[25.08.72, plaża w Devon] Dance with me

Heather Wood uwielbiała rywalizację, szczególnie kiedy dochodziło do latania na miotle. W końcu rodzice mówili jej, że urodziła się z tym magicznym kijkiem w ręku. Nie ma się więc co dziwić, że wzięła sobie za punkt honoru to, aby wygrać ten wyścig. Nie obchodziło jej nic więcej (no, może poza tym, żeby utrzeć nosa Atreusowi, jego przegrana jakoś tak zawsze bardzo mocno ją cieszyła).

Mknęła więc przed siebie, jakby jutra miało nie być. Wiatr rozwiewał jej włosy, uwielbiała to uczucie, czuła się wolna. Zapomniała o tym, że Cameron nie potrafi latać, skupiona była na sobie i swojej miotle. Oczywiście, że byłoby jej przykro gdyby coś mu się stało, jednak w tym momencie istotne było tylko zwycięstwo. Taka drobna, głupia, ludzka zachcianka.

Wcale nie tak łatwo było ją rozproszyć, nie miała pojęcia, czy ktoś obserwuje ich wyścig, póki co, wiedziała, że jest na samym przedzie, nikt inny bowiem nie mignął jej z boku, czy przed nią. Miała jednak świadomość, że to może się zmienić w każdej chwili, nie mogła odpuszczać, musiała do samego końca skupiać się na tym, co chciała osiągnąć. Trzy okrążenia, to wcale nie było zbyt wiele, szczególnie, że przecież jeszcze niedawno całe dni spędzała na lataniu i graniu w quidditcha, dobrze by było sprawdzić, czy faktycznie nadal jest w takiej świetnej formie.

Biorę udział w wyścigu miotlarskim.

Tuż po odskoczeniu od ziemi Cameron miał wrażenie, że w jego rękach miotła stanie się po prostu drewnianym trzonkiem i kolekcją krzywych witek. Nie miał talentu ani umiejętności miotlarski, a chociaż przelotna wzmianka o drużynie z Carlisle mogła mu nadać lekkiej wiarygodności na te kilka minut, tak wystarczyło na niego spojrzeć, aby zdać sobie sprawę, że... Z grami miotlarskimi, to on nie miał za wiele wspólnego.

Pochylał się nad trzonkiem, jakby od tego zależało jego życie, starając się nie patrzeć w dół, z obawy, że kiedy zda sobie sprawę, jak wysoko się znajduje, to zrobi jakąś głupotę. To znaczy, jeszcze większą od tego, że w ogóle usiadł na tym przeklętym środku transportu. Na przykład wskoczył do wody. Nie wiedział, czy teraz to strach przed spotkaniem ze zburzoną taflą wody powstrzymywał go przed tą decyzją, czy też chęć udowodnienia Heather, że nawet on jest czasem stanąć w szranki ze swym lękiem. Lupin wypuścił powoli powietrze z ust, a po długiej trasie do mety pierwszego okrążenia, rozpoczął następne.

[roll=1d100]
[roll=1d100]

Wiatr nie był najsilniejszy, całkiem lekko jej się leciało przy takich warunkach. Nie miała pojęcia, gdzie jest reszta, ani które okrążenie robią, póki co chyba nikt jej nie wyprzedził, co było dla niej wystarczające, aby potwierdzić to, że jest na przedzie całego wyścigu. Może nie powinna być, aż tak bardzo skupiona na sobie, ale nie zamierzała udawać, że jej nie zależy. Zależało jej okropnie na tym, żeby pokazać, że ma w sobie jeszcze tę moc.

Drugie okrążenie poszło jej równie nieźle, co to pierwsze, teraz najważniejsze - równie efektownie zakończyć cały wyścig. Nie ważne jak zaczynasz, a jak kończysz, czy coś.

Nachyliła się nieco do przodu, aby nieco przyspieszyć, skoro do tej pory szło jej tak dobrze, to może był to odpowiedni moment na to, aby dorzucić do tego jakieś sztuczki? Wiedziała, że nie zawsze było to dobrym pomysłem, jednak jej przeciwnicy... cóż, jak do tej pory nie popisywali się jakimiś wybitnymi umiejętnościami. Zależało jej na tym, aby lecieć jak najszybciej, przy okazji wykonała na niebie piruet na miotle, coby nie było zbyt nudno. No hej, kto jeśli nie ona.

Jest to interwencja mistrza gry w związku z wyścigiem miotlarskim. Cameronie, zgodnie z opisem zawady: boisz się wsiąść na miotłę, a kiedy przewozi cię na niej ktoś inny, powinieneś od razu spaść. Zgodnie z tym postem uznaję, że zdecydowałeś się na coś wbrew własnej naturze, ale chciałabym zauważyć, że próbujesz w tym momencie konkurować z dwiema postaciami posiadającymi przewagę latania na miotle, w tym jedną gwiazdą Quidditcha. Mistrz gry uznaje to działanie za niezgodne z mechaniką gry i logiką działania ze świata i narzuca to, że Cameron spada z miotły na obranej wysokości potrzebnej do wyścigu, co kończy się

[roll=1d7+3]
dniami wykluczającymi ją z czynności zawodowych przez uraz ręki. Zażalenia można kierować do mojego tematu konsultacji.