Małżeństwo to było coś, z czym pogodziła się już dawno temu. Rodzina tłukła jej od dziecka, że to pewnego rodzaju powinność, że przedłużenie linii czystej krwi czarodziejów, bla bla. Aż do momentu zaręczyn z Saurielem nie zastanawiała się nad tym, czy w ogóle tego chce, małżeństwa czy rodziny – bo zwyczajnie nie miała powodu się nad tym zastanawiać. Były oczekiwania i tyle, ale w obliczu wiedzy, że tamto małżeństwo będzie bezdzietne, nic dziwnego, że się zastanawiać zaczęła: bo po co to wszystko, skoro część jest niemożliwa do spełnienia? Czy ona w ogóle tego chce, czy będzie jej czegoś brakowało. A teraz? Teraz wiedziała, że chciałaby kiedyś założyć rodzinę, ale to „kiedyś”, nie oznaczało „teraz, zaraz, już”, nie spieszyło jej się, ale to też nie tak, że musiała sobie znaleźć bogatego męża, żeby podreperować rodzinny budżet, więc nie było w niej żadnej desperacji, a zwyczajnie chyba po prostu gotowość na to, co przyniesie los (oraz pewnego rodzaju zniechęcenie, biorąc pod uwagę ostatnie niepowodzenia, ale starała się jakoś temu nie poddawać).

– Miałam na myśli, że wtedy byłbyś wyborem oczywistym. Teraz to nie wiem co by jej przyszlo do głowy – pewnie wolałaby sobie znaleźć innego bogatego z dobrego domu, ale cholera wiedziała prawdę mówiąc. Cressida była w pewnym sensie bardzo nieobliczalna. A pod innymi wręcz do bólu przewidywalna. Nie żeby Victoria ją znała jakoś dobrze, bezpośrednią interakcję miały tylko jedną i była jaka była, czyli nie za dobra. – Ale dobrze, gdybyś potrzebował ratunku, to będę gotowa – zaśmiała się cicho, nim skryła się za filiżanką z herbatą.

– Biedna dziewczyna – mruknęła pod nosem i westchnęła, bo to był okrutny żart, po którym dziewczę możliwe że przez tydzień nie chciało wychodzić z dormitorium.

– O tak, zaliczony. To jest przepyszne! – była bliska do tego, by zapiszczeć z zachwytu, na szczęście chyba fizycznie nie była zdolna do wydawania z siebie takich dźwięków, bo jej wizerunek zdystansowanej i powściągliwej mógłby bardzo szybko runąć, jakby ją postawić przed słodyczami. Zignorowała nawet nazwanie jej panią profesor. – Co prawda nie ma chyba takiego połączenia, które przebiłby czekoladę z truskawkami, ale to jest… mmm – wymruczała, zatykając sobie buzię kawałkiem biszkoptu. – A twój? – zapytała po chwili, gdy już przełknęła.

Gdyby mieli się przerzucać ilością osób z bliskiego otoczenia, które mogłyby być niezadowolone z ich związku, to Atreus pewnie by wygrał. Longbottomowie jakby nie patrzeć, i to jeszcze przed opublikowaniem artykułu w Proroku Codziennym, nie cieszyli się przesadnie dobrą opinią w kręgach jego znajomych. Nie kryli się przecież z tym, że każdy był dla nich równy, a biorąc pod uwagę że przyjaciele Atreusa wywodzili się w czystokrwistych, konserwatywnych rodzin to cóż… pododawać to sobie można było samemu.

— Nawet nie jestem pewien jak to wszystko tam wygląda aktualnie. W lecie próbowaliśmy tam być z Laurentem i paroma innymi osobami, ale nas nie wpuścili. Bardzo starają się pilnować tego, kto ma tam dostęp — wzruszył ramionami. To, co aktualnie miało miejsce na Polanie, bardziej wyglądało mu na konsekwencje tego, że warunki zostały spełnione i w tamtym konkretnym momencie wywróciły wszystko do góry nogami, a nie że wciąż działały. — Tylko jeśli weźmiesz mnie ze sobą — uśmiechnął się przelotnie, zabierając się za kończenie swojej zupy.

