Nie dało się już dłużej ignorować aury, jaka była wyczuwalna w powietrzu. Jesień była tuż tuż, natura o tym przypominała. Noce były coraz zimniejsze, tak samo jak dnie, drzewa mieniły się kolorowymi liśćmi, wiatr nie miał już w sobie nic z letniej bryzy, raczej zaczynał ostrzej zacinać. Na zewnątrz było rześko, jeszcze nie okropnie chłodno, jednak coraz bardziej surowa pogoda wymagała narzucenia na siebie grubszego płaszcza. Prudence należała do osób, które marzły dość szybko. Jej policzki robiły się rumiane, palce lodowate, skostniałe. Nie przeszkadzało jej to jednak jakoś szczególnie w eksploracji okolicy. Zwłaszcza, że poczuła zew.

Wróciła z Ministerstwa do Exmoor po swoim dyżurze. Zjadła coś na szybko, po czym poczuła chęć znalezienia się na zewnątrz. Nie oddalała się szczególnie daleko, nie po ostatnim doświadczeniu związanym z zagubieniem w tym dziwnym lesie, nie miała jednak zamiaru siedzieć w rezydencji, kiedy obok miała taką malowniczą okolicę. Już niedługo miała wrócić do Londynu, wtedy nie będzie mogła sobie pozwolić na takie spacery.

Zbliżało się Mabon, Bletchley dość mocno wierzyła we wszystkie rytuały, które działy się podczas sabatów. Stwierdziła, że jest to idealny moment na to, aby znaleźć coś, co mogłaby oddać Matce w ofierze. Przemierzała niewielki zagajnik powoli szukając czegoś, co mogłoby ją zainteresować. Miała szczęście natrafiła bowiem na skarb - zwłoki. Nie mogła się oprzeć temu, aby po nie sięgnąć. Bardzo delikatnie podniosła szkielet stworzenia, była to najprawdopodobniej jakaś wiewiórka, nornica, albo kuna - tak naprawdę póki co ciężko jej było to stwierdzić. W drodze powrotnej do rezydencji zebrała również kilka gałęzi, które zdobiły kolorowe liście. Chciała stworzyć z tego jakiś dar dla Bogini. Może nie należała do osób szczególnie uzdolnionych, jednak odczuwała potrzebę, aby w ten sposób podziękować jej za to, co ją spotkało.

Jej nogi zaprowadziły ją do biblioteki. Było to miejsce, w którym lubiła spędzać czas, nie sądziła też, aby o tej porze (późnym popołudniu) było szczególnie oblegane.

Położyła ostrożnie wszystkie przedmioty, które udało jej się zebrać na stole, po czym zdjęła swój płaszcz i powiesiła go na jednym z krzeseł. Była gotowa do działania. Póki co jednak wpatrywała się we wszystkie rzeczy, które udało jej się tutaj przynieść, próbowała sobie jakoś to zwizualizować jako całość, jednak nie szło jej to jeszcze najlepiej, potrzebowała czasu, a może nieco alkoholu, który ułatwiłby jej pracę. Sama jeszcze nie do końca wiedziała, co będzie bardziej sprzyjające.

Bletchley zawiesiła się na moment. Była to jedna z tych chwil, kiedy jej umysł płatał jej figle, tak właściwie to zabrał ją w drobną wycieczkę. Przed jej oczami znajdowały się strony ksiąg, właściwie to obrazy szkieletów, próbowała dopasować gatunek zwierzęcia do kości, które przyniosła ze sobą.

Ciałem była obecna, oczywiście, jak zawsze, wzrok miała jednak nieco zamglony. Nie usłyszała otwierających się drzwi, które powinny uświadomić ją o tym, że już nie jest w bibliotece sama. Jej podróż nie trwała bardzo długo, może kilka minut, chyba znalazła w głowie potrzebne informacje, a przynajmniej tak się jej wydawało. Nigdy nie mogła mieć przecież pewności. Powróciła do rzeczywistości, gdy usłyszała głos, który wypowiedział jej imię. Nie wystraszyła się, wiedziała, że jest  w miejscu, w którym może czuć się bezpieczna.

