Atmosfera w kuchni zaczynała się robić dusząca. Wyjście na zewnątrz, na świeże powietrze wydawało jej się właściwe. Skoro tym razem nie chciał iść sam nie zamierzała oponować. W końcu nie zdecydowali się zostać w tym miejscu po to, aby spędzać czas w samotności. Nie dlatego postanowili dać sobie tutaj te kilka dni.

Mimo, że nadal nie wiedziała właściwie po co się na to zdecydowali, bo tego też jakoś jasno nie określili, to ciągle wydawało jej się to odpowiednie. Zadała mu kilka niewygodnych pytań, od których tym razem nie mógł uciec, dzięki temu, że nieco pomogła mu wydusić z siebie odpowiedzi, które i tak niczego nie wniosły, ale to nie było istotne.

Nadal nie zamierzali stąd odejść, nadal chcieli spędzić ze sobą nieco czasu. Nie spodziewała się, że przyniesie to jakieś zmiany, bo usrał się na to, że nie miało to służyć niczemu konkretnemu, ale nie kłóciła się z nim o to. Wyjątkowo po prostu wymieniali się swoimi bardzo różnymi poglądami na ten temat. Bez krzyków, wrzasków, kłótni. To też było coś nowego, może powinna częściej mu dolewać czegoś do herbaty? Na pewno rozważy taką możliwość.

Dla Roisa to nie było nic niezwykłego, zazwyczaj, kiedy przestawał nad sobą panować to wychodził, żeby nieco ochłonąć, nigdy jednak nie proponował jej, aby mu towarzyszyła. W Whitby zazwyczaj po prostu obserwowała sytuację i czekała na odpowiedni moment, w którym może do niego podejść, czasem trwało to krócej, czasem dłużej, ale nie mieli problemu z tym, aby się do siebie ponownie odezwać, nie żywili do siebie niewiadomo jak dużej urazy, potrafili sobie wybaczać i schodzić z tonu.

Tym razem nie doszło między nimi do żadnej sprzeczki, ale i tak nie dało się nie czuć pętli która z każdą minutą coraz bardziej zacieśniała się na szyi. Niby czegoś chcieli, każde czegoś innego, a tak naprawdę nie do końca potrafili ustalić, jak miałaby wyglądać ich relacja w najbliższym czasie. Trudno było ustalić cokolwiek, kiedy każde chciało czegoś innego.

Wrzosowiska w tym okresie były wyjątkowe. Mieniły się różnymi odcieniami fioletu, uwielbiała tutaj przebywać w tym czasie, zawsze napawała się widokiem kwiatów, to było wyjątkowe. Spędzali w ten sposób czas wiele razy wcześniej - leżąc i grzejąc się we wrześniowym słońcu. Tyle, że teraz nie do końca istnieli oni, wszystko było zupełnie inne, ale te wrzosowiska się nie zmieniły, one nadal wyglądały jak wcześniej. Jedyna stała w ich wspólnym życiu.

Świeże powietrze oczyszczało umysł, chociaż czy aby na pewno. Dużo się wydarzyło w ciągu dwóch dni, przeszli przez wiele etapów rozmowy, krzyczeli na siebie, próbowali się ranić, później nadszedł smutek, który chyba wisiał nad nimi do teraz. Nie tak sobie wyobrażała swoją przyszłość, kiedy pierwszy raz postawiła nogi w tym miejscu. Jak widać nie do końca miała wpływ na to, jak mogło lub miało wyglądać jej życie, ich życie.

Alkohol nie przynosił ukojenia, nie otumaniał jakoś bardzo. Zbyt wiele myśli kłębiło jej się w głowie, aby mógł je wszystkie zagłuszyć, mimo wszystko co chwila sięgała po butelkę, którą się wymieniali. Liczyła na to, że może kilka łyków więcej pozwoli jej się znieczulić.

Milczeli, co w sumie chyba było im potrzebne. Nigdy jeszcze chyba nie wymienili ze sobą tylu słów, zupełnie sprzecznych ze sobą. Każde miało swoją wizję, która zupełnie nie wpasowywała się w tę drugą. Nie było między nimi jasności.

