Wrócili do domu nim burza rozszalała się na dobre. Zebrali się z plaży w odpowiednim momencie, tuż przed tym jak zaczęła się prawdziwa zawierucha. Nie zachęcała ona do opuszczenia tego miejsca, jasne mogli się teleportować i wrócić do rzeczywistości, ale ponownie ustalili, że tego nie zrobią. Właściwie to znowu nie padły między nimi żadne konkrety, Roise powiedział, że nie zniknie stąd dopóki ona tego nie zrobi, a ona? Ona jeszcze nie wiedziała, kiedy powinna się zebrać. Na pewno nie dzisiaj, to jeszcze nie był odpowiedni moment, zresztą sprowadziła tu psy, bez sensu byłoby łażenie z nimi to w jedną, to w drugą stronę.

Ciepła kąpiel rozgrzała jej wymarznięte ciało, nadal była zmęczona, brakowało jej sił po tym, co się wydarzyło tego dnia. Liczyła na to, że noc to zmieni. Nie miała w zwyczaju odpoczywać, raczej rzadko zdarzało jej się spędzać czas na leżeniu i patrzeniu w eter nie robiąc przy tym niczego konkretnego, ale wyjątkowo miała ochotę to robić. Kiedyś spędzali czas w ten sposób, te wieczory, kiedy pogoda nie dopisywała i na zewnątrz zaczynał szaleć żywioł. Zdarzało się to dość często, nadmorski klimat bowiem bywał kapryśny, wystarczyło pół godziny, a pogoda mogła zmienić się o sto osiemdziesiąt stopni. Taki już był urok tego miejsca.

Na kanapie było jej całkiem wygodnie, wpatrywała się w pudło, znaczy ten śmieszny mugolski przedmiot, który odkryli na samym początku swoich wizyt w tym miejscu, okazało się, że nawet Yaxleyówna potrafiła znaleźć tam cos do obejrzenia. Z czasem zaczęła namiętnie oglądać programy o zwierzętach, jak przystało na prawdziwą pasjonatkę najróżniejszych stworzeń. To był sposób na to, aby zupełnie się odmóżdżyć, nie myśleć o tym, co działo się wcześniej. Może obraz nie był najlepszej jakości, dźwięk też nie należał do doskonałych, ale był to całkiem przyjemny sposób na spędzenie tego trudnego wieczoru.

Ktoś mówił coś w tle, ona nie musiała dzięki temu prowadzić konwersacji z Roisem, na to pewnie miał przyjść jeszcze czas. Mieli sobie sporo do wyjaśnienia, to na pewno, ale nie chciała tego robić teraz, za bardzo zmęczył ją ten dzień.

W domu unosił się zapach przygotowanego obiadu, a może już kolacji, jak zawsze mężczyzna zadbał o to, żeby nie była głodna, troszczył się o nią, jak miał w zwyczaju. Tym razem siedzieli razem, jak w przeszłości, mogła wtulać się w jego ciepłe ciało, korzystać z tej bliskości. Nie wyznaczyli sobie kolejnej niewidzialnej granicy, nie tym razem.

Wydawała się być całkiem mocno zainteresowana tym, co oglądali, chociaż czy na pewno? Trudno było jej się skupić na treści jaką przekazywał mugol, jej myśli wędrowały gdzieś daleko, Cain, Widma, Ambroise, Astaroth. Naprawdę miała się czym przejmować. Powinna odpuścić chociaż na chwilę, ale chyba dosyć mocno się na tym zafiksowała, ciężko jej było się skupić.

Uśmiechnęła się delikatnie, gdy poczuła usta Ambroisa na swoich włosach. Ponownie zachowywali się jak dawniej, nie wiedzieć czemu, chociaż przecież nie powinni tego robić. Znowu zaczynali zamykać się w swojej własnej bańce, która była daleka od rzeczywistości. czy to było właściwe, no nie do końca, ale tak było łatwiej. Spędzić kolejny wieczór opierając się na iluzji, bo przecież to nie miało być prawdziwe. Najwyraźniej jednak właśnie tego potrzebowali, mimo tej sprzeczki i nie do końca pozytywnego nastawienia, gdy znaleźli się dzisiaj po południu w Piaskownicy.

