Decyzja, którą podjęła wydawała jej się być całkiem racjonalna. Mieli drugiego łowcę w piwnicy, szkoda było nie skorzystać z jego obecności, nawet jeśli nie znajdował się aktualnie w najlepszej formie. W sytuacji, jak ta wypadało sięgać po wszystkie możliwości. Nie mieli ich zbyt wielu, więc nie zastanawiała się nad tym zbyt długo.

Wiele razy zdarzało jej się polować, tropić z bratem. Jedno z tych wyjść zakończyło się jego śmiercią, co nadal ciążyło Yaxleyównie, ale sądziła, że będzie dobrze wrócić do tego, co kiedyś mieli. Nie był to może najlepszy moment, bo Roth powinien najpierw ogarnąć się do końca z tym swoim drobnym uzależnieniem od eliksirów, ale wydawało jej się, że dobrze zrobi mu takie wyjście. Poczuje się przydatny, chociaż przez chwilę. Wiedziała, że ostatnio z tym u niego trudno i trochę brała to na siebie. Odusnęła go latem od swoich problemów, bo nie chciała, aby ponownie stała mu się krzywda, przez nią. Nie miała pojęcia, czy podjęła dobrą decyzję, ale miała dobre intencje, chociaż jak wiadomo dobrymi chęciami jest piekło wybrukowane.

Poszła więc po brata, do tej nieszczęsnej piwnicy, w której go zamknęli. Wypuściła go, informując po krótce dlaczego to robi. Nie miała przy sobie eliksirów, które zapewne aktualnie by go uszczęśliwiły. Nie do końca była w stanie przewidzieć, jak się zachowa, czy potraktuje sprawę poważnie, czy uzależnienie będzie wpływało na niego zbyt mocno. Gdyby coś poszło nie tak... jakoś sobie poradzi. Zdarzało jej się już przecież go pacyfikować, nie obawiała się tego, że może zrobić jej krzywde. W oczach Yaxley Astaroth zawsze był tylko i wyłącznie jej młodszym bratem, nigdy nie był bestią, nawet wtedy gdy zmienił się w wampira. Może było w tym nieco hipokryzji, bo przecież od najmłodszych lat była uczona, aby polować na podobne stworzenia, jednak gdy chodziło o jej rodzinę, to miała nieco inne standardy.

Mieli zacząć przeczesywać las, szukać śladów, znaleźć zaginionych. Nie brzmiało to szczególnie skomplikowanie, robili to wiele razy, wspólnie. Brakowało jej ich współpracy, może był to dobry moment na to, aby do tego wrócić. Starała się jakoś wyczuć jego emocje, nastawienie, nie była jednak do końca pewna, czego powinna się spodziewać. Miała świadomość, że mógł grać, mógł ją oszukiwać, uzależnieni robili naprawdę dziwne rzeczy, aby osiągnąć to, na czym im zależało. Musiała być czujna, aby zareagować, jeśli pojawi się taka potrzeba.

Księżyć oświetlał im drogę, w okolicy było cicho, co jakiś czas mogli usłyszeć krakanie wron, czy innych ptaków, które przerywało tę nie do końca wygodną ciszę. Szli przed siebie, całkiem żwawym krokiem. Nie mogli marnować czasu, bo i tak stracili go zbyt wiele.

- Szukamy dwóch osób, kobiety i mężczyzny. - Wymruczała cicho, chciała przypomnieć mu po co się tutaj znaleźli. - Teleportowali się wbrew swojej woli, nie do końca wiadomo gdzie, to może być ten las. - Ale nie musiał, wolała jednak myśleć, że faktycznie dobrze połączyli kropki i uda im się znaleźć zagubionych, nie powinna nastawiać się na sukces, zważając na czynniki, które się pojawiły, ale czy był sens w poszukiwaniach, jeśli nie miało się chociaż odrobiny nadziei?

- Jak się czujesz? - Spojrzała na brata próbując wyczytać cokolwiek z jego spojrzenia. Musiała o to zapytać, w końcu spędził w piwnicy kilka dni, nie miała pojęcia, jak do końca mogło to na niego wpłynąć. Nie wiedziała, czy będzie z nią szczery, ale miała w sobie odrobinę empatii.

