Nie miała ochoty otwierać oczu, obawiała się, że jeśli to zrobi to to wszystko zniknie, rozmyje się niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Był to zupełnie inny poranek od tych do których przywykła, dużo lepszy niż jej codzienność. Czuła pod sobą ciepło jego ciała, mogłaby nawet powiedzieć, że była w stanie usłyszeć bicie jego serca, może wcale by nie skłamała, miała bowiem głowę opartą o jego klatkę piersiową, czuła jak się porusza, to w górę to w dół. Skupiła się na tym spokojnym, miarowym ruchu.

Nie chciała się poruszyć, aby nie zepsuć tego wyjątkowego momentu. Wiedziała, że będzie go długo pamiętać, tak właściwie to może i na zawsze. Pierwszy raz od bardzo dawna czuła spokój, niczym się nie przejmowała. Nie dochodziły do niej żadne inne dźwięki, tylko te związane z jego obecnością, jakby świat przestał istnieć, i znajdowali się w nim tylko oni, ciało przy ciele. Spodziewała się, że to będzie niebagatelne, nie zawiodła się. Mogłaby tu utknąć na zawsze, w tej chatce oddalonej od rzeczywistości. Była bezpiecznym miejscem, azylem w którym mogli schować się przed tym, co czekało na nich na zewnątrz. Wiedziała jednak, że nie mogą zostać tu na zawsze, a szkoda, to mogłoby być bowiem najlepszym, co im się przytrafiło. Życie jednak nie było takie proste.

Podłoga okazała się być całkiem praktycznym miejscem do spędzenia nocy, zadbali o to całkiem odpowiednio. Nie sądziła, że gdzieś indziej w chatce byłoby im równie wygodnie. Zresztą miała najlepszą poduszkę z możliwych, emanującą prawdziwym, niepodrabialnym ciepłem, które potrafiło ukoić do snu. Ten przyszedł całkiem szybko, jak na zupełnie nowe miejsce. Nie powinno jej to dziwić po tej chaotycznej nocy.

Otworzyła w końcu oczy jej wzrok przesunął się na zaparowaną szybę, pierwsze promienie słońca jeszcze nie wpraszały się do środka, ale wiedziała, że już za chwilę nadejdzie dzień. Szkoda, ale musieli się z tym pogodzić. Póki co jednak jeszcze nie było powodu, by uciekać z tego miejsca, mogli spędzić tu trochę czasu.

Cisza zupełnie jej nie przeszkadzała, była całkiem wymowna, nie było sensu nic mówić, kiedy wszystko zostało pokazane, nie wszystko potrzebowało zostać wypowiedziane. Poprawiła się nieco, wtulając się w niego jeszcze bardziej, jakby w ogóle było to możliwe. Dotyk opuszków jego palców był kojący, zachęcał do tego, aby jeszcze na moment zmrużyć oczy, pozwolić sobie na chwilę się zapomnieć, tylko dzień się zbliżał nieuchronnie, nie pozwoliła sobie więc póki co na sen, być może jeszcze nadejdzie.

Poruszył się, uniósł na łokciach, co spowodowało, że Prudence w końcu uniosła głowę i spojrzała na niego, z ciepłym uśmiechem, który malował się jej na ustach. Była całkiem zadowolona z tego, gdzie i w jaki sposób się znaleźli. Wszystko wydawało się być takie proste, spoglądała na niego i miała wrażenie, że ogarniały ich te same uczucia, przede wszystkim zrozumienie, nic nie wydawało jej się bardziej słuszne, chociaż głos z tyłu głowy przypominał jej, że to nie było bezterminowe, jednak w tej chwili nie miało to najmniejszego znaczenia.

- Nie czuję się, jakbym przegrała. - Powiedziała cicho. Zresztą od samego początku nie wydawało jej się, że w tej grze będą jacyś przegrani, chociaż próbowała nieco ją komplikować. Nie byłaby sobą, gdyby wszystko potoczyło się zbyt prosto.