Obecność Roisa przynosiła poczucie bezpieczeństwa, jego dotyk pomagał jej chociaż odrobinę uporać się z tymi niewygodnymi myślami, które nie chciały jej opuścić, przynajmniej nie była tutaj sama, nie musiała się martwić tym, że demony ją nawiedzą i nie będzie w stanie sobie z nimi poradzić, z nim to było prostsze, łatwiejsze.

- Ci mugole są niesamowici, nie sądzisz, że tworzą te swoje urządzonka, żeby móc eksplorować głębiny, że też im się chce. - Rzuciła w eter w sumie, żeby przerwać ciszę, nie mogli spędzić całego wieczoru, czyż nie? Łatwiej było zacząć dyskusję o niczym.

To nie była dla nich nowa sytuacja, zdarzało im się to wcześniej, tyle, że aktualnie Yaxleyówna miała wrażenie, że jest to kolejna cisza przed burzą. Czuła, że prędzej, czy później pojawi się chaos podobny do tego, który panował aktualnie za oknem.

Wiedziała, że będą musieli jakoś to przetrwać, chociaż przeczuwała, że tym razem faktycznie nie będzie co zbierać, zniszczenia, które się między nimi pojawiły już były zauważalne gołym okiem, zapewne będzie jeszcze gorzej, więc warto było się nacieszyć tym pozornym spokojem. Nie, żeby jej to wystarczało, ale aktualnie chyba nie miała innego wyboru. Chciała po prostu przetrwać ten chujowy dzień i noc, która powoli się zbliżała. Starała się uspokoić emocje, które się w niej gromadziły, ale to wcale nie było takie proste. Na szczęście mogła się skupić chociaż na tym programie, który leciał w mugolskim urządzeniu. Nie, żeby dzisiaj zależało jej na tej treści, którą ten śmieszny mugol miał do zaoferowania.

- Albo bąblogłowy. - Cóż, podsunęła sposób, który wydawał jej się być najprostszy, jako, że zazwyczaj sięgała po te metody, które były jej najbardziej znane, więc gdyby ona miała wybierać, to skorzystałaby z magii kształtowania. W ten sposób eksplorowała przecież w sierpniu głębie jeziora w Windermere, to się sprawdziło.

Poczuła dłoń przesuwającą się po jej udzie, zmierzającą ku zakończeniu spodni, zesztywniała na chwilę, ale Roise najwyraźniej zamierzał zająć czymś ręce i postanowił to zrobić przy pomocy tych śmiesznych troczków, z których korzystali mugole. Piaskownica była pełna fantów, które przywozili ze swoich krótkich lub dłuższych wypraw za granice kraju, te spodnie były pamiątką jednej z takiej wycieczek. Może na co dzień nie pokazałaby się w czymś tak pstrokatym, jednak były całkiem wygodne jeśli chodzi o leżenie na kanapie i nie robienie niczego.

Dokumenty o zwierzętach przynajmniej nieco ją interesowały, nawet jeśli nie były to magiczne zwierzęta, jak się okazało można się było z nich dowiedzieć ciekawych faktów, zwłaszcza, że był to temat jej bliski od lat. Może nie do końca przemawiały do niej te sposoby w jaki mugole badali oceany, bo przecież byli w tym bardzo ograniczeni, ale podziwiała ich za to samozaparcie, jakoś zawsze umieli radzić sobie bez magii. Gdyby tylko wiedzieli, jak naprawdę wyglądał świat. Sama Yaxleyówna była skłonna nawet udać się na jakąś konferencję, aby posłuchać tych śmiesznych, starszych mężczyzn na żywo, gdy opowiadali o tym, co widzieli na własne oczy, nigdy jednak nie udało jej się zrealizować tego planu.

