Noc nie była spokojna. Zaczęło się od koszmarów mniejszych we śnie i większych na jawie. Towarzyszyła im burza, która tylko potęgowała atmosferę niepewności. Niszczyła wszystko dookoła, rankiem pozostały po niej tylko ślady w postaci paru zniszczeń, których Yalxeyówna jeszcze nie miała szansy zobaczyć.

Obudziły ja promienie słońca, które wpadały do salonu przez szyby, aż dziwne, że jeszcze miały szansę to robić zważając na to, że te okna zdecydowanie nie należały do najbardziej zadbanych. Nie ma się co oszukiwac to miejsce było zaniedbane, od ponad roku nikt się nim nie opiekował. Sól i piasek robiły swoje, bez odpowiedniego zainteresowania mogły dosyć szybko pochłonąć ten dom i doprowadzić go do ruiny. Właściwie powoli się nią stawał. Tak samo jak ludzie do których należał.

W nocy jakoś łatwiej było o wszystkim rozmawiać, mrok pomagał nieco się otworzyć. Nie, żeby zbyt wiele się wyjaśniło, zresztą nie sądziła, aby miało się to kiedykolwiek zmienić. Geraldine niepewnie otworzyła oczy, znajdowała się na podłodze, w salonie, cóż, mogli spędzić tę noc w zdecydowanie wygodniejszym miejscu, ale jakoś tak się złożyło, że wybrali inną opcję. Właściwie to jej nie wybrali, nie miała pojęcia kiedy zasnęli, wiedziała jednak, że nie trwało to zbyt długo. Nie miała w zwyczaju przesypiać wielu godzin, nie od kiedy Roisa nie było przy niej. Nie sądziła, aby mogło się to zmienić. Już nie.

Nie było go koło niej, kiedy otworzyła oczy. Przez moment przeszło jej przez myśl, że może się rozmyślił, że może postanowił opuścić to miejsce, bardzo szybko jednak zorientowała się, że tak nie było. Usłyszała jego szamotanie się w kuchni. Czyli nadal tutaj był. Nadal znajdował się przy niej.

Nie miała pojęcia, co to właściwie oznacza, co próbowali tutaj teraz robić, ale czy to było ważne? Chyba nie, liczyło się jedynie to, że najwyraźniej tego potrzebowali.

Podniosła się do siadu i przeciągnęła, podłoga nie była najlepszym miejscem do ucinania sobie drzemek, nawet na tym dywanie, który kiedyś był bardzo miękki.

Zastanawiała się nad tym, czy już powinna go osaczyć, czy jednak potrzebował chwili dla siebie. Nie wiedziała, kiedy właściwie wstał, nie poczuła gdy opuszczał jej ramiona. Musieli bowiem zasnąć przypadkiem, w tym uścisku, w którym go zamknęła.

Pamiętała wszystko, co wydarzyło się w nocy. Nieco ją to niepokoiło, martwiła się o niego, zastanwiała się nad tym, jak często mu się to przytrafia. Czy często nawiedzały go takie koszmary? Czy towarzyszyły mu od dawna? Nie powinna pewnie o to pytać, nie teraz, nie kiedy światło dzienne wdzierało się do tego domu. Nie do końca chyba potrafiłaby przetrwać kolejną trudną rozmowę. Szczególnie, kiedy mogli spoglądać sobie w oczy, wtedy trudno było ukryć cokolwiek.

Nie zamierzała jednak spędzić na tej podłodze całego poranka. Zebrała się w sobie i postanowiła zobaczyć, jak on się miewa. Nie do końca wiedziała, czego powinna się spodziewać, w końcu sytuacja była inna od tych znajomych, kiedy wiedziała na czym stali. Teraz wszystko było jedną, wielką niewiadomą. Dali sobie czas, na odpoczynek, mieli tutaj zostać, właściwie nawet nie określili na ile. Nic nie było pewne, ale póki co zupełnie jej to nie przeszkadzało.

Wstała więc i powoli, jak najciszej potrafiła skierowała się do kuchni. Nie do końca wiedziała, jak powinna się zachować, nie czuła się zbyt pewnie, chociaż może nie powinna.