- ale tak, tym razem wygrałeś. - Dodała jeszcze, aby nie umniejszać jego zwycięstwu, dopiął swego, właściwie to razem dopięli, ale mniejsza o to. Wiedziała od samego początku, że nie będzie w stanie mu się oprzeć, zbyt długo walczyli z tym co ich do siebie przyciągało. W sumie to, co wydarzyło się podczas tej nocy było warte tych wielu lat walki, którą ze sobą toczyli. Miała wrażenie, że to spotęgowało ten moment, który był nieunikniony.

Oderwała w końcu od niego spojrzenie, wysunęła się też nad chwilę spod jego ramienia, bo coś tuż nad nimi zwróciło jej uwagę. Być może nie powinna przerywać tego momentu, jednak książki, notesy? Póki co jeszcze nie wiedziała, czym to właściwie było przykuło jej wzrok. Typowo dla siebie, jak widziała coś takiego postanowiła wziąć to w swojej ręce, szczególnie, że z tej odległości te książki wyglądały, jakby znajdowały się tutaj od dawna, a starocie wyjątkowo przyciągały Prue. Każdy przedmiot miał swoją historię, która mogła zostać wysłuchana, przynajmniej kiedy ktoś taki jak ona mógł go dotknąć. Ciekawe, czy ktoś kiedyś zobaczy to, co wydarzyło się w tej chatce, nie wątpiła w to, że to miejsce mogło zapamiętać to, do czego między nimi doszło, emocje nie odchodziły w zapomnienie tak łatwo, szczególnie takie silne.

Uniosła się tylko na moment, by wziąć książkę, notes w rękę, po chwili ponownie opadła na jego tors, bo było jej na nim całkiem wygodnie i nie zamierzała szybko opuszczać tego miejsca. Szczególnie, że gdy tylko się od niego odsunęła poczuła chłód, zdecydowanie wolała być otulona ciepłem jego ciała. Nie zmieniało to jednak faktu, że teraz miała w ręce coś, co mogła przeczytać.

- Ciekawe. - Mruknęła cicho, kiedy otworzyła notes, nie była to jednak książka, co zobaczyła w momencie, w którym na kartce zobaczyła odręczne pismo i daty, może niezbyt starannie zapisane, jednak dało się je odczytać.

To, co połączyło ich tej nocy wydawało jej się być bardzo kruche. To nie była codzienność, chociaż jeśli tak miałaby wyglądać jej nowa codzienność, to nie miałaby nic przeciwko temu, by co rano budzić się w jego objęciach. Być może przez chwilę nawet uda jej się spełnić te marzenie. Wiedziała jednak, że to nie będzie trwać wiecznie, właśnie dlatego chciała się nacieszyć, tą całkiem prostą chwilą. To nie było niby nic nadzwyczajnego, choć miała wrażenie, że w ich przypadku wręcz przeciwnie. Nie byli tacy, jak wszyscy inni, zdawała sobie z tego sprawę, w ich przypadku ciężko było mówić o szczęśliwych zakończeniach, co nie zmieniało faktu, że mogli chociaż w pełni wykorzystać teraźniejszość, to też nie było najgorszą możliwością. Wreszcie dali sobie szansę, zobaczyli jak to jest, obawiała się tego, że mogło jej się to trochę za bardzo spodobać, że upadek zaboli bardziej niż powinien, jednak nie był to problem, którym powinna się przejmować w tej chwili, aktualnie mogła to ignorować.

Właśnie dlatego pozwoliła sobie jeszcze bardziej do niego przylgnąć, czerpać przyjemność z tego ciepła, które od niego biło. Wiedziała, że szybko nie wyprze ze swojej pamięci tego obrazu. Nie chciała tego robić, nie kiedy czuła przy nim taką ulgę. Niczym się nie przejmowała, nie martwiła się o jutro, bo znaczenie miało tylko tu i teraz, kiedy była z nim, z dala od całego świata, który swoją drogą nadal wydawał się tkwić w miejscu, nienaruszony, jakby chciał dać im więcej czasu.

