Szanowny Panie,
A.

Spieszę zapewnić, że informacje jakie do Pana dotarły są prawdziwe. Lorraine pozostaje w dobrym zdrowiu, niestety niewskazane są jakiekolwiek spotkania towarzyskie.
Nie jest to czas ani miejsce Panie A., aby ryzykować jej życie dla herbacianych podwieczorków.

Jeśli zaś chodzi o kwestię pomocy.
Napawa mnie niezmiernym smutkiem fakt, że potrzebuje Pan do tego mojej umiłowanej siostry stryjecznej. Trudno mi znaleźć odpowiedź na tak proste pytanie jak dlaczego.
Liczy Pan na wskazanie palcem tych, którym się owa pomoc należy? Bardzo proszę - wszyscy.
A może na listę rzeczy, których potrzeba ludziom Nokturnu? Listę, którą przekaże pan w ręce asystenta czy innego pomagiera, bo w Pana zajętym planie dnia nie ma miejsca na coś tak prozaicznego. Oto lista - wszystko.

Chce Pan ujrzeć prawdziwe oblicze strat jakie ponieśliśmy w nocy 8. września?
Proszę nawiedzić kowen w godzinach porannych. Pierwsze nabożeństwo w ciągu dnia powie Panu prawdę. Bieda budzi się przed świtem - później znajdzie Pan w świątyni tych którym dane było się wyspać w swoich jedwabnych pościelach.

Oby Matka w swojej dobroci i łasce nie zatrzasnęła Panu wrót swojego domu przed nosem, Panie Shafiq.
Niech się Pan nie obawia - nikt się nie dowie, że śle Pan listy na Nokturn. Pana reputacja, choć z mojego punktu widzenia praktycznie niewarta splunięcia, jest bezpieczna.

Czarne skrzydła, czarne wieści. Ale skrzydła są białe. Białe skrzydła, białe ręce. Biały popiół, ale czarna sadza. Porozmawiamy, kochany, ale nie nad czarno-białą szachownicą. Nie przy białej jabłoni ze sczerniałym pniem. Czarna już zapadła noc, ale jutro nastanie biały dzień. W Whitecroft, białej zagrodzie zwęglonego na czerń serca Londynu. Znów będę miała białe włosy, ale ręce muszą być czarne. Wiele przed nimi pracy. Do łóżka, do łóżka! Kołatają do drzwi, a drzwi... Ale pójdź, pójdź! Pójdź! Poczerń białą dłoń czarnym popiołem. Co się stało, odstać się nie może. Ale wszystko będzie dobrze, Matka nas wszystkich strzeże. Zwłaszcza jego, zawsze jego. Do łóżka! Do łóżka! Do łóżka! Ależ jestem zmęczona. Czy ty też jesteś zmęczony, kochany? Pomodlę się, żebyś wyśnił w tę czarną noc biały sen.

Dywany są - zlokalizowałem magazyn i zarezerwowałem jeden.
Oboje państwo młodzi są koneserami tytoniu. Może fajka wodna albo jakaś ekskluzywna mieszanka?

Anthony,
skoro plecy dalej cię łupią, mam coś, co powinno pomóc — mugolska końska maść. Mocno pachnie.
Wmasować i zostawić. Nie dotykać oczu.

Mio Antonio,
Doprawdy ciężko mi powiedzieć kto ucieszył się z prezentu bardziej. Ja czy moi podopieczni, którzy natychmiast porzucili Azkaban na rzecz nowego domku. Co prawda mieliśmy tu małą sprzeczkę o kolorową krówkę, ale czego nie naprawi jedno, proste zaklęcie klonujące. Już dawno nie widziałam ich tak zachwyconych. Aż będziemy musieli postawić nową gablotę.
Musisz przyjść później zobaczyć. Jestem dziś w pracy do późna.

Jeśli zaś chodzi o dzisiejszy wieczór...
Wybacz jednak postanowiłam, że pozostanę w domu. Trudny do opisania niesmak budzi we mnie organizacja balu maskowego, gdy wciąż jako kraj, jako społeczność, nie otrząsnęliśmy się z tragedii, którą przynieśli nam ludzie w maskach. Ponadto dotarła do mnie informacja, że Alexander takowego zaproszenia nie otrzymał.
Jest to co najmniej niezręczne zachowanie ze strony rodziny Lestrange - Alexander jest głową rodu, więc nie zapraszając go dają jasno do zrozumienia, że pozostali członkowie tej rodziny są niemile widziani.
W dodatku nie jestem zadowolona z poziomu ochrony. Zakładając, że nasi czystokrwiści przyjaciele z Biura Aurorów i BUM'u będą obecni w charakterze gości... Nie wyobrażam sobie w jaki sposób mieliby zapewnić odpowiedni poziom ochrony przyjęcia. Nie oskarżam państwa Lestrange o żaden ubytek, jednak sam rozumiesz. Zdaję sobie sprawę z tego jak wyselekcjonowana jest lista gości. Takie ich prawo. Skoro jednak lista nie uwzględnia osób towarzyszących nawet w charakterze personalnej ochrony, muszę odmówić udziału.

Ale mam nadzieję, że ty będziesz się bawił cudownie.

Tony,
potrzebuję spotkania z Guinevere McGonagall. Najmilej, we trójkę. Wiadome sprawy.

Tony,

tak, zostałam w Anglii. Oszczędzę Ci przynajmniej części tej zagadki: na korytarzach Munga mnie nie spotkasz.

Zjawię się u Ciebie w takim razie w poniedziałek. Ale musisz mi napisać zwolnienie na kartce, tak jakbyś był moją droga mamusią, żebym mogła pokazać mojemu szefowi, dlaczego urywam się z pracy i posterunku w tak krytycznej godzinie, dobrze?

Cieszę się, że nic Ci nie jest. Ale wiedziałam to od dawna, bo miałam przyjemność spotkać jednego z Twoich podwładnych i szepnął mi to i owo…