Czy przejęła się tym, że brat na dzień dobry pizdnął nią o ścianę i pokazał swoje bielusieńkie kły? Nie do końca. Nie spodziewała się szczególnie ciepłego przywitania, realnie podchodziła do tego, co się działo. Wiedziała, że był wkurwiony. Zresztą pewnie też by była. Ona nie potrafiła usiedzieć zbyt długo w zamknięciu, mieli to we krwi. Musieli się włóczyć, wyjść gdzieś chociaż na chwilę. Sytuacja jednak była dość mocno skomplikowana, właściwie to ta jego przypadłość... To, że jej o niej powiedział odebrała jako proszenie o pomoc. Zamierzała więc mu ją dać, pewnie nie zakładał, że zrobi to w taki sposób, ale drastyczne metody były najbardziej skuteczne. Nie obchodziło jej za bardzo co o tym myślał, tak, czy siak robiła to dla dobra brata. Może kiedyś to doceni...

Póki co jednak wyglądało na to, że szybko miałby się pogodzić z zaistniałą sytuacją. Cóż, jakoś zamierzała poradzić sobie z jego wkurwieniem, to nie był pierwszy raz, kiedy się odnosił do niej w podobny sposób. Tak już mieli, prawda?

Zależało jej na nim, czy tego chciał, czy nie. Naprawdę przejęła się jego losem i chciała mu ułatwić egzystencję na tym świecie, ba może nawet jakoś pomóc na nowo zacząć żyć.

Znaleźli się w końcu w lesie, znowu we dwójkę, jak za starych, dobrych czasów. Ta, jasne... Cóż jakoś na pewno z tego wybrną, nie był to chyba odpowiedni czas na wyrzuty, zwłaszcza, że musieli wytropić zaginionych, którzy przepadli w pizdu kilka godzin temu.

Dreszcz przeszedł jej po plecach, kiedy usłyszała w jaki sposób się do niej odezwał. Zrozumiała aluzję. Oczywiście, że musiał zachować się w ten sposób, zamierzał być w stosunku do niej uszczypliwy, spodziewała się tego. Westchnęła ciężko nie kryjąc swojego niezadowolenia z jego podejścia.

- Nie, tak pytam z czystej przyzwoitości. - Wysyczała przez zęby. Nie podobało jej się to, że zarzucił jej bycie nieszczerą. Naprawdę uważał, że miała gdzieś to, jak się z tym wszystkim czuje? Była jego siostrą, wiele razy udowodniła mu, że jej na nim zależy. Irytowało ją to, że zachowywał się w ten sposób.

Zatrzymała się kiedy na nią warknął. Odwróciła się w stronę brata. Oczy jej błyszczały. Geraldine miała krótki lont, niestety, nawet w stosunku do niego.

- Jak się w końcu ogarniesz! O ile w ogóle zamierzasz to zrobić, czy widzisz do jakiego stanu się doprowadziłeś? - Uniosła głos, bo czemu by nie. Miała nadzieję, że nikt nie usłyszy ich drobnej sprzeczki, bo nie zamierzała się z niej tłumaczyć.

Może nie powinna się do niego zwracać w ten sposób, ale co jej pozostawało. Skoro nie widział tego, że robili to dla jego dobra, że chcieli dla niego jak najlepiej... zamierzała otworzyć mu oczy, nim te jej się zamkną.

- Masz zamiar tak egzystować? Naprawdę uważasz, że to jest normalne? - Wydawało jej się, że nie widział w tym niczego złego, bo gdyby widział, to coś by z tym zrobił, a nie robił właściwie nic. Znalazł sobie swój sposób, te eliksiry nasenne i się nimi posiłkował, ale przecież nie mógł w ten sposób nieżyć przez wieczność, no niby mógł... ale właśnie, chodziło o to, żeby w końcu znalazł inną metodę, bardziej korzystną dla niego.

Nie da się ukryć, że podejście brata działało na nią jak czerwona płachta na byka. Wydawało jej się, że nie jest w stanie dostrzec najprostszych wniosków, które nasuwały się same. Naprawdę zależało jej na nim, chciała jakoś pomóc mu wyjść z tego bagna, w którym się znajdował, przynajmniej po części bo wiadomo, że były też rzeczy na które nie miała wpływu. Nie mogła niczego zrobić z jego największą przywarą, którą był przynajmniej dla niego wampiryzm.