Odwróciła się w kierunku Greengrassa, kiwnęła mu delikatnie głową na przywitanie. - Ambroise. - Najwyraźniej po raz kolejny wybrali to samo miejsce na spędzenie chwil w samotności. Otaksowała go wzrokiem, zwróciła uwagę na to, że przyniósł ze sobą rośliny. Najprawdopodobniej wpadł na ten sam pomysł co ona. Nie powinno ją to dziwić, czarodzieje skrupulatnie podchodzili do świętowania sabatów, starali się do nich przygotować.

Przeniosła wzrok ponownie na kości, które znajdowały się na stoliku. Kiwnęła twierdząco głową. - Wydaje mi się, że to wiewiórka, ale nie mam pewności. - Najpewniej tak właśnie było, wolała jednak nie wspominać o tym, że jest tak na pewno, bo nie lubiła nie mieć racji, w tym wypadku więc po prostu sugerowała, że mogła się pomylić w swoim osądzie.

Pomysł, aby stworzyć z tego dary dla matki może nie był zupełnie standardowy, ale pasował do Prudence, wydawało jej się, że bogini doceni jej inwencję twórczą. Nie do końca jeszcze wiedziała, jak będzie wyglądał produkt końcowy, ale na pewno w trakcie tworzenia wszystko się wyklaruje.

- Mabon się zbliża. - Powiedziała cicho, Greengrass na pewno o tym wiedział, jednak postanowiła wytłumaczyć, co tutaj robiła, bo może nie było to aż tak oczywiste.

- Widzę, że też postanowiłeś przygotować się do sabatu. - Stwierdziła fakt, po raz kolejny. Było to oczywiste, mogła się tego domyślić, a jednak wypowiedziała to w głos, żeby wspólnie ustalili, to co tutaj robią. Nie powinni sobie przeszkadzać, każdy znajdzie dla siebie miejsce.

Wróciła do przyglądania się swoim materiałom. Zaczęła porządkować wysokie trawy, które przyniosła z dworu. Same kości nie były chyba do końca dobrym pomysłem, przyda im się coś żywego do towarzystwa. Powoli układała je w dłoniach, próbując nadać swojemu dziełu jakiś kształt. Nie była szczególnie uzdolniona artystycznie, jednak nie wydawało jej się to w niczym przeszkadzać. Liczą się w końcu chęci, czyż nie? Matka na pewno doceni jej zaangażowanie.

Bletchley miała jakieś pojęcie o zwierzętach, roślinach. Może nie potrafiła ich hodować, ani jednych, ani drugich, jednak sporo czasu spędziła na nauce o wszystkich procesach zachodzących w przyrodzie, odpowiednią ilość czasu poświęciła na naukę anatomii, zaczynała od zwierząt kończyła na ludziach. To przychodziło jej całkiem lekko, zresztą nie była to jakaś tajemna wiedza, raczej bardziej podstawowa, wydawało jej się, że każdy powinien mieć w tych tematach względne pojęcie, dobrze było potrafić od siebie rozróżnić podstawowe gatunki roślin, czy zwierząt, mieć świadomość, które mogły być niebezpieczne, a które wręcz przeciwnie. Nie była może specjalistką, jednak nie była też laikiem.

- Fakt, miałam dzisiaj szczęście. - Kącik ust drgnął jej w uśmiechu, nie uniosła jednak głowy, więc Ambroise pewnie tego nie dostrzegł, ciągle wpatrywała się w ten drobny szkielet, który leżał na stole. Nie doszukiwała się w jego głosie ironii, wiedziała, że był jedną z tych osób, które faktycznie mogły docenić piękno podobnych zdobyczy. Nie narzekała, wizja zaczęła jej się klarować. Póki co była całkiem zadowolona ze swojego pomysłu, oby na koniec nic się nie zmieniło, nie zakładała, że coś może nie pójść po jej myśli (a może powinna), zwłaszcza, że nie była szczególnie biegła w tych kreatywnych działaniach, liczyła się wizja? Czyż nie, jakoś powinno udać się jej ją spełnić Na pewno będzie zadowlona... pozytywne nastawienie było ważną częścią całego procesu. Wierzyła, że w ten sposób może Matka będzie jej sprzyjać i nieco pomoże jej w tworzeniu tego arcydzieła.

