—07/09/1972—

Liczę na Twoją dyskrecję,

27.08.1972

Sauriel.

Naszła mnie pewna refleksja — życie robi się trudne, gdy wpuszczamy do niego ludzi. Nie jest to praktyczne.

Wiem, że jesteś zły.
Przepraszam. Za swoje ostatnie listy i wtrącenie się w sprawy, które mnie nie dotyczą. Czasem, gdy emocje wezmą górę i Ci na kimś zależy, robisz głupie rzeczy. Nieodpowiedzialne rzeczy. To był błąd, a że jesteśmy dorosłymi ludźmi i relacja z Tobą nie jest mi obojętna, chciałabym ją naprawić lub zakończyć w sposób odpowiedni.
Nie lubię zostawiać przerwanych rozdziałów i niedopowiedzeń.
Wiem, że postąpiłam niewłaściwie i niedojrzale. To się nigdy więcej nie powtórzy.

Pamiętam, jak Fergus opowiadał mi o Tobie, gdy zaczynaliście się przyjaźnić i jak ważna była dla niego wasza relacja. Jakim człowiekiem dla niego byłeś. Ciesze się, że Victoria również ma Cię po swojej stronie, zwłaszcza przez to, co się z nią dzieje.

Nie będę kłamać.
Nie napisałam tylko dlatego, żeby Cię przeprosić, co powinnam zrobić już jakiś czas temu, ale również dlatego, że zwyczajnie potrzebuję Twojej pomocy. Rozmawiałam z Torii i chcemy spróbować przeprowadzić pewne rytuały, które mogłyby jej pomóc. Nie prosiłabym Cię, gdyby chodziło o mnie. To duża przysługa. A ja nie mam do tego prawa. Nie czułabym się jednak dobrze, gdyby to ona Cię poprosiła i pojawiłbyś się, zanim zdążyłabym napisać ten list.

Będzie bezpieczniej, jeśli miałbyś czas i chęć wziąć w tym udział.

27.08.1972

Nigdy nie przestaniesz mnie zaskakiwać.

Spotkajmy się piątego września po zachodzie słońca, dokładny adres miejsca podeślę, jak tylko znajdę odpowiednio stary cmentarz. Nastaw się na Irlandię lub Szkocję, wolę nie ryzykować działaniem na terenie Zjednoczonego Królestwa.

Nie mów o tym Stanleyowi.

5.09.1972