Nie odmówiła mu. Czyli był w tym jakiś sukces. Wiedział jednak, że to dopiero początek drogi. Carrow nie był wybitnym tancerzem, zdecydowanie nie. Na koordynację nie mógł narzekać, bo dbał o to, aby być w formie, niestety nie było to równe z poczuciem rytmu. Weź się w garść. Musi sobie poradzić, na pewno nie zrobi sobie przypału, przynajmniej ciągle próbował siebie w tym utwierdzić.

Zupełnie nie zwrócił uwagi na strukturę dłoni Uli, bardziej się martwił, cz jego ręce nie spocił się ze stresu, miał nadzieję, że nie, byłoby mu wstyd.

Zaprowadził więc Ulę na parkiet. Wtedy dopiero ułożył wolną rękę na jej talii, aby mogli zacząć taniec. Próbował prowadzić, muzyka nawet mu nie przeszkadzała w tym tańcu. Najwyraźniej miał w sobie jakiś ukryty talent, przynajmniej przy takim wolnym kawałku. Uśmiechał się przy tym od ucha do ucha, zadowolony z tego, że mu się udało. Prowadził Ulę tak, aby przypadkiem nie weszli w jakąś inną z tańczących par. Piosenka, która grała w tle nie należała do tych szybszych, więc nawet nieco mu to ułatwiało to wszystko. Cieszył się chwilą, tak po prostu.

Szliśmy na parkiet wtopić się w tańczący tłum. To był wielki plus tej sytuacji. Wiele osób wirowało wokół nas — było na czym skupić wzrok. Lub na stopach. Nie musiałam się bać, że z powodu bliskości, jakieś podstępne światło naświetli szkła moich ciemnych okularów i przerażającym przypadkiem nasze spojrzenia się spotkają.

Dotyk na talii roztoczył nieznany dotąd dreszcz. Trudno określić doznanie to jako pozytywne lub negatywne, ale z pewnością wystarczająco intensywne, by moja rozogniona już twarz zapłonęła jeszcze intensywniej. Na szczęście pamiętałam, że i ja muszę coś zrobić ze swoją drugą dłonią. Położyłam ją ostrożnie na jego ramieniu.

Wolne tempo ułatwiło sprawę braku umiejętności tanecznych. Mogliśmy po prostu stąpać z miejsca na miejsce, jednocześnie powoli wydeptując na zaczarowanym stawie kanciate kółeczko.

Zagapiliśmy się, by dołączyć do oklasków i nieprzerwanie pląsaliśmy również do Beatlesów. Starałam się nie wsłuchiwać w słowa granych utworów. Jeszcze bardziej zagmatwałyby moje poplątane myśli. Czy Samuel naprawdę nie mógł zaprosić nikogo innego? Na pewno miał jakieś koleżanki w okolicy. Czy były gdzieś wokół nas? Nie zauważyłam, żeby z kimkolwiek się witał.

Rozglądałam się co jakiś czas, ale jednak łatwiej było spoglądać nieco w dół na stopy, udając, że to rzeczywiście dla mnie takie zajmujące. W rzeczywistości sam akt pląsania zanudziłby mnie, gdyby nie wszystkie wiążące się z tym okoliczności. Krótko mówiąc — byłam zbyt zestresowana, żeby się znudzić. W dodatku czułam w sobie niesamowite pokłady siły. Zapewne efekt stresu... A może tego dziwnego drinka?

I wtedy od patrzenie w iluzję na podłodze zakręciło mi się trochę w głowie. Straciłam równowagę. Próbowałam złapać się Sama mocniej, ale coś poszło bardzo nie tak. Zamiast zakotwiczyć mnie w miejscu, chłopak poleciał ze mną na podłogę, jak gdyby był tylko szmacianą kukłą. Z pewnością skończyłoby się to tragicznie, ale upadek złagodziły plecy tańczącej za mną osoby... Która pod wpływem uderzenia z moją podejrzanie wysoką siłą została w tym momencie co najmniej wybita z rytmu.