Nie miała zamiaru trzymać go w tej piwnicy do usranej śmierci, nie tylko dlatego, że nie było to możliwe, bo nie mógł umrzeć. Zamierzała tylko przez jakiś czas odizolować go od tego, co było dla niego złe, co powodowało, że zatracał się w tym swoim cierpieniu. Najwyraźniej nie był w stanie pojąć jej metod działania (nie był to pierwszy raz). Może kiedyś zrozumie, jak to jest, i że gdy bardzo Ci na kimś zależy to nie przejmujesz się specjalnie metodami po które sięgasz, liczy się tylko to, aby pomóc tej osobie.

- Co z tego? Co z tego, że jesteś wampirem? Mogłeś umrzeć, a jednak dalej chodzisz po tym świecie. To dar, musisz to kurwa w końcu zrozumieć. - Mogło go już tutaj nie być. Pamiętała, jak jego oddech zwalniał, ciało robiło się chłodne, jak serce przestało bić, gdy trzymała go w swoich ramionach. Była pewna, że już nie wróci, że odszedł, a jednak jakimś cudem wrócił na ten świat. Może nie był w pełni sobą, może stał się wampirem, ale czy naprawdę zapomniał jakim był człowiekiem? Jeśli tak, to zamierzała mu o tym przypomnieć, ktoś musiał to zrobić. Yaxleyówna nie należała do delikatnych osób, i powinien zdawać sobie z tego sprawę, zresztą już mieli za sobą ten okres kiedy się nad nim spuszczała, to nie zadziałało. Trzeba było spróbować czegoś innego, bo oczywiście nie zamierzała się poddać.

Nie spodziewała się tego, że rozzłości brata na tyle, że straci nad sobą panowanie. Powinna była to przewidzieć, zwłaszcza po tym, że spędził ostatni czas w piwnicy, z dala od kogokolwiek, jak zwierzę zamknięte w klatce, teraz musiał to nadrobić.

Wokół nich pojawiła się mgła. Nie miała pojęcia, czy to przez las, czy przez coś, co robił. Zauważyła zmianę w jego aparycji, nie dało się jej nie zauważyć. Musiała reagować szybko, nie mogła być pewna, że nie zrobi jej krzywdy, a mieli tylko znaleźć zagubionych w lesie. Zawsze coś. Sorry Romulus, będziesz musiał poczekać chwilę dłużej.

Nie była szczególnie z tego zadowolona, nie chciała doprowadzać do kolejnej kłótni między nimi, a wyszło jak zawsze. Poczuła strach, nie była w końcu nieustraszona. Bała się tego, że może zechcieć ją skrzywdzić, ale nie mogła skupiać się na tym strachu. Musiała jakoś go spacyfikować, prawda? Kto, jeśli nie ona.

Zareagowała odruchowo, nie uciekała, najlepszą obroną był przecież atak, więc gdy tylko dostrzegła to dziwne coś w jego oczach, gdy poczuła ten ogarniający ją strach zamachnęła się ręką, właściwie to pięścią, aby uderzyć go w twarz z całej siły. Może to go nieco otrzeźwi?

Bała się, strach ją ogarnął, bo był to pierwszy raz, kiedy Astaroth całkowicie pokazał jej swoją naturę. Walczyła z podobnymi bestiami, ale tym razem był to jej brat. To sporo zmieniało. Oczywiście, że spodziewała się, iż kiedyś do tego dojdzie, to musiało wydarzyć się prędzej, czy później, zważając na to, jakie napięcie panowało między nimi od tygodni. Powstrzymywał się dość długo, ale nadszedł moment, w którym stracił nad sobą panowanie. Jakoś sobie z tym poradzi, nie była zwyczajnym laikiem, kto jak kto, ale ona na pewno nie da sobie zrobić krzywdy, zresztą też nie chciała, żeby mu się coś stało. Trudno było być starszą siostrą wampira.

Czy naprawdę sądził, że Stój wystarczy, żeby ją powstrzymać? Przecież to prosiło się o przekroczenie granicy. Mógł pomyśleć... cóż, nie powinna spodziewać się zbyt wiele, był w końcu jej bratem, nie zmieniał tego fakt, że ugryzł go wampir, że stał się jednym z nich. Nie dało się pozbyć z niego yaxleyowatości.

Uchylił się przed jej ciosem. Nie była z tego powodu zadowolona, liczyła bowiem na to, że nieco otrzeźwi to Astarotha. Będzie musiała wymyślić coś innego.

