Znalazł się w gronie najszybszych uczestników zabawy, nie wątpił, że tak właśnie będzie, poradził sobie z umieszczeniem wianka na właściwym miejscu. Ta odrobina wysiłku zapewniła mu nieco adrenaliny, a ta wpłynęła na wszystko, co wydarzyło się w ciągu kilku kolejnych chwil. Dał się porwać nastrojowi Beltane. Magii tego święta.

Kiedy Stella wpadła w jego ramiona, a następnie zdecydowała się go pocałować, nie uciekł od niej w podskokach. Obejmując blondynkę, odpowiedział jej tym samym.

- Czyżbym okazał się tak nudny, że kolejny raz użyłaś uroku? – zapytał, odsuwając się nieznacznie, po czym raz jeszcze złożył pocałunek na jej ustach. Dał się ponieść chwili.

Wreszcie bierze Stellę za rękę i ciągnie w kierunku stoiska, z którego udaje im się zgarnąć wino.

- Nie tak wyobrażałem sobie ten dzień, ale nie powiem, żebym się zawiódł. – wybiera jedno z drzew, opiera się o nie plecami, siadając na trawie. Jeszcze przez chwilę może sobie pozwolić na zabawę. Zamierza z tego korzystać. Upija kilka łyków wina, podaje alkohol Stelli.

Determinacja, jaką wykazał się Cameron jej zaimponowała. Nie obchodziło jej wcale to, że zepsuł wianek, to było aktualnie najmniej istotne. Heather Wood była pełna podziwu, Lupin naprawdę się postarał. Trzy razy próbował wleźć na ten nieszczęsny pal, który był wysoki. Zupełnie zignorował swój lęk wysokości, aby zrobić to dla niej.

W oczach Wood był zwycięzcą, liczyło się tylko to, że naprawdę się starał, przeszło jej przez myśl, że to ona powinna włazić na ten kawał drewna z jego wiankiem - w ich przypadku predyspozycje zdecydowanie ku temu bardziej pasowały. Jednak postanowili działać, jak tradycja nakazywała.

- Nic nie zepsułeś Słońce. Jebać ten wianek. - Dostrzegła krew na jego rękach, naprawdę wiele go to kosztowało. Nie zamierzała dłużej tutaj zostać, musiała się zaopiekować Cameronem po tym niepowodzeniu.

- Tak, na pewno ktoś musiał coś przy tym majstrować, zresztą wiesz, że i bez wejścia na pal jesteś jedną z moich największych miłości? - Chciała się upewnić, że Cameron o tym pamięta.

- No! Chyba jeszcze nigdy Ci się to nie zdarzyło co, z Twoim lękiem wysokości... to naprawde wyczyn. - Splotła swoją dłoń z jego. - Przepraszam, tak mnie zaćmiło to Beltane, że w ogóle o tym zapomniałam. - Inaczej na pewno nigdy w życiu by go nie poprosiła o taką przysługę. - Idziemy się napić wina i odpocząć? Należy nam się chwila zapomnienia po tym całym dniu. - Rzekła jeszcze do przyjaciela.

Stella potrafiła dokonać odpowiedniego wyboru. Wiedziała, że jeśli to własnie Theon weźmie od niej wianek, to na pewno uda mu się wejść na pal. Nie poprosiłaby o to byle kogo. Miała swoje standardy, do niskich one nie należały. Nie pokazałaby się też przy takiej ilości ludzi z byle kim.

Poniosło ją to Beltane, ale nie miała sobie tego za złe. Czasem i ona traciła kontrolę, choć za tym nie przepadała. Na całe szczęście Yaxley jej nie odrzucił, tylko odwzajemnił pocałunek, inaczej chyba zapadłaby się pod ziemię, ale i on poczuł nastrój tego święta. Tańce, ogień, to wszystko zachęcało do przekraczania pewnych granic.