Siedziała tuż obok niego, jednak póki co nie zdecydowała się, aby legnąć na ziemi. Wpatrywała się w horyzont, jakby próbowała znaleźć w nim jakiekolwiek odpowiedzi, niestety wszechświat chyba nie chciał jej ich dać. Poczuła palce, które przesuwały się po jej boku, robił to bezwiednie, czy celowo? Mieli takie odruchy, które przychodziły im całkiem naturalnie w swoim towarzystwie.

Czy powinna skorzystać z okazji, zbliżyć się do niego ponownie, właściwie czemu nie, przecież nie było w tym nic złego. Ustalili, że mogą to robić? W sumie nic nie ustalili, ale nadal tkwili tutaj zawieszeni w rzeczywistości. Skorzystała więc z okazji, kolejna mogłaby się nie powtórzyć. Osunęła się w końcu na niego, przywarła ciałem do klatki piersiowej mężczyzny, przymykała oczy, żeby się nie skupiać na niczym konkretnym, tylko na cieple jego ciała. Nim to jednak zrobiła dostrzegła niewielką dżdżownicę, która spacerowała między wrzosami. - Czy kochałbyś mnie gdybym była robakiem? - Na szczęście miała zamknięte oczy, więc nie mogła dostrzec jego rekacji na swoje pytanie. Nie miała pojęcia, czy herbatka jeszcze na niego działa, czy już było po sprawie. - Dżdżownicą, konkretniej. - Postanowiła dodać, gdyby miał jakieś wątpliwości, co do tego o jakiego konkretnie robaka jej chodzi.

Milczeli, jednak to było chyba lepsze od tego, co robili rano w kuchni, kiedy wymieniali się grzecznościowymi zwrotami. Czasem dobrze było razem posiedzieć w ciszy, czyż nie. Zresztą dowiedziała się sporo, nie było sensu już go bardziej ciągnąć za język, bo chyba dostała odpowiedzi na najbardziej nurtujące ją pytania. Może nie wprowadziły one jakichś spektakularnych zmian, ale przynajmniej miała świadomość, jak to wszystko wyglądało z jego strony, no, może nie wszystko, ale spora część.

Miała mętlik w głowie. Nie chciała nic mówić, bo wypadałoby najpierw sobie to wszystko ułożyć. Zresztą na zewnątrz było tak przyjemnie, fale odbijały się od klifów tworząc całkiem przyjemną dla ucha melodię, szkoda byłoby to psuć jakąś przypadkową kłótnią.

Nie wyjaśnili sobie niczego, to było jasne, jako chyba jedyna rzecz. Wymienili się swoimi poglądami i to by było na tyle. Alkohol był wskazany w zaistniałej sytuacji, nie widziała więc zastrzeżeń ku temu, aby zacząć opróżniać z nim drugą butelkę whisky. Gorzej będzie jak on się skończy, co wtedy, będą na tyle zdesperowani, że sięgną po eliksiry? Pozostawała nadzieja, że w spiżarce mogła zagubić się jeszcze jakaś flaszka bimbru od jej ojca, chociaż nigdy nie mogli być pewni, że od niej nie oślepną.

Czuła lekki szum w głowie, w końcu wlała w sobie trochę whisky, jednak nie była mocno wstawiona, raczej tak przyjemnie, na etapie rozplątywania języka i gadania głupot, które nie miały większego sensu. Może i dobrze im zrobi ta chwilowa lekkość w myśleniu, a raczej niemyśleniu.

Przyjemnie jej się leżało na wrzosowym dywanie w jego objęciach. Nie otwierała oczu, żeby przypadkiem nie zaburzyć tego chwilowego spokoju. Temat, który zaczęła był cóż... zdecydowanie dużo lżejszy od tych, które poruszali jeszcze chwilę temu.

Poczuła, że się poruszył, bo przecież leżała na jego ciele, trudno by było tego nie zauważyć, nie wywołała w nim jednak tym razem jakiejś zbyt gwałtownej reakcji, chyba się śmiał. To dobrze, tego im ostatnio brakowało. Zrobiło się między nimi, aż nazbyt poważnie i chyba czas najwyższy od tego chociaż odrobinę odejść, na chwilę.