Zdawała sobie sprawę, że dla Greengrassa to Mabon miało być wyjątkowe, jednak nie wypytywała go o tę część. Nie miała w zwyczaju wtrącać się w nieswoje sprawy. Nie byli przyjaciółmi, co już dawno ustalili, więc nie wydawało jej się naturalne wypytywanie o jego zmianę stanu cywilnego. Dobrze dla niego, zawsze cieplej robiło się na sercu, kiedy można było dostrzec jakieś światełko nadziei pośród tego całego zamieszania związanego z coraz bardziej jawną wojną w świecie czarodziejów. Nie powiedziała tego oczywiście na głos, wolała zostawić te myśli dla siebie.

Układała to, co udało jej się zebrać. Na Ambroisa zwróciła ponownie uwagę dopiero, kiedy dostrzegła, że przesuwa w jej kierunku część swoich zbiorów. Nie prosiła go o to, jednak to było całkiem miłym gestem z jego strony. Sięgnęła po rośliny, zaczęła je przeglądać, nie zdziwił ją jego wybór. - Dzięki. - Mruknęła cicho pod nosem, bo doceniła jego gest, nie musiał tego robić, a jednak zrobił.

Dołożyła rośliny do swojej kompozycji, powkładała gałązki w wolną przestrzeń, dzięki czemu jej dzieło wydawało się być kompletne. Na samym środku znajdowały się kości wiewiórki, resztę dopełniały rośliny. Skończyła, chyba tak? Musiała jeszcze ocenić, czy faktycznie nadawało się to do złożenia Matce, z drugiej strony chyba nie pogardzi żadną ofiarą, liczył się gest, pamięć, cała ta otoczka.

Nie ciążyła jej cisza. Nie zawsze trzeba było urozmaicać sobie zajęcia bezsensowny gadaniem. Każde z nich znalazło się tutaj w konkretnym celu. Zajmowali się swoimi dziełami może w jednym miejscu, jednak pracowali w pojedynkę. Nie spoglądała na to, co robił Ambroise, skupiła się w pełni na swoim autorskim pomyśle.

Szło jej to nie najgorzej, pozytywne nastawienie chyba pomogło, bo wszystko udawało jej się tworzyć dokładnie tak jak sobie wymyśliła. Nie zdarzało się to często. Nie była szczególnie biegła w tych wszystkich artystycznych pierdoletach, ale dzisiaj, dzisiaj miała w sobie wyjątkowe pokłady cierpliwości i skupienia. Może to był klucz do sukcesu? Nie miała pojęcia, zresztą nie zamierzała o tym jakoś szczególnie rozmyślać, grunt, że układało jej się to wszystko tak, jak sobie wymyśliła.

Działała powoli, w skupieniu, nigdzie jej się przecież nie spieszyło, nie miała żadnych planów, przynajmniej jak na razie, mogła sobie pozwolić na to, aby poświęcić temu odpowiedni czas. Dawno nie czuła takiej harmonii, jakby wszystko samo zaczęło jej się układać, włącznie z tymi gałązkami. Widać niewiele jej było potrzebne do tego, aby znaleźć nowy rytm. Cóż, nie dało się ukryć, że sama nie do końca poznawała siebie podczas ostatniego tygodnia, ale uważała to za dobrą zmianę. Pozbyła się tego balastu, który ciągnęła za sobą od lat, było jej dzięki temu całkiem świeżo i lekko. Może w końcu zaczęła widzieć jakąś nadzieję, kto ją tam właściwie wiedział.

Skończyła. Tak właściwie nie miała pojęcia, skąd wiedziała, że to już koniec, ale coś sugerowało jej, że już wystarczy, w końcu co za dużo to też nie do końca dobrze. Odsunęła się o krok, by obserwować swoje dzieło. Uśmiech pojawił się na twarzy Bletchley, bardzo wyraźny, nieczęsto się to zdarzało, bo zazwyczaj drgały jej jedynie kąciki ust. Tym razem jednak była naprawdę zadowolona z efektu swojej pracy. Wszystko wyglądało dokładnie tak, jak sobie to zwizualizowała. Naprawdę była zadowolona z efektu, jaki osiągnęła.