Przystanęła w drzwiach, oparła się o framugę i przez krótką chwilę obserwowała Ambroisa. Robiła tak wiele razu, nie ma się co oszukiwać, kuchnia zawsze była jego królestwem, to nigdy nie było miejsce, w którym czuła się dobrze, raczej wydawało jej się, że jeśli dotknie czegokolwiek to coś wybuchnie.

Minęło kilanaście sekund, a może nawet minut, kiedy w końcu postanowiła się odezwać. - Długo nie śpisz? - Musiała powiedzieć coś, ale nie miała pojęcia od czego zacząć, więc wybrała chyba najbardziej neutralną opcję. Póki co nie weszła jeszcze do pomieszczenia, postanowiła zostać tam gdzie stała.

To nie był wcale łatwy czas. Mogło się wydawać, że wraz z pokonaniem demona wszystkie jej problemy znikną, jednak tak się nie wydarzyło. Miała za to wrażenie, że pojawiły się inne tematy, które zaczną ją niepokoić. Powinna przywyknąć do tego, że jej życie od jakiegoś czasu nie należało do zbyt prostych, ale czy w ogóle można było się do tego przyzwyczaić? Szczególnie, kiedy kiedyś wiodło się naprawdę całkiem satysfakcjonujące życie. Nie czuła, żeby w najbliższym czasie stabilizacja miała znowu zacząć jej towarzyszyć, nic na to nie wskazywało.

- Wstałam. - Odpowiedziała nieco drętwo, ale co innego mogłaby powiedzieć. Nadal stała w miejscu, opierała się o futrynę, nie czuła się jednak nieswojo z tym, że przyłapał ją na tej czynności. Nie robiła przecież nic złego. Po prostu się w niego wgapiała, robiła to przecież wiele razy. Nie do końca wiedziała, jak powinna się zachować, co wypadałoby powiedzieć, czego nie. Czy mogła w ogóle sobie pozwolić na wykonanie jakiegokolwiek gestu w jego kierunku?

To nie było wcale takie oczywiste. Próbowali przecież wyznaczyć sobie granicę, zostać swoimi sojusznikami, ale bardzo szybko od tego odeszli. W nocy nie zachowywali się, jakby byli sobie obojętni. Pozwolił jej się do siebie zbliżyć, chociaż nie czuła, że przyszło mu to łatwo. Może najprościej więc byłoby ignorować ten temat? Cóż, niedopowiedzenia nigdy im nie służyły, nie ma to jak popełniać ten sam błąd po raz kolejny, czyż nie?

Nie do końca wiedziała, co mogą im przynieść kolejne godzin, bo nie ustalili przecież praktycznie nic. Musiała więc jakoś wejść w rolę, tyle, że nie miała pojęcia, jaka właściwie to miałaby być rola. Nie mogła pozwolić sobie na to, aby robić to na co miała ochotę, nie chciała go osaczać, nie powinna pozwalać na kolejne akty desperacji ze swojej strony. Musiała jakoś zapanować nad swoimi pragnieniami. Raczej dążyć do nich powoli, małymi krokami, a może akurat jej się uda. Nie, żeby w to specjalnie wierzyła, nic nie świadczyło tym, że coś między nimi może się zmienić, że jest jakaś szansa na to, że kiedykolwiek wrócą do tego, co mieli, tym razem jednak nie chciała się poddawać, opuszczać, chociaż to mogła zrobić inaczej niż wtedy, ponad półtora roku temu, kiedy wszystko spierdolili.

Nie mogła stać wiecznie w drzwiach, więc wreszcie ruszyła się z miejsca. Kierowała się ku jednej z szafek, gdzie siedziała w nocy, nim usłyszała Roisa. Wiedziała, że zostawiła tam fajki, niektóre rytuały się nie zmieniały, musiała zakopcić bo zazwyczaj to była pierwsza rzecz, którą robiła rano. Gdy dotarła do szafki podciągnęła się na rękach i usiadła na niej. Sięgnęła po te nieszczęsne fajki i wsadziła sobie jedną z nich w usta. Podpaliła ją swoją mugolską, srebrną zapalniczką benzynową. Zaciągnęła się dymem. Miała stąd całkiem niezły punkt obserwacyjny. Mogła spoglądać na Roisa nie przejmując się tym, że dostrzeże, że ciągle się na niego patrzy.

