Może i Cameron czuł się nieswojo, jednak zupełnie nie dawał po sobie tego poznać, przynajmniej Heather nie czuła tego wcale. Zachował się niczym salonowy wyjadacz, idealna osoba w odpowiednim miejscu. Przynajmniej tak się pannie Wood wydawało. Jak do tej pory bawiła się z nim tutaj wyśmienicie. - Uważam, że to wcale źle o nas nie świadczy Cami.- Uniosła w górę kieliszek z szampanem, w gest toastu, aby ponownie napić się z Lupinem. W końcu trwał bal, trzeba było się bawić, a na trzeźwo - niby można było, tylko po co? Tym bardziej, że trunki, które proponowali Longbottomowie były naprawdę bardzo smaczne, aż żal nie pić, jeszcze by się zmarnowały, a tego chyba gospodarze również by nie chcieli.

- Mówisz, że nudne z nich buły? Są starsi, to pewnie przez to.- Przynajmniej tak się jej wydawało. - Myślisz, że my za kilka lat też nie będziemy tacy dzicy? Nie chciałabym stracić tej naszej spontaniczności, na samą myśl o tym, że mogę stać się taka przewidywalna i spokojna robi mi się niedobrze.- Heather bała się, że straci tę dzikość, którą w sobie miała, bała się również, że spotka to jej dwójkę najbliższych przyjaciół, co oni wtedy będą robić w wolnym czasie? Spotykać się, żeby pić herbatki? Na samą myśl mina jej zrzedła, postanowiła przestać rozmyślać o takich nieprzyjemnych sprawach. - Bura na obiedzie rodzinnym, to brzmi strasznie!- Jakby ona sama nie dostawał, co chwilę ochrzanu od swojej matki.

- Jakie nudy, dobrze, że Cię ze sobą wyciągnęłam.[/b]- Podziwiała trochę Camerona za ścieżkę zawodową, którą wybrał. Ona sama zapewne by się zanudziła na śmierć, gdyby miała czytać regulaminy i inne takie rzeczy. Bardzo szybko traciła zainteresowanie, potrzebowała, aby wokół niej ciągle coś się działo. Nie znosiła stagnacji. - Mieliście ostatnio jakieś ciekawe przypadki?- Tak właściwie, to zastanawiała się, z czym mierzy się jej przyjaciel.

- Tak, wybaczyłaby mi, czuje, że mogłaby mi porządnie uprzykrzyć życie, ona tylko wygląda na takie niewiniątko. Zresztą sam wiesz jak to jest, te niby sympatyczne są najgorsze, gdy przychodzi co do czego.- Od zawsze twierdziła, że osoby, które były miłe dla wszystkich udawały, niemożliwe jest lubić każdego! Nie ma nawet takiej opcji.

Tamta kobieta nadal nie odpuszczała, Heather robiła się coraz bardziej niezadowolona. Zależało jej na tym, aby wygrać tę licytację. Cameron mógł dostrzec, że robi się nerwowa - a to nie wróżyło niczego dobrego. - Twoja szefowa?- Powtórzyła jeszcze po chłopaku, teraz to dopiero miała zamiar jej pokazać. Zupełnie nie obchodziło jej to, że Lupin był niżej w hierarchii zawodowej od niej. To tylko spowodowało, że panna Wood chciała pokazać, kto tutaj rządzi. - Odpuścić sobie, teraz? Chyba zwariowałeś.- Rzekła jeszcze do przyjaciela, no przecież ją znał, wiedział, że nie ma szans, aby zrezygnowała, kiedy Heather chciała coś zdobyć - zawsze jej się to udawało. Tym razem nie mogło być inaczej, licytowała się z nią jeszcze chwilę, aż wygrała licytację. - Mamy tooooo!- Krzyknęła może zbyt głośno, ale jej to nie obchodziło, odwróciła się jeszcze do Florence i pokazała jej dyskretnie środkowy palec zadowolona ze swojej wygranej. Zapomniała o tym, że Lupin chwilę wcześniej wspomniał jej o tym, że tamta kobieta była jego szefową. - Teraz możemy się bawić Cameron! - Zupełnie się uspokoiła, uwielbiała wygrywać.