- Miałbyś więcej dżdżwonic ode mnie? Myślałam, że byłabym jedyną... - Próbowała zmienić ton na bardziej karcący, jakby nie do końca podobało jej się to, co usłyszała, ale wychodziło jej to raczej średnio. Ciężko jej było utrzymać powagę, bo ta rozmowa w ogóle nie należała do tych poważnych.

- Udałoby się nam to robić razem? Tak myślisz, dostarczałbyś mi tych resztek, a ja bym mogła poświęcić swoje życie na użyźnianiu twojej ziemi, w sumie całkiem przyjemna wizja. - Może bycie dżdżownicą wcale nie było takie najgorsze? To był pierwszy raz kiedy się nad tym zastanawiała i aktualnie widziała same pozytywy.

- Na pewno byś mnie rozpoznał, gdybym była robakiem, musiałabym się czymś wyróżniać na tle innych robaków. - Wydawała się być o tym święcie przekonana, chociaż to było naprawdę absurdalne. Wtulała się w niego przy tym dosyć mocno, pasowała jej ta bliskość, którą aktualnie mieli, Roise był tak przyjemnie ciepły, że nie zamierzała się szybko od niego odkleić.

- Cieszy mnie to, że nie zostawiłbyś mnie na pożarcie mewą, to byłaby chujowa śmierć, chociaż może szybka, zresztą jakby zjadły mnie w całości to może udałoby mi się jakoś przeżyć? - Nie wiedzieć czemu przed oczami pojawiła jej się teraz wizja wieloryba zjadającego ludzi z jakieś durnej opowieści dla dzieci... Czy to powinno działać w ten sam sposób?

- Serio? Nikt nie lubi skunksów. - Miała wrażenie, że zwierzę, w które zmieniała się jako animag wzbudzało raczej kontrowersje. No bo nie było szczególnie majestatyczne. Napatrzyła się jednak na te stworzenia gdy jeździła do babki do Kanady i jakoś tak się stało, że zaczęła przyjmować właśnie tę formę. No, dosyć unikatową, a przynajmniej takie miałą wrażenie.

- Skunksa przynajmniej można pogłaskać, to chyba lepsze od trzymania w kieszeni. - No i trudniej go zabić od robaka, na którego czekało podczas życia wiele brutalnych sposobów w jaki mogłyby zginąć.

- Tyle, że on też może zaatakować, taki robak wydaje się być bardziej nieszkodliwy. - Nie spodziewała się, że kiedyś przyjdzie jej porównywać do siebie te dwa stworzenia, jak widać życie potrafiło zaskakiwać.

Ta dziwna rozmowa była dużo przyjemniejsza od ich wcześniejszych dyskusji, zupełnie niezobowiązująca, może właśnie tego potrzebowali? Czuła się bardzo lekko, wypity alkohol na pewno również miał na to wpływ.

Ta rozmowa była im potrzebna, mogli choć na chwilę zapomnieć o tym wszystkim, co stało się z nimi. Jakby nigdy nic dyskutowali o czymś, co miało nigdy się nie wydarzyć, a jednak to pomagało. Odsunięcie rzeczywistości gdzieś daleko, rozważanie sytuacji zupełnie nieprawdopodobnych, lekkich. Byli pijani, mieli prawo nieco odpłynąć, udawało im się to całkiem nieźle, przynajmniej jak na razie. Choć na chwilę mogli odetchnąć, ten pomysł z wyjściem na zewnątrz okazał się być naprawdę doskonałym.

- Oj nie, nie podoba mi się ten tok rozumowania. - Jasne, zdawała sobie sprawę, jak to wyglądało w naturze, ale nie rozmawiali przecież o tym, jak to powinna faktycznie działać. Inaczej nie rozważaliby jej w roli dżdżownicy, nie chciała być jednym z wielu robaków, tylko tym jednym, wyjątkowym, który zainteresowałby Roisa. O to przede wszystkim jej chodziło. W tonie jej głosu nadal mógl wyczuć to udawane oburzenie. Na szczęście dosyć szybko się zreflektował.