- Chętnie. - Miło, że o to zapytał. Cóż, to było jej standardowe śniadanie, kawa i fajka, to się akurat nie zmieniło. Nie wspomniała o tym, że nie pogardziłby wkładką do tej kawy, nie miała pojęcia, czy mają tutaj jeszcze jakiś alkohol. Nie wiedziała zresztą, czy dobrym pomysłem było sięganie po alkohol, zwłaszcza o tej porze. Dopiero przecież rozpoczął się nowy dzień.

Nie zapytała, czy się wyspał, bo przecież miała świadomość tego, że nie. Ta noc nie należała do najłatwiejszych, była pełna emocji, które nie należały do przyjemnych. Rozmowa którą odbyli należała chyba do najsmutniejszych w jej życiu, póki co też wolała do niej nie wracać.

Nie chciała, aby było między nimi niezręcznie, jednak wydawało jej się, że wszystko właśnie ku temu zmierza. Cóż, chyba nie powinno jej to dziwić.

Jak zawsze Ambroise wstał przed nią, jak zawsze dbał o wszystko, to też się nie zmieniło. Uśmiechnęła się do siebie, kiedy dotarło do niej to co powiedział, najpewniej po prostu robił listę zakupów. W sumie nic dziwnego, w tym domu nie było zbyt wielu rzeczy, musieli się czymś żywić, ona nie pojawiała się tu od tego ostatniego poranka, kiedy została porzucona, większość zapasów zapewne nie była już zdatna do użytku.

- Mogę iść z Tobą? - Kiedyś zapewne by go o to nie zapytała, teraz jednak wydawało jej się, że tak wypada. Nie miała pojęcia, czy może nie chciał chwilę pobyć sam.

Wydawało jej się, że dobrze im zrobi wyrwanie się na chwilę poza te ściany, ruinę, która towarzyszyła im od kilkudziesięciu godzin.

- Jakby coś, zrozumiem, jeśli nie, nie musisz robić nic wbrew sobie. - Tak, oczywiście nic nie musiał, ale zamierzała o tym wspomnieć, żeby nie czuł się jakby był podstawiony pod ścianą.

Nie spodziewała się cudów, ale też nie zakładała, że dojdzie do takich komplikacji. Wydawało jej się, że pewne sprawy ma już za sobą, ale no właśnie, tylko jej się wydawało. To, że spotkała Roisa w te wakacje, zupełnie przypadkiem wciągnęła go w swoje sprawy nieco skomplikowało wszystko. Nie sądziła, że powinien się w to angażować, bo przecież nic ich już nie łączyło, przynajmniej z pozoru. Okazało się to być jednak nieco bardziej skomplikowane, teraz tylko wychodziły konsekwencje z tym związane.

Nie zachowywała się naturalnie, nie mogła zrobić tego na co miała ochotę, więc grała. Próbowała się dystansować, wychodziło jej to raczej średnio, nie czuła, że jest to właściwe, ale co innego miała zrobić? Próbowała zaakceptować to, że chciał się od niej trzymać z daleka, chociaż z tyłu głowy nadal miała to, że wyznał jej, że czuł to samo co ona, a to powodowało, że to wcale nie było takie łatwe, bo niby co powstrzymywało ich przed tym, aby zachowywać się jak dawniej? Jasne, wiele się zmieniło, każde z nich cierpiało w samotności, przeżyło swoje, ale czy to mogło mieć, aż taki wpływ na to, co do siebie czuli? Nie wydawało jej się. Mimo wszystko - próbowała jakoś odnaleźć się w tym całym bałaganie, co najgorsze miała świadomość, że pewnie zauważył to, że zachowywała się dziwnie - jakby stąpała po bardzo kruchym lodzie.

Nie chciała niczego popsuć, nie, żeby miała co popsuć, ale o to jej chodziło. Starała się badac grunt, w którym ugrzęźli, przez to zrobiło się nieswojo, bo naturalnie po prostu by do niego podeszła, zarzuciła mu swoje dłonie na jego ramiona i złączyła ich usta w pocałunku, tyle, że nie miała pojęcia, czy mogłaby sobie na to teraz pozwolić, wolała nie zostać przez niego odrzuconą, dlatego nie wybrała tej opcji, która mimo wszystko wydawała się jej być najbardziej atrakcyjną.