Było jej całkiem miło i przyjemnie, kiedy siedziała w jego ramionach na tej kanapie, wszystko wydawało się być właściwe, jak dawniej, gdyby nie to, że nawiedzały ją te wszystkie okropne myśli, których nie mogła się pozbyć, mimowolnie oparła głowę na ramieniu Roisa, chcąc znaleźć się jeszcze bliżej niego. Tak po prostu, bo na tym jej zależało tego wieczora, nie chciała czuć się samotna. Nie musieli rozmawiać, mogli milczeć, przynajmniej jak na razie.

- Muszą sobie jakoś radzić z tym wszystkim, a mają zdecydowanie mniej możliwości. - Nigdy nie zastanawiała się nad tym, jakby to było, gdyby ona nie miała w sobie magii. Ich rodzina posiadała ją od pokoleń, czy byłaby sobie w stanie poradzić w ich świecie? Pewnie tak, tam na pewno też potrzebowali myśliwych, w końcu mieli te swoje zwyczajne zwierzęta.

Przeniosła wzrok na ekran, wpatrywała się w niego dłuższą chwilę. - Tak, są w Ameryce Południowej, to Zatoka Guanabara w Brazylii. - Przynajmniej tyle udało jej się wywnioskować.

- Lubię Amerykę Południową, można tam spotkać naprawdę interesujących ludzi, szczególnie w Puszczy Amazońskiej, mieszka tam wiele plemion, również tych magicznych, są oddaleni od cywilizacji, dzięki czemu ich magia jest zupełnie inna od tej naszej. - Zaliczyła kilka dłuższych wypraw w tamte regiony, nie sądziła jednak, że kiedyś jej się znudzą.

Usłyszała ciche kroki, niemalże niezauważalne uniosła więc wzrok, aby zobaczyć, kto jest sprawcą tego zamieszania. Psy leżały niedaleko kanapy, właściwie to już dawno spały, więc to musiał być kolejny członek ich tymczasowego stada. Ambroise wspomniał jej o kocie, ale jeszcze go nie widziała w Piaskownicy. Najwyraźniej nie przepadał za towarzystwem, w końcu zobaczyła zwierzę. Otworzyła szeroko oczy, bo nie do końca wierzyła w to w co się wpatrywała. Ten kot był różowy, jakim cudem? Dlaczego Roise wziął sobie różowego kota, znaczy dlaczego w ogóle wziął kota było chyba pierwszym pytaniem, które powinna zadać. Przeniosła wzrok na mężczyznę, patrzyła na niego dłuższą chwilę, nie chciała go urazić, o gustach się nie dyskutuje, czy coś, ale nie mogła się powstrzymać. - On jest różowy. - Stwierdziła fakt, jakby jeszcze nie zauważył, jak wygląda jego kot.

To mógłby być idealny wieczór, nie różnił się praktycznie niczym od tych innych wieczorów, które spędzali tutaj razem. No właśnie, praktycznie, bo zdecydowanie atmosfera, jaka wisiała w powietrzu nie była podobna. Nie mieli już stabilności, wiele spraw wymagało dopowiedzenia, a oni zachowywali się tak, jakby wcale tak nie było. Znowu pojawiła się iluzja, zapewne przez to, aby mieć ten pozorny spokój, który miał trwać też nie wiadomo ile. To wszystko trochę ją myliło, przerastało, nie do końca wiedziała, co się między nimi dzieje, właściwie coraz bardziej się w tym gubiła, to mieszało jej w głowie, a i tak ostatnio nie było najlepiej z jasnością jej umysłu. Zbyt wiele informacji, które do niej dotarły było bardzo, ale to bardzo nieprzyjemnych, nie umiała sobie z tym poradzić, dlatego wybrała tę prostą metodę - udawanie, że to wcale nie wisiało gdzieś w eterze i że musieli do tego wrócić. Tak było prościej - przynajmniej chwilowo.