Spojrzenie rozanielone umiejscowiła gdzieś w jego obliczu, jakby widziała go po raz pierwszy; istotnie, w jej sercu coś drgnęło nieprzejednanie, jakby miała ten jeden taniec zapamiętać na rozciągłej kanwie życiorysu. Prowadził ją miękko i nienachalnie, a ona – choć znała jedynie podstawy walca – czuła się na rozciągłości jego dotyku niemniej dobrze. Powolny rytm, wybijany przez słodkie słowa i miękkość rozpościerającego się nieboskłonu, gdzieś umykające oczom brylanty gwiazd i przede wszystkim – jej mikra sylwetka i dziewczęca wrażliwość i czystość, która drżała jak liść na wietrze pod każdym muśnięciem palców.

Bo przecież jej osobowość nimfy, wiecznie odzianej w zwiewną biel, o splątanych lokach opadających na ramiona i różanych wargach, które się rozwierały ukazując szczerość uśmiechu, jednała sobie ludzi. Czysta na duszy, niemniej urokliwa, gdy była zafrasowana tudzież rozjaśniona brylantami słodkiego grymasu. Istotnie, była jak ten lepki, późnoletni sok, rozlany gdzieś na blacie, kapiący na panele; jej osobowość była przede wszystkim, w lwiej części oparta na prawdomówności i filarach, które czyniły ją osobą prostoduszną i dobrą.

– Ja? Knuć? Absolutnie nigdy! – zaparła się, po chwili jednak wybuchając salwą urokliwego śmiechu.

– Przyszłam bez partnera – odparła, wzruszając nieznacznie ramionami.

Gdy Yesterday rozbrzmiało w sali, zakołysała się nieznaczenie, przechodząc z ramy sztywnego walca do miękkości powolnego sunięcia po przestrzeni.

– Czym mnie zaskoczysz, Morpheusie? – zabrzmiała filuternie niewinnym pytaniem, podszytym jednak wyrazistymi nutami zaczepności.

Nie mogła się złościć na Perseusa, bo nie była nawet świadoma, że jakiekolwiek kwiatki w tak drogim jej ogrodzie ostały się po wichurze, jaka przetoczyła się przez Dolinę Godryka – bo gdy miało to miejsce, to leżała nieprzytomna, niemal bez życia, najpierw głową w rytualnym ognisku, a później zwisała z drzewa… by jeszcze później przez kilka boleśnie (dosłownie) długich godzin nie dawać oznak życia w polowym szpitalu. A nawet gdyby miała tego świadomość… Kochała kwiaty, bo były piękne, bo sprawiały jej radość. Jeśli tych kilka, które przeżyły zabójcze wiatrzysko, sprawiło radość Perseusowi i wybrance jego serca, która jutro miał poślubić, to pewnie ucieszyłaby się, że do czegoś się przydały. Bo i tak musiała cały ogródek przekopać i posadzić wszystko na nowo… Z pomocą Anny Rookwood co prawda, bo sama była zbyt słaba, ale tych kilka kwiatów i tak musiałaby wtedy wykopać. Dobrze więc się stało. Teraz więc odwzajemniła jego uśmiech; zawsze dobrze jej się kojarzył, jako kuzyn jej ulubionego kuzyna. Zresztą miewali sporadyczny kontakt, bo zaopatrywała Blacka w eliksiry.