Nie przestawała mu się przyglądać, mogła wpatrywać się w niego bezczelnie (na pewno czuł jej sporzejnie na swojej sylwetce), jednak nie musiała patrzeć mu w oczy. To było całkiem wygodne. Korzystała więc z okazji i to robiła, może nawet nieco zbyt intensywnie, ale nie zamierzała się tym przejmować. Paliła swoją fajkę powoli, zaciągała się dymem, wiedziała, że nie znosi zapachu jej szlugów, tyle, że tym razem też tego nie skomentował, co juz samo w sobie było dziwne. Nigdy nie przegapiał okazji, aby wypowiedzieć się na ten temat. Nie, żeby przez niego zaczęła palić dokładnie te fajki... cóż, tego się dowiedziała dosyć późno.

Nie miała pojęcia na czym stoją, trudno było to określić. Narzucili sobie sojusz, sama od początku nie umiała określić na czym miałoby to polegać, ale brnęła w to, byleby tylko mieć szansę jeszcze kiedyś się do niego zbliżyć. Nie wychodziło im bycie przyjaciółmi, nie spodziewała się, aby ta druga opcja, którą wybrali miała być jakaś bardziej owocna, szczególnie, że chyba dosyć szybko i tutaj przekroczyli granicę.

Czy powinno ja to w ogóle dziwić? Wcale. Nie było im pisane odsuwanie się do siebie, wybieranie tych najbardziej zdystansowanych opcji, zdecydowanie zawsze dążyli do czegoś głębszego. Czy tym razem to się powtórzy, nie miała pojęcia. Nie chciała jednak zupełnie się od niego odsuwać, więc przyjęła to, co jej dawał. Nie, żeby miała zamiar się ograniczać, może teraz tak, ale później, cóż, chętnie sprawdzi na czym polega właściwie to całe bycie sojusznikami.

- Tak, chcę. - Inaczej by chyba o to nie pytała. Najwyraźniej Ambroise wybrał tę samą metodę co ona. Zachowywał się nad wyraz grzecznie i obojętnie, co nie do końca jej się podobało, ale nie mogła byc przecież hipokrytką. Musiała to zaakceptować, bo robiła to samo w stosunku do niego.

- Wiem, że nic nie musisz, podejrzewałam, że to też się nie zmieniło. - Nie było powodu, aby jej o tym przypominał, bo przecież miała świadomość, jak to u niego wyglądało. Zachowywał się przecież jak ona, przynajmniej w większości przypadków, był jej odbiciem w lustrze, czy jej się to podobało, czy nie.

- W takim wypadku pójdziemy razem. - Skoro miało być mu miło... to nie zamierzała tego odpuścić. Nie, żeby się zastanawiała nad tym, czy faktycznie będzie mu miło... może powiedział to z powinności. Nic nie było pewne, nie kiedy zachowywali się w ten sposób. Byli bardzo neutralni, ogładzeni - zachowywali się jak nie oni.

Może ten spacer faktycznie pomoże złapać im oddech. Nie służyło im zamknięcie się w tym domu, miała wrażenie, że mieli z nim związane zbyt wiele wspomnień i to też trochę mieszało im w głowach, świeże powietrze powinno dobrze im zrobić. Może otrzeźwieją, czy coś.

Skończyła palić swojego fajka, co spowodowało, że zsunęła się z blatu i ruszyła w stronę zlewu, nie mogła bowiem zlokalizować popielniczki. Przygasiła go pod zimną wodą i wyrzuciła. Po tym jej wzrok skierował się w stronę wrzącej wody w kociołku. Wypadałoby ją zgasić, albo przenieść kocioł, żeby nie zaczęła się wylewać poza niego. Cóż, jako, że stała stwierdziła, że może się tym zająć, to nie było szczególnie skomplikowane zadanie.

Stanęła przy nim i odruchowo sięgnęła po kociołek ręką, nie było to szczególnie rozsądne rozwiązanie, bo niemalże od razu syknęła z bólu spowodowanego tym, że dotknęła go swoją dłonią. Bardzo szybko jednak sie ogarnęła, aby nie pokazywać, że znowu, przypadkowo się uszkodziła.