Jeszcze rano było między całkiem znośnie, noc może nie należała do najprzyjemniejszych, bo musiała jakoś przetrawić to, czego dowiedziała się na temat Caina, ale później udali się do Doliny i Londynu w całkiem normalnych nastrojach (no, na ile to było możliwe w takiej sytuacji), później znowu się zesrało, a teraz znowu siedzieli tutaj ze sobą, jakby nigdy nic. To było mylące, okropnie mylące.

- Oczywiście, że dla zielarza to skrzeloziele będzie bardziej praktyczne. - Ona pewnie miałaby problem z rozpoznaniem tego jakże cudownego zioła, jasne, mogłaby je sobie pójść i kupić, ale dużo prostsze w przypadku Yaxleyówny byłoby rzucenie tego zaklęcia z kształtowania. Ostatnio dosyć sporo ćwiczyła akurat tę dziedzinę magii, właściwie to stała się w niej specjalistką, więc to wydawało się dla niej dużo prostszą metodą na eksplorację podwodnych głębin. - Czy ja wiem, bąblogłowy też się sprawdza na tych większych głębokościach. - Oczywiście nie mogła nie przepchnąć swojego zdania. Yaxleyówna w tym przypadku faktycznie stawiała na kształtowanie.

Zareagowała dość nieprzewidzianie, bo chyba nie spodziewała się, że dłoń Roisa przesunie się z jej uda, w inne miejsce, szybko jednak to przetrawiła i skorzystała z tego, że nadal ma go blisko. Dobrze było znajdować się tuż obok. To pewnie niedługo też się skończy. Jako potwierdzenie tej myśli dostała jego kolejne słowa.

- Tak, to na pewno miejsce warte odwiedzenia. - Nie mogła temu zaprzeczyć, czyż nie, przecież inaczej by skłamała. Na pewno każdy czarodziej powinien spędzić tam trochę czasu, bo mógł poszerzyć swoją wiedzę w wielu dziedzinach, niekoniecznie spodobała się jej dalsza część jego wypowiedzi. - Świetny pomysł, na pewno odnajdziesz tam siebie, czy coś. - Odparła jeszcze, bo przecież nie zamierzała go ograniczać. Jeśli to właśnie chciał zrobić, to kimże była, aby mu zabronić, nie, żeby nie poczuła w tej chwili lekkiej goryczy, ale nie ukrywał przecież tego przed nią, prędzej, czy później zamierzał wszystkim pierdolnąć i stąd spierdolić. Nie chciała w to wierzyć, ale te słowa to potwierdzały.

Nie powinna czuć się rozczarowana, właściwie przecież, ona postępowała podobnie. Znikała na miesiąc, dwa, żeby ułożyć sobie wszystko w głowie, chociaż ostatnio nie brała tego w ogóle pod uwagę, nie mogła sobie na to pozwolić, bo zbyt wiele rzeczy trzymało ją na miejscu. Nie mogła tak po prostu wszystkim pierdolnąć i spierdolić w Bieszczady... to znaczy do Brazylii.

Zmarszczyła się, gdy z jego ust padło tylko no tak, jakby to była najbardziej oczywista rzecz ze wszystkich. Kurwa, ten kot był różowy, albo jej się wydawało, albo miał fioletowe oczy. Do chuja, coś z nim było nie tak. Nie czuła jednak, żeby był zagrożeniem, więc faktycznie musiał to być jakiś specjalny gatunek kota. Niesamowite, nigdy jeszcze takiego nie widziała, a przecież znała się bardzo dobrze na zwierzętach i wiedziała, że różowe koty nie istniały.

