O, to bardzo dobrze, pomyślał, w duchu ciesząc się, że nie będzie musiał zbytnio przepłacać u obcych handlarzy. Wprawdzie chciał świętować Beltane, jednak nadejście mają wiązało się z tym, że zbliżało się lato, a wypadałoby godnie spędzić te kilka słonecznych miesięcy. Eh, ten ostatni miesiąc przed czerwcem zapewne spędzi pod znakiem oszczędzania i przeszukiwania starych ciuchów w poszukiwaniu drobnych.

— Ma się tego farta, Julie — mruknął, nieudolnie zdrabniając nowe imię przyjaciela. Pokiwał głową, uśmiechając się pogodnie do Lovegooda. — Naprawdę cię uratował, czy tylko sobie jaja robi? — Wolał dopytać, tak na wszelki wypadek.

Westchnął cicho na widok znajomego munduru, z początku nie zauważając modyfikacji dokonanych przez goblina lub któregoś z jego dostawców. Dopiero po chwili dotarło do niego, że spódniczka jest zdecydowanie zbyt krótka. Zarumienił się.

— Niestety, nie mój rozmiar — stwierdził z ubolewaniem, parskając cichym śmiechem. Nie odwrócił wzroku od kostiumu, zadziwiony wymiarami. Jego brudne myśli momentalnie powędrowały do Heather. Nie przypominał sobie, aby na spotkania po służbie przychodziła w tym stroju. Zamrugał parę razy, zanim odezwał się do Charliego: — C-co masz na myśli? Widuję ją w tym, c-co najmniej raz w tygodniu.

Uśmiechnął się pod nosem, odmawiając rozwinięcia tej myśli. Postanowił skorzystać z oferty przyjaciela i sięgnął po pojedynczą czekoladkę. Jednocześnie, postanowił nie otwierać własnej bombonierki. Kto wie, może lepiej zachować ją na później? Rozgryzł przekąskę, delektując się nadzieniem. Nie potrafił zidentyfikować smaku, jednak aż zamruczał cicho, wyrażając aprobatę.

— Raczej to dziewczyny będą wyrywać nas — powiedział pewnie. Kto mógłby się oprzeć tym oczom szczeniaczka?

Ruszył za Charliem do kramu Sary, również do niej machając i też poczęstował się herbatą.

— Jakoś tak... dużo się tu dzieje, co nie? — Zmarszczył brwi, jakby nie do końca zorientowany w chaosie, który panował wokół nich. Tu jakaś kłótnia, tu jakiś atramentowy ludzik, w tłumie jacyś ludzie wołali, że koń pojawił się na festiwalu. Nieźle się tu bawili.

Dobra partnerka z pewnością by nie zaszkodziła. Raz, że wprowadziłaby element zamieszania, gdyż mogła potencjalnie odciągnąć uwagę Czarnego Pana od jego morderczych ciągot, a dwa, gdyby pochodziła z dobrego domu, to znaczy czystej krwi, mogłaby wpaść w jego łaski, a gdyby jeszcze cóż... Nie chciała zagłady sporej części magicznej społeczności i mugoli, to może nawet naprostowałaby swojego wybranka? Ciekawa perspektywa, chociaż najpierw musiałaby się znaleźć chętna.

— Och. Ooo, już rozumiem! Wybacz. — Wbił na krótką chwilę wzrok w podłoże. Nie chciał wprawiać Patricka w zakłopotanie. — W sumie jest to całkiem zabawne... i stymulujące. Wymyślenie sposobu na opętanie drugiego człowieka i przedłużenie sobie swojego nie-życia, to dobra pożywka dla umysłu. Takie spostrzeżenia są najlepsze. Zachęcają do dyskusji.

Nie chciał sztucznie wybuchać śmiechem, czy okazywać nieprawdziwej reakcji. Ich myśli podążyły zupełnie inną drogą w tej kwestii, ale czy można było im się dziwić? Mieli sporo na głowie, a to, że próbowali dobyć jakkolwiek logiczną rozmowę, nieograniczającą się do wymiany cichych uwag na temat cywili i tak było sporym osiągnięciem. Poza tym ten patrol stanowił okazję do tego, aby lepiej się wyczuć. Na każdej drodze zdarzały się przeszkody, najwyraźniej właśnie trafili na jedną z nich.

Stewardowi dużo lepiej szło z pościgiem, chociaż dzieliła ich różnica zaledwie kilku centymetrów wzrostu, tak przemieszczanie się wśród takiego tłumu było dla Erika niemałym wyzwaniem. Koniec końców udało mu się jednak dogonić partnera, a widząc, że ten posłał już jedno nieudane zaklęcie w stronę celu, postanowił mu nieco pomóc, ponawiając czar, którego chciał użyć wcześniej.

Erik musiał wyglądać, jak kompletny wariat, machając różdżką w stronę ludzika, ale w końcu zaklęcie zadziałało. Promień światła wystrzelił z czubka różdżki i trafił w ludzika... Chwilę po tym, jak zaklęcie Stewarda już załatwiło sprawe. Cóż, liczyły się chęci, a te były u Longbottoma spore. Zasapał się lekko, ale szybko poklepał Patricka po plecach. Odwalili dobrą robotę, nawet jeśli nie był to jeszcze koniec świata, na jaki się szykowali przez ostatnie kilka dni.

— Nie wiem — odparł automatycznie, jednak na tym się nie zatrzymał i z miejsca zaczął teoretyzować. — Magia kształcenia? Transmutacja? Że też ludzie rzucają takie żarty dla własnego widzimisię. Gdyby to było jakieś przyjęcie, a nie bazar, to pewnie dostałby jeszcze żądania, żeby zapłacić za szkody. Zniszczone meble, suknie, garnitury, czy Merlin jeden wie, co jeszcze.

Pokręcił głową.

— Ta, mandat będzie musiał wystarczyć. Ewentualnie notka, żeby stawił się w biurach brygady. Aresztować go nie aresztujemy, bo nie ma jak go przenieść — mruknął pod nosem, sprawdzając, czy ludzik, aby na pewno zniknął, po czym ruszył w stronę stoiska Uli.