– Jestem tego wręcz pewna. Sama o zdrowych zmysłach nigdy nie weszłabym na scenę – odparła mężczyźnie, pozwalając sobie na odrobinę zabawy i również minimalnie ściszyła głos, ale i tak pewnie reszta osób tutaj usłyszała co miała do powiedzenia. – A nie wypiłam tak dużo, żeby zacząć robić takie dziwne rzeczy – kilka łyków drinka… co to było? Zgoda, nie pijała już tak dużo, i to od wielu, wielu lat. Brenna na pewno pamiętała dlaczego. Ale nie odmawiała sobie, gdy miała ochotę. Zresztą Erik zaraz potwierdził jej przypuszczenia i była bliska westchnięcia. To, że barman ostrzegał to jedno – Victoria po prostu nie wyobrażała sobie, że te „specjalne efekty” to może być właśnie coś tego typu: że zacznie robić rzeczy, jakich normalnie za żadne skarby by nie zrobiła. Nie była Saurielem, który potrafił śpiewać do melodii wygrywanej przez własną gitarę. Nie była też Laurentem, który swoim głosem mógłby zaczarować prawie każdego, kogo tylko by chciał. – Sporo dopłaciła… ach tak… – wymruczała pod nosem.

Erik zaraz przeprosił towarzystwo i się ulotnił, w sumie to nie mogła się mu dziwić, skoro dopiero co lewitował. Niedźwiedź zniknął, a mężczyzna, który się w jego miejsce pojawił, porwał do tańca Norę. Nie zdążyła więc się jej nawet przedstawić, pochwalić klubokawiarni, do której raz zabrał ją Sauriel, ani powiedzieć jej, że Rookwood mówił o niej same dobre rzeczy. Zdążyła się tylko uśmiechnąć do blondyneczki ślicznej jak samo słońce i tyle ją widziała – odprowadzając wzrokiem na parkiet.

Miała moment, by przyjrzeć się temu, co wyłowiła z koszyczka – spinki, chyba takie same, jakie pokazywał Alastor chwilę temu.

– Cześć, Patrick – znowu miała w dłoniach kieliszek, lecz przyjście Stewarta z jakimś mężczyzną sprawiło, że oddaliła chęć napicia się. Uśmiechnęła się do znajomego aurora i przeniosła ciemne spojrzenie na jego towarzysza. Chyba kilka razy gdzieś go widziała, ale nigdy nie miała okazji porozmawiać? – Victoria Lestrange – przedstawiła się w odpowiedzi i Patrick mógł mieć teraz pewność, że się nie znali. – Najnowsza ofiara i obsesja? Współczuję – odparła z pełną powagą, chociaż tak naprawdę to to był żart. Ale właśnie w taki sposób Lestrange żartowała. – A próbowałeś egzorcyzmować z niej tego chochlika, który ciągle pcha ją i innych do niebezpieczeństwa? – dodała jeszcze i przymrużyła oczy, bo oto sprawczyni całego zamieszania się do nich zbliżała. Z sufitu spadały gwiazdy... a może to tylko gwiezdny pyłek, i obsiadły ciemne, prawie czarne włosy Victorii, i jej równie ciemną kreację, tworząc ten piękny, niemal eteryczny kontrast. Kilka z nich osiadło na końcu jej prostego nosa i zsunęło się po policzkach, aż wykalkulowanym ruchem uniosła dłoń, by strzepnąć zeń pyłek jak najmniejszym kosztem. – Cześć – odpowiedziała kobiecie i wlepiła w nią mocne spojrzenie. Mocne i milczące, wymowne, wyzywające wręcz? Które mówiło, że… się odpłaci? A może też tylko sobie żartowało, bo przecież nic się nie stało takiego z tego powodu, że wlazła jak idiotka na tę scenę. Objęła zresztą Brennę jedną ręką, w drugiej trzymając wciąż niezaczętego kieliszka i gdy w końcu się od siebie odsunęły – uśmiechnęła się, oszczędnie, jak to Victoria. – Cieszę się, że ci się podobało – powiedziała w końcu, by przypieczętować te słowa przyłożeniem szkła do swoich pełnych, pociągniętych szminką ust. – Ale kiedyś się odwdzięczę – dodała i mrugnęła, po czym przechyliła kieliszek, by się napić.