- Och, masz różową, słodką kotkę. Do tego imię od kwiata? Roise, dalej potrafisz mnie zaskakiwać. - Znaczy imię powinno być do przewidzenia, Ambroise często odwoływał się do tych roślinnych porównań, więc w tym przypadku to wcale nie dziwiło jej jakoś specjalnie, ale nigdy nie zakładałaby, że weźmie sobie pod opiekę różową kotkę, w sumie pasowałoby to do tych jego klapeczek, w których czasem gotował. Przymknęła na moment oczy, aby się nie roześmiać, głupio by jej było, szczególnie, gdy on był w tym wszystkim taki poważny.

- Zaklęcie, w sumie to wszystko wyjaśnia. - Teraz przynajmniej wiedziała skąd wzięła się taka nienaturalna barwa sierści tej kotki. Musiało to być potężne zaklęcie, skoro efekt się tak długo utrzymywał.

- Ochujałeś do reszty, co nie? - Nie mogła się powstrzymać przed tym komentarzem, nigdy nie zakładałaby, że Roise skończy z kotem, wydawało jej się, że nie lubił tych zwierząt, zresztą w przeszłości rozmawiali o tym, aby raczej wziąć psy, a ten miał kota? RÓŻOWEGO KOTA? Nie do końca jej się to składało w całość.

- Nie zdziwiłabym się nawet, jakby mi tak zostało, bo, wow, wow, to jest wow. - Nie umiała nawet inaczej ująć tego w słowa, nie była w stanie się napatrzeć na tego zwierzaka, który swoją drogą wydawał się być dość nieśmiały, nie do końca chyba pasował do niej ten ekstrawagancki kolor futerka.

- Długo ją masz? - Nie miała pojęcia, jak właściwie doszło do tego, że stał się właścicielem tego uroczego zwierzątka, więc postanowiła dyskretnie zacząć o to wypytywać.

- Nie, my nic nie musimy. - To przecież było oczywiste, standardowa śpiewka, po którą sięgało każde z nich, nie zamierzała nie skorzystać z okazji i teraz. Co innego gdyby chcieli, zdecydowanie, ale nie dało się ich do niczego zmusić, Roise powinien o tym pamiętać, czyż nie?

Zresztą zbliżał się czas, w którym nieszczególnie przyjemnie było się zanurzać pod wodą, więc tak naprawdę nie było sensu w ogóle rozważać tego wspaniałego pomysłu. W końcu wiedzieli, że mieli ze sobą spędzić trochę czasu, to na pewno nie miało trwać do kolejnej wiosny, nie tego chciał. Nie miała zamiaru więc udawać, że nie zdaje sobie z tego sprawy, wręcz przeciwnie, w końcu to on w dużej mierze o tym decydował.

- Tak, ja wszystko doskonale wiem i rozumiem, czyż nie? - Rzuciła jeszcze, chociaż przecież było zupełnie inaczej, starała się to robić, ale tak naprawdę dalej nie do końca wszystko do niej docierało. Chciał stąd wyjechać, droga wolna, nikt go przecież na siłę tutaj nie utrzyma, nie miała takiej mocy sprawczej, zresztą jak sobie coś upierdolił, to nie było zmiłuj.

- Niby byłeś, ale chciałeś być zupełnie gdzieś indziej, nieprawdaż? - Zresztą nie powstrzymał się przed tym, aby rozpocząć tą wieczną wędrówkę. Nie zamierzała mu tego teraz wyrzygiwać, ale jakoś sam się o to prosił. Z dwojga złego chyba bardziej zdrowym rozwiązaniem była wyprawa gdzieś w pizdu daleko, bo przynajmniej mogła stamtąd wrócić, nigdy zresztą nie podejrzewałaby, że Ambroise postanowi sięgnąć po taką metodę. Nie chciała teraz o tym rozmawiać, naprawdę próbowała zrozumieć to, że wtedy był na skraju, ale nie szło jej to zupełnie. Wydawało jej się, że na pewno istniała inna opcja na to, aby ogarnąć ten problem, który się pojawił, jasne, nie miała wtedy świadomości, jak to wyglądało, nie porzuciłaby go w takiej sytuacji, a jednak to zrobiła, bo kurwa jak zawsze nie powiedział jej wszystkiego. Miała o to też żal do siebie, nie musiał jej przypominać o tym, że postanowiła wyjechać i zająć się sobą, była świadoma tego, że też zachowała się chujowo.

