Odetchnęła lekko i przywołała na swoją twarz uśmiech, choć nie był on zbyt szeroki. Miała w życiu i w sercu wystarczająco dużo zawirowań, by nie mieć siły i ochoty tryskać szczęściem na lewo i prawo. Ale jakkolwiek ciężko nie było, nie zamierzała pokazywać przed publiką żadnego złamania, żadnej słabości. Cokolwiek działo się w jej sercu i głowie – miało pozostać właśnie tam, dla niej… I ewentualnie dla kilkoro bliskich jej osób, z czego dwójka z nich była tutaj dzisiaj: Cynthia i Laurent. Dobrze, że tutaj byli, bo przynajmniej Lestrange nie czuła się tak samotna jak mogłaby.

Dostrzegła wejście Loretty, która wedle słów Louvaina nie miała się tu dzisiaj zjawić. Na takie wydarzenie sama nie wybrałaby takiego ubioru, biorąc pod uwagę, że był to pojedynek o jej honor… Można było mieć wątpliwość co jej dokładnie przyświeca. Ale ktoś zaczął się przy niej kręcić i Victoria dość prędko straciła zainteresowanie. Kuzynka czy nie, raczej nigdy nie były ze sobą przesadnie blisko. Ale wszyscy Lestrange byli raczej… chłodni. Paradoksalnie najlepszy kontakt miała z największym dziwakiem rodziny: imć Williamem…

– Nic nie szkodzi – odezwała się do Eden i doceniła jej szczerość. Naprawdę.  – To wszystko to była decyzja naszych rodziców, więc… – wzruszyła ramionami, jakby ją to nie obchodziło… Co rzecz jasna nie było prawdą, ale znowu – nie zamierzała swoich problemów sercowych wywlekać na publikę. – Ale nie sądzę, żebym dała się w coś podobnego wrobić trzeci raz – dodała jeszcze i uśmiechnęła się pod nosem. Zrozumiała aluzję… Eden najwyraźniej nie była zadowolona ze swojego małżeństwa – i nie mogła jej za to winić, naprawdę. Cicho parsknęła na słowa Vakela. Ubrany jak mugolski bezdomny… Wątpiła. Gdyby przyszedł, to pewnie ubrałby się porządnie, bo by mu powtarzała pięć razy co i jak i zrobiłby to dla spokoju. Nie odpowiedziała Dolohovowi jednak, że tak naprawdę to Sauriela tu zaprosiła, tylko, że on odznaczył się rozsądkiem i uznał, że lepiej nie, bo jeszcze sam skończy na arenie. Westchnęła tylko raz jeszcze. – To nic. Ale dziękuję wam za miłe słowa – powiedziała spokojnie.

– Ano, szybko poszło – odpowiedział Cynthii, która brzmiała na zdziwioną, że to już ostatnia tura. Szast, prast… Tu nie było czasu na długie tury zastanawiania się gdzie uderzyć. Po prostu się to robiło i… Już. Nie przeszkadzała rozmowie pomiędzy Laurentem i Cynthią płynąć, kiedy dawali sobie te krótkie sekundy na poznanie się i bardzo szybkie nadrobienie „zaległości” ze szkoły. Słuchała ich jednym uchem, bo jej skupienie było… Chyba nigdzie tak naprawdę. Rozmowa o Saurielu sprawiła, że się po prostu rozkojarzyła i to jemu poświęciła swoje myśli, a nie temu, co działo się na arenie, czy w ogóle dookoła. Był znacznie bardziej wart tych myśli niż sądził i niż ten cały pojedynek. Z tego dziwnego marazmu wyrwały ją dopiero słowa Laurenta. – Bo jestem – odpowiedziała mu cicho, tak, żeby dosłyszeć to mógł tylko on i Cynka. – Ale nie jestem tu przecież dla pojedynku – a żeby się pokazać. I żeby w jakiś tam sposób dopingować. Bo sam pojedynek mało ją obchodził. A zresztą… Ani się obejrzała a już było po nim.

Remis.

Aż parsknęła i to wcale nie cicho.

– O przepraszam – rzuciła zaraz do swojego otoczenia (Eden, Vakel, Lyssa, Cynthia, Laurent) i pokręciła głową. Więc jak to się miało do tego, co się zobowiązali panowie zrobić? Nikt się z niczego nie wywiąże, a na dodatek honor Loretty obroniony nie został… Ale biorąc pod uwagę jak się ubrała i że chyba się z kimś kłóciła… No to cóż.

