[Wiosna 1972] Ogniska, wino i wianki - SABAT BELTANE

Wszystko się poplątało. Dziwne zachowanie Geraldine spowodowało niemałą niezręczność towarzyską. Herbata zamiast uspokoić, rozdrażniła swoją goryczą. Gwałtowność ducha przeraziła. A dodatkowo standardowy zamęt typowy dla festynów... I biedna Sarah proponująca mu robienie niecnych rzeczy.

Polanka na uboczu? Cudowny pomysł! Jonathan uwielbiał tego typu polanki. Bardzo chętnie poszedłby tam z obiema blondynkami... i do niczego by nie doszło, bo to Jo. Rumieniąca się Sarah stanowiła niesamowity kąsek dla mężczyzny. Jakże lubił droczyć się z takimi niewinnymi, dobrze wychowanymi panienkami. Szczególnie, że nigdy do niczego z nimi nie dochodziło.

— Nie wiem o czym koleżanka mówi... Czyżbym zawstydził? — Starał się nie roześmiać, gdy nazwała Geraldine jego "żoną". Cóż za zabawa. A przyjaciółka zdawała się również wkręcać w tą niesamowitą historię.

— Polanka, ślub, kolejność nie ma dla mnie znaczenia — odpowiedział absolutnie nie mając pojęcia, że propozycje te były jak najbardziej poważne.

Moje silne ramię dało radę przytrzymać podejrzanego czarodzieja. Chciałam mu wymierzyć kolejną wiązankę, ale pojawili się klienci. Na zakręcony ogonek! Nie najlepszy moment sobie na to wybrali.

— Hah, panowie, bardzo chętnie zabiorę się do roboty, jak tylko tego tu pana zgarnie policja — odpowiedziałam potencjalnemu klientowi [Castielowi]. Niemrawo roześmiałam się też na żart tego drugiego [Fergus]. O ile to miał być żart? Wyglądało jakby mieli przy sobie grosza zdatnego na wydatki. Muszę ich zagadać, żeby tu chwilę postali dopóki policja się nie zjawi. — Mają panowie na myśli jakąś konkretną pozę może?

Uścisk podejrzanego nie zwalniał, chociaż robiło mi się już bardzo niewygodnie, przechylając się tak przez stół. Dostrzegłam jednak dwóch poważnie wyglądających czarodziejów zmierzających w moją stronę [Erik i Patrick]. Jednego z nich widziałam wcześniej, jak biegał za atramentowym czarodziejem. Czyli to policja, nareszcie. Tylko mam nadzieję, że uwierzą w moją wersję wydarzeń i nie obarczą mnie konsekwencjami za ten wypadek.

Ale myśli szybko się rozpłynęły, gdy tuż obok mojej głowy śmignęła noga.

Bezceremonialnie napatoczyła się na moje starannie przygotowane stoisko. Kilka rysunków zostało chyba zdmuchniętych na trawę, chociaż nie miałam okazji się temu przyjrzeć, a sprawca zamieszania wgramolił się jeszcze wyżej, rozpoczynając koncert. Ale to nie piosenka przykuła moją uwagę, a spadający kapelusz z karteczką.

Niech no tylko skończy śpiewać, to mu powiem co myślę o chodzeniu po cudzych stołach! Cóż za paskudny dzień! Czułam, że moje oczy zaczynały się szklić od nadchodzącego płaczu, a ciało wzbierało bólem spowodowanym pozycją.

