jej do stóp, nigdy nie przepadała za tym uczuciem, powodowało okropny dyskomfort, do którego nigdy się nie przyzwyczaiła. Ambroise jak zawsze, bez słowa wyjaśnienia zebrał ich rzeczy, za każdym razem się tym zajmował, kiedy znajdowali się w podobnej sytuacji, to zawsze on dbał o to, aby niczego nie zostawili. Chodził z nią, dźwigał te wszystkie rzeczy bez nawet słowa zająknięcia.

Nigdy nie pomyśli o tym domu, jako o swoim miejscu na ziemi. Kiedy na niego spoglądała, zawsze widziała ich, bo to było wspólne miejsce. Razem się nim zaopiekowali, razem je znaleźli, razem postanowili je kupić i przenieść się tutaj, by wyrywać jak najwięcej chwil szarej rzeczywistości. Nie chciała bywać tu sama, to tylko powodowało, że rana, która wydawała się zabliźniać znowu się otwierała. Nigdy nie przywyknie do myśli, że on nie był już częścią tego świata.

Zdecydowanie chatka nie wyglądała jak wtedy kiedy tutaj bywali. Opuścili to miejsce, jakby nie miało żadnego znaczenia, zostało porzucone, tak jak ona została porzucona. Kiedy zmierzała w stronę drzwi uświadomiła sobie ile czasu minęło od ich ostatniej, wspólnej wizyty w domu. Ponad rok, od roku nie odwiedzała tego miejca poza tym jednym razem, pozwoliła na to, aby czas je zniszczył. Bardziej przypominało to, co zastali tutaj na samym początku, jak mogła je doprowadzić do takiej ruiny? Nie miała pojęcia. Może to przez ten ból, który pojawiał się w jej piersi, gdy była tutaj sama, może przez to nie zamierzała go odwiedzać. Zresztą sama nie była w stanie się nim zaopiekować, razem potrafili dzielić się obowiązkami, zresztą mieli swój system wypracowany przez lata, wtedy wszystko działało, teraz przyszło im znaleźć się w ruinie. Zakurzonej, zniszczonej, jednak nadal pełnej ich rzeczy. Nie ruszała tutaj nic, pozostawiła wszystko dokładnie tak jak było.

Weszli po zniszczonych schodkach, tak jak wtedy, kiedy pojawili się tutaj pierwszy raz. Nie miała kluczy, ale Roise wiedział, jak znaleźć się w środku, ciekawe, czy zaklęcia, którymi okrywał to miejsce jeszcze działały, je pewnie również zniszczył czas, jak wszystko.

Drzwi zaskrzypiały kiedy je otworzył i wpuścił ją do środka, zrobiła krok, nadal nie puszczając jego dłoni. Znaleźli się tutaj znowu, razem. Nie do końca wiedziała, co powinni z tym zrobić, bo przecież nic nie było jak dawniej, ale mogła trzymać się dawnych nawyków, tych, które towarzyszyły im przez lata. Powinni zmyć z siebie te resztki koszmarnej nocy, pozbyć się piasku ze stóp, smaku soli z ust. Odruchowo więc, ruszyła do łazienki, ciągnęła go za sobą, tak jak robiła to odkąd wyszli z jaskini. Nic nie mówiła, nie sądziła, że słowa były im potrzebne, miała nadzieję, że zrozumie, że to był ten jeden, ostatni raz, którego naprawdę potrzebowała. Może i chciałaby, by było to coś więcej, ale wiedziała, że nie mogła próbować wracać do tego, co było - on tego nie chciał, usilnie trzymała się tej myśli, tylko dlatego nic nie mówiła, bała się odrzucenia.