3 października otrzymał od Harper oficjalne potwierdzenie, że jeśli tylko wszystkim się zajmie, to ten jego mały projekcik miał szansę wystartować. Ba, obiecał jej to przecież, że większość roboty to on odwali sam i wszystko od niego Moody dostanie gotowe, do podpisania czy oprawienia w jakąś ładną rameczkę. Cokolwiek tam się jej tylko zamarzy, ale kiedy tylko opuścił jej biuro to westchnął głęboko i boleściwie, bo dokładnie wiedział ile te jego obietnice będą wymagać od niego pracy. Dlatego pierwsze co zrobił, to napisał następnego dnia list. Ładny był, taki grzeczny i zaadresowany do biura szanownego sędziego Croucha. Grzeczny, bo była to oficjalna korespondencja Ministerialna, która prosiła o wyznaczenie dogodnej daty spotkania, bo pan auror miał sprawę. Pewnie gdyby nie fakt, że była to korespondencja oficjalna, to ton byłby nieco luźniejszy, bo jakby nie patrzeć - widywali się już tyle razy przy różnego rodzaju rozprawach, że ciężko było dalej udawać, że są sobie całkowicie obcy. Atreus co prawda nie nazwałby tego wielką przyjaźnią, ale koleżeńskie stosunki wydawały się jak najbardziej właściwym powiedzeniem. Z kolegami natomiast, o wiele lepiej było załatwiać wszystkie sprawy, szczególne te poważne. Bulstrode bowiem już dawno nauczył się, że kolesiostwo bardziej popłacało jak nie (co pewnie bardzo dużo ludzi szeptało za jego plecami, wskazując na ilość jego nazwiska w Ministerstwie).

Pracownik biura zajmujący się pilnowaniem kalendarza wyznaczył więc datę (Atreus niestety nie pamiętał, kto był w ogóle tam za te rzeczy odpowiedzialny, ale czy musiał?) i padło na dziewiąty października. Poniedziałek rano, wspaniale, nie ma to jak usiąść sobie i porozmawiać do kawki. Poprzedni dzień spędził na odsypianiu tego całego balu maskowego, który dział u Lastrangów, więc o to też można było z grzeczności zapytać. Ba, nawet i ciekawości.

Zapukał do drzwi gabinetu i odczekał grzeczny interwał czasu, zanim nie nacisnął klamki i wszedł do środka. Podniosły się na niego dwie pary oczu, bo Norwida już gdzieś nie było. W spojrzeniu Galindy odnalazł zrozumienie, a w tym praktykanta chyba odrobinę zagubienia, chociaż miał wrażenie że każdy jeden na tym stanowisku patrzył się w ten sposób na dosłownie wszystko. Atreus nie patrzył na niego na tyle długo by zainteresować się tym, co faktycznie mogło chłopakowi chodzić po głowie. Zamiast tego przypomniał się, zapytał czy Robert jest już dostępny i parę chwil później siedział w jego gabinecie.

- Cieszę się, że znalazłeś dla mnie czas - powiedział z grzecznym uśmiechem na dobry początek. - Wyobrażam sobie, ile teraz musi być pracy. W sumie cały nasz departament się pod nią ugina od Spalonej Nocy. Jakieś ciekawe przypadki trafiły do Wizengamotu w związku z tym?

Fakt tego, jak niewiele ludzi zostało pociągniętych do faktycznej odpowiedzialności po Spalonej Nocy, średnio odpowiadał Atreusowi. W końcu, jakby nie patrzeć, ktoś zakroił sobie wielki zamach terrorystyczny na połowę kraju, a jedyne kogo łapali to typki od polewania farbą i złodzieje. Znaczy bumowcy łapali, bo przecież nie on, ale problem u aurorów wydawał się dokładnie taki sam. Brakowało winowajców. A co chyba była w tym wszystkim dla niego najważniejsze, to brakowało JEGO winowajcy.

- O ile nie jest to kawa wzorem Anthony'ego Shafiqa, to często się napiję. Nie wiem, czy miałbym aż tyle czasu, czy oboje byśmy go mieli, żeby siedzieć nad rozgrzewanymi na piasku czarkami - uśmiechnął się grzecznie. Nie to, że miał cokolwiek do tamtej kawy, którą jego i Victorii Shafiq zaserwował, ale na pewno nadawał się on bardziej do długich i spokojnych posiedzeń.