Patrick wcale nie uważał, by szło mu jakoś szczególnie dobrze z pościgiem atramentowego człowieczka. Pudłował, przeciskał się przez tłum, a chwilami w ogóle nie udawało mu się spleść poprawnie zaklęcia. Ale to wszystko sprawiało, że nie patrzył na swoje umiejętności (albo na umiejętności Erika) wyjątkowo krytycznie.
Niech pierwszy rzuci kamieniem ten, komu biegnąc, w tłumie ludzi udało się za pierwszym razem trafić z procy w tego, w kogo chciał trafić. Oparł się rękami o uda, patrząc dziwnie na plamę atramentu.
- Obiecuję, że od jutra – jeśli jeszcze będzie jakieś jutro – biorę się za treningi – wymamrotał, czując poklepanie po plecach. Podniósł przyjazny wzrok na Erika. – Szkoda, że facet nie wykorzystuje swoich umiejętności do czegoś lepszego niż tworzenie takich stworów – podsumował.
Na resztę słów Erika odpowiedział, gdy już szli do stoiska Uli.
- Po tym jak z nim skończymy, naprawdę zasłużyliśmy na jakiegoś pączka lub herbatę – zaproponował. Brwi Stewarda powędrowały do góry, gdy pojął, że Ula Brzęczyszczykiewicz zdołała samodzielnie złapać krytyka jej rysunków. To było niespodziewane, ale przyjemne zaskoczenie. – Zajmiesz się dziwakiem?
Chcąc pomóc rysowniczce, sam zaczął zbierać jej rysunki z ziemi, składać je w jedną kupkę by na końcu umieścić z powrotem na stoisku.
- Dziękujemy za pomoc – powiedział do Uli. – Mamy nadzieję, że twoje prace nie ucierpiały zanadto. – Podbródkiem wskazał się sprawcę całego zamieszania z atramentowym stworem – Chciałabyś zgłosić na niego oficjalną skargę? – zapytał, sięgając po tkwiący w kieszeni bloczek. A gdy dostrzegł jak lśniły jej oczy, dodał łagodniej - Hej, już wszystko dobrze. Jesteśmy na miejscu.
Od czasu do czasu zerkał na Erika, sprawdzając jak mu szło z dziwakiem.

krokus

Przesunął palcami po włosach, spoglądając na niebo, na którym słońce skryło się chwilowo za chmurami. Albo i na dłużej. Niedługo zajdzie i pozostanie tylko ciemność rozjaśniania kagankami, latarniami i magicznymi światłami. Sauriel ruszył dalej przez Knieję Godryka, przez stoiska sabatu. Kolorowe stoisko Nory było widoczne z daleka. To nie było coś, czego szukałeś. Raczej coś, co atakowało cię i rzucało ci się do oczu, krzycząc, że jak tu frajerze nie zajrzysz to..! Po "to" możecie sobie już dopowiedzieć. Co prawda Nora nie kreowała się na kobietę o skłonnościach do agresji, ale Sauriel bardzo chętnie kończył to sobie: "to weźmniesz i umrzniesz!". Na całe szczęście on już był martwy, więc nie miał się czego obawiać.

Spoglądał na stoisko i podchodzących to odchodzących ludzi z zaplecionymi na klatce piersiowej rękoma. Stojąc po drugiej stronie straganów w cieniu. Spoglądał na dumnego Salema i ciepło uśmiechniętą Norę. Na ludzi, którzy przychodzili kupić łakocie czy pary wymieniające się dobrociami. Takim sposobem też, niecny stalker, wystalkował to, że z niektórych ciastek dostawało się wróżbę. Dzisiejsze szczęście z kartami i super seksownym tyłeczkiem Lestrange pokazało, że już nic, ale to dosłownie nic tego dnia źle pójść nie może. Zaczepił jednego dzieciaka i dał mu kilka monet. Powiedział, żeby kupił coś dla siebie i żeby kupił mu również ciastko. To z kwiatkiem. To z wróżbą. Które dziecko by nie skorzystało? Prosta praca, a jaki słodki zarobek! Chłopaczek po chwili stania w kolejce przyniósł mu ciastko.

Sauriel podrapał się w głowę, spoglądając na lilię w swoich rękach. Chuja tam znał się na kwiatkach, ale lilie były ładne. Wzruszył ramionami, dał ciastko dzieciakowi, wsunął lilię w czarne jak krucze pióra włosy i ruszył dalej przez Beltane.

krokus

lilia