Ich spojrzenia się spotkały, nie musieli nic mówić, wszystko dało się wyczytać z ich oczu. Udało im się w końcu sięgnąć po coś, co było nieuniknione, Prue nie miała najmniejszej wątpliwości, że nie mogli postąpić bardziej właściwie. Nie, żeby przez moment się wahała, po prostu czuła, że dokładnie do tego dążyli. Niczego nie była bardziej pewna. Nie dyskutował z nią, nie skomentował w żaden sposób jej słów, mieli jasność co do tego, że w tej grze, którą podjęli ostatniego wieczora nie miało być przegranych, nie dało się nie ulec pokusie, nie kiedy była taka silna. Zresztą kiedy raz już tego posmakowała, wiedziała, że nie będzie odwrotu, że pozwoli sobie na kolejne momenty zatracenia, nie było sensu z tym walczyć, nie gdy coś ich do siebie przyciągało niczym ćmy do światła.

Nie zastanawiała się nad tym, jak wygląda, czy jest naga, kiedy sięgała po książkę, która okazała się wcale nie być książką. To był odruch, bardzo naturalny w jej przypadku. Nie mogła z nim walczyć. Prue nie ignorowała treści dostępnych na wyciągnięcie ręki, chociaż może powinna. Nie spodziewała się jednak, że będzie to dotyczyło jego, że trafi na jego zapiski z tych bardzo zamierzchłych lat.

Nim zaczęła zagłębiać się w te notatki zdążyła jeszcze do niego przylgnąć, ponownie wtulić się w ciało mężczyzny, nie chciała być w tej chwili w żadnym innym miejscu, to nie miało żadnego sensu, kiedy on znajdował się na wyciągnięcie ręki, nie było nic przyjemniejszego od ciepła jego ciała, które mogło ją rozgrzewać.

W jednej dłoni trzymała notes, powoli zaczęła czytać jego treść, dosyć szybko do niej dotarło, kto zapisywał w nim swoje przemyślenia, to wcale nie było takie trudne, jak się mogło wydawać. Spojrzała jeszcze na niego, chciała upewnić się, że nie ma nic przeciwko temu, aby zagłębiła się w jego świecie, tak właściwie to świecie Aloysius'a, którego też przecież kiedyś znała.

- Jesteś pewien? - Mimo wszystko musiała zadać to pytanie, w końcu to były jego prywatne, osobiste notatki, po które sięgnęła z ciekawości, mimo, że wtedy jeszcze nie wiedziała, że dotyczą jego. Mogła to sobie odpuścić, nie musiała wchodzić w jego przeszłość ze swoimi buciorami, nie chciała przekroczyć granicy. Miała świadomość, że gdyby tego nie chciał, to nie miałby najmniejszego problemu z tym, aby o tym powiedzieć, mimo wszystko trochę czuła się jak intruz, przynajmniej dopóki nie usłyszała jego kolejnych słów.

- Nie zdziwiłoby mnie to, Twoje młodsze ja również było bardzo pomysłowe. - Bez względu na etap ich znajomości, nie mogła mu odmówić braku kreatywności. Nie sądziła jednak, żeby rozpisywał się tutaj na jej temat, bo przecież krótko się przyjaźnili, nie wydawało jej się, aby była wtedy dla niego kimś znaczącym, jasne niby wspominał z czego wynikała ta nienawiść, może nawet nie nienawiść, a raczej nieustanne próby dopiekanie sobie, jednak to nadal nie wydawało jej się być na tyle istotne, żeby musiał o tym pisać.

Miała jego zgodę, więc czytała to, co było zapisane w notesie kartka po kartce. Powoli, by nie pominąć niczego istotnego. Nie do końca spodziewała się, że będzie dane jej przeczytać coś podobnego. Notatki były może chaotyczne, wyrwane z kontekstu, pojedyncze, ale nie można im było zarzucić braku emocji.

