Dzień szeptów

Brenna & Atreus

   

Nie chciał zbytnio zatrzymywać się w miejscu i myśleć o tym, że w sumie to mieli dzisiaj jedenasty października, który jakby nie patrzeć, sprzyjał tylko wszelkim rozterkom i utrudniał nieco skoncentrowanie się na pracy. Ojciec wziął nawet dzień wolny w pracy, idąc za namową matki by udali się do Szkocji i tam oddali długowiecznej tradycji. Pewnie liczyła na to, że ukoi to chociaż nieco zszargane nerwy i niespokojne serce. Może dzisiaj przynajmniej nie opróżni paru kieliszków do sucha, jak to zdarzało jej się od ostatniego miesiąca. Jej synowie i mąż też cierpieli, ale Atreus miał wrażenie że nic nie mogło równać się z poczuciem straty matki.

Pomimo tej swojej niechęci, i tak odwrócił się w stronę z której wiał wiatr. Podmuch nadchodził od morza i jedno należało przyznać ich podejrzanemu - wybrał sobie wręcz bajeczne miejsce na ulokowanie swojego domku. Mieszkał niemal nad samym klifem i wystarczyło parędziesiąt metrów by dojść do jego granicy, a tam rozpościerał się niesamowity widok na pełne morze, otoczone cienkim paskiem plaży. Patrzył i zastanawiał się, czy to wszystko musiało się tak skończyć. Czy to co Florence zobaczyła w ogniu, faktycznie było jej pisane od samego początku, czy może jednak był chociaż ułamek szans na to, by wszystko potoczyło się inaczej. Wizje prekognitów były ścieżkami i zawsze zdawał się uważać że póki na którąś się nie weszło, to nie mogła się do końca spełnić, ale... ale teraz nie był tego już taki pewien.

Wsunął dłonie do kieszeni płaszcza, przez chwilę błądząc w nich palcami, aż te wreszcie nie zaczepiły się na znajomym kształcie. Wyłowił paczkę papierosów, wysunął jednego z nich, a potem sięgnął po różdżkę. Odpalił go z namysłem, mając wrażenie jakby robił wszystko nieco bardziej powoli, chyba poddając się jakiejś zadumie, która ciążyła mu wraz z datą. Wraz z tradycją, w której nie chciał szczególnie brać udziału, ale zapraszała go z otwartymi rękoma.

Człowiek aż miał ochotę wziąć i przysiąść na trawie, prawie że na skraju klifu i zostać tak na chwilę. Bezruch wydawał się właściwy, ale Atreus zdawał sobie sprawę z tego, że uciekał się do niego przede wszystkim wtedy, kiedy miał jakiś problem. Taki, którego nie dało się rozwiązać pięściami i który nie chciał odejść, nie ważne jak mocno bił i zdzierał dłonie. A brak siostry wydawał się takim właśnie problemem. Bezkresnym, jak niebo stapiające się z morzem, które miał teraz przez oczami.
Wciąż miał list, który mu napisała. Nie mógłby go przecież od tak wyrzucić, nie kiedy była to ostatnia rzecz stworzona jej ręką, ale pomimo tego sentymentu, koperta wciąż pozostawała nieotwarta. Jakaś jego część zwyczajnie bała się, że póki jest tak zły i smutny, cokolwiek nie przeczyta w środku tylko go pogrąży. Pewnie nie było tam nic, co ukorzeniałoby w nim te wszystkie kłębiące się teraz wewnątrz emocje, dlatego czytając te słowa tylko czułby się, jakby Florence rozczarował. A tego nie mógł zrobić, bo byłaby to ostatnia rzecz z jaką by został. Dlatego nosił go ze sobą. Przekładał z płaszcza do koszuli, z koszuli do spodni, ze spodni do kieszeni szat. Zawsze przy nim, jak najbliżej i na wyciągnięcie ręki. Nawet teraz miał go przy sobie i mógłby przysiąc, że od miejsca w którym go schował czuł ciepło.

Czuł jej obecność.

Nie zwracał większej uwagi na otoczenie, ale kiedy Brenna sięgnęła po jego dłoń, nie wzdrygnął się nawet. Zamiast tego zacisnął mocniej palce, powoli wypuszczając dym z płuc i przez moment jeszcze spoglądając w dal, niczym bohater jakichś cholernych obrazów z okresu romantyzmu. Pewnie też nawet by się nie zdziwił, gdyby wybrała sobie ten moment na wszelkie zwierzanie się z poza biurowych działalności, bo tak, to że coś może być na rzeczy, podejrzewał od jakiegoś czasu. Nie mógł jednak powiedzieć, że mu to przeszkadzało. Bo cokolwiek Brenna robiła, nie mogła robić tego na rzecz Śmierciożerców. Nie ze swoją paranoją, listą strat i głośnym zdaniem na ich temat.

- Nie. Poszedłem do domu spać. Tam nie ma mnie kto dorwać. Z resztą, raczej nikt nie zadaje sercowych pytań na korytarzach ministerstwa nieprowokowany - mruknął. Wrócili też do biura zwyczajnie późno, rozmijając się z większością osób i dzięki temu mając za towarzystwo głównie nocną zmianę. On też darował sobie dalsze interakcje z Victorią, jakby bojąc się że ta przełamie swoją własną obrazę i dalej zacznie wkładać kij w mrowisko. Bycie szczerym zupełnie go nie bawiło. Albo raczej nie podobało mu się, kiedy nie miał opcji wykręcenia się. - A ciebie?