- Cieszę się, że się rozumiemy. Nie potrzebowałbyś żadnej innej dżdżownicy, gdybyś mnie wybrał. - Była pewna, że obecność jej jako tej jedynej naprawdę wystarczyłaby mu do szczęścia, i do użyźnienia ziemi w całym jego ogródku, czy tam kompostowniku, mniejsza o to, o jaki obszar ziemi chodziło. - Tak, na pewno nie byłoby lepszego zespołu od nas. - Nie miała wobec tego najmniejszych wątpliwości.

Wiedziała, że nie żałowałby swojej decyzji. W końcu mieli to już za sobą. Potrafiła odwrócić jego uwagę od wszystkich innych osób, zresztą on robił z nią to samo. Nawet przez myśl jej nie przeszło, że mogłaby się nim dzielić, i nie chodzi tu tylko o jej ewentualne dżdżownicze obowiązki, chodziło o coś więcej. Właściwie to wszystko zmierzało ku jednemu. Naprawdę dobrze im było razem, perfekcyjnie się uzupełniali, nie potrzebowali nikogo więcej do szczęścia.

Czuła jego dłoń, która wślizgnęła się jej pod koszulę, zresztą jego własną - taką znalazła w szafie. Miała świadomość do kogo należy, ale nigdy jej to nie przeszkadzało. Upodobała sobie przejmowanie koszul Roisa, dzięki temu mogła czuć na sobie jego zapach, kiedy wychodził z domu, jakby nadal znajdował się tuż obok niej. Ta może trochę już leżała w szafie i nie dawała jej akurat tego, jednak to niczego nie zmieniało. Lubiła to robić. Dotyk jego palców, które powoli przemierzały jej skórę był kojący, wszystkie problemy, o których myślała na ten krótki moment gdzieś zniknęły, wyparowały.

- Pewnie też najbardziej wojowniczą ze wszystkich. - Musiała wyróżnić się czymś poza długością, przecież jej wzrost nie był jedyną rzeczą, która ją charakteryzowała. - Byłby to wybór od pierwszego wejrzenia, na pewno przestałbyś szukać innych dżdżownic, jak już trafiłbyś na mnie. - Nie wiedzieć czemu okropnie ją bawiła ta myśl, chociaż to naprawdę było bardzo głupie. Jak widać potrzebowali rozmowy właśnie na takim poziomie. - Nie udusiłabym się tam? - Miała nadzieję, że nie, bo to byłaby tragiczna śmierć.

- Fakt, zapomniałam. Za bardzo skupiłam się na mojej ewentualnej przyszłości jako najwspanialsza z dżdżownic. Cóż, myślę, że to byłaby droga bez powrotu. - Nie było szansy, aby robal przeżył spotkanie z kwasami żołądkowymi ptaka, chociaż w jej przypadku, cóż, jakby się uparła jak zawsze to pewnie byłaby pierwszą dżdżownicą, która przeżyła pożarcie przez mewę, byleby udowodnić, że było to możliwe.

- Czyli nie ma się czym martwić, zabierałbyś mnie ze sobą wszędzie, abym była bezpieczna od drapieżników, to brzmi dobrze. - Może nawet byłaby gotowa sprawdzić, czy życie jako robak faktycznie może być takie atrakcyjne?

- Trochę nie masz wyjścia, inaczej pewien skunks wbiłby w ciebie swoje pazurki. - Nie przestawała się uśmiechać, bo ta rozmowa była zupełnie inna od tych, które ostatnio odbyli. Beztroska, jakby nic złego im się nie przytrafiło, jakby nadal mogli sobie gdybać o różnych możliwościach.

- To wcale nie musiałoby być ramię, mogłabym Ci się owinąć wokół szyi i robić za całkiem gustowny szalik, nikt pewnie nie wiedziałby nawet, że żyję. Zostałabym Twoją tajną bronią. - To na pewno mogło zadziałać, przecież ten plan był niesamowicie sprytny. Przed zamkniętymi oczami wizualizowała sobie nawet taki obraz, ona - skunks, na jego szyi. To musiałoby się udać. Szkoda tylko, że raczej nigdy nie miało się wydarzyć, bo przecież nie doszli do tego, że miałoby jeszcze coś łączyć, no i Ambroise nigdy nie zabrałby jej ze sobą na ścieżki, przesadzał okropnie z tym dbaniem o jej bezpieczeństwo.