- Z Tobą to bym się mogła uczyć całą noc!- Odpowiedziała Cameronowi, kiedy zbliżył się do jej ucha odwróciła głowę w jego kierunku. Uwielbiała te ich gry, widać było, że czują się w swoim towarzystwie bardzo dobrze i nie wyznaczali żadnych granic. - Oczywiście, jeśli tylko byłbyś w stanie mi w odpowiedni sposób wyłożyć materiał- Mrugnęła do niego porozumiewawczo. - Kurde, licytują jej brata! Myślisz, że o tym wiedział?- Sądziła, że jest jakieś prawdopodobieństwo, że wcale Brenna nie powiedziała o tym Erikowi, Heather spojrzała na gwiazdę wieczoru - w tym wypadku chodziło jej Longbottoma, żeby zobaczyć jego minę. - Nie wygląda, jakby wiedział, co myślisz?- Była ciekawa opinii przyjaciela.

Zamrugał parokrotnie, gdy uderzył go błysk fleszy z aparatu jednej z dziennikarek, które miały za zadanie relacjonować to wydarzenia. Myśl o sierocińcu i małych pieskach, pomyślał, starając utwierdzić się w przekonaniu, że ich starania, a także cierpienia będą warte wyniku. W końcu nie robili tego dla siebie. Przynajmniej nie w dużej mierze. Owszem, licytacja była okazją do przypomnienia o znaczeniu nazwiska rodowego w towarzystwie, jednak chodziło przede wszystkim o szerzenie pomocy innym i przekonanie innych rodzin do tego samego.

Zauważył, że Cedricowi udało się wylicytować pierścionek i w myślach zanotował sobie, aby mu pogratulować przy najbliższej okazji. Zarówno wygranej licytacji, jak i tego, co wiązało się z przedmiotem, który kupił. Tak, ta druga okazja była zdecydowanie bardziej istotna. Z zadowoleniem obserwował proces wystawiania na sprzedaż kolejnych przedmiotów. Na razie rywalizacja była dosyć wyrównana. Nikt nie postawił sobie za cel, aby wyjść samemu ze wszystkimi rzeczami, które oferowali. Każdy namierzył coś, co najbardziej przypadało mu do gustu. Tak jak powinno być.

Uśmiechnął się szeroko, gdy Brenna postanowiła wygłosić przemowę końcową odnośnie do ostatniego przedmiotu. Jego zdaniem była to doskonała okazja do pokazania, że radzi sobie z zagadywaniem tłumu równie dobrze, jak on, a może nawet i lepiej. Wprawdzie nie miał zielonego pojęcia, skąd wytrzasnęła pieniądze na oferowany obiad, ale nie miał zamiaru się sprzeczać. Bądź co bądź w ten sposób wspierali lokalną ekonomię, a mając na uwadze to, jak się sprawy miały w ostatnim czasie, dobrze było wspierać działalność czarodziejów w magicznej dzielnicy Londynu. Był całkiem zadowolony z tego, że wpadła na taki ciekawy pomysł. Tylko że wtedy usłyszał, że z ust panny Longbottom padło słowo „brat” i na moment się zawiesił, jakby nie połączył ze sobą jeszcze kropek w głowie.

Nie mógł powstrzymać się od cichego parsknięcia śmiechem, gdy usłyszał cenę wywoławczą za spotkanie z nim. Przygryzł dolną wargę, starając się ukryć tę reakcję przed gośćmi i zerknął kątem oka na siostrę. Niezły żart, naprawdę. Przeszłaś samą siebie, zdawała się mówić jego mina, jednak wtedy dostrzegł w jej minie coś, czego ujrzeć się nie spodziewał. Niezachwianą pewność siebie. I w tym momencie pobladł, gdy uświadomił sobie, że to, co uznał za bardzo słabą próbę dowcipu, było w gruncie rzeczy wypowiedziane na poważnie. Przed całym tłumem ludzi. Ta dziewczyna kupczyła własnym bratem. Kupczyła nim. Wprawdzie robiła to w słusznej sprawie, ale... ale... Ale przecież nawet dla niej musiały istnieć jakieś granice, prawda?! To nie był Błędny Rycerz, to było jak wepchnięcie prosto pod Hogwart Ekspres.