Nie był pewien czy faktycznie tę obecność siostry czuł, czy może tylko bardzo, ale to bardzo chciał czuć. Może była to tylko żałoba i smutek. Na początku czuł zwyczajny szok i łapał się możliwości, że wszystko były tylko jednym kłamstwem. Ktoś coś źle zobaczył, ktoś pomylił ją z kimś innym. Ale potem przyszedł pogrzeb. Pogrzeb, którym musiał się po części zająć, wciąż pokiereszowany po Spalonej Nocy. Pogrzeb, który nosił ze sobą złość, palącą i czerwoną w swoim kolorze, z którą ciężko było mu sobie poradzić. W pewnym momencie zaczął się trochę targować z siłą wyższą, jakby mógł w ten sposób uprosić cofnięcie ostatecznego wyroku. Wszystko po tym zjechało gdzieś w dół. W lepki marazm, z którego ciężko było się otrząsnąć, tylko po to żeby powoli zacząć wracać do normalności (a wszystko to robił w ekspresowym tempie, przez wzgląd na realia forkowe).

- Nie dziwi mnie to - ale z drugiej strony nie wyglądał, jakby miał zamiar coś z tym zrobić. Nie pierwszy, nie ostatni raz Lestrange była na niego obrażona. Wiedział, że bywał obcesowy, szczególnie kiedy się denerwował i niecierpliwił, ale rzadko kiedy w ogóle przepraszał. Szedł co najwyżej na ugody, wyczekiwał samoistnego rozwiązania napięcia, lub przeskakiwał nad wszystkim do normalności, udając że niewiele się stało. Wiedział, że Victoria znała te schematy, pytanie jednak na ile tym razem wzięła wszystko do siebie. - Przejdzie jej - podsumował wreszcie, wykrzywiając lekko usta w jakimś grymasie, a potem zmarszczył brwi, zerkając na Brennę. - Co mówiłaś? - szepty wydawały niekoherentne i ciężkie do wyłuskania z nich informacji, nawet po chwili zastanowienia. Wciąż jednak rozsądek podpowiadał mu, że to ona coś mówiła, a nie wiatr szeptał słowa zmarłych.

Może sam chciał coś słyszeć, a może faktycznie chodziło jakieś wyczucie, które przyniosło ze sobą limbo. W każdej innej sytuacji, zdając sobie sprawę że słyszał jakieś podejrzane szepty na końcu świata, obruszyłby się wyraźnie i zirytował, czy aby cos nie zamierzało mieszać mu w głowie. Na moment więc zastygł, samemu wytężając słuch, ale poza wiatrem przeczesującym trawy, ciężko było się doszukać czegokolwiek konkretnego w otoczeniu. Zaciągnął się więc ostatni raz papierosem i dogasił go, rzucając zwyczajnie pod nogi bo szanowny pan właściciel domku, wydawał się podchodzić do śmiecenia z podobną niedbałością; pod murkiem dało się zauważyć cienki szlak rzuconych niedopałków.

- Pewnie tak - przyznał jej rację, bo wiatr wydawał się mimo wszystko najbardziej prawdopodobnym sprawcą. Bulstrode mimowolnie zastanawiał się, jak można było mieszkać na aż takim odludziu i jeszcze czymś co wyglądało, jakby ktoś niechcący to tu w sumie postawił. Domek wcale nie wydawał się w kiepskim stanie, ale zdawał się wyglądać w tym krajobrazie niemal obco.

- Byłaś o kogoś, żeby ci ten nos obejrzał? - postanowił się upewnić, odwracając twarz w jej stronę i przyglądając się jej przez chwilę, doszukując wszelkich znamion wczorajszego wypadku.

Pokiwał głową, bo przynajmniej tyle, że faktycznie coś z tym zrobiła, a nie próbowała samodzielnie się sińców jakoś pozbyć. W sumie ciekawe czy w ogóle była do tego zdolna, jeśli chodziło o zmianę twarzy, ale chyba nie było co teraz się nad tym nadmiernie rozwodzić. Tym bardziej że myśli ciągnęły gdzieś w bok, co dziwnych dźwięków, które czasem wpadały w ucho. Coś dało się podchwycić, ale kiedy się na tym koncentrował, to miał wrażenie że zaraz przycichało jakby drocząc się nieznośnie. W końcu rozbrzmiało coś na kształt wołania i obydwoje ruszyli w tamtym kierunku. Krok, parę kolejnych, podczas których oddalili się nieco od domku, tylko po to by znowu w pewnym momencie otoczyła ich cisza.

Pamiętasz? Pamiętał. Nie zamierzał pytać sam, ale skoro chciała mu powiedzieć teraz, to nie zamierzał oponować. Szkoda tylko, że nie zdążyła.

Ziemia zadrżała i rozstąpiła się. No dobrze, było to pewnie dość przerysowane porównanie, ale grunt zarwał się pod ich nogami i oboje poddali się grawitacji. Polecieli w dół, tocząc się po kamieniach, gdzie każdy boleśnie wrzynał się w ciało. Wreszcie znaleźli się na dole i lądowanie wycisnęło Atreusowi powietrze z płuc, gdy jakiś głaz wbił mu się boleśnie w plecy. Zdecydowanie miał mniej szczęścia niż Brenna, która i tak dość się poobijała. On jednak, oprócz siniaków czy drobnych skaleczeń, rozciął sobie jeszcze nogę - oczywiście, że znowu ją a nie cokolwiek innego - ale jeszcze nie do końca był tego świadomy. Kręciło mu się w głowie, wszystko bolało, ale kiedy otworzył oczy to niebo było w dokładnie tym samym miejscu.

- Żyjesz? - stęknął ciężko, głosem pełnym bólu. Spróbował się poruszyć, ale ciało zaprotestowało.