Tego też jej okropnie brakowało. Roise w końcu poza tym, że był jej partnerem, kochankiem, jak zwał tak zwał, był przede wszystkim jej najlepszym przyjacielem. Tu nie chodziło wyłącznie o fizyczność, to zawsze była dużo silniejsza więź. Przez te półtora roku nie mieli szansy rozmawiać w ten sposób, kiedy już dochodziło do jakiegoś starcia to było ono pełne negatywnych emocji, ewentualnie strzelali w siebie piorunami z oczu. Teraz było tak lekko, przyjemnie, cóż - naprawdę tego potrzebowała. Dobrze było choć przez chwilę się niczym nie przejmować. To było coś nowego w ostatnim czasie.

Droczył się z nią, miała tego świadomość, przekomarzli się przecież dość często, to nie było czymś wyjątkowym, chociaż ostatnio raczej nie dopuszczali do rozmów w podobnym tonie. Łatwiej było trzymać się od siebie na dystans, gdy ziali chłodem, ale czy faktycznie to było właściwe. Męczyli się w tym przecież, dużo łatwiej było im traktować się w ten naturalny sposób, który trudno było ukrywać. Zakładanie masek im nie służyło. Zresztą prędzej, czy później pękali, o tym też wiedzieli, bo przecież doświadczyli tego podczas tych wszystkich lat, które razem spędzili. To było zupełnie niepotrzebne, zależało im na swoim szczęściu, więc może po prostu lepiej było zachowywać się w ten niewymuszony sposób.

- Mów tak dalej. - Tak, podbudowywało to jej i tak dosyć wysokie ego. Dobrze było wiedzieć, że i to się nie zmieniło, nadal tak było, nadal była jego jedynym wyborem. Może nie najbardziej właściwym, chociaż właśnie wręcz przeciwnie? Nie było sensu spierać się z tym, że od lat łączyła ich ta dziwna więź, silniejsza od wszystkiego innego, błogosławieństwo, przekleństwo w zależności od tego na jakim etapie znajomości się znajdowali. Aktualnie było zadziwiająco lekko, jak na to, że nadal niczego sobie nie wyjaśnili. Dużo łatwiej było odnaleźć się w tym wszystkim nie analizując niczego.

- Ciekawe gdzie trzymałabym tę włócznię, w paszczy? Dżdżownice chyba nie mają paszczy. - Jeszcze nie zdarzyło jej się tak dokładnie zastanawiać nad budową anatomiczną robaka, nie oszukujmy się, to nie były zwierzęta, które kiedykolwiek mogły wydawać się jej fascynujące. Musiała nadrobić te braki. - Nigdy nie przestaniesz mi tego wypominać, co? - Przewróciłaby oczami, gdyby miała je otwarte. Cóż, ten jeden, jedyny raz chybiła, a on nie chciał o tym zapomnieć. Korzystał z każdej nadażającej się okazji, aby przypomnieć mu o tym, skąd wzięła się blizna na jego nodze.

- Czyli były inne opcje, a ja mam skończyć jako dżdżownica? - Świat robaków był naprawdę rozległy, nie wątpiła w to, że znalazłaby jakiś ciekawszy okaz od dżdżownicy, ale w sumie skoro na nią padło jako pierwsze, to chyba wypadało trzymać się tej opcji, nie było sensu bardziej kombinować. Zresztą robak, jak robak i tak nie pożyje zbyt długo.

- To w sumie strasznie słabe, bo gdyby mnie nie widziano to nie mogłabym zostać najbardziej sławną dżdżownicą i zapisać się na kartach historii... - Zawsze chciała osiągnąć coś wielkiego, może bycie dżdżownicą samo w sobie nie było szczególnie ambitne, chociaż w sumie, kto miałby to oceniać. Liczyła się wyjątkowość.