— A jeśli pozwolę ci zachować cały twój? Co wtedy — zapytał, sięgając po swojego grzańca. Upił parę łyków, ale już pierwszy wystarczył by stwierdzić z ulgą, że było to doświadczenie lepsze niż lura podawana w Dziurawym Kotle. Smak był wyważony, pełny, a do tego po ciele rozchodziło się przyjemne ciepło. Takie, które sprawiało wrażenie na moment ustępującego zimna. Przyjemnie. Na to uczucie Atreus wyraźnie się uśmiechnął i odetchnął. — Anthony, Jonathan, z tego co słyszałem to zabierają jeszcze Elliotta Malfoya? Jakiegoś prawnika też, Delacoura? No i Roberta Croucha. Z tego co się orientuję to dołożyli do tego dziewczynę od Dolohovów jako tłumaczkę i jakiegoś Kelly'ego. Nie kojarzę go, ale z jego bratem byłem w Egipcie. Mam nadzieję, że nie będzie tak samo durny jak on. Co do czarnoksiężników to nie wiem. Myślę, że to standardowa obsada, bo oprócz mnie ma tam być jeszcze jakiś brygadzista, ale nie wiem kogo ostatecznie dał Bones. Mam też nadzieję, że czarnoksiężnicy sobie darują w razie czego, bo chciałem pozwiedzać.

Zaskakujące było to, że niektóre decyzje mogły zostać podjęte pod wpływem chwili, a dotyczyły właściwie całego, przyszłego życia. Czasem wystarczył tylko odpowiedni moment, odpowiednie słowa, żeby wszystko w końcu okazywało się proste i właściwe. Czy spodziewałaby się po sobie tego, że będzie osobą, która wyjdzie za mąż ledwie chwilę po oświadczynach? Nie. Zwłaszcza, że jedne miała już za sobą i zdecydowanie nie spieszyło jej się z tym, aby stać się żoną. Widać wiele zależało od osoby, która znajdowała się obok. Miała ogromny sentyment do Benjy'ego od momentu w którym się poznali, dopiero jednak po latach uświadomiła sobie, czym właściwie było to uczucie, które się w niej tliło. Lepiej późno, niż wcale. Nie żałowała tych lat, które przyszło im spędzić z dala od siebie, nie żałowała też tej spontanicznej decyzji, którą podjęli. W końcu wszystko wydawało się być właściwe. Nie było to dla niej typowe, bo zazwyczaj analizowała wszystko godzinami, rozpisywała sobie za i przeciw, starała się podejmować jak najbardziej racjonalne decyzje, jednak czasem i ona pozwalała sercu decydować.

Ludzie byli więc niewiadomą, nie trzeba było wcale szukać daleko aby dostrzec jak bardzo ten czynnik może namieszać, przez nich bardzo trudno było przewidzieć to, co może się wydarzyć. Rozumiała jednak tych, a przynajmniej starała się ich rozumieć, którzy nie do końca potrafili odpuścić i dać się ponieść, ona już nie była jedną z tych osób, a wszystko dzięki mężczyźnie, który znajdował się tuż obok niej.

- Oczywiście, że nie pisnę nawet słówkiem, najważniejsze, że ja wiem, Twoja reputacja jest przy mnie bezpieczna. - Doskonale zdawała sobie sprawę z tego, jaką sławą cieszył się jej mąż. Był znany z tego, że nie do końca potrafił panować nad swoimi emocjami, bardzo szybko podejmował decyzje, niczego się nie bał, co bardzo różniło się od jej podejścia do życia. Musieli znaleźć jakiś sposób na to, aby znaleźć wspólną drogę i chyba wychodziło im to nie najgorzej, ona pozwalała sobie na te drobne, spontaniczne decyzje, a on czasem zastanowił się dwa razy zanim coś zrobił, wyglądało to więc całkiem nieźle.

W końcu usiedli przy stoliku, co okazało się być dużo szybsze, niż jej się wydawało. Nie musieli czekać w kolejce, bo miejsce znalazło się w mig. - Fakt, nie świadczyłoby to o nas najlepiej. - Udało im się jednak co do tego dogadać, więc jedna, żółta fasolka nie miała zrujnować fundamentów ich małżeństwa. Przetrwali już tyle, że to naprawdę byłoby ujmą na ich honorze, żadna żółta, czy tam zielona fasolka nie mogła im szczególnie zaszkodzić.

- Nie chciałam Cię straszyć, ale nigdy nie wiadomo… - Wzruszyła jedynie ramionami, bo kto w ogóle mógł wiedzieć, co autor dań zamierzał dzisiaj pokazać. Był znany ze swoich niekonwencjonalnych pomysłów, można więc było się spodziewać tego, że czymś zamierza zaskoczyć klientów.

