Nie spodziewała się, że tak łatwo przyjdzie jej ujarzmić Samuela. Wydawał się jej być dzisiaj dziwnie spokojny, ale to dobrze, w końcu chciała dla niego jak najlepiej. Zależało jej na tym, aby czuł się dobrze wśród jej najbliższych, by niczym się nie przejmował, aby nigdy nie powtórzyła się ta sytuacja przy śniadaniu, kiedy doszło do ogromnego nieporozumienia.

Teraz było zupełnie inaczej, stali tutaj razem, przy wszystkich czule się obejmując, nie dało się ich nie zauważyć. Panna Figg najwyraźniej chciała, aby każdy widział jej szczęście, chociaż może nie był to odpowiedni moment, w końcu wojna trwała, ale z drugiej strony, kiedy jeśli nie teraz? Może był to właśnie idealny moment.

- Wiesz, że wystarczy, że po prostu zawsze będziesz prawda? Nie potrzebuję gwiazdki z nieba. - Nie była aż tak zachłanna. Nie potrzebowała niczego więcej, tylko tego, aby znowu pojawił się w jej życiu, tylko tym razem na zawsze. Zresztą doszli już do tego, że tak się stanie. Był pierścionek, wspólne plany, cała reszta. Teraz wszystko miało się ułożyć.

Norka również ze względu na swoją muszelkę zachowywała się nieco inaczej. Nie patrzyła na innych, tylko robiła to na co miała ochotę, także zupełnie nie przejmowała się tym, że ich migdalenie się na tej plaży może wydawać się komuś nie na miejscu.

Zerknęła jeszcze na mieniący się w słońcu pierścionek, który był naprawdę prześliczny. Tego nikt jej już nie zerwie, zostanie na zawsze na jej palcu.

Tkwili więc tak wtuleni w swoje ramiona, jakby cały świat nie istniał, nie było tych wszystkich ludzi wokół, a jutro miało nie być, chociaż gdzieś tam pojawiał się niepokój, że powinna mu powiedzieć o tajemnicy, którą skrywała, aby to wszystko nie wymknęło jej się z dłoni po raz drugi.

Ruda stała i spoglądała na Camerona z niedowierzaniem. Dlaczego on to sobie robił? Czy na pewno było z nim wszystko w porządku? Nienawidził wysokości, nigdy z nimi nie latał, przecież od samego patrzenia na nich na niebie robiło mu się niedobrze. Chyba do reszty go pomyliło. Znaczy argument, jaki jej przedstawił, czyli chronienie ich przyszłego nazwiska nawet do niej przemawiał, ale przecież ona mogła to zrobić sama. Grała w quidditcha od lat, mało kto był jej w stanie dorównać. Wiadomo, Atreus był cwanym lisem i mógł się pokusić o jakieś sztuczki, więc musiała być czujna.

Podparła się o swoją miotłę, wpatrywała się w chłopaka dłuższą chwilę. Kimże była, żeby zabraniać mu lecieć? No jego narzeczoną, miała nadzieję, że nie spierdoli się z klifów, bo to by była zdecydowanie jej wina. Odetchnęła jednak głęboko, nigdy nie należała do tych specjalnie rozsądnych osób. - Jak się zabijesz, to cię znajdę i zabiję drugi raz. - Tak, to była groźba.

Atreus ich zawołał. Czas najwyższy więc rozpocząć wyścig, Cameron pociągnął ją za rękę, posłała mu zabójcze spojrzenie. - Na pewno nie lecisz z twoim kochaniem, bo zamierzam to wygrać. - Wolała uniknąć przemierzania nieba z balastem, była pewna, że sama może to wygrać, z Lupinem zdecydowanie mogłoby być jej trudniej. - Zorganizuj sobie jakąś miotłę, zobacz, tam ktoś zostawił swoją. - Pokazała mu palcem na miotłę leżącą na piasku. Ktoś chujowo ją zaparkował.

Podeszła więc do Bulstrode'a. Wysłuchała, którędy mieli się ścigać, poczekała, aż Cameron do nich dołączy. Cóż, kiedy usłyszała komendę startu odepchnęła się stopami od ziemi i ruszyła w pizdu.