Przez jedną piękną chwilę sądził, że się bardzo dobrze zgrywa. Przecież nie zrobiłaby mu niczego takiego bez żadnego przygotowania. Ta licytacja stała się w ostatnich tygodniach jej obsesją. Nie odważyłaby się wprowadzić do tego planu elementu, którego stabilności nie byłaby pewna. A co jak co, ale pozostanie na scenie w takiej sytuacji, było mocno wątpliwe, biorąc pod uwagę okoliczności. Nie tak ją wychowywali. Gdzie ona przyswoiła takie zachowania? Eden? Nora? Erik zaczął przeglądać w głowie listę kontaktów siostry, ewidentnie szukając kogoś, na kogo mógłby zrzucić winę.

A mimo to nie ruszył się z miejsca. Chyba był w zbyt dużym szoku, a może to resztki godności, z których go jeszcze nie odarła młodsza siostra, nakazywały mu stać, niczym marmurowy posąg, dopóki ten występ nie dobiegnie końca. Wziął głęboki oddech i uśmiechnął się krzywo, modląc się w duchu, aby nie zrobiono mu w tej chwili kolejnego zdjęcia. Zmniejszył dzielący go z Brenną dystans o parę kroków, tak że teraz stali naprawdę blisko siebie i nachylił się nad nią.

— Co ty wyprawiasz? — syknął przez zaciśnięte zęby, starając się udawać, że wszystko było w absolutnym porządku. Chciała mu w mówić, że przecież taki był plan i wszystko szło zgodnie z pierwotnymi założeniami całej uroczystości? Szkoda tylko, że nie został uprzedzony o tym, że to on miał być gwiazdą wieczoru. — Nie umawialiśmy się na coś takiego! Słowem nie pisnęłaś, że to zrobisz. Jak ty w ogóle to sobie wyobrażasz... Merlin cię chyba opuścił, wiesz?

Poczuł, że zapiekły go uszy. Miał ochotę rzucić to wszystko i uciec na balkon. Albo do swojego pokoju. Albo do swojego biurka w Ministerstwie Magii. Eh, gdyby nie to cholerne poczucie obowiązku. Pokręcił głową, robiąc dobrą minę do złej gry, wlepiając wzrok w bliżej nieokreślony punkt ponad głowami zebranych na sali gości. Wykorzystała go. Za dobrze go znała i dokładnie wiedziała, czego nie zrobi. Nie miał w zwyczaju uciekać, a wartości wbijane mu do głowy od maleńkości sprawiały, że jego własne ciało odmawiało mu posłuszeństwa. Musiał wytrwać do końca.

— Rozważyłaś w ogóle, czy ktokolwiek będzie zainteresowany tą... Ofertą? — mruknął, uśmiechając się do tłumu. Na razie nie widział lasu rąk i emocjonalnych okrzyków sugerujących, że faktycznie jest towarem, na który warto wydać swoje pieniądze. Cóż, może to był właśnie ten czas, gdy Brenna zorientuje się, że wbrew pozorom nie jest aż tak wielkim celebrytą, za jakiego go uważała?

Oh, jak bardzo mógł się mylić. Teraz jednak wszystko było w rękach ich gości. Może chociaż jego własna matka się nad nim zlituje i go wylicytuje. Za parę miesięcy dzień dziecka, mogą powiedzieć, że to z tej okazji. Na Merlina, jaki to będzie wstyd, jeśli następne parę minut przeminie w całkowitej ciszy.

Uderzył lekko kieliszkiem o szkło swojej towarzyszki. Co jak co, ale w pierwszym rzędzie bawili się wyśmienicie i to pewnie dużo lepiej niż lwia część zaproszonych przez Longbottomów gości.

— A myślisz, że oni byli dzicy? — spojrzał z powątpiewaniem na gospodarzy przyjęcia. Tak jak jeszcze był w stanie uwierzyć w to, że Brenna w czasach szkolnych potrafiła nieco ostrzej zaszaleć, tak co do jej brata miał spore wątpliwości. Trudno było mu go sobie wyobrazić w prawdziwym klubie nocnym w dzielnicy mugolskiej. Po prostu nie ten... styl. — Oni od dzieciaka biorą udział w takich bankietach, a my od dzieciaka robimy z siebie kompletnych pojebów. Naprawdę sądzisz, że tak łatwo z tego wyrosnąć?

