Jego ojciec po prostu zajmował się tym samym, chciał, czy nie chciał stało się tak, że również go to zainteresowało. Czasem się tego wstydził, że tyle go z nim łączyło, chociaż prześcignął już go chyba w wiedzy, którą posiadał, tyle dobrego.

Z ogromną ciekawością słuchał opowieści Uli o Durmstrangu, nie ukrywał swojego zainteresowania, bo nie miał chyba jeszcze okazji spotkać w swoim życiu kogoś, kto się tam uczył. Zaskoczyła go więc po raz kolejny. Ciekaw był co jeszcze się w niej kryje, bo póki co z każdym wypowiedzianym zdaniem wydawała mu się być jeszcze bardziej interesującą osobą.

- Właściwie możesz mieć rację, tutaj przynajmniej nie pijesz tylko po to, żeby stracić świadomość, niesie to ze sobą coś więcej. - Nie był to jednak temat, w którym czuł się biegły, gdy o tym wspominał oglądał swoje buty, bo czuł się bardzo niepewnie. Alkohol powodował u niego ogromny dyskomfort przez który wracały wspomnienia, te najokropniejsze, przez które jego dzieciństwo nie było kolorowe.

- Może warto zaryzykować, raz się żyje. - Nie będzie jej oczywiście namawiał za bardzo, ani nalegał, jeśli miała ochotę mogła skorzystać z bliskiej dostępności baru Longbottomów.

Zauważył, że kiedy zadał pytanie o taniec Ula sięgnęła po kieliszek z alkoholem, dosyć nerwowo, czyżby zrobił coś nie tak? Nie poddawał się jednak, może po prostu nie usłyszała (to zdecydowanie była lepsza wersja niż zostanie odrzuconym).

- Chciałem cię zaprosić do tańca. - Tym razem powiedział zdecydowanie głośniej, nachylił się przy tym zgrabnie i wyciągnął w jej stronę swoją dłoń, gotowy wyciągnąć ją na parkiet. Musiała to usłyszeć bardzo wyraźnie.

Nie wiedziałam, czemu sięgnęłam po akurat kieliszek. Tam były też inne napoje i smakowite przekąski. Czemu akurat wybrałam drinka? Czy mój umysł stwierdził, że potrzebuje czegoś na odwagę? Tylko niestety dla niego, to nie był zwykły alkohol. Kto wie, co teraz się ze mną stanie... A może o to chodziło? Może liczyłam na to, że i mnie wywieje w kosmos? W ten piękny gwieździsty sufit? Drugi Samuel nie zdążyłby mnie złapać, więc pewnie przynajmniej do końca imprezy przyklejona w samotności wisiałabym u góry i obserwowała bezpiecznie wszystkich. A oni mnie.

Jednak to nie był dobry scenariusz.

Ale nigdzie nie odleciałam, a w głosie chłopaka usłyszałam nuty przemawiające za tym, że faktycznie mówił to, co słyszałam.

Byłam oniemiała. Jeszcze nigdy chłopak nie poprosił mnie do tańca. Nie liczę oczywiście ojca, czy wujków. Najgorsze jednak, że jeśli już znalazłam się na parkiecie, były to utwory skoczne, a niektóre miały nawet z góry ustalone kroki. Absolutnie nie spodziewałam się dzisiaj tańczyć do powolnej, romantycznej muzyki. Oczywiście wiem, jak to zrobić. Ale sama nigdy tego nie robiłam. Czy nie zbłaźnię się przed wszystkimi? Co tam ja, ale nie chciałam, żeby Sam stał się pośmiewiskiem całej wsi!

Wpatrywałam się w jego wyciągniętą rękę. Jeszcze nie dotykałam żadnego chłopaka w takim kontekście. Czasem się zdarzyło przy jakiejś pracy na gospodarstwie, ale na potańcówce!? Przecież nie mogę mu pozwolić dotknąć moich paskudnych palców. Zimą nosiłam zwykłe rękawiczki, ale było lato. Posiadały więc ucięte palce. Dało się wyczuć nietypową strukturę mojej skóry pokrytej bliznami... Ale czy na pewno?