- Sugerujesz więc, że to są po prostu cechy osobowości, a nie gatunku? - Może faktycznie coś w tym było, nigdy na to nie spoglądała w ten sposób, ale to by się zgadzało. Zdarzyło jej się go zadrapać, nie do końca umyślnie, chociaż może trochę tak. Lubiła naznaczać to, co należało do niej, więc czasem też poza paznokciami wbijała w niego swoje zęby. Niekoniecznie pod postacią skunksa. Bardzo dobrze wiedziała do czego zmierza.

Było jej błogo, dawno nie czuła się tak lekko, jakby faktycznie ich problemy nagle zniknęły przez jedno, drobne zaklęcie. Zdawała sobie sprawę, że to chwilowe, że byli nieco zamroczeni alkoholem, ale nie chciała tego przerywać, jeszcze nie teraz. Zresztą dosyć stanowczo powiadomiła go o tym, że chciałaby, aby to, co było między nimi wyglądało właśnie tak. Nie podobało jej się narzucanie sztucznych ram, trzymanie się na dystans, to im nie służyło. Lepiej było tak jak teraz, chociaż może to przynosiło złudną nadzieję, że naprawdę mogą jeszcze wrócić do tego, co mieli. Gdyby nie to, że Roise ujebał sobie coś innego pewnie byłaby taka możliwość, teraz? Cóż, wolała go nie pytać o to, dlaczego znowu to robił, dlaczego pozwalał jej leżeć wtuloną w jego pierś, napawać się tym znajomym zapachem, skoro tak usilnie wspominał o tym, że nie mogą tego robić, chociaż może ku temu służyły te dni, które mieli tutaj spędzić.

- Chętnie. - Musiały być cholernie słodkie, pamiętała, że często, kiedy się tutaj znajdowali korzystali z tego, co dawała im natura.

Otworzyła w końcu oczy, bo poczuła, że Roise zaczął się ruszać, żeby zdobyć dla nich te nieszczęsne jeżyny. Uniosła głowę i wpatrywała się w niego przez chwilę. - Na szczęście lato już się kończy i takie dodatki będą bardziej niż miło widziane, doceniłbyś moją obecność, gwarantuję Ci to. - Może futrzany szalik móglby wzbudzać kontrowersje u większości społeczeństwa, był to dosyć awangardowy dodatek, jednak ciepło jej skunksiego ciała w zimny, mroźny dzień na pewno mu by to wynagrodziło.

Widziała, że sięga ręką coraz dalej, dlatego też skupiła swój wzrok na butelce, którą oparł o swoje kolano. Asekurowała go, gotowa złapać ją w locie, gdyby pojawiła się taka potrzeba. Szkoda by było, żeby stracili bardzo cenny dla nich w tej chwili alkohol.

- Wolałabym chyba kaptur, jeśli mogłabym zadecydować, torba brzmi mocno ograniczająco. - Mógłby ją w niej zamknąć, żeby nie mogła reagować, a nie przecież o to chodziło, wolała mieć rękę na pulsie i mieć szansę pomóc mu podczas tych wędrówek po Ścieżkach, jeśli zaszłaby taka potrzeba. Miała być tajną bronią, a nie eksponatem siedzącym w zamknięciu. Sama ta wizja wydawała się bardzo zabawna, w sumie nigdy nie próbowali czegoś podobnego, a przecież to było całkiem sprytne rozwiązanie.

Uniosła się do góry, kiedy usłyszała syknięcie. Najwyraźniej te jeżyny próbowały zrobić mu krzywdę, jak w ogóle śmiały. - Pokaż. - Fakt, nie ona była tutaj uzdrowicielem, ale była w stanie wyciągnąć kolec z rany, jeśli w niej utknął, one potrafiły być bardzo upierdliwe, tak samo jak drzazgi, które powodowały ciągły dyskomfort. Wyciągnęła nawet dłoń, nie spodziewając się odmowy. Mimo wypitego alkoholu obraz jeszcze jej się nie rozmazywał, byłaby w stanie więc pewnie wyciągnąć ewentualny kolec. - Swoją drogą czy powinnam im zrobić krzywdę za to, że odważyły się cię zranić? - Te jeżyny najwyraźniej nie wiedziały z kim zadarły.