Coś zaczęło ją ściskać w sercu, gdy czytała każdą, kolejną stronę. Nie miała pojęcia, nie wiedziała, docierało do niej, że prawie go nie znała. Nie mówił jej wtedy o tym, nigdy się przed nią, aż tak nie otwierał. Mimo, że przecież była obok. Nie powinno jej to dziwić, z pozoru wydawało się przecież, że pochodzi z dobrej rodziny, z dobrego domu, nikt tylko nie wiedział tego, co działo się za zamkniętymi drzwiami. Zacisnęła usta, mimowolnie, widać było na jej twarzy konsternację, jakby nadal trawiła to wszystko. Nie czuła się z tym dobrze, miała do siebie pretensje, że nie zauważała znaków, że nie widziała tego, co przecież samo mogło się nasunąć. Może za dobrze się kamuflował, całkiem nieźle przychodziło mu granie roli gówniarza z dobrego domu, który mógł wszystko, teraz wiedziała, że to była maska, pod którą kryła się ludzka tragedia.

Jej oddech był bardzo cichy, jakby nie chciała w żaden sposób zakłócić tej chwili, oczy się nieco zaczerwieniły, bo nie do końca wiedziała, jak można sobie poradzić z czymś takim. Rodzina kojarzyła jej się z bezpieczeństwem, bez względu na wszystko, gdyby działo się w jej życiu coś naprawdę okropnego nadal mogła wrócić do rodziców, liczyć na miękki koc, herbatę i słowa pocieszenia, czy zupę, która miała ją rozgrzać albo ulubioną zapiekankę. On nigdy tego nie miał. Okropnie w nią to uderzyło. Nie spodziewała się tego, że mogło być, aż tak źle. Do tej pory nie miała pojęcia z czego wtedy wynikała ta jego nagła zmiana zachowania, ignorancja. Teraz obrazek zaczął składać się w całość, przyszło też zrozumienie.

- Nie wiedziałam. - Powiedziała w końcu cicho. Czego właściwie nie wiedziała? Że było tak źle, że coś takiego go spotykało? Że musiał ją porzucić? Że jego ojciec był kawałem chuja, a matka nie była w stanie stanąć w jego obronie? Zbyt wiele tego było, naprawdę nie wiedziała i trochę było jej głupio z tego powodu, że wtedy nie była bardziej dociekliwa, że nie zadawała pytań, jakby w ogóle mogło to coś zmienić.

Spoiler

„Wiem, że jestem ci obcy i niczego już między nami nie ma, ale jeśli obiecam być całkowicie szczery… Czy spróbujesz mnie wysłuchać, porozmawiać o nas, o tym, co było? Nie musisz nic robić ani reagować; wystarczy, że mnie wysłuchasz. Zrozumiem, jeśli nie chcesz. Zostało nam tylko kilka miesięcy ostatniego roku szkolnego, więc nie będę Ci wchodził w drogę. Nie chcę być twoim wrogiem; nigdy nie chciałem.”

Wstrzymała oddech, kiedy poczuła kciuk przesuwający się po jej skórze. Przy nim łatwo było zapomnieć o wszystkim, nawet o oddychaniu. Nie mogła jednak teraz zatracać się w tym dotku. Nie kiedy znalazła ten notes, gdy doszło do niej to wszystko. - Podejrzewam, że nie musiałbyś mnie tam zaciągać. - Nie mieli jednak możliwości tego sprawdzić, bo ich relacja została skazana na niepowodzenie, nie przez nich samych, a osoby trzecie. Sporo jej się teraz rozjaśniło, wiele do niej dotarło. Szkoda jej było tego straconego czasu, ale rozumiała dlaczego tak musiało się wydarzyć. Wtedy nigdy nie byłaby dla niego odpowiednia. Pochodzili z różnych światów, to nie miało racji bytu, nie mogło się udać. Nie było więc sensu roztrząsać przeszłości. Zresztą dostali swoją drugą szansę, być może nie miała trwać wiecznie, jednak chociaż przez chwilę mogli stać się swoją ostoją. To było całkiem przyjemnym uczuciem.