Poruszenie obok niej sprawiło, że odruchowo się odwróciła, widząc jak Vakel… Coś mu się działo. Zasłabł? Wyciągnęła do niego ręce, by bardzo delikatnie potrząsnąć mężczyzną i upewnić się, że nic mu nie jest.

– Hej, wszystko w porządku? – zapytała szczerze zatroskana, ale dość szybko doszedł do siebie… I nie wydawało się to tak poważnie jak wyglądało. Zresztą zaraz się pozbierał, zwrócił do Eden i… gdzieś poszedł. Zostawiając (wcale nie tak) biednego Laurenta z samymi babami. Była całkiem zdziwiona tym, co się właśnie wydarzyło.

- Nie ma za co przepraszać, nic się nie stało. - Naprawdę nie przepadał za wspominaniem czasów szkolnych, dlatego już w odpowiedzi do Cynthii na słowa, że "chyba traktowali go jak równego" tylko się uśmiechnął. Nie miał jednak też kobiecie niczego za złe, przecież niczego złego nie powiedziała. - Dziękuję za miłe słowa względem Atreusa. Zgadzam się, że jest wyjątkowy. - Praca aurora... Laurent się zastanawiał, czy miała ona jakiś wpływ na Atreusa. Negatywny. Ale nie potrafił powiedzieć. Wiele rzeczy się zmieniło - na lepsze i na gorsze. Beltane na pewno wpłynęło na wiele osób. Tymczasem oto są - siedząc na widowisku pojedynkowym... ale to chyba i lepiej. Ludzie potrzebowali przecież rozrywki, prawda? Chociaż to bardzie Laurent próbował przekonywać do tego siebie samego. Ten świat umarłby w depresji, gdyby zaprzestano przedstawień i spektakli, nie ważne w jakiej formie.

Właściwie jeśli wszystkie pojedynki wyglądały tak dynamicznie, ale jednocześnie kontrolowanie jak te to nie były wcale takimi złymi widowiskami. Nikomu nic złego się nie działo - co najwyżej cierpiała czyjaś męska duma na deskach pojedynkowych. To było wkupione w ramy porażki, a przecież nikt nie szedł tam z założeniem, że przegra.

Dolohov był przytłaczający. Sprawiał, że Laurent się lekko spinał i to już wcale nie był przekonany, że chodzi tylko o zażenowanie tym, jak bardzo jego ojciec stawał na rzęsach, kiedy dowiedział się, że ktoś próbował go zabić. Głupie? W końcu każdy rodzic powinien chcieć chronić swoją latorośl. Nie do końca wiedział, z czego to wynika - niektórzy po prostu mieli w sobie naturalną charyzmę i przyciągali, a przy innych włoski dęba stawały. Tak jakbyś miał zaraz spojrzeć w oczy drapieżnika, który zaraz rozszarpie cię żywcem, jeśli tylko zrobisz nieuważny krok na jego teren. Różnica polegała na tym, że Laurent nie bał się dzikiego Nundu. Vakela Dolohova mógłby się już bać. Chyba to ton jego głosu sprawił, że odwrócił wzrok w jego stronę w trakcie przerwy między rundami. Kiedy powtórzył za nim słowa, które wypowiedział, zamieniając je w pytanie. I chwilę potem oczy Vakela się zamgliły i ten... jakby stracił władzę nad swoim ciałem. Siedząc obok nieco wyciągnął odruchowo po niego ramiona, żeby go złapać, przytrzymać, podtrzymać. Nie miał pojęcia, co się z mężczyzną stało, co to było za nagłe odpłynięcie, ale babeczka wydawała się teraz blondynowi najmniejszym problemem i zmartwieniem. Bliżej było mu wizji katastroficznej, gdzie Dolohovowi dzieje się jakaś krzwyda.