- Fascynuje mnie to, podobnie aż ciebie, jak dużo było takich przypadków. Farba, bicie się, polowanie. Nawet mnie w tym wszystkim okradli, głupio się przyznać, ale no zdarzyło się. Martwi mnie bardzo, że pośród tego wszystkiego, niewielu jest ludzi, którzy faktycznie wydawali się odpowiedzialni za cały ten chaos, a nie tylko z niego korzystali. Zastanawiam się Robercie, jak zapatrujesz się na tę kwestię? Czy nie milej by było, gdyby faktycznie znalazł się ktoś, kogo uwaga oscylowałaby wokół właśnie tych, którzy zorganizowali nam ten cały bajzel? Wokół, jakby nie patrzeć, morderców i osób, przez które tyle teraz nie ma domów? - zapytał, z taktownym uśmiechem przyklejonym do ust, który jednocześnie zdarzał się dziwacznie wręcz kontrastować z faktem, że nawet nie zamierzał bawić się w powolne podejście do tematu czy smalltalk. Mógł wypić kawkę, zapytać Croucha co tam, ale jakby nie patrzeć miał sprawę i nie miał zamiaru bezsensownie marnować ich wspólnego czasu.

Ah tak, pani Philomena Mulciber. Pisała świetne artykuły, szkoda tylko że takie średnie w treści i charakterze. Chociaż pewnie gdyby nie fakt, że postanowiła przyłączyć się do nagonki na Longbottomów, to Atreus tylko ziewnąłby przeciągle na jej wzmiankę, troszkę ten problem ignorując. Ale Robert miał też rację; pewnie bardzo duża część pracowników Ministerstwa Magii popierała te jej teorie i uzasadnienia, dlaczego czysta krew to najmocniejsza krew, i tak dalej, i tak dalej. Atreus nie do końca kupował całą tę nadętą otoczkę, która dodawała wagi czemuś tak trywialnemu jak prosty fakt, że wszystko obracało się dookoła pieniędzy i wpływów.

- Czytałem - przytaknął. - A za wywodami o czystokrwistych powinnościach będą szły dalsze wskazania palcem kolejnych rodzin, które nie wpisują się w przyjęty przez nią kanon - po prawdzie to trochę go ciekawiło, kto sobie zasłużył na kolejne obwinianie. Pojawienie się filiżanek z kawą skwitował grzecznym uśmiechem i cichym podziękowaniem, wracając dość szybko do prowadzonej rozmowy. - Ale tak, jest to problem. Nie wiem na ile jest to wina osób, które mogą się z zgadzać z mecenas Mulciber, a na ile prostego faktu, że nikt do tej pory nie postanowił w tych kwestiach działać. Jestem jednak dzisiaj u ciebie właśnie z tego powodu, bo chciałbym stworzyć w naszym departamencie właśnie taką grupę. Rolą aurorów jest zajmowanie się sprawami czarnoksiężników, ale powiedzmy sobie szczerze, nie każdy czarnoksiężnik jest śmierciożercą. Dlatego wyszedłem z propozycją do Harper Moody, aby pozwoliła na powstanie grupy zadaniowej, która wzięłaby na tapetę po pierwsze samą Spaloną Noc i doniesienia z niej na temat popleczników Czarnego Pana, a następnie i inne sprawy powiązane z ich działalnością. Potrzeba mi jednak do tego dodatkowego zaplecza, w tym prawnego. Pomyślałem więc o tobie.

Krew od zawsze miała swoją wagę, a niektórzy podchodzili do niej z nabożeństwem równym koniuszemu, któremu w udziale przychodziło planowanie kolejnych rozrodów. Do niego nigdy to nie przemawiało, podobnie z resztą jak i do jego rodziny (co nie broniło im dbać o czystość krwi, no bo wpływy), ale jednocześnie nie wychodził z siebie aby to wszystko negować. Dla niektórych ustawione małżeństwa były koniecznością, dla innych przykrym obowiązkiem, a Longbottomowie stali gdzieś pewnie na samym końcu tej wycieczki, biorąc pod uwagę ile w ostatnim pokoleniu było u nich czarodziejów półkrwi. Przekonania to była bardzo ładna idea, ale pewnie gdyby Crouch o nich wspomniał, to Bulstrode uśmiechnąłby się do niego grzecznie, bo było w tym przekonaniu nieco … naiwności. A przynajmniej tak to postrzegał auror.

