- Wiedząc, że byłaś z nami, może nie będzie zły.
Uspokoił Sophie. Obojętnie w jaki sposób Robert zostanie powiadomiony o obecności córki na tym wieczorku, reakcja będzie albo przewidywalna, albo i nie. A ostatnio jego zachowania i działania w miejscach publicznych bywały – nieprzewidywalne.
"Ojcowie mają słabość do swoich pierworodnych córek, wiem co mówię." – kiedy usłyszał te słowa, spojrzał na Lorien jakby się zastanawiał, co jej dodali do tego wina. Nie skomentował tego, uznając, że może najpewniej w tym miejscu, publicznym, chciała po prostu pocieszyć Wiewióreczkę Roberta. Choć Richard sam także miał córkę, to nie czuł w sobie czegoś w rodzaju słabości. A może po prostu nie zrozumiał, co Lorien miała na myśli?

Trzeba jedno przyznać Sophie, że umiała odpowiedzieć Alexandrowi odnoście zwiedzania świata, wycieczce do Francji. Aż Richardowi kącik ust uniósł się ku górze, gdy tak słuchał ich wymiany zdań. Przenosząc wzrok na Lorien, wydawało mu się, że widział cień zazdrości? Jeśli tak, to dobrze. Niech poczuje zazdrość, tak jak on musi znosić jej obecność przy Robercie.
Matthias, który przyszedł po Sophie, nie wzbudził widocznie pozytywnego nastawienia u Alexandra. Richard dostrzegł to, choćby nawet w słowach. "Czyżby coś zobaczył?" – zastanawiał się. Jemu ciągle coś przeszkadza skupić się na swoim prześwietleniu chłopaka.

”Trzymasz w rękach skarb Mulciberów." padło z ust Alexandra. Słowo skarb, miało tutaj widocznie dużą wartość, odnoszącą się do osób. Skoro Matthias był skarbem Agnes. Sophie mogła być skarbem Roberta. A skoro kuzyn uraczył młodzieńca Delacour tymi słowami, Richard jedynie spojrzeniem podtrzymał jego słowa, dając po chwili zgodę Sophie, aby mogła iść ze swoim towarzyszem.

W tym czasie Lorien postanowiła również ewakuować się do innego towarzystwa. Nie zatrzymywał jej, jeżeli miała taką potrzebę. Jedynie odprowadził ją wzrokiem, aby wiedzieć, gdzie zmierza. Do jakiego konkretniej towarzystwa. Został sam przy stoliku z kuzynem, gdzie słowa nie zamienili, do czasu aż Agnes postanowiła uraczyć wszystkich swoją obecnością i przekazać coś ważnego.

Informacja na tyle ważna, że u niektórych wzbudziła zaskoczenie, tłumiony śmiech, a nawet kierunek prosty w objęcia śmierci. Zadziałał także jej urok willi, który na oklumentów nie działał. I choć na niego nie działał, to mógł udawać, że się temu poddał. Specjalnie dołączył do oklasków i jeszcze zachęcał kuzyna do wystąpienia. Jego durnowaty pomysł został zrealizowany przez jego brata, na jego prośbę. Jak to jest być głową całej rodziny Mulciber? Dobrze?

Na polecenie Alexandra, aby się zamknął, przestał się już odzywać. Z oklaskami też powoli kończył, opuszczając ręce, chowając do kieszeni spodni. Rozejrzał się po pozostałych, rejestrując innych zachowania, różny odbiór informacji. Zabójcze spojrzenie Lorien, jakby chciała go zabić na miejscu. Sophie, która miała flashbacki randkowe. U jednej czarownicy wywołało nawet jakieś duszności. Akcja ratunkowa w tle. "Wspaniale Agnes. Podobno lubisz plotki." – pomyślał. Nie na długo mógł pozwolić sobie na obserwację otoczenia, kiedy Alexander wspomniał o Robercie. Musiał uwagę skierować na niego.
"Nie umiem przemawiać." – usłyszał od Alexandra, tłumaczącego się. Aż uniósł brew ku górze. Czas wreszcie nauczyć się, skoro jest ostatnim synem swojego ojca, głównej gałęzi rodziny Mulciber.

Na podziękowanie, skierowane w swoim kierunku, odebrał je za brata skinieniem głowy. Choć się młody starał, to jednak wypadł – no powiedzmy przeciętnie. Szacunek, że spróbował. Wyrobi sobie jeszcze mowę publiczną.

Przy słuchaniu Alexandra, Richard także zwracał uwagę na Agnes. Zachowanie, reakcję. Czarownica zabrała ponownie głos. Zmarszczył brwi słysząc o jej wsparciu w tej inicjatywie. Nie bardzo podobały mu się wymienione imiona znanych mu osób. Ale, czy to był jego problem? Francuska flądra, skarb Agnes z aurorem w pakiecie do wspierania tej fundacji. Nie będzie samotny.

Wywołana Camille Delacour, nie wyglądała co prawda na zachwyconą. Nie wiedziała o tym? Czy mu się po prostu zdawało? Richard dostrzegł jej reakcję, przenosząc na nią badawcze spojrzenie, kiedy się odezwała, przeprosiła i opuściła główną salę. Richard wrócił spojrzeniem do sceny głównej, dostrzegając kopertę w dłoniach kuzyna. Będzie chciał, to się podzieli informacją, jaki prezent tam miał.

To był moment, aby przejść do stolika z alkoholem i poczęstować dobrym whisky. Nie będzie stał jak kołek przy pustym stoliku. Najchętniej by zapalił, ale może później, nie wiedząc czy Agnes skończyła swoje przedstawienie. Skierował swoje kroki w kierunku stolika z alkoholem.

[inny avek]https://secretsoflondon.pl/imgproxy.php?id=7u6XwWd.png[/inny avek]

Aryaman Birla

Przez chwilę utkwił żółte ślepia w przemawiającym Alexandrze. Niezależnie, czy był to kontrast pomiędzy naturalnym, wrodzonym czarem jasnowłosej gospodyni czy po prostu osobowość Mulcibera, który nie radził sobie podczas wydarzeń towarzyskich. Zupełnie nie rozumiał, dlaczego się pojawił w ogóle na wieczorku, zresztą liczna obecność jego rodziny była zaskakująca, czyżby nagły zastrzyk gotówki? Inwestorzy dali się wciągnąć w woskowy szał? Powątpiewał. Te dziwne plotki o