W ich przypadku sama przyjaźń po prostu nie była możliwa. Bez względu na to, jak bardzo próbowaliby się tego trzymać, to nigdy nie mogło się udać. Nie po tym, kiedy sięgneli po co coś więcej. Czy tego chcieli, czy nie, nie potrafiliby w tym przypadku postawić sobie granicy. Może z początku próbowaliby się trzymać ustaleń, ale to przecież też już mieli za sobą. Wiedzieli, że nie potrwałoby to długo. Zreszta nie chciała mieć samej przyjaźni, to byłoby dużym spadkiem w porównaniu do tego, co mieli sobie do zaoferowania, co już sobie dawali.

Nie zmieniało to jednak faktu, że dobrze było wrócić chociaż na chwilę do tych mało skomplikowanych rozmów, które kiedyś były dla nich codziennością. Lekkość z jaką się w tym odnaleźli naprawdę była niesamowita, zdecydowanie tego potrzebowali, aby odetchnąć. Przestała czuć między nimi te napięcie, które nie chciało ich opuścić, jakby oczekiwali na kolejną burzę, to minęło, przynajmniej chwilowo.

- Dziękuję, zapamiętam to sobie, gdy faktycznie zamienię się w dżdżownicę to Cię odnajdę. - Pewnie sam by ją znalazł, zostali na siebie skazani, czy tego chcieli, czy nie, nic nie mogło zniszczyć tej więzi, która między nimi była. Zawsze będzie ich do siebie ciągnąć, pod każdą postacią, nawet jeśli zamierzaliby siebie unikać.

- Musi mieć, chyba, musi? - Sama zaczynała wątpić w to, jak wyglądała dżdżownica. Może powinna złapać tę, którą widziała tu chwilę temu, żeby przyjrzeć się stworzeniu bardzo dokładnie. To było szansą na uzupełnienie jej braków związanych z budową organizmu robaka... - To prawda, nie tak łatwo jest się pozbyć tej niewyparzonej gęby. - Kącik ust drgnął jej w uśmiechu, nie uważała swojego długiego jęzora za wadę, wręcz przeciwnie zawsze traktowała to jako zaletę. Przynajmniej była szczera i nie tłumiła w sobie negatywnych emocji. - Kiedyś, zmienisz zdanie na ten temat, tylko musi nadarzyć się okazja, abym zrobiła coś efektownego, co przyćmi tamten nieszczęsny dzień. - Chociaż, czy cokolwiek byłoby w stanie to zrobić? Pewnie nie, miał w końcu ślad na ciele po tamtym pamiętnym popisie, którego nie pozbędzie się pewnie nigdy. Powinna się więc pogodzić z tym, że ciągle będzie do tego wracał...

- Modliszka byłaby zbyt oczywista, nie sądzisz. - To nie tak, że zżerała swoich kochanków, nie wszystkich, ale zapewne byłaby pierwszym wyborem dla wielu osób, które miałyby ją przyrównać do robaka, Yaxleyówna jednak lubiła zaskakiwać, chociaż czy dżdżownica była w jakikolwiek sposób zaskakująca? Też nie.

- Konik polny? Skakałabym cały dzień bez celu, to już wolę użyniać glębę, albo kulać swoją kulkę jako żuk. - Okazywało się, że żywot niektórych robaków wydawał się być bardziej atrakcyjny od tego innych. Nigdy nie sądziła, że wda się w taką fascynującą rozmowę na temat tego, jakby to było być jednym z nich. Cóż, rozważanie o tym, co miało się nigdy nie wydarzyć przychodziło im z lekkością, chociaż nawet w tym nie ignorowali tego, że pod tą postacią miałaby należeć do niego.

- To jest bardzo sprytne, nie wiedzieliby kto jest odpowiedzialny za ewentualne ataki, chyba dżdżownicza wersja wygrywa z każdą inną. - Całkiem przyjemnie jej było odpływać od tej szarej rzeczywistości czując pod głową każde jego uniesienie piersi, delikatny dotyk opuszek palców, które przemierzały jej plecy. Przekraczali granicę, którą sobie wyznaczyli, w sumie chyba już i tak dzisiaj zdążyli zanegować jej istnienie. Nie chciała od tego odchodzić, naprawdę lubiła to, że potrafili być ze sobą tak blisko. Cieleśnie i mentalnie, razem to tworzyło niesamowitą więź.