- Dziękuję - uśmiechnął się do Roberta delikatnie, nawet szczerze i bez właściwego dla niego cwaniactwa. - Na razie chodzi mi bardziej o papierologię. Potrzeba mi kogoś rzetelnego, kto się tym zajmie, ale po tak nudnym starcie miałem też w głowie, że to do ciebie trafiałaby na tapetę większość naszych spraw, jeśli uda nam się coś ugrać. Poparcie zawsze się przyda, oczywiście - tym razem w kącikach ust zaczaił się ten szelmowski uśmiech, który rzadko kiedy go opuszczał. Gdzieś za tymi słowami kryło się dopowiedzenie, że tę część częściowo pokrywała ciocia będąca szefową całego ich departamentu. - Tak, planuję sięgnąć po parę osób z BUMu. Tak samo myślałem o konsultancie z Departamentu Tajemnic - sięgnął po kawę i upił niewielki łyk. - Jeśli chodzi o nasz departament, pomijając ciebie i mnie, to myślałem o Victorii Lestrange, Brennie Longbottom i Hestii Bletchley, więc jak widzisz, brygadzistów wziąłem pod uwagę. Może któryś z antropologów, jeśli Cynthia byłaby chętna oddać nam jednego do większości prac.

Zdawał sobie sprawę z tego, że nie wszędzie panowała przyjacielska atmosfera. Ba, nie musiał daleko szukać bo w samym Biurze Aurorów nie trudno było znaleźć kogoś kogo się nie lubiło. Dobrze więc było – no może nie wiedzieć, bo za mało znał ludzi tutaj – ale widzieć że wydają się czuć w swoim towarzystwie dobrze. Mówiły o tym ich aury i pewna lekkość, którą dało się zauważyć w ich podejściu.

— Jak mus to mus. Nigdy nie przepadałem za pisaniem czegoś sam, ale stawianie samych parafek? Niemal jak marzenie — uśmiechnął się wesoło do Roberta, pociągając zaraz kolejny łyk swojej kawy. Dobra. Na pewno lepsza niż ta, którą mieli u siebie w biurze aurorów. — Zdążyłem trochę zapomnieć, że byłeś żonaty — przyznał bez bicia. Chyba nawet też nie do końca łapał do tej pory, że była żona Croucha była kuzynką Brenny. — Juliana też znam, ale to chyba oczywiste i faktycznie, to bardzo miły człowiek. Bardzo… ojcowski — a potem Atreus na moment umilkł, koncentrując się na kawie, ale było widać że słowa Roberta wprawiły go w zamyślenie. Czy o tym myślał? Oczywiście. Czy nie chciał Juliana w tym zespole z powodów innych niż te bardzo egoistyczne? Oczywiście. — Zdarzyło mi się. Hestia wydaje mi się świetną brygadzistką, a z nią siły i kompetencje byłyby równo rozłożone. Taka sama ilość aurorów i brygadzistów. Zdarzyło mi się z nią wcześniej pracować, szczególnie podczas Spalonej Nocy i dziewczyna ma potencjał. Potrzeba jej tylko drobnego pchnięcia, a mam wrażenie że gdyby ona i jej ojciec byli nad tym razem, mógłby pojawić się pewien konflikt — głównie odnośnie tego kto ma rację. Atreus też był świadomy że ona sam zastanawiałby się kto ma największą rację, kiedy Bletchley był tak stary. Miałby najwięcej doświadczenia z nich wszystkich. — Ale jeśli go polecasz to mogę się nad tym zastanowić, niemniej jednak chciałem to wszystko trzymać w… powiedzmy że ograniczonym gronie. Mimo wszystko nasz departament jest bardzo obciążony aktualnym nawałem pracy i nie zapowiada się żeby wiele miało się w tym temacie zmienić.