- Panie Dolohov? - Zapytał z napiętym głosem, ze strachem, podnosząc spojrzenie na Eden, to na Lyssę. Ale w zasadzie zanim niebieskooki zdążył dobrze wpaść w prawdziwy strach i wołać o pomoc, to Vakel już... się podniósł. Laurent cofnął się, przyglądając się mężczyźnie i gotów wyciągnąć własną chustkę, żeby mu podać, ale ten sobie poradził... bardzo szybko. Tak jakby to ubrudzenie się było największym koszmarem. Całkowicie w zasadzie zszokowany tą sytuacją... chyba mężczyzna tak tragicznie reagował na wizje. Albo była tak intensywna? Już zresztą Victoria podeszła do niego, ewidentnie również zaniepokojona sytuacją, albo po prostu chcąc pomóc, nie, nawet bez "albo". Po prostu chcąc pomóc. - Nie potrzebuje pan pomocy..? - Upewnił się, ale finalnie po prostu zostawił mężczyznę, bo ten chyba... tak, to chyba musiała być jakaś wizja.

Odetchnął oglądając się za Dolohovem, by zaraz spojrzeć na Victorię.

- Chcesz ze mną podejść do Philipa? - Zapytał, bo sam podniósł się ze swojego siedzenia, zamierzając w zasadzie podejść do obu stron - ze względu na Atreusa po drugiej stronie. Och, czyżby widział tam też rozgadanego Stanleya..? Wyciągnął do niej dłoń, skinął głową, spodziewając się, że większość tego towarzystwa ma jednak oczy zwrócone na Louvaina i skierował się z towarzyszką do Philipa, Eryka i Bella.

- Jeśli wszystkie pojedynki byłyby takie kontrolowane i kulturalne to nawet nie byłyby tak przerażające. - Powiedział ni to żartem ni to serio, podchodząc do towarzystwa razem z Victorią. - Victoria Lestrange, moja towarzyszka dzisiejszego wieczoru. - Przedstawił kobietę. - Philipa Notta oraz pana Erika Longbottoma zapewne znasz, a to Bellamy Dupont. - Przedstawił towarzystwo. - Zadowolony z przebiegu pojedynku?

— Pojedynek wreszcie dobiegł końca, powinniśmy się rozerwać. Moje zaproszenie do baru jest nadal aktualne. Przyłączysz się? — Zwrócił się do obu swoich towarzyszy, zmieniając temat. Lestrange zagościł w ich rozmowach na dłużej, niż powinien. Pierworodnie zapraszał wyłącznie Erika, jednak teraz stał przy nich Bell. Nie zamierzał go wykluczać, jednocześnie nie zamierzając go zmuszać. Będzie chciał ich opuścić to nie będzie go zatrzymywać. Powinien zapytać jeszcze samego Erika o zdanie, jednak on wydawał mu się być kimś, kto nigdy nie ma nic przeciwko dodatkowemu towarzystwu przy barze. Nie chciał zostać wyprowadzony z błędu w tej kwestii. Obecna sytuacja bardzo sprzyjała temu aby poznał lepiej swojego sekundanta.

— To z pewnością psuje zabawę, ale takie są uroki bycia sekundantem. Na całe szczęście możesz zrzucić z barków ciężar tej odpowiedzialności. — Przyznał mu rację w tej kwestii. Ze swojej strony Philip nie zakładał swojego udziału w ponownym pojedynku o honor Loretty i przez to nie sądził aby potrzebował prosić Erika o ponowne bycie jego sekundantem.

— Niektórzy faktycznie mogą zbierać się do wyjścia, uznając to widowisko za zakończone, niektórzy mogą iść do baru albo w dowolne miejsce na tej hali. Mogą też na coś czekać, chociażby na rozwój sytuacji po pojedynku. — Za sprawą słów Erika samemu spojrzał w stronę areny i loży VIPów, dostrzegając sylwetkę wróżbity, z którego usług korzystała jego matka. Wyłowił spośród barwnego tłumu swoją rodzinę, którzy nadal siedzieli na swoich miejscach. W końcu będzie musiał do nich podejść, jednak zrobi to dopiero jak przestanie spędzać czas w gronie znajomych. Także chciał przeznaczyć ten czas na ewentualne spotkania ze swoimi fanami i ewentualnie na powiedzenie paru słów dla prasy, jeśli zostanie o to teraz poproszony.

Podobnie jak Erik, powitał Laurenta i Victorię lekkim skinięciem głowy.