- Ostrożność nie jest czymś, co wydaje Ci się bliskie, widać te żółte fasolki naprawdę były dla Ciebie dość traumatyczne. - Rzadko kiedy był ostrożny, raczej nie przejmował się konsekwencjami, podejmował szybkie decyzje, które mogły kończyć się różnie, widać decydowanie o tym, co trafi do jego ust mogło okazać się nieco większym wyzwaniem. Nie, żeby ją to dziwiło, bo przecież sama miała różne odczucia związane z autorskimi fasolkami Botta.

- Powinieneś z nimi porozmawiać o tym, że nie powinno się plotkować, być może nie mają tej świadomości. - Na szczęście to właśnie Benjy został oddelegowany do kontaktów z pajęczakami, być może zdoła ich jeszcze czegoś nauczyć, kiedy chciał potrafił być bardzo, ale to bardzo przekonujący.

- Pewnie wiele, kolejnych praktycznych aspektów jeszcze przed nami, będziemy je odkrywać przez całe życie. - Uśmiechnęła się na samą myśl o tym, że był to dopiero ich początek. Mieli przed sobą wiele lat, podczas których będą mogli poznawać wszystkie aspekty bycia małżeństwem.

- ależ oczywiście, doceniam, mam nadzieję, iż uda nam się przeprowadzić wiele badań. - Całkiem miłe było mieć u swojego boku kogoś, kto chciał jej w tym wszystkim towarzyszyć i w sumie nie uważał tego jej analitycznego podejścia za coś dziwnego.

Złożyli więc zamówienie - tak jak zadecydowali, wzięli po jednym zestawie z każdej opcji, aby sprawdzić wszystko, co miał do zaoferowania Bertie Bott. Ciekawość mogła zostać więc zaspokojona.

- Pewnie nie będziemy długo czekać, mam wrażenie, że to jeden z takich dni, kiedy wszystko musi być być idealne, a w idealnym świecie nikomu nie chce się długo czekać na posiłek. - Zapewne właścicielowi zależało na tym, aby jak najlepiej się pokazać, co było całkiem logiczne. Dzięki temu dość szybko będą mogli dokonać analizy porównawczej i stąd wyjść, co też wpisywało się jako pozytyw. Prudence niby nie przeszkadzali ludzie, jednak miejsce było dość mocno zatłoczone i w sumie to pewnie z czasem zacznie się tu czuć nieswojo.

Prudence być może posiadała bardzo wiele informacji, które mogłyby okazać się gwoździem do trumny dla reputacji jej męża, jednak nie zamierzała się nimi z nikim dzielić. To nie tak, że nie chciała z nich korzystać, może tylko jednak bardziej na swój pożytek, a nie kogoś innego. Bywały takie momenty, kiedy bardzo solidne argumenty do negocjacji mogły jej się przydać. To nie zmieniało jednak faktu, że nie miała zamiaru się nimi z nikim dzielić. Jakoś tak wyszło, że przez lata znajomości zdążyła nazbierać ich naprawdę sporo, mniej lub bardziej kontrowersyjnych. Jej głowa niestety lub stety nie pozwalała jej zapomnieć dosłownie niczego, no - może poza tą tajemniczą nocą w Wieży Astronomicznej, kiedy się razem upili, ale to był tylko wyjątek, który potwierdzał regułę.

- Wiadomo, bo przecież mam takie szlachetne serce. - Mrugnęła jeszcze do niego, co wcale nie wróżyło niczego dobrego. Prue doskonale wiedziała, kiedy sięgać po jakie argumenty, a że pamiętała wszystko - to miała ich naprawdę wiele i nigdy nie obawiała się z nich korzystać. Oczywiście, że chodziło tylko i wyłącznie o te starcia między nimi, mimo tego, że stali się mężem i żoną to nie przestali się ze sobą ścierać, nadal potrafili całkiem zwinnie grać w te swoje gry, które od wielu lat sprawiały im wcale nie małą rozrywkę. Lubili udowodniać sobie swoje racje, być może teraz wyglądało to nieco łagodniej, jednak nadal się działo.