Tak, czy siak on chyba był skazany na taki los. W końcu i tak uciekł. Znalazł kogoś z kim to zrobił, kto pomógł mu podjąć decyzję. Zniknął z tego świata, w którym nie mógł się odnaleźć, gdzie musiał spełniać wygórowane oczekiwania. Niewielu by się na to odważyło, nie każdy był w stanie znaleźć w sobie taką siłę. Zresztą sama Prue nie miała pojęcia o tym wszystkim, co go spotkało, gdy zakończyli naukę w Hogwarcie. Dopiero ostatnio dowiedziała się, jak potoczyło się jego życie. Była tak bardzo zaślepiona tą nienawiścią, że nie widziała, jak się męczył. Miała o to do siebie żal, chociaż, czy gdyby wiedziała więcej, to byłaby w stanie zareagować? Tak właściwie, czy mógł w ogóle podjąć lepszą decyzję? Musiał uciec, żeby zawalczyć o siebie. Inaczej nadalby tkwił w świecie, z którym zupełnie nie byłoby mu po drodze.

Była mu wdzięczna za to, że dopuścił ją do tych wspomnień, że pozwolił jej przeczytać swoje notatki, zmieniały one nieco wizję jej własnego świata, otworzyły oczy, uświadomiły, że nic nie było tak oczywiste, jak mogło się wydawać. To nigdy nie było proste, powinna zdawać sobie z tego sprawę, okropnie łatwo przyszło jej uwierzenie w to, że był takim na jakiego się kreował, a przecież wiedziała, że pod tą maską kryło się coś więcej. Tak jednak ją do siebie zraził, że naprawdę wierzyła w to, że był takim okrutnym człowiekiem.

- To wcale nie jest nic takiego. - Nie chciała tego bagatelizować, mimo, że przecież minęło tak wiele lat. To miało na niego ogromny wpływ. Teraz rozumiała, chociaż niczego to nie zmieniało, po prostu docierało do niej, czym się wtedy kierował, dlaczego postępował tak, a nie inaczej. Poniekąd nawet rozumiała, że może tak było prościej, próbował ją do siebie zrazić, spalić wszystkie mosty, by nie było do czego wracać. Powinno jej być przykro, że nie chciał jej tego wyjaśnić, jednak typowo dla siebie próbowała to zrozumieć, przeanalizować, przetrawić. Nie należała do osób, którym szybko przychodziły osądy.

Czuła jego ciepły oddech na swojej szyi, znajdowali się tak blisko, idealnie się w tym odnajdywali i chociaż mogła się złościć na to, że stracili wiele lat, to jednak doceniała, że w końcu mieli możliwość, chociaż na chwilę zatopić się w tym, co ich do siebie przyciągało.

Wsunął pasmo jej włosów za ucho, jakby to była najbardziej naturalna rzecz na świecie, jakby robił tak od lat i nie mogła się pozbyć wrażenia, że bardzo szybko przyzwyczai się do tego, że znajdował się obok. Łatwo było przywyknąć do dobrego. Przesunął palcami po kartkach, pewnie, jakby doskonale wiedział, czego szuka. Nie przestała podążać wzrokiem za jego palcami, pod którymi znalazła się koperta, to co wysypało się z niej na koce spowodowało, że wróciły wspomnienia. Nie musiała brać w swoje dłonie ani jednej z nich, kolekcjonował je wszystkie, zbierał, jakby miały dla niego jakieś znaczenie, może faktycznie miały? Pamiętała, że to był ostatni moment, kiedy jakoś próbowali się ze sobą porozumieć, pamiętała, jak czekała na lekcje run, nie mogła się doczekać kolejnego wymienionego liściku, bo chociaż przez krótki moment miała wrażenie, że nic się nie zmieniło, mimo, że przecież nie rozmawiali już ze sobą ani na korytarzach, ani na schodach, miała jednak ten drobny element przez który nadal znajdował się w jej świecie.