Nie było jednak sensu teraz się na tym skupiać, bo wiedziała dokąd ich to zaprowadzi, miało być całkiem miło i przyjemnie, a byli o krok od rzucania w siebie kolejnymi oskarżeniami, nie chciała teraz tego robić, bo oczywiście, że zdawała sobie sprawę, że do tej rozmowy dojdzie prędzej, czy później, to było nieuniknione.

Psy Yaxleyówny nie wydawały się być szczególnie zainteresowane różową kulką, która się pojawiła, Pierdoła nawet uniosła głowę na chwilę, żeby zobaczyć sprawcę zamieszania, ale praktycznie od razu położyła ją ponownie na podłodze, chyba wolała wrócić do spania.

- Chyba zacznę się bać tego Twojego ostatniego słowa. - Kto wie, czego jeszcze można się było po nim spodziewać, właściwie to w tej chwili chyba mogłaby założyć, że dosłownie wszystkiego. Zabawne, bo przecież wydawał się być ogarnięty i stateczny, jak widać to nadal były tylko pozory.

- Jedna, czyli było ich więcej, to dobrze, że przemyślałeś sprawę. - W końcu wzięcie sobie zwierzaka musiało być bardzo dokładnie przemyślaną decyzją, a nie wpływem chwili.

Pamiętała, że Roise lubił lilie, cóż, wiedziała o nim dosyć sporo, większość z tych rzeczy się nie zmieniła w te półtora roku.

- Mówisz, że to czeka nas wszystkich. - Miała tu na myśli oczywiście tych ich pokroju, którym nie spieszyło się do zmiany stanu cywilnego. Cóż, na pewno nie chciała skończyć z kotem, miała w końcu psy, nie znosiła kotów, więc opcja pozostawała jedna. - Czyli czas zacząć uczyć się szydełkować. - Zdecydowanie to musiał być jej wybór w tym wypadku, cóż, jako, że nie była szczególnie cierpliwa, to raczej nie spodziewała się cudów, prędzej, czy później pierdolłaby takim szydełkiem.

Nie zakładała, że szybko zmieni swój stan cywilny, tak właściwie to wróciła już do tego momentu, w którym zamierzała zostać wiecznym singlem, matka chyba nawet zaczęła oswajać się z tą myślą, chociaż nadal potrafiła wspomnieć o tym, że szkoda, że się marnuje, bo cóż, nie zapowiadało się, aby którekolwiek z jej dzieci wybrało inną drogę. James był chuj wie gdzie - znowu, a Astaroth, cóż, jego życie, a raczej nieżycie było w ogóle mocno skomplikowane. Do tego pozostawała im niereformowalna córka, trudne się wylysowało państwu Yaxley, nie ma się co oszukiwać.

- No tak, byłeś spizgany, to też sporo wyjaśnia. - Kolejny jakże właściwy argument za tym, żeby wziąć sobie zwierzaka. - Wystarczy więc Cię nieco spizgać i jesteś w stanie ulec? - Tak, próbowała znaleźć jakąś instrukcję, jak najłatwiej jest się nim obsługiwać, bo chyba wyszła nieco z wprawy.

- Czy naprawdę muszę Ci to tłumaczyć? No masz oczy, co nie? - To było przecież bardzo oczywiste, takich zwierzaków nie spotykało się często, przynajmniej jej się to nie zdarzało, a akurat ona miała sporo doświadczenia z najróżniejszymi stworzeniami, więc jeśli na niej to robiło wrażenie... no właśnie, to naprawdę musiał to być niecodzienny widok.