- Łatwo było to na nie zwalić. - Cóż, niekoniecznie była gotowa mierzyć się z tym, jak wyglądały jej typowe zachowania, szczególnie teraz.

Sięgnęła po butelkę, którą wyciągnął w jej stronę i upiła z niej spory łyk. Robiła się coraz bardziej pijana, ale pijana i szczęśliwa, co ostatnio raczej nie miało miejsca. Upijała się na smutno od jakiegoś półtora roku, więc to też było wyjątkowe.

Nie miała pojęcia, co tym razem sobie robili, chciała nacieszyć się tą błogą chwilą, więc wolała się nad tym nie zastanawiać, nie kiedy było im tu razem tak dobrze. Wrócą do tego później, co może okazać się być bardzo bolesne, szczególnie jeśli przyjdzie wraz z kacem, ale powinni jakoś sobie z tym poradzić, zawsze sobie radzili, ewentualnie prześpią pierwsze przemyślenia, to też było jakimś rozwiązaniem.

- To prawda, pewnie ciężko byłoby mi się nie ruszać, wiesz jak jest. - Znał ją jak nikt inny, miał świadomość, że lubiła wtykać nos w nieswoje sprawy, a poruszający się kołnierz, cóż - to dopiero mogłoby zwrócić na siebie uwagę. - Okienko mogłoby mnie przekonać, chociaż i tak uważam, że kaptur to lepsza opcja, bardziej przystępna? - Chyba o to jej chodziło, mogłaby od razu reagować, nie zwlekać, czasem sekundy mogły być bardzo znaczące, szczególnie w miejscu takim jakim były Ścieżki.

Nim wyciągnęła rękę w jego kierunku złapała butelkę z alkoholem, która niemalże znalazła się na ziemi. - Uratowana. - Mruknęła do siebie pod nosem, a później dopiero przeszła do Roisa. Priorytety to rzecz ważna. Alkohol mógł okazać się towarem deficytowym, więc warto było go chronić.

Widziała jego wahanie, wpatrywała się w niego więc bardzo intensywnie, aby go przekonać do tego, żeby nie obawiał się pokazać jej tej nieszczęsnej ręki, w końcu zadecydował się to zrobić.

Złapała ją bardzo delikatnie, aby nie zrobić mu krzywdy, przysunęła sobie do twarzy, aby dokładnie się jej przyjrzeć. Sok z jeżyn całkiem skutecznie utrudniał jej rozeznanie się w tym, co właściwie mu się przytrafiło. Wreszcie dostrzegła opuchnięcie i dwa ślady, które raczej nie były spowodowane przez jeżyny. Przeniosła wzrok w stronę jeżyn, gdzie zauważyła ruch, coś się od nich oddalało, uniosła się nieco wyżej, żeby spróbować dostrzec, co to mogło być i zauważyła charakterystyczną, trójkątną głowę. Przeniosła spojrzenie na Ambroisa, nie chciała rzucić się za wężem, bo chyba wolała udzielić mu wsparcia. Później najwyżej pozabija wszystkie węże które znajdzie na wrzosowisku.

- Nie panikuj. - Zaczęła całkiem zgrabnie, no oczywiście, że nie będzie panikował, jeśli mu o tym wspomniała. - Wydaje mi się, że to nie były jeżyny, coś Cię ugryzło, dokładniej wąż. - Brzmiało to absurdalnie, ale faktycznie tak się stało. - Kręci ci się w głowie? - Czy w ogóle powinna zadawać to pytanie, zważając na to, że wlali w siebie sporo alkoholu to mogło mu się kręcić w głowie także od niego. - Nie mam pojęcia, czy wstrzyknęła jad, mogę go wyssać? O ile masz go w dłoni? - Starała się nie panikować, ale była naprawdę chujowym specjalistą od medycyny.