Miał nadzieję, że Ruda nie odbierze jego słów za obrazę. Może użył nieco dosadnego słownictwa, jednak starał się przekazać główną myśl. Może i pewne aspekty ich charakteru ulegną transformacji wraz z biegiem lat, tak na pewno nie zostawią wszystkiego za sobą, zamykając się w jakiejś zimnej, pozbawionej emocji skorupie. Jeśli dalej męczyłyby ją wątpliwości, to Cameron zamierzał pomóc jej się ich wyzbyć przy najbliższym barze. Niech alkohol Longbottomów na coś się przyda.

— A żebyś wiedziała. Moja matka już któryś rok suszy mi głowę, że nie chcę cały czas jeść sałatek i potrzebuję mięcha na talerzu. Jeszcze trochę i mnie zaciągnie do Munga, żeby sprawdzić, czy mnie nie podmienili — mruknął, robiąc co w jego mocy, aby rozbudzić w dziewczynie jak największe pokłady dobrego humoru. Nawet jeśli oznaczało to, że miał stać się tymczasowym obiektem żartów.

Uśmiechnął się słabo pod nosem. Chociaż w towarzystwie Heather i Charliego dosyć szybko dopasowywał kroki do ich szalonego tańca, tak w pracy starał się nieco ograniczać. Rozumiał jednak, że nie każdy był stworzony do takiej pracy. Ruda na pewno trafiła tam, gdzie powinna. Najpierw zabójcza kariera w quidditchu, a teraz zaczynała kariera w BUM. Aktywna robota, w terenie, pełno ludzi, dużo wydarzeń. Bardzo w jej stylu.

— Podobno przyjęli parę dni temu na oddział gościówę, która oberwała zaklęciem galaretowatych placów. Nie chciało odpuścić. Ponoć próbowali użyć Szkiele-Wzro, ale coś nie szło, więc chcieli dodać do receptury czegoś ekstra, ale nie było mnie dzisiaj w szpitalu, więc nie wiem, co z tego wyszło — rzucił, przypominając sobie jedną z plotek, która gruchnęła w kanciapie stażystów. Ciężko było stwierdzić, czy była to prawda, czy tylko wymysł jakiegoś palanta o zbyt wybujałej wyobraźni, ale brzmiało to nieco prawdopodobnie.

Chłopak zapadł się głębiej w krzesło, gdy zobaczył, jak jego partnerka pokazuje środkowy palec jego szefowej. Ukrył twarz w dłoniach, jednak nie mógł się zmusić do tego, aby zasłonić oczy, toteż musiał obserwować to przedstawienie. Florence nie miała pojęcia, co zrobiła, nieświadomie angażując się w spór z Heather.

— Dobra robota! — wymamrotał, wykrzesując z siebie delikatny uśmiech i ściskając rękę dziewczyny. Tak na wszelki wypadek, gdyby przy następnym fancie również doszło do jakiejś niespodziewanej rywalizacji z inną przedstawicielką płci pięknej.

Odgarnął kosmyk włosów dziewczyny za ucho, aby ponownie się do niej nachylić.

— Dwoje to za mało, potrzebujemy naszego trio. — Przecież nie mógł pozwolić, aby Charliego ominęły takie rozrywki. Może czasy szkolne mieli już za sobą, ale zawsze należało szukać okazji do tego, aby pogłębiać swoją wiedzę i zdobywać nowe umiejętności. Dzięki temu człowiek lepiej funkcjonował w tym świecie.

Zamrugał nieco zdziwiony. Był tak zajęty ich osobistą konwersacją, że praktycznie przestał zwracać uwagę na to, co się dzieje na scenie. Młoda Longbottomówna sprzedawała nieco starszego Longbottoma? Cameron zerknął na tylne rzędy, jak gdyby chciał sprawdzić, czy inni goście są równie wstrząśnięci tymi wieściami, jak i on, jednak zachowywali się dosyć... Normalnie. Ech, ta elita.

— Wygląda, jakby chciał stąd spierdolić — stwierdził, podzielając opinię Heather. — Nie wiedziałem, że oni handlują żywym towarem. A mój brat mówił, że to taka dobra rodzina...