Było blisko, aby rozjuszył ją użyciem tego jednego słowa, które wyjątkowo ją irytowało, ale nawet przed tym się powstrzymał, raczej nigdy tego nie robił. Jak widać Ambroise również próbował walczyć ze swoimi standardowymi zagrywkami. To powodowało, że robiło się jeszcze dziwniej. Nie przywykła do tego, że byli w swoim towarzystwie tacy zachowawczy, raczej nigdy nie zachowywali się w ten sposób. Przed innymi owszem, potrafili gryźć się w język, jednak nie przed sobą nawzajem. To by świadczyło o tym, że próbowali być dla siebie obojętni, nie do końca jej się to podobało. Wolała nawet wkurwionego Roisa od tego neutralnego. Wszystko było lepsze od obojętności, którą aktualnie próbowali się obdarzać. Nie sądziła, że mogłaby kiedykolwiek do tego przywyknąć, to było zbyt trudne.

Ustalali jedno, robili drugie, przynajmniej kiedy zaczynało się dziać coś niestandardowego, czuła, że to nie był jedyny raz, kiedy mieliby to zrobić. Na pewno nadarzy się kolejny moment, kiedy przekroczą granice, ich życie było pełne niespodzianek, często tych nieprzyjemnych. Jakby aktualnie przyciągli do siebie wszystko to, co złe. Może taki już miał być ich los? Nie miała pojęcia, nie wiedziała też właściwie, jak to możliwe, że kiedyś tak się nie działo. W przeszłości było prościej, może ich życie też nie było usłane różami, ale wydawało jej się, że i tak wtedy nie przytrafiało się im, aż tak wiele zła.

Nie, żeby aktualnie robiła coś, aby specjalnie narażać się na to, co ją spotykało. Tak, być może postępowała nieco bardziej ryzykownie nadal jednak starała się nie wkurzać osób, które mogłyby chcieć jej nieszczęścia. Oczywiście, o ile nie została do tego zmuszona. Nie krzywdziła ludzi bez powodu, tak jak wcześniej, naprawdę starała się postępować przyzwoicie, chociaż to chyba nie wystarczało. Czuła się trochę tak, jakby nie zasłużyła na lepsze życie. Może powinna się nieco bardziej angażować w obronę słabszych, zacząć się wychylać, może dzięki temu los odwdzięczyłby się jej tym samym, chyba tak działała karma?

- Jakoś nie potrafię w to uwierzyć. - Można było o nim powiedzieć wiele, ale na pewno nie to, że był prostym człowiekiem, nie w jej oczach. Tak, potrafiła nadal przewidywać jego pewne zachowania, ale nigdy, przenigdy nie uznawała go za prostego człowieka. Nie zawsze potrafiła domyślić się, co siedzi mu w głowie, spoglądał na pewne problemy zupełnie inaczej niż ona. Był na swój sposób skomplikowany. Czasem umiała z niego czytać niczym z otwartej księgi, czasem wręcz przeciwnie. Nieco ją to irytowało, ale niestety nie umiała czytać w myślach, szkoda, jak widać ta umiejętność mogłaby wiele ułatwić.

Nie do końca potrafiła zrozumieć, co aktualnie dzieje się w jego głowie, czy on tego chciał? Czy naprawdę odpowiadało mu to, że traktowali się w ten sposób? Mogła się tego tylko domyślać, trochę liczyła na to, że jest to dla niego równie trudne, co dla niej. Wtedy łatwiej będzie ponownie przekroczyć granicę, a chciała tego. Bez względu na to, jakie konsekwencje mogłyby ją przez to spotkać. Możliwość ponownego przytulenia się do niego, skradnięcia kilku pocałunków wydawała jej się być nazbyt kusząca, aby usilnie do niej nie dopuszczać.