- Nie chcę się bić, ale jeśli w ten sposób mam Ci przemówić do rozsądku, to nie mam nic przeciwko. - Wszystko zależało od niego, czyż nie? To on zaczął, on postanowił pokazać tę uroczą wersję siebie. To nie ona zaczęła tę osobliwą kłótnię.

- Nie chodzi o to, że jesteś wampirem, tylko o to, że się staczasz debilu, jakbyś nie był wampirem i robił coś podobnego też bym Cię zamknęła w klatce. - Nie to było przecież problemem, a to, że postanowił radzić sobie z rzeczywistością przy pomocy tych nieszczęsnych eliksirów, zatracał się w nich.

- Nie wbiłabym Ci kołka w serce, ile razy mam ci powtarzać, że dla mnie nadal jesteś przede wszystkim moim młodszym bratem, kiedy to do Ciebie dotrze? Wkurwia mnie to, że nie doceniasz tej drugiej szansy, jaką dostałeś, nie wszyscy mają tyle szczęścia. - Uniosła głos, nie miała pojęcia, w jaki sposób mogłaby do niego dotrzeć i zaczynało to ją okropnie irytować, czuła się bezsilna i nie znosiła tego uczucia.

Westchnęła ciężko kiedy zobaczyła reakcję swojego brata. Zatracał się w tym wszystkim, coraz bardziej gubił siebie. Nie podobało jej się to wcale, czuła się bezradna, przez co złościła się, ale nie na niego, na siebie. Nie do końca wiedziała, w jaki sposób może na niego wpłynąć, i czy w ogóle jest w stanie to zrobić? Nie powinna się poddawać, tyle, że ileż można walczyć z wiatrakami?

- Możesz zabijać, oczywiście, to Twój wybór, ale nie musisz tego robić, wszystko zależy od Ciebie. - Być może nie było to takie proste, ale przecież było możliwe, różne były wampiry. Na pewno kosztowałoby go to sporo samokontroli, ale nie wątpiła, że jeśli ktoś miałby sobie z tym poradzić, to właśnie on. - Pierdol go, jeśli chcesz możemy go zabić za to, co Ci zrobił. - Wiele razy o tym myślała. Chciała wrócić w tamto miejsce, znaleźć tego typa i skrzywdzić go za to, co zrobił jej bratu. Dokończyć to, czego nie zrobili wcześniej. Może to byłby idealny nowy początek dla Astarotha?

- Ojciec jest jaki jest, robi co może, żeby nam było dobrze. - Miała świadomość, że jej brat mógł nie odczuwać od Gerarda tyle ciepła co ona, bo pod tym względem to Geraldine zawsze była dla niego najważniejsza, ale rekompensowało mu to to, że był oczkiem w głowie matki. Każdy miał swoje ulubione dziecko i nigdy się z tym nie kryli jakoś specjalnie.

- Nigdy bym Cię nie zabiła. - Bez względu na wszystko Roth zawsze pozostawał przede wszystkim jej bratem, nigdy nie uważała go za bestię, nawet kiedy faktycznie się nią stał. Czy naprawdę to do niego nie docierało? Robiła wszystko, aby ułatwić mu tę egzystencję, przyjęła go do siebie, naprawdę chciała mu pomóc, to że robiła to nie do końca odpowiednio? Cóż, bywa, dla niej również to zupełnie nowa sytuacja, w której próbowała się odnaleźć. Wiedziała jednak, że nie zostawi go samego sobie.

- Nie sądzę, żebym była specjalnie smaczna. - Co innego miała powiedzieć? Nie spodziewała się tego, że może w tej chwili myśleć o tym, jak smakuje jej krew, powinna się tego spodziewać, zwłaszcza po tej postaci jaką przybrał. Kurwa mać. Nie sądziła, że to wyjście tak się potoczy. Mogła to przemyśleć, mogła wyruszyć do lasu sama, zostawić go w tej piwnicy, aż nie wydobrzeje.

- Chcesz mnie wystraszyć, czy o co Ci chodzi? Jakbyś chciał na mnie zapolować, to byś to zrobił, a nie o tym gadał. - Nie umiała zrozumieć tego, do czego zmierzał. Bawił się nią? Proszę bardzo. Mógł spróbować ją zaatakować, mógł spróbować ją ugryźć, nie bała się tej próby która mogła nadejść. Jakoś sobie poradzi, zawsze sobie radziła. Zamierzała doprowadzić do tego, że wyjdą z tego lasu razem, chociaż aktualnie nic na to nie wskazywało.