- Kto by się spodziewał po Tobie Greengrass nieprzemyślanych decyzji, starasz się mieć nad wszystkim kontrolę, a tutaj proszę. - Och tak, nie mogła się nie oprzeć przed tym komentarzem. W końcu kto, jak kto, ale on? Rzadko kiedy pozwalał sobie na coś takiego, nawet jeśli dotyczyło to jedynie adopcji kota. Faktycznie ochujał do reszty.

Nie spodziewała się tego, co stanie się później, nie zakładała, że ten kot będzie miał chęć sobie z niej zrobić poduszkę. Nie zareagowała w żaden sposób, kiedy na nią wskoczył. Nie umiała się obsługiwać tymi zwierzętami, nigdy nie była kociarą, ale ona zdążyła sie już na niej całkiem wygodnie ułożyć, i co niby Yaxleyówna miała z tym teraz zrobić?

- Może weź tą swoją kotkę, co? - Póki co nawet jej nie dotknęła, musiałaby wyciągnąć ręce spod koca i nie była pewna, czy faktycznie chce to robić.

Sięgała po te mocno zakorzenione w ich zachowaniu zagrywki, to nie było nic nowego. Wiele razy mówili do siebie w podobny sposób, ale teraz sytuacja rysowała się nieco gorzej, bo w dużej mierze chodziło przecież o to, że nie mieli mieć kolejnej szansy na to, żeby coś razem musieć, czy też chcieć, chociaż może i by chcieli, ale nie mogli. No, to wszystko było mocno skomplikowane.

Wolała więc mu przypomnieć o tym, że nic nie musieli, nie zamierzała bowiem dalej karmić się złudzeniami i iluzją, to już było za nią, dzisiaj dosyć mocno się o tym przekonała, nadal nie mogła wybić sobie z głowy tych słów, które powiedział do Corneliusa. Trochę ją to przygasiło jeśli o to chodzi.

- Najwyraźniej jednak byłam i głupia i ślepa. - Burknęła jeszcze pod nosem, aby mieć ostatnie słowo. Czy to bowiem nie było prawdą? Nie widziała, co się działo. Coś sobie założyła, bo tak było jej wygodniej i wydawało jej się, że ma rację, a rzeczywistość wyglądała zgoła inaczej. Nie mogła sobie tego wybaczyć, nie potrafiła, była zła, że wtedy tak łatwo się poddała, bo teraz mogliby nie siedzieć tutaj razem, nie było go przy niej, gdy znalazł się na dnie, o to miała do siebie żal. Chyba miała do tego prawo?

Kolejne słowa mężczyzny spowodowały, że znowu poczuła ciężar na żołądku. Wolałaby, aby to było jakieś nieporozumienie, żeby wcale tak nie było, on jednak temu nie zaprzeczał. Naprawdę chciał ze sobą skończyć, to było kurewsko przykre. Łatwo go wtedy skreśliła, założyła swoje, co okazało się nie mieć żadnego sensu i być bardzo krzywdzące, ale czy to coś zmieniało w ich aktualnej sytuacji? Nie wydawało jej się, na pewno zdążył już to wszystko przetrawić, ogarnął się w końcu, przynajmniej na pierwszy rzut oka.

- Doceniam szczerość, ale każde kłamstwo kiedyś wychodzi, czy tam prawda, która jest zatajana. - Nie miała pojęcia, jak właściwie się czuła z tym, że został zmuszony do tego, aby przekazać jej tę informację. Zaskoczyło ją to, poczuła się, jakby dostała obuchem w głowę, bo zupełnie nie spodziewała się takich rewelacji. To było dużo, nawet jak dla niej. Miała do siebie okropny żal za to, jak wszystko potoczyło się wtedy w maju, ale nie mogła cofnąć czasu, po raz kolejny bardzo tego żałowała.

- To nie jest szczególnie zaskakujące, stać Cię na więcej Roise. - Jasne, tego właśnie powinna się po nim spodziewać, w końcu Ambroise wiedział wszystko najlepiej i nigdy tego nie ukrywał. To było więc całkiem prawdopodobne, że akurat to słowo padnie z jego ust jako ostatnie.