- Może nie jest to przedmiot pierwszej potrzeby, ale whisky? - Nie spodziewała się, czy spodoba mu się pomysł ewentualnego, wspólnego upicia, dlatego zapytała, co o tym sądzi. Tak zachowywała się ta nowa, ugrzeczniona wersja Yaxleyówny, którą próbowała przed nim odgrywać. Alkohol nie był szczególnie rozsądnym wyjściem, ale czuła, że mógłby jej pomóc nieco oderwać się od rzeczywistości, przestała by myśleć, zastanawiać się nad tym wszystkim, mogłaby znowu dać się ponieść, a miała wrażenie, że to jej służyło. Zbyt przesadne myślenie o tym, co powinna, czego nie powinna mogło nie przynieść niczego dobrego.

Stała nad tym kociołkiem i spoglądała na ślad na swoim nadgarstku, piekło jak sam skurwysyn, ale próbowała to ignorować. Nie chciała, żeby się przejmował taką pierdołą. Poboli i przestanie. Zacisnęła więc zęby i próbowała udawać, że wcale nic się jej nie stało... Tak, na pewno łyknie to kłamstwo - zawsze przecież to robił.

- Nie, nie oparzyłam się, nic mi się nie stało. - Westchnęła ciężko, kiedy usłyszała, że wstał. Cóż, znowu wyjdzie na kłamczuchę, niestety nie posiadała umiejętności szybkiej regeneracji, a więc ten ślad będzie widoczny na jej ciele jeszcze pewnie przez jakiś czas.

Poczuła, że się za nią zatrzymał. Wstrzymała oddech, gdy zorientowała się, że znajduje się tak blisko niej. Nie miała chyba innego wyjścia, jak faktycznie pokazać mu to poparzenie.

Odwróciła się powoli, nie chciała tego robić gwałtownie i bez słowa wyciągnęła w jego kierunku lewą rękę. Nie cofnęła się nawet o krok przez co nadal znajdowali się bardzo blisko siebie, przesunęła rękę do góry, aby ułatwić mu obejrzenie tej rany, której nabawiła się przez swoje rozkojarzenie. Nie wyglądało to na coś strasznego, zwyczajne poparzenie, które pewnie zniknie za jakiś czas.

- To nic takiego. - Mruknęła jeszcze cicho, bo zupełnie niepotrzebnie się tym przejął, przynajmniej tak się wydawało.

Starała się zapanować nad przyspieszonym biciem serca, to było trudne, kiedy znajdował się na tyle blisko niej, że gdyby tylko chciała mogłaby złączyć ich usta w pocałunku, myślała o tym, od kiedy znalazła się w tej nieszczęsnej kuchni. Najchętniej by się do niego zbliżyła już w momencie, w którym się tutaj pojawiła, ale starała się trzymać tego, co ustalili, nawet jeśli nie do końca się jej to podobało. Nie chciała stawiać go pod ścianą, prowokować kolejnych, niepotrzebnych kłótni, naprawdę próbowała jakoś ułatwić im egzystencję w swoim towarzystwie. Niby sami zdecydowali o tym, że chcą spędzić ten czas razem, a zachowywali się tak, jakby byli sobie obcy. Nie po to postanowili tutaj zostać, może więc faktycznie nie powinna się przejmowac tym, co wypada, a tym co nie wypada? Chyba jeszcze nigdy w swoim życiu nie spędziła tyle czasu nad zastanawianiem się, czy jej zachowanie jest właściwe.

Brakowało w ich ustaleniach jakichkolwiek konkretów. Tak naprawdę nic nie było jasne, a nazwanie tego sojuszem tylko utrudniło sprawę, bo wynikało z tego, że mieli się trzymać jakichś ram, tyle, że niczego tak naprawdę między sobą nie określili. Ta neutralność nie była naturalna, powodowała dziwne napięcie, nie wiedziała do końca jak powinna się zachowywać, jakie właściwie mieli oczekiwania i czy w ogóle jakieś mieli. To było dziwne, nie przychodziło jej łatwo, zresztą nie miała wątpliwości, że mógł zauważyć jej zmieszanie. Nie dało się tego nie dostrzec, nie kiedy spędzili ze sobą niemalże siedem lat, i poznali się z naprawdę różnych stron. Ich relacja nie należała do najprostszych, ale to, że przeszli ze sobą przez te wszystkie etapy powodowało, że trudno było im siebie nawzajem oszukać. Bardzo łatwo mogli zauważyć, że coś nie gra.

