Werbena

Szałwia

Egzaltowana w sposób niejasny i burzliwy, pamiętając felerny ostatni sabat, nie była chętna, aby zawitać również na Lithii – goniło ją w końcu niejasne poczucie obowiązku wobec kowenu, którego kapłanki stały już przy ognisku, otulając go splecionymi ramionami. Uśmiech kwitł na jej wargach prędko i buńczucznie, tak jakby nawet mary przeszłości nie były w stanie zepsuć jej szampańskiego nastroju – w gruncie rzeczy taka była; pogodna, wrażliwa na krzywdę ludzką i przede wszystkim: przekonana w twierdzeniu, że na świecie powinno być więcej miłości, a mniej spychania na margines ludzki. Westchnięcie zamarło na wargach, gdy kierowała spojrzenie na Heather; prędko jednak błysnęła zębami w ten charakterystyczny dla niej sposób – gdzie policzki podchodziły jej pod oczy, ograniczając nieznacznie pole widzenia.

Ubrana w letnią sukienkę, jedną z tych bardziej eleganckich – nie nazbyt, była w końcu biedna – którą dostała od Alastora na któreś święta bożego narodzenia. Nigdy nie pytała, kto mu pomógł w wyborze, kuzyn w końcu nie miał rozeznania w modzie damskiej i porywach dziewczęcych serc; na rozciągłości życia starał się ją rozumieć i wspierać w mętnej drodze dorastania – nie wiedział jednak zbyt wiele na temat tego, czym nastolatki się interesują.

A Effie była do bólu babska. Lubiła kwiaty, ładne sukienki i magnolie odpiłowane gdzieś przy skwerze; prawdopodobnie dlatego jej naturalnie rumiane policzki zostały muśnięte odrobiną różu, a burza loków opadała na ramiona w nieco bardziej ujarzmiony sposób. Wystroiła się, to było jasne.

Miała słabość do żonkili i białych konwalii.

– Chodźmy do ogniska – zawyrokowała. – Heath, czy kiedykolwiek czułaś się tak, że lokujesz uczucia w kimś nieodpowiednim? W złodzieju lub zbóju? Bo mam mętlik w głowie – rzekła, wykazując się szczerością.

Myślała oczywiście o Fletcherze.

Jakkolwiek bardzo usiłowała odgonić myśli o ich przypadkowym pocałunku, tak bardziej wżynał się on w kanwę umysłu, stając się niespieralnym. Westchnęła ciężko, dając znać o swojej bolączce – po raz pierwszy w życiu tak bardzo korciło ją do złego; do przeżycia przygody – o czym wszak mogła myśleć dziewczyna jej pokroju, jak nie o perseidach i niebezpiecznych uniesieniach?

Starała się zapomnieć o Billym, o jego miękkich wargach i butnej osobowości.

Z konsternacji wyrwała ją dłoń Heather, oplatająca ciasno jej ramię; zachichotała jak mała dziewczynka, zataczając się odrobinę, aż jej wzrok spoczął na ognisku. Rozejrzała się, szukając znajomych twarzy, po czym szturchnęła Wood pod żebro.

– Czy to nie Cami? – zabrzmiała pytaniem.

Chciała dodać coś jeszcze; w jakiś sposób zaanonsować zaczepienie go – wzrok jednak spoczął na językach ognia wymykających się z ogniska, na feerię barw czynioną przez upalny, letni dzień zmieszany z aksamitem płomiennego ciepła. Zapatrzyła się odrobinę za bardzo…

Effimery Trelawney

Chester nie życzył sobie jakiekolwiek kontaktu z tym mężczyzną, który zdecydowanie przekroczył granice jego nietykalności oraz zburzył jego nienaganny wizerunek. Przekroczenie pięćdziesiątego roku życia nie sprawiło, że przestał przywiązywać wagę do sprawności fizycznej i naprawdę nie miał się czego wstydzić. Po odepchnięciu od siebie tego mężczyzny, sięgnął od razu po swoją różdżkę aby przywrócić swoją koszulę do pożądanego stanu, usuwając nawet plamę z piwa. Myślał także o swoich wnukach, o które jako ich opiekun do czasu przyjścia ich rodziców, musiał zadbać. Tylko ostatnia łamaga jest w stanie potknąć się o dziecko, którego stanem to on będzie się zajmować i próbować je uspokoić.