Nie wiedziałam, jak mu odmówić. Nie chciałam sprawiać mu przykrości. Zaprosił mnie, podjechał pięknym busikiem... Nawet kwiatki mi dał. Czułabym się okrutnie nawet, gdybym poprosiła o poczekanie do innego utworu. Poza tym, skąd pewność, że puszczą coś w innym stylu?

Wcisnęłam okulary na nos, zwalniając tym samym jedną z dłoni.

— Dobrze... — odpowiedziałam, co mógł ledwo usłyszeć, a następnie wychyliłam kieliszek do dna. Przecież nie zostawię tutaj rozpoczętej porcji napoju.

Obie ręce miałam już wolne. Podałam mu więc odpowiednią dłoń, unikając dotyku palcami. Cienka dzianina rękawiczki pewnie nie była idealną powłoką partnerki do tańca, ale lepsze to niż moja obrzydliwa goła skóra.

Lubiła słuchać muzyki, ale żeby sama miała śpiewać? Kobieta w czerni delikatnie kołysała się na scenie, do rytmu melodii i słów, jakie płynęły z jej ust (i z duszy… zwłaszcza tych płynących z duszy). To z pewnością wychodziło mocno poza jej strefę komfortu, nawet jeśli nie miała problemu by wyjść do ludzi i przemówić do tłumu, albo jak nie przeszkadzało jej to, że po majowej zawierusze, różni reporterzy i dziennikarze szukali kontaktu – wyjście do nich, w zamian za Patricka czy Mavelle, którzy woleli zostać gdzieś w tle nie stanowiło dla Victorii problemu. Ale śpiew na scenie…? Nawet jeśli było to w miarę kamerale grono, z którego znała przynajmniej połowę osób… To było wręcz intymne doświadczenie, a wszystko ze względu na tę piosenkę, na te słowa, na tę dziwaczną chęć…

– Shall I stay? Would it be a sin – śpiewała dalej i poczuła lekki ucisk w żołądku widząc kolejne pary wychodzące na parkiet. Mignęła jej gdzieś Brenna z Atreusem, i Alastor z Aveliną. I Morpheus z jakąś dziewczyną…

Ale skoro już tutaj wyszła, to mogła zrobić małe show. Dać się ponieść muzyce i temu, co grało w jej sercu. Kobieta przymknęła nawet te swoje ciemne oczy, pozwalając, by firana czarnych, długich rzęs rzuciła cień na jej policzki. Mimowolnie uniosła dłoń, wczuwając się w tę piosenkę.

– Like a river flows surely to the sea. Darling, so it goes, some things are meant to be – nie do końca wierzyła we wróżby, a w przeznaczenie? Może… Może trochę. Może niektóre rzeczy naprawdę musiały się zdarzyć. Za waszą miłością ciągnąć będzie się wstęga spalonej ziemi. Wielkie zmartwienie, lecz i wielka radość. Doskonale pamiętała chrapliwe słowa Szeptuchy, nieopatrznie wypowiedziane do niej w tę pamiętną majową noc, nim jeszcze weszła prosto w krainę umarłych. Nie chciała tego przyznawać, nawet przed sobą samą, ale Zwiastunka Nieszczęścia chociaż częściowo miała rację. Wielkie zmartwienie. Ogromne wręcz. Zmartwienie o duszę. Ale i… wielka radość? Tego Victoria nie wiedziała. – Take my hand, take my whole life, too – w tym zapomnieniu aż zmarszczyła brwi, dając się zakołysać melodii. Spoglądała na wirujące pary, ale były dla niej w tym momencie tylko lekkim tłem. – For I can't help falling in love with you.

