Momentalnie zamarła, gdy goblin wręczył jej serię kart, na której okładce jej negliż się znalazł. Uniosła wysoko brwi, oczy uwydatniły swą wielkość, gdy przerzucała spojrzenie z felernej talii na bliźniaka. Wszystkie gesty nastąpiły z gracją lawiny – początkowe przerażenie malujące się w roziskrzonych tęczówkach; usta rozwarte jakby chciała coś powiedzieć, a jednak nie opuszczały ich żadne barwione kompromitacją słowa; wreszcie – pąs rozlewający się po jej bladym, piegowatym obliczu i nerwowe odgarnięcie kosmyków włosów za ucho.

Zachmurzyła się momentalnie, gdy Louvain wybuchł salwą śmiechu tak wydatnego, że zawartość kufla rozlała się nieznacznie na soczystą zieleń trawy.

– Wspomnisz o tym na rodzinnym obiedzie, a będziesz skończony – odparła poważnym tonem, jednak kolejne zwrócenie ocząt w kierunku własnego wizerunku spuentowała nieznacznym parsknięciem śmiechem.

Utknęła gdzieś pomiędzy salwą rozbawienia a szczerego oburzenia bezczeszczącego meandry myśli uporczywie.

– To nawet nie jest moje ciało! – jej głos podniósł się o kilka znaczących decybeli. – Mam przecież znamię nad pośla… – urwała, widząc podchodzącego do nich Philipa – ...spytaj Notta, on coś o tym wie – skończyła, nie witając się w żaden sposób, jednak wskazując na sylwetkę mężczyzny.

– Dzień dobry, Philipie – zreflektowała się po chwili, obrzucając ją pobieżnym wzrokiem, nim schowała talię kart do kieszeni.

Równie pobieżnym spojrzeniem obrzuciła dwójkę czarodziejów, którzy zechcieli podejść do ich trójki z uwagi na obecność „ważnego” człowieka, jakim był Nott – określenie to w jej umyśle miało większe cudzysłowie, aniżeli treść. Starała się możliwie unikać jego wzroku i tych przeklętych dołeczków, które niegdyś skradły jej serce tak okrutnie i tak bezpardonowo.

– Loretta Lestrange – przedstawiła się Cynthii i Stanley’owi. – To mój niestety-brat-bliźniak Louvain – dodała po chwili, pięknym uśmiechem obdarzając brata.

Całe szczęście, że Mavelle przykładała się do swoich treningów, bo Victoria, nie dość, ze była rozkojarzona i zajęta patrzeniem w inną stronę, to jeszcze nie miała jakiejś wybitnej kondycji. Nadrabiała za to w innych tematach – ale żeby nie móc dogonić dziecka… No zgoda, był mniejszy, zwinniejszy, łatwiej było mu się przecisnąć przez napierający tłum ludzi. W każdym razie Mavelle go złapała. Victoria zaraz też dobiegła, przeciskając się przez ludzi, którzy niestety nie rozstąpili się widząc biegnącego aurora. Albo może jej po prostu nie widzieli.

- To chyba nie jest twój najszczęśliwszy dzień, co, młody? – rzuciła do złapanego przez Mavelle chłopaczka, utytłanego na twarzy w jakiejś sadzy czy ziemi. I wyciągnęła do niego dłoń wnętrzem do góry, w jasnym geście, że czeka aż zwróci jej to, co zawinął. A gdyby się opierał – jedno skuteczne Accio powinno załatwić sprawę. - I jeszcze twoje imię i nazwisko – zamierzała je sobie zapisać, ale miała całkiem dobry humor… To nie był żaden czarnoksiężnik, a ledwie złodziej. Osobiście to by go tylko postraszyła, żeby się stąd zabrał, a nie kradł, choć gdyby robił tutaj problemy i nie chciał współpracować, to kara na pewno będzie większa niż tylko spisanie. Nie zamierzała jednak wchodzić w paradę Mavelle i stawać jej okoniem, jeśli miała jakiś lepszy pomysł na rozprawienie się z niedoszłym złodziejem.

Avelina nigdy nie lubiła tłumów, ale Beltane było magicznym świętem i nie mogła sobie tego dnia odpuścić. Siedzenie w domu też nie było za dobre, a zwłaszcza, że nie miała nic do robienia, ponieważ szef na ten dzień kazał zamknąć miejsce pracy, aby mogła sobie poszaleć jak na młodą dziewczynę przystało. Tak też ucieszyła się, że Trevor ją zaprosił na wspólne obchodzenie tego święta. Nie chciała tu przyjść sama. Nora miała swoje stoisko, więc Avelina nie chciała jej przeszkadzać w prowadzeniu tego miejsca. Miała jednak zamiar odwiedzić jej stoisko jako pierwsze.

Z Trevorem umówili się u niej, gdzie dziewczyna wręczyła mu maskę, którą kupiła jakiś czas temu w sklepie z bibelotami. Sama ubrała kolorową, zwiewną, kwiecistą sukienkę do połowy łydek z luźnymi rękawami sięgającymi niżej łokcia. Przeważał w niej kolor biały, zielony i niebieski. Na głowę nasadziła obfity wianek z polnych kwiatów, a twarz przesłoniła maską w kształcie niebieskiego motylka, która momentami sprawiała wrażenie żywej. Chciała mu towarzyszyć, aby nie był osamotniony w zasłanianiu swojej twarzy.

Gdy Trevor był już gotowy razem przenieśli się na miejsce Beltane.

— Pójdziemy najpierw do Nory, ma tu swoje stoisko. – powiedziała z uśmiechem i żeby nie zgubić się z nim w tłumie złapała go za dłoń. Miała nadzieję, że nikt z BUMu go tu nie zauważy, ani nie rozpozna dzięki jej pomysłowi. Uważała, że Trevor powinien się trochę rozerwać. Podeszli razem do stoiska Nory. Przywitała się z kuzynką i Salemem. Avelina od razu wylosowała dla siebie ciasteczko.

róża