— Niedługo będziecie mieć babcię. — Zapewnił chłopców zgodnie z tym, że rozważał poszukanie dla siebie nowej partnerki. W końcu jest wdowcem od dziesięciu lat. Niedługo stanowiło dosyć odległą perspektywę w czasie, bo przy jego boku powinna stanąć odpowiednia kobieta. Jeśli szukał dla syna idealnej kandydatki na żonę to względem samego siebie nie mógł nie kierować się swoimi kryteriami.

— Tak. Ta kobieta próbowała mnie okraść i chciała najwyraźniej uciec z moją sakiewką. — Chester zamierzał rozwiązać tę sprawę z udziałem Brygadzistów, jednak skoro całe to zamieszanie ściągnęło tutaj Stewarda, to zamierzał na tym skorzystać. Nie musiał tym samym legitymować się przed pierwszym napotkanym Brygadzistą i tłumaczyć mu całej sprawy, jak zwyczajny cywil. — Z kolei ten tutaj starał się odwrócić moją uwagę. — Wytłumaczył Patrickowi z niezadowoleniem w głosie.

— Oczywiście. Jeśli mogę zasugerować... od razu zabierz ich do aresztu na dobę albo dwie. Jak ją spiszesz i wypuścisz to z pewnością spróbuje okraść kogoś innego. Tego tu najlepiej usunąć z widoku publicznego, aby nie gorszył świętujących swoim wizerunkiem i zachowaniem. — Przystał na to z miejsca. Kierując się swoim doświadczeniem, doskonale wiedział że jeśli pozwoli się odejść złodziejom (nawet jeśli przyłapani na gorącym uczynku ostatecznie oddadzą cudzą własność, jak to miało miejsce w tym przypadku), to lada moment spróbują okraść kogoś innego. Odzyskaną sakiewkę schował tam, gdzie jej miejsce - do wewnętrznej kieszeni marynarki. Chester z kolei bardzo nie lubił zboczeńców, którzy pchali się z rękami tam, gdzie nie powinni. Nie patrzył też przychylnym okiem na obscenicznie ubrane osoby. Nie był też zwolennikiem taryfy ulgowej dla tych, którzy weszli mu w drogę.

Uśmiech z jej twarzy nie znikał, a Alexander świetnie sobie radził z odwracaniem jej uwagi, z rozbawianiem jej, co ją naprawdę mocno zaskoczyło, bo zwykle była bardziej sarkastyczna i nie miła, gdy poznawała nowe osoby. Może to ta jego aura? Charyzma? Coś w oczach? Nie wiedziała, ale też nie chciała się nad tym roztrząsać. Mężczyzna był czarujący, a udowodnił to tym, że się przed nią skłonił. Zapewne było to spowodowane jego pracą, ale Avelinie to nie przeszkadzało. Jeszcze nie spotkała takiej osoby jak on, a to zawsze dodatkowe doświadczenie.

– Będę pamiętać – odparła. Swoje spjrzenie skierowała na niego, aby patrzeć, gdy do niej mówił. Pokiwała głową myśląc nad tymi słowami. – Coś w tym jest, ale to taka przyjemniejsza magia. Mam więcej siły i może przetrwam ten czas bez zasypiania na stojąco, więc się może nie znudzisz tutaj ze mną – uśmiechnęła się i rozejrzała dookoła. Za ich plecami działo się jakieś zamieszanie, ale Ave się nad tym nie skupiała, jej głowa była wystarczająco zmęczona i zaspana, aby mogła myśleć o tym otoczeniu tutaj. – Tylko nie odlatuj za daleko, obiecałeś mnie odprowadzić – lekko uderzyła go swoim bokiem w żartobliwym geście. Siły nie miała, więc nawet nie była pewna, czy Alex to poczuł.

– Nie, nie zjadłam nic – wyznała szczerze, bo z kłamstwem jej było często na bakier. Czasami się zdarzyło, ale nie miała w tym wielkiej wprawy, a nie miała też potrzeby okłamywania swojego towarzysza, bo prędzej, czy później by się o tym dowiedział słysząc burczenie w brzuchu. – Mignęło mi stanowisko z grillowanymi warzywami, więc mogę sobie coś kupić do jedzenia i przejdziemy się na ognisko, co ty na to? – zaproponowała – Ciekawi mnie to jak to wygląda, ale sama nigdy nie pchałam się w ręce wróżbitek – odpowiedziała na jego pytanie.