- Nie wierzę, że je zbierałeś. - To wcale nie było dla niej takie oczywiste. Raczej pogodziła się z tym, że ich drogi w pewnym momencie po prostu się rozeszły, udawali, że nigdy ich nic nie łączyło, tak było wygodniej, ten poranek jednak okazał się wiele wyjaśnić.

Uniosła wzrok, by spojrzeć mu w oczy, wtedy zauważyła, że jedna z karteczek przykuła na dłużej jego uwagę, wpatrywał się nią zbyt intensywnie. Wyciągnęła więc wolną dłoń, by złapać ją w swoje palce. Wymienili wiele listów, nie była w stanie stwierdzić, czy był to jeden z nich, dość szybko przeczytała runy, linijka po linijce, mimowolnie otworzyła usta, gdy zapoznała się z treścią tego, co znajdowało się na pożółkłej kartce papieru.

Nawet wtedy, po tych latach, kiedy ze sobą walczyli pamiętał o tym, że był moment w którym coś dla niego znaczyła, nie chciał być jej wrogiem, zamierzał to zmienić, tylko nigdy nie przekazał jej tego listu, może to i lepiej, bo nie była pewna, czy wtedy byłaby gotowa go wysłuchać, z drugiej strony zawsze mu ulegała, pewnie i wtedy by się tak stało. To nie byłoby szczególnie zaskakujące.

- Ty prowadziłeś wtedy dużo bardziej skomplikowaną walkę. - Nie do końca potrafiła sobie, jak to mogło być, walczyć z nią, ze sobą, ze wszystkimi wokół. To był ogromny ciężar, z którym pewnie nikt inny nie byłby w stanie sobie poradzić.

Niby byli już zupełnie innymi ludźmi, przeżyli swoje, mimo wszystko poczuła dziwny ciężar, kiedy przeczytała te jego osobiste notatki. Dotarło do niej, jak wiele niedopowiedzeń było między nimi wtedy. Nie wydawało jej się, aby szczerość w przeszłości pomogła go ocalić przed tym całym złem, które mu się przytrafiło, jednak miała do siebie żal, że nie dostrzegała wszystkiego. Była przecież nie najgorszym obserwatorem, zawsze widziała więcej, a wtedy tak łatwo było jej go skreślić, uznać za skończonego idiotę. Doskonale zresztą go grał. Nie można było mu tego odmówić. Maskował to, co się działo perfekcyjnie, w tamtym czasie w ogóle nie brała pod uwagę tego, że coś to powodowało. Założyła, całkiem szybko, że po prostu znudziło mu się jej towarzystwo, że wraz z upływem czasu docierało do niego to, że relacja z nią, znajomość, przyjaźń, cokolwiek innego będzie dla niego ciężarem. W tamtych czasach Prue bardzo łatwo było w to uwierzyć, bo nie była najbardziej pewną siebie osobą, raczej widziała w sobie dziwadło, zresztą wszyscy naokoło tylko ją w tym utwierdzali. Nie walczyła z tym jakoś specjalnie, znalazła swoją drogę, swoje zasady, których usilnie się trzymała, aby jakoś przetrwać. Los się musiał kiedyś odmienić.

Doceniała to, że pozwolił jej zajrzeć do tych notatek, pokazał jej przeszłość w zupełnie innym świetle. Nie musiał przecież tego robić, nie musiał pokazywać jej, co wtedy przeżywał, a jednak nie miał przed tym oporu. To też wydawało jej się być całkiem wymowne, trochę szkoda jej było czasu, który stracili na tę sztuczną nienawiść, która pojawiła się znikąd, ale nic w tej chwili nie mogli z tym zrobić, wyjaśnienia jednak, nawet jeśli po czasie zupełnie zmieniły jej opinię na temat tego, co się wydarzyło. To nie tak, że zapomniała o tym wszystkim, co wtedy sobie robili, w jaki sposób ze sobą walczyli, jednak mogła spojrzeć na to z pewnym dystansem. Zresztą minęło wiele lat, nie było sensu tego rozgrzebywać, nie kiedy znajdowali się tu i teraz, leżeli na miękkim posłaniu i mogli napawać się ciepłem swoich ciał. Coś ich do siebie przyciągnęło, coś postawiło ich ponownie na tej samej drodze, i chociaż wiedziała co sądził o przeznaczeniu, to ona sama nie mogła jakoś wyprzeć ze świadomości tego, że faktycznie tak miało się wydarzyć. Mieli doznać tego spokoju, wyjaśnić sobie wszystko, zapamiętać się w zupełnie innym świetle.