— Byłyby przede wszystkim bezpieczniejsze dla obu pojedynkujących się czarodziejów. — Przyznał Laurentowi rację, doskonale wiedząc o tym, że on pozostawał przeciwny wszelkiej przemocy fizycznej. Wszyscy wiedzieli, że nie ma na świecie takiej siły, która powstrzymałaby ludzi od sięgania po przemoc fizyczną. — Miło mi cię poznać, Victorio. — Zwrócił się do towarzyszącej Laurentowi czarownicy, z ciepłym uśmiechem.

— To była bardzo wyrównana, emocjonująca walka więc jak najbardziej. Jak wasze wrażenia? — Odpowiedział na zadane mu pytanie w sposób niewskazujący na to, że brak rozstrzygnięcia na jego korzyść nie budzi jego frustracji. Wskazane było pokazanie siebie od znacznie lepszej strony, przy czym nie rozmijał się tak bardzo z prawdą. Bo naprawdę była to wyrównana i bardzo emocjonująca walka. To zdecydowanie nie był dobry moment na pokazywanie światu jak bardzo nie lubi przegrywać, nawet jak zasady sportowej rywalizacji stanowiły dla niego świętość i nie mógłby posunąć się do próby oszustwa.

— Zaprosiłem Erika i Bella do baru. Dołączycie do nas? — Zaproponował z zachęcającym uśmiechem, wodząc spojrzeniem od Laurenta do Victorii. Musiał liczyć się z odmową z ich strony, zwłaszcza jeśli mieli inne plany na resztę tego wieczoru.

W sumie nie wiedziała, czy po pojedynku po prostu wszyscy mają się rozejść do domu, czy może zawodnicy jeszcze chcieli się pobawić i pławić w wygranej… Tyle, że żaden z nich nie wygrał. Laurent nachylił się nieco do Victorii, na co ona tylko kiwnęła głową i uśmiechnęła się lekko. Bo czemu by nie? Gdzieś musieli podejść najpierw, skoro Laurent znał się z Nottem, a ona była spokrewniona z Lestrange’m. Odwróciła się jeszcze tylko na momencik do Cynthii.

– Póki co idziemy. Strasznie się cieszę, że przyszłaś. Ty pewnie idziesz pogadać z Lou? – zwróciła się do niej i uśmiechnęła, po czym wstała ze swojego miejsca. Wyprostowała jeszcze sukienkę, która w trakcie siedzenia i nachylania się do Dolohova nieco się pogniotła, ale zaraz przyjęła dłoń Laurenta i dała się pociągnąć do Philipa, Erika i Bella.

– Dobry wieczór, miło mi poznać – zwróciła się do nieznajomych jej mężczyzn. Odwróciła jeszcze głowę na momencik do Longbottoma, bo jak mogła go nie znać, skoro przyjaźniła się z Brenną i całe 27 lat mieszkała w Dolinie Godryka, a poza tym pracowali w jednym Departamencie? – Cześć, Erik – przywitała mężczyznę. Nie chciała przerywać tej krótkiej rozmowy pomiędzy Laurentem a Philipem, więc się tylko uśmiechała, zaś na propozycję Notta odwróciła głowę do Laurenta.

– Co myślisz? – spytała, doskonale wiedząc, że przy barze to Prewett będzie jej podawał drinki, starym sprawdzonym już sposobem, gdzie to ona będzie piła za niego i oddawała mu pusty kieliszek. Po odpowiedzi twierdzącej uśmiechnęła się jeszcze raz do Notta. – Zaraz przyjdziemy w takim razie, przepraszam na moment – i pociągnęła Laurenta ze sobą do Louvaina i reszty osób, które się przy nim kręciły (Atreus, Stanley, Anthony?).

– My tylko na chwilkę, bo widzę, że zaraz uzbiera się tutaj kolejka – rzuciła do mężczyzn. – Szkoda, że się nie udało – chociaż tak naprawdę to było jej wszystko jedno. Po tym co Loretta tu robiła, kłócąc się z jakimś gościem, to sama miała wątpliwość co do tego całego pojedynku i jego sensu, no ale nic. – Może następnym razem, Lou – dodała, chcąc dodać kuzynowi otuchy. – Swoją drogą, Loretta jednak się zjawiła – nie wiedziała na ile mężczyźni byli tego świadomi.

Poczekała chwilę, aż Laurent powie swoje, po czym pożegnali się, robiąc miejsce innym i zgodnie z obietnicą wrócili do towarzystwa, które chwilkę wcześniej opuścili., by razem z nimi pójść do baru.