Tyle, że nie do końca wiedziała, jak inaczej miałaby postępować. Przekraczać granice? Co, jeśli to byłoby nieodpowiednie, jeśli tego nie chciał. Nie mogła naruszać jego przestrzeni osobistej, bo mógł ją odrzucić, a chyba tego by nie zniosła. Niby dogadali się, że spędzą razem, tutaj trochę czasu, doprowadzą Piaskownicę do porządku, tyle, że nie była w stanie stwierdzić ile im to zajmie. To miejsce stało się ruiną, nie było szansy na to, żeby trwało to ledwie kilka dni. Zadecydowali, że zostaną tutaj, a traktowali się, jakby mieli być dla siebie zupełnie obcy. Czy naprawdę tego oczekiwali, kiedy się na to godzili, czy wytrzymają długo w takiej niezręcznej atmosferze? Zdecydowanie nie chciała, aby ten najbliższy czas wyglądał w taki sposób.

Nie było jednak sensu jakoś za bardzo się nad tym zastanawiać. Noc, którą przetrwali należała do bardzo trudnych, nie dziwiła się, że niełatwo było im spojrzeć w swoje twarze przy dziennym świetle. Otworzyli się przed soba ponownie, powiedzieli wiele, sukcesem było to, że nie doprowadzili do kłótni, tyle, że pojawił się znowu ten ciążący jej smutek i rozczarowanie, że sami sobie to robili. Na pewno jakoś uda im się znaleźć metodę na to, żeby w najbliższym tygodniu jakoś ze sobą koegzystować.

Chyba zaakceptował alkohol, który był jedyną rzeczą, której jej aktualnie brakowało. Cóż, przynajmniej tutaj nie udawali, że zbyt wiele się zmieniło. Często lizała rany te fizyczne, ale nie tylko właśnie w ten sposób. Upijała się, żeby zapomnieć, chociaż na chwilę oderwać się od smutnej rzeczywistości. Nie zamierzała się miarkować, zresztą nigdy nie była w tym dobra, szczególnie gdy znajdowała się w rozsypce, a nie da się ukryć, że teraz był właśnie taki czas. Wtedy zapewne nie będzie przejmowała się konsekwencjami, łatwiej będzie wyrzucać jej z siebie słowa, to mogło przynieść coś pozytywnego, ale nie tylko. Miała świadomość, że spicie się również wiązało się z decyzjami, których mogłaby żałować. Nie miała zamiaru jednak jakoś specjalnie się nad tym rozdrabniać. Miała chęć w lać w siebie nieco alkoholu.

Poczuła ciepło rozchodzące się pod jej skórą, kiedy dotknął jej dłoni i nie, nie było to wcale spowodowane tym poparzeniem, którego się przed chwilą dorobiła. Zauważyła, że zawiesił spojrzenie na jej oczach, chociaż miała ochotę je zamknąć, to tego nie zrobiła, wpatrywała się w zielone tęczkówki mężczyzny bardzo intensywnie. Próbowała z nich wyczytać cokolwiek, jednak nie była w stanie tego zrobić.

- Wydaje mi się, że w tym przypadku to nie jest wina nauczyciela, trafił mu się bardzo ciężki przypadek, chyba najgorszy z możliwych jeśli chodzi o uczniów. - Kącik ust drgnął jej w uśmiechu, bo przypominała sobie te godziny spędzone na dywanie, kiedy uczył ją tych wszystkich rzeczy, które miały jej się kiedyś przydać.  Niby coś z tego pamiętała, jednak nadal korzystała z usług znajomych medyków, nie do końca potrafiła sobie radzić z uszkodzonym ciałem, można by nawet stwierdzić, że ostatnio coraz częściej się to zdarzało. Stała się wrzodem na tyłku swoich znajomych lekarzy. Zresztą te umiejętności miały się jej już do niczego nie przydać, podjęła naukę tylko przez wzgląd na to, że go wtedy zawiodła, że nie wiedziała, jak powinna reagować, gdy stanie mu się krzywda. Teraz - nie wracał już do niej, to nie ona miała o niego dbać, chociaż nadal bardzo chciałaby to robić.

