Po sesji ploteczek, wypiciu kieliszka alkoholu stanęła pod ścianą, obserwując licytację. Przedmioty chociaż piękne, niektóre idealnie trafiające w jej gusta były właściwie tylko kolejnymi rzeczami. Materialnym bytem zbyt mocno docenianym przez niektórych. Suknie były śliczne, ale gdzie by je założyła? Szkoda było takich kreacji wyłącznie dla wnętrza szafy, obrazu do salonu, gdzie przewijało się zbyt mało gości mogących go podziwiać. Oczywiście chciała wesprzeć akcję charytatywną, ale nie potrzebowała w zamian żadnego przedmiotu. Był to jeden z tych nieświadomych sposobów podświadomości do podbudowania swojego ego i przekonania, że jest się jednak dobrym i lepszym. Nie chcesz niczego w zamian, czyniąc coś dobrego. Faktem jednak było, że czarnowłosa nie wierzyła w aż tak szczere dobro. Każdy dobry uczynek w jej mniemaniu był okraszony egoistyczną potrzebą poprawienia mniemania o samym sobie.

Stojąc pod ścianą i obserwując całe to zamieszanie z licytacjami, zauważyła znajomą twarz w tłumie, uśmiechnęła się delikatnie na widok Florence . Do tej pory nie szukała kontaktu z innymi oprócz swojego kuzynostwa. To nie tak, że Astoria nie lubiła ludzi, może nie potrafiła tego okazać, jak należy, włączała obronną postawę mruka. Prawda jest jednak taka, że często męczyła się w większym gronie i czuła nieco niezręcznie przy obcych, dlatego zakładała maskę zimnej i elegantki. Fakt faktem niewiele osób tolerowało ją samą, a to przez wzgląd na nieszablonową opinię jej rodziny. Wszelkie odchylenia od normy były tu chlebem powszednim i nawet ona swoje za uszami miała. Były jednak osoby, które budziły jej sympatię i w jakiś sposób potrafiły wzbudzić zaufanie

Podeszła z delikatnym, może nieco niepewnym uśmiechem do Florence i towarzyszącej jej kobiety.
— Witaj Flo. Miło zobaczyć cię bez munduru. — Zażartowała, nawiązując do pracy kobiety.— Myślę, że gdybyś pokazała się tak pacjentom, od razu poczuliby się lepiej — skomplementowała wygląd kobiety. W zasadzie do tej pory często widywały się w szpitalu, gdzie Astoria nieraz odwiedzała matkę, jeśli tej akurat pogarszało się i trafiała na oddział. Chociaż kojarzyły się już ze szkoły, wszak domy budowały jakieś poczucie przynależności i tworzyły znajomości. Lepsze, gorsze. Bardziej zażyłe, a czasem mniej, ale jednak mniej więcej można było skojarzyć niektóre osoby. — Astoria — przedstawiła się, wyciągając dłoń w stronę Alice .

– Życzy sobie pani…? – głos kelnera sprawił, że oderwała wzrok od tabunu ludzi i licytowanych przedmiotów.
Podziękowała za oferowany kieliszek szampana, ale nawet się z niego nie napiła. Bardziej potraktowała go, jako coś, czym mogła zająć ręce, by nie stać, niczym słup soli.

Wróciła spojrzeniem do zebranych gości i pierwszym kogo zauważyła, był Cameron Lupin z Heather Wood. Heather znała z Hogwartu, była od niej o rok młodsza, ale wspólnie grały w Quidditcha. Camerona znała zdecydowanie lepiej, bo nie dość, że poznali się w Hogwarcie, to byli również stażystami na tym samym oddziale w św. Mungu.

Kogo tam mamy jeszcze, spytała samą siebie i powędrowała wzrokiem dalej. Z początku przebiegła po Florence wzrokiem, ale nie rozpoznała jej. Dopiero trzech gości dalej, wróciła spojrzeniem i zdała sobie sprawę, czemu tak się stało. Florence Bulstrode miała rozpuszczone włosy! Nieco zdziwiona otaksowała ją ciekawsko i pomyślała, że zdecydowanie lepiej wygląda, kiedy kasztanowa kaskada włosów, spływa frywolnie po jej ramionach.

Adelard Longbottom również gdzieś jej tam mignął, chyba nawet z narzeczoną lub żoną, nigdy nie pamiętała. Dalej musiała przeskakiwać spojrzeniem od jednej osoby do drugiej przez dłuższą chwilę, nim rozpoznała Cedrica w towarzystwie dwóch kobiet. Jedna z nich była chyba jego siostrą, a druga… Menodora! Nie widziały się szmat czasu i nawet chciała jej zamachać, ale niefortunnie stała, bo nieco za nią, więc raczej by nie zauważyła swojej starej przyjaciółki. Trudno, może innym razem.

Na sam koniec, jakby los chciał jej zaserwować nieco gorzką wisienkę na torcie, zauważyła Ashling Greyback. Stała podobnie jak ona, pod ścianą i raczej bez towarzystwa. Fernah westchnęła, mimowolnie przygryzając pobliźnione wargi, bo wspomnienia momentalnie ją zalały. Ashling nie raz przepraszała za to, co się wydarzyło, a Paprotka nie raz zapewniała, że nic się nie stało i że każdy uzdrowiciel prędzej czy później oberwie od swojego pacjenta. Niestety w głębi serca czuła żal ni to do panny Greyback, ni to do kogokolwiek innego. Może nawet bardziej obwiniała siebie, że nie była dość ostrożna?

Dywagowała w myślach dłuższą chwilę, wpatrując się w jasnowłosą kobietę. Ta musiała chyba wyczuć, że ktoś jej się przygląda lub po prostu chciała się rozejrzeć, bo ich spojrzenia się spotkały. Panna Slughorn natychmiast się uśmiechnęła i uniosła kieliszek, kiwając głową na powitanie. Jednak nie poczyniła żadnego dalszego kroku, nie wiedząc, czy Ashling w ogóle życzy sobie towarzystwa.