- To różowe futerko nie do końca pasuje do okropnego czarnoksiężnika, nie sądzisz? - Skoro już sam wspomniał, że historia wzięcia kota łączyła się z nekromancją... to nie mogła się powstrzymać przed tym komentarzem. Powinien mieć jakąś akromantulę, czy chociażby czarnego kota, a nie tą różową, słodką kulkę.

Parsknęła cicho, na ten komentarz o haftowaniu i szydełkowaniu. - Mnie się nie da do niczego zmusić, ale to też powinieneś wiedzieć. - Nie była w stanie usiedzieć nawet pięciu minut podczas których miała się uczyć tych czynności. - Na szczęście u nas w Snowdonii, to ojciec miał ostatnie słowo, szczególnie jeśli chodzi o mnie, wystarczyło, że przyszłam do niego ze łzami w oczach, a od razu dostawałam sztylet, czy łuk do ręki i mogłam się zająć tym, co faktycznie mnie interesowało. - Tak, była córeczką tatusia, pozwalał jej na wszystko, nawet na te drobne braki w wychowaniu, jakie powinna mieć każda panna z dobrego domu. Owinęła go sobie wokół palca, gdy tylko przyszła na świat, i już od tamtego momentu korzystała z tego przywileju. Ojciec zawsze stawał po jej stronie, mimo tego, że to raczej Jennifer miała ostatnie słowo wobec wszystkich innych rzeczy, jednak nigdy nie wtedy gdy dotyczyło to Geraldine.

- Jak tak o tym mówisz, to mam chęć faktycznie sprawdzić, czy się nie da. - Dla Yaxleyówny to stwierdzenie nie miało najmniejszego sensu, jeśli się czegoś chciało, to zawsze można było to osiągnąć. W jej słowniku nie istniało wyrażenie nie da się.

- Czekaj, czyli cycki też by nie zadziałały? Trzeba poszukać innych metod. - Skoro te najbardziej oczywiste miały nie zadziałać wypadałoby sięgnąć po coś kreatywniejszego.

To nie tak, że zamierzała go podchodzić, bo przecież nie powinna już tego robić, kiedyś całkiem zgrabnie jej to wychodziło, ale aktualnie nie mogła sobie pozwalać na takie numery. To już było za nim.

- Po pierwsze to jest kot, myślałam, że ich nie lubisz. - Kiedyś rozmawiali o posiadaniu psów, nigdy nie padło jednak stwierdzenie, że mogą mieć kota, nie do końca jej to pasowało. - Do tego, ta Twoja kotka wygląda raczej jak wata cukrowa, jest słodziutka i urocza, a Ty... - Przeniosła na niego spojrzenie i zawiesiła je na mężczyźnie na dłuższą chwile. - A Ty taki nie jesteś. No nie pasujecie do siebie. - Przynajmniej na pierwszy rzut oka. Nie miała pojęcia, jak wygląda sprawa ich charakterów, bo może o to chodziło?

- Tak, zdecydowanie jesteś szalony i ochujany, co do tego nie mam najmniejszych wątpliwości. - Wbrew pozorom jednak wydawało jej się, że podejmuje raczej racjonalne decyzje, a przynajmniej się starał, zwłaszcza w ich przypadku. Najwyraźniej posiadanie kota mogło się łączyć ze spontanicznością.

- To nie tak, że czuję dyskomfort, mam lekki uraz do kotów. - Wolała jednak teraz nie wspominać, skąd się jej wziął. Głupio by było jej mówić aktualnie o byłym, który zmieniał się w koty i przebywał w towarzystwie małej dziewczynki... To było nieco dziwne.

- Nie boję się. - Ona się przecież niczego nie bała, żeby to potwierdzić wyciągnęła rękę spod koca i sięgnęła w stronę kotki, tyle, że nie ruszyła jej z miejsca, a pogłaskała zwierzę po szyi. Pierwszy krok za nią.