- Wręcz przeciwnie, urok okazał się nie być potrzebny. - Sama się tego nie spodziewała, no ale i ją życie czasem potrafiło zaskoczyć.

Pocałował ją po raz kolejny, całkiem przyjemne to było, Avery nie oponowała, odwzajemniła go nawet z pasją, dzień święty w końcu trzeba święcić.

Pociągnął ją za rękę, udało im się dotrzeć do stoiska z winem, nie był to wcale zły pomysł. Stella usiadła więc przed mężczyzną, dosyć blisko, na wyciągnięcie dłoni. - Muszę przyznać, że przyjęcie Twojego zaproszenia to był wyśmienity pomysł. - Sięgła po butelkę i upiła z niej spory łyk wina, alkohol dobrze jej zrobi.

Poczuła, że Malfoy poklepał ją po plecach. Chyba znalazła dzisiaj nowego kolegę, wiedziała, że będzie musiała kiedyś porozmawiać z Erikiem o tym wszystkim, jednak nie było jej do tego spieszno.

- To Szeptucha, mam z nią pewne niezbyt przyjemne doświadczenia. - Nie chciała jednak się rozgadywać na ten temat, za słabo się znali, aby opowiedziała Malfoyowi całą historię swojego życia.

- Razem, razem, Elliott dorzucił nawet coś od siebie. - Nie chciała jednak wspominać o które kwiaty konkretnie chodziło, nie wiedziała, czy Malfoy sobie tego życzy. Najważniejsze, że Erik wiedział, że zrobili ten wianek razem dla niego.

- Czuję, że tym razem będziemy mieli więcej szczęścia, zresztą dołączył do nas Elliott może będzie naszym talizmanem? - Uśmiechnęła się do Malfoya serdecznie, naprawdę dobrze mu życzyła.

Longbottom przygotował się do wspinaczki, pozbył się okrycia wierzchniego, był gotowy aby wejść na pal. Sprawy potoczyły się bardzo szybko, nim bowiem Norka zdążyła mrugnąć Erik znalazł się na samym szczycie - wyprzedził wszystkich. Jak widać to uczucie, które łączyło go z ich dwójką musiało być prawdziwe.

Nie mogło być lepiej, panna Figg poczuła jak wypełnia ją euforia - naprawdę cieszyła się z tego, że Erikowi udało się to zrobić tak perfekcyjnie, rozpierała ją duma. W końcu to był jej przyjaciel.

Wiedziała, że dobrze wybrała, a uczucia, którymi go darzyła były silne, zaufanie, przyjaźń - wartości, które ich łączyły były bardzo silne. Kiedy tylko Erik pojawił się na ziemi znalazła się tuż obok niego, jednak nie rzuciła mu się na szyję, czekała na ich dzisiejszego towarzysza, nie do końca wiedziała, jak powinna się zachować.

Martinowi podobała się bezpośredniość Daisy. Dla niego mogła mówić o Eden co chciała. I tak by tego nigdzie dalej nie przekazał. Przede wszystkim dlatego, że wraz z końcem wieczoru zapomni, że w ogóle wspomnieli jego kuzynkę w rozmowie.

— Nie mam takiego zamiaru — odpowiedział rzucając spojrzenie na pal jeszcze raz. Po co w ogóle miałby to robić? Przed kim miałby się popisać? A nie wyglądało to też na zabawę w jego stylu.

Podziękował za wianek. Splecione kwiecie zostało ułożone na jego głowie, czego nie dane mu było doznać przez ostatnie kilka lat. Gdy był dzieckiem, siostra często bawiła się w zaplatanie, a kto byłby lepszym modelem niż nigdy nie robiący nic konkretnego Martin.

Skończył swój wianek, gdy Daisy wróciła do stołu. Z zaskoczeniem zaobserwował odrobinę smutku u siebie. Dziewczyna zapowiedziała, że wkrótce opuści Beltane. Co się teraz z nim stanie? Bez słowa wręczył jej własnoręcznie zrobiony wianek