Wyśpiewała tak całą piosenkę, czekając na scenie, aż instrumenty znowu skończą grać i z gracją ukłoniła się po damsku, wyćwiczonym, gładkim ruchem i jak gdyby nigdy nic zeszła ze sceny. Udawała, że tak właśnie miało być, że wszystko to było przemyślane, zgodnie z planem, a nie że nie miała zielonego pojęcia, co w nią w ogóle wstąpiło… Z dumą, spokojnym krokiem szła w stronę baru. Po tym zdecydowanie musiała się napić… Odetchnąć. Bo zjeść na pewno teraz nic nie da rady – miała za bardzo ściśnięty ze stresu żołądek.

W momencie, gdy u gapiącego się na nią barmana prosiła o „cokolwiek, byle kopnęło, ale z umiarem”, podeszła do niej dziewczyna z koszyczkiem. Victoria zrobiła na nią duże oczy – to dlatego, że zaśpiewała? To o to chodziło? Czy się pomyliła? Ale podsunęła jej ten koszyk raz jeszcze, więc miast zainteresować się drinkiem i tym co barman do niego dodaje, sięgnęła raz jeszcze do koszyka.

Dopiero teraz rozejrzała się po najbliższym otoczeniu. Erik już nie latał, a obok stała Nora, o której tyle słyszała od Sauriela, i Perseus… i miś. Uśmiechnęła się nieznacznie, odebrawszy swojego drinka.

– Cześć. Widzę, że wam alkohol też wdaje się we znaki. Brenna wiedziała co dodają do tych drinków? – rzuciła zupełnie niezobowiązująco.

Na szczęście dla Effie, Morpheus należał do tych arystokratycznych panien, które miały w małym paluszku kroki takich tańców, jak walc. Dlatego więc gdy dotarli na parkiet, ułożył dłoń pod łopatką wróżbitki i udając, że strzepuje jakiś pyłek z jej ramienia, odchylił je, tak aby opierała się swoim ciężarem na niej, stosując jedną z podstawowych zasad prowadzącego w tańcu. Dzięki takiemu ułożeniu nie ważne, jak prowadził, jej nogi i środek ciężkości bez udziału głowy reagowały na ruch i dopasowywały się do kroków. Jedyne co musiała zrobić, to trzymać tę nieco nienaturalną pozę i rozpocząć z tej samej nogi.

Nie znając możliwości partnerki, trzymał się zwykłych kroków do pościelowej, powolnej melodii, która w wersji Victorii Lestrange jeszcze się spowolniła i pasowała bardziej do przytulańca na koniec potańcówki. Ich cienie tańczyły po lustrzanej posadzce jeziora, która zaczarowana, odbijała pary niewyraźną, rozmytą wizją z krainy wróżek. Zresztą, Morpheusowi w kolorowej, kwietnej koszuli, z szalem, brakowało tylko diademu i spiczastych uszu, aby przypominać licho z kręgu grzybów, faerie, które prosi o twoje imię, aby je ukraść i porwać do swojego królestwa, abyś tańczył, aż nogi zaczną krwawić i umrzesz z wycieńczenia. Tak wyglądali właśnie ze sobą, Effie i Morpheus. Jak Kościej Bezsmertny, kradnący Marię Morewnę.

— Cóż chcesz knuć, wróżko niegodziwa? — zapytał, odwracając oczekiwania wizualne, niczym w balladzie Keatona, La belle dame sans merci. Francuski tytuł utworu oznaczał „Piękna pani bez litości”, a sam wiersz opowiada o urodziwej nimfie, która omamia mężczyzn i prowadzi ich do zguby i szaleństwa. Nie uważał oczywiście, że tak jest, Effie nie jawiła mu się jako żądna krwi mara, ale nastój przestrzeni skierował jego myśli ku Arturiannie i pochodnych tych mytosów.  — Mam nadzieję, że nie odbiłem cię jakiemuś zazdrosnemu partnerowi, któremu zniknęłaś w tłumie?

Dopytał jeszcze, okręcając ich oboje w powolnym tańcu, idealnym na jego kondycję fizyczną, jeśli chce zatańczyć, chociaż kilka razy. Dobry na rozgrzewkę.