- Zresztą, to takie małe oparzenie, że może być wzięte za nic. - Po prostu nie chciała robić z tego kolejnego problemu. Nie musiał się znowu nią opiekować, oferować swojego wsparcia. Wiedziała, że nie było to nic wielkiego, mimo wszystko nie do końca podobało jej się to, że to ona wiecznie potrzebowała jakiejś pomocy. Zachowała się nie do końca przemyślanie (nie pierwszy raz), zakończyło się to lekkim szczypaniem w nadgarstek, ale to nie było nic wielkiego.

Nadal znajdowali się bardzo blisko siebie, próbowała nieco rozładować tę napiętą atmosferę, chociaż wcale nie było to takie proste, nie kiedy bez mniejszego problemu mogłaby oprzeć swoje czoło o jego, wtulić się w niego, jakby rzeczywistość wcale ich nie dotyczyła i napawać się tym, że znowu znajdowali się obok siebie. Musiała pozbyć się tych natrętnych myśli, bo wiedziała, że nie doprowadzą do niczego dobrego, brnęła w to, co ustalili, chociaż nie była pewna czym to właściwie było.

Nadal przecież okazywali sobie troskę, szczególnie w tych najbardziej chujowych sytuacjach, musiała jednak przestać to roztrząsać. Podszedł do niej bo był medykiem, to był nawyk, nic więcej, tak, w ten sposób powinna na to patrzeć.

Puścił jej dłoń, wtedy dopiero wypuściła powietrze z płuc, nieco zbyt głośno, jakby jej ulżyło, chociaż wcale nie poczuła ulgi. Nie miała pojęcia, co może się miedzy nimi wydarzyć, do czego ich to doprowadzi, czy faktycznie będą się trzymać tej neutralności. To może sprawić jej więcej problemu, niż zakładała. Zresztą spodziewała się komplikacji, ale nie sądziła, że pojawią się niemalże od razu. Właściwie, czy w ogóle powinni byli nakładać sobie jakiekolwiek ramy, to nigdy im nie służyło. Ostatnio jednak zdecydowanie dłużej udało im się wytrwać w swoim postanowieniu, kiedy to ustalili, że będą tylko przyjaciółmi. To też ich sporo kosztowało, pamiętała, jaka była wtedy sfrustowana, tym razem niemalże od początku nie udawało im się trzymać założeń, co zwiastowało kolejną klęskę. Mogła to przewidzieć, trudno było jej się trzymać od niego na dystans po tym, co kiedyś mieli, co razem przeżyli.

Cofnęła się o krok. Potrzebowała nieco przestrzeni, aby nie zrobić niczego głupiego. Jeszcze nie teraz, później będzie mogła zwalić to na alkohol, to zawsze był dobry argument, czyż nie? Okropnie pokrętne to było myślenie, ale wydawało jej się w tej chwili najprostsze. Na trzeźwo sobie z tym nie radziła, naprawdę starała się robić to, co było słuszne, albo powinno być słuszne, bo w sumie nie wydawało jej się takie być, nie gdy znajdował się blisko niej.

- Nie sądziłam, że istnieją maści na takie nic. - Tak, brnęła w to dalej. Może nie powinna się już więcej odzywać, jednak nie chciała, żeby znowu pojawiło się milczenie. Zbyt wiele myśli wtedy ją nawiedzało, cisza nie była jej przyjaciółka, nie tym razem.

Obserwowała go, kiedy całkiem sprytnie poradził sobie z kociołkiem, cóż, nie było to nic skomplikowanego, a ona sama nie była w stanie tego zrobić. - Nieźle, widać, które z nas jest rozsądniejsze. - To nie było nic wielkiego, ale bez Roisa najwyraźniej sama nie była w stanie nawet sobie zaparzyć kawy bez zrobienia sobie krzywdy. Cóż, dobrze, że go tutaj miała, przynajmniej przez chwilę.

Odprowadziła go wzrokiem, gdzie miała znajdować się maść na to jej nieszczęsne oparzenie, przy okazji dotknęła prawą ręką lewego nadgarstka i je przetarła. Nadal czuła na nim ciepło, spowodowane jego dotykiem. Nie sądziła, że aż tak bardzo będzie pragnęła, aby go powtórzył. Zaczynała łapać się na tym, że pojawiało się coraz więcej myśli, co by było, gdyby jednak znowu spróbowała się do niego zbliżyć.