Ich dotychczasowa droga nie należała do tych najprostszych, ale dzięki temu wydawało jej się, że mało co tak naprawdę ma szansę ich dotknąć. Zbyt wiele przeżyli, zbyt wiele działo się w ich życiu, aby teraz musieli się czymkolwiek przejmować. W końcu zaznali spokoju, zrozumieli co jest właściwie i nic nie mogło tego zmienić, no, a na pewno nie miała tego zmienić jedna zielona, czy żółta fasolka o nie do końca przyjemnym smaku.

- To prawda. - Zgodziła się z nim jeszcze, kiedyś pewnie robiłaby wszystko, aby mieć inne zdanie, nawet jeśli myślała podobnie, tylko po to, aby nie dawać mu tego poczucia satysfakcji, ale teraz już nie musiała tego robić, mogła być z nim zgodna kiedy tylko jej się to podobało, było to całkiem miłą odmianą, nie musieli ciągle ze sobą walczyć, wręcz przeciwnie teraz mogli walczyć razem z całym światem.

Abstrakcyjne scenariusze były ich domeną, jak nie pająki, to nietoperze, żaby - nie wątpiła w to, że był to dopiero początek, bardzo łatwo przychodziło im gdybanie na temat rzeczy, które dla postronnych mogły nie mieć większego sensu. Oni umieli rozmawiać o tym godzinami, zresztą od zawsze tak było, już nawet na początku, kiedy zbliżyli się do siebie w Hogwarcie i ze sobą zaprzyjaźnili, najwyraźniej niektóre rzeczy nigdy się nie zmieniały.

- Są aż tak problematyczne? - Uniosła brew, wydawało jej się, że Benjy radził sobie z nimi całkiem nieźle, a teraz gdy o tym wspomniał, to wyglądało to trochę gorzej. - Myślałam, że znalazłeś na nie jakiś sposób. - Wydawało się Prue, że zaczęli całkiem nieźle ze sobą współpracować, czyżby było to mylnym wrażeniem? Niemożliwe, jej mężowi nikt nie potrafił odmówić, potrafił samą swoją posturą wzbudzać szacunek, czyżby pająki chciały ryzykować kompletną rzezią? Powinny zastanowić się nad swoim zachowaniem, bo przecież Benjy nie należał do osób szczególnie cierpliwych. - Jeśli udało Ci się poradzić z tymi ludźmi, to pewnie i z pająkami nie będzie kłopotu. - Zdecydowanie sprawiały mniej problemów, więc doświadczenie Benjy'ego na pewno pomoże mu sobie z nimi poradzić. - W ostateczności, zawsze można sięgnąć po bardziej brutalne środki, czyż nie? - Wtedy nie na pewno załapią o co chodzi w tych całych negocjacjach.

Uśmiechnęła się słysząc jego słowa. Nie negował tego, tak po prostu się z tym zgadzał, to było naprawdę pokrzepiające. Miała świadomość, że jej podejście do życia mogło powodować pytania, a on po prostu to wszedł, bez żadnego zawahania. Nie narzekał na te jej eksperymenty, mimo, że sam miał zupełnie inne podejście do życia, po prostu zaakceptował to, że w między czasie prowadziła kilka, mniej lub bardziej istotnych projektów badawczych, wszystko w końcu mogło być doświadczeniem. Pewnie rezultatów niektórych z nich mieli się dowiedzieć dopiero pod koniec ich wspólnej wędrówki, jednak kto by się tym właściwie przejmował.

Udało im się złożyć zamówienie, teraz pozostawało czekać na to, aż potrawy pojawią się na stole, zakładała jednak, że nie zajmie to zbyt wiele czasu, miała ku temu swoje przemyślenia, o których zresztą wspomniała. - Tak, bardzo trudno jest je naprawić, zostaje naprawdę na lata. - Nie mogła się powstrzymać przed tym komentarzem, całkiem zabawne, bo od razu skojarzyło jej się to z jej mężem i tym, że trudno było jej się pogodzić z tym, że w pewnym momencie ich relacja zaczęła się komplikować. Pierwsze wrażenie było bowiem naprawdę fantastyczne, i jak się okazało prawdziwe, bo przecież to wszystko, co działo się pomiędzy było tylko i wyłącznie grą i walką ze swoimi uczuciami.

Jak zakładali - tak też się stało. Nie musieli czekać długo, minęło ledwie kilka minut, a pierwsze danie zostało dostarczone do ich stolika, to znaczy dania - całkiem aromatyczne zupy, które mieli teraz spróbować.