- Dobrze, że teraz wiesz kim jesteś. - Powiedziała lekko, bo w końcu mogli się przed sobą zupełnie otworzyć, wyznać sobie te wszystkie tajemnice, skrywane bardzo głęboko. Wertowała te kartki w notesie z zainteresowaniem, wcale nie ukrywała tej ciekawości, bo chciała go zrozumieć, w końcu chyba zaczynało jej się to udawać.

Okropnie łatwo było im przy tym drugim poznaniu się do siebie zbliżyć, to przyszło im całkiem naturalnie, ciągnęło ich do siebie coś bardzo silnego, czego jeszcze nie potrafiła nazwać, właściwie to nawet nie chciała, nie wszystko musiało zostać określone konkretnym słowem. Wiedziała, że podobało jej się to, gdzie wylądowali, jak skończyli, właściwie to dopiero zaczynali ten nowy stopień znajomości, który być może nie miał potrwać długo, jednak nie dało się nie zauważyć, że potrzebowali siebie w tej chwili, nawet na moment.

Ton jego głosu się zmienił, próbował nieco rozluźnić atmosferę, która przez ciężar wspomnień zrobiła się dość mocno napięta. Potrafił to robić, potrafił odwracać uwagę. Całkiem szybko i ona się ożywiła. - Na pewno pisałbyś staranniej, jestem o tym święcie przekonana, jasne... - Nadal pamiętała, jak zwracała mu uwagę na to, aby nieco bardziej przykładał się do swoich notatek, niestety jej słowa nie miały na niego żadnego wpływu, nie działały. Nie wydawało się Prue, aby jakakolwiek wizja związana z ich wspólną przyszłością mogła to zmienić, a szkoda... chociaż nie wydawało jej się, aby wtedy wpadła na to, że można korzystać z takich argumentów.

- Zawsze potrafiłeś mnie rozpraszać. - Nie, żeby wydawało jej się, iż znalazłaby taki istotny komentarz w tym notesie, jednak właśnie to robił, znowu ją rozpraszał, odsuwał jej myśli od tego wszystkiego, czego się przed chwilą dowiedziała. Wzdrygnęła się nieco, gdy poczuła uszczypnięcie, przywróciło ją to do tu i teraz.

- Dawkowanie może być wskazane, trudno jednak było mi się powstrzymać... - Jak zawsze zresztą, jeśli notes trafił już w jej ręce, to chciała wyciągnąć z niego, jak najwięcej treści, to było dla niej zupełnie typowe, jednak miał rację, co za dużo to niezdrowo, być może kiedyś jeszcze do tego wrócą.

- Wiesz, że możemy to zweryfikować, często tak robię, gdy coś czytam, może to nie jest najlepszy nawyk, ale nie mogę się powstrzymać przed tym, aby zajrzeć do ostatniego rozdziału. - Niektórzy mogli uznać, że psuło to całą frajdę z czytania, ale ona nie była jedną z tych osób.

Benjy sięgnął tuż nad nią do notesu, ułatwiła mu to nieco przesuwając się w jego kierunku, właściwie to wsunęła się nieco bardziej w jego bok, aby mógł przewertować kolejne kartki. Mogli sprawdzić to zakończenie, tyle, że przecież było to tylko i wyłącznie zakończenie pierwszej części powieści, jednego z etapów w jego życiu. Miał szansę na swoje dobre zakończenie, ciągle mógł je napisać.