- Poczułam natchnienie, nie sądzę, aby miało się to powtórzyć. - Odpowiedziała cicho, bo jednak należała do tych osób, które w jednym udanym dziele widziały szansę na odkrywanie bardzo głęboko ukrytych talentów. Nie sądziła, żeby miało to nieść ze sobą jakieś długotrwałe zmiany, czy nagle odnalezioną artystyczną smykałkę.

Przeniosła powoli wzrok w stronę miejsca, w którym Greengrass jeszcze chwilę wcześniej tworzył swoje dary. Zdawała sobie sprawę z tego, że wyjątkowo dobrze radził sobie z roślinami, także nie była szczególnie zdziwiona, gdy zauważyła, że i jego dzieło było udane.

- Tobie też poszło całkiem nieźle, może nie tak dobrze jak mi... - Musiała to dodać, prawda? Nie, żeby konkurowali, bo przecież cel mieli słuszny, jednak nie była w stanie powstrzymać się przed tym komentarzem.

- Myślę, że Bogini będzie zadowolona. - W końcu najważniejsze było to, aby to Matka doceniła ich starania, a nie ktoś inny. Liczył się gest prawda, a że niósł ze sobą przy okazji całkiem ładne przedmiot to zupełnie co innego.

Oj tam, Prue po prostu lubiła być najlepsza. To nie była żadna nowość. Dążyła do bycia idealną pod każdym względem, sprawiało jej to przyjemność, chociaż wiedziała, że nie było też do końca potrzebne. Miała świadomość, że świetnie radziła sobie z wieloma tematami, jednak kiedy kolejna rzecz, zupełnie przypadkiem jej się udała, to cóż nie mogła odmówić sobie tej przyjemności, aby to podkreślić.

- Cała jestem taka elegancka. - Akurat przy Greengrassie nie musiała się gryźć w język, pozwalała sobie przy nim na więcej, niż większości osób, nie musiała być wybitnie powściągliwa, znali się zbyt długo, aby hamowała swoje odruchy. Może nie byli przyjaciółmi, nie zmieniało to jednak faktu, że wiedzieli o sobie sporo.

Oczywiście, że każde z nich miało inne materiały z których tworzyło swoje dzieło. Prue postawiła na nieco bardziej alternatywne komponenty, i wydawało jej się, że to był właśnie klucz do jej sukcesu. Oczywiście wsparcie Ambroisa i jego roślin było nieocenione, ale o tym nie wspominała, bo nie to było sercem jej przedmiotu.

Miała szczęście, coś zasugerowało jej, że powinna znaleźć się w lesie, tam znalazła te wspaniałe kości. Ogólnie sądziła, że ostatnio wyjątkowo wszystko układało się samo, jakby życie podsuwało jej pod nos opcje, które mogła wykorzystać. Nie musiała rozmyślać, szukać rozwiązań, pojawiały się znikąd. Nauczyła się z tego korzystać, nie zastanawiała się nad tym, po prostu sięgała po to, co znajdowało się na jej drodze i było jej z tym całkiem lekko.

- Tak, zostało ledwie kilka dni. - Mogli tak właściwie w spokoju, bez stresu czekać na sabat, bo to, co było najważniejsze udało im się załatwić wcześniej. Cóż, całkiem nieźle się złożyło. Zazwyczaj wolała mieć te kilka dni na przygotowania, nie znosiła działać na ostatnią chwilę, więc to nie było czymś nowym, ale nigdy jeszcze nie udało jej się samej stworzyć tak pięknej ofiary.

- Mogę, ale nie muszę. - Nie widziała problemu w tym, żeby Greengrass zajął się tym sam, oczywiście doceniała jego inicjatywę i chęć oddania jej pałeczki, ale nie była taka hop do przodu, nie musiała robić wszystkiego sama. - Tam są. - Widziała, że rozglądał się w poszukiwaniu zapałek, a jakoś tak się złożyło, że dostrzegła je na niższej półce, sięgnęła po pudełko tuż po tym, jak wspomniała, gdzie się znajdują.

- W sumie możemy to zrobić razem. - Skoro i tak nieco współpracowali, to mogli to zakończyć wspólnie. Odpaliła zapałkę, aby Greengrass mógł zbliżyć kadzidło, i zająć się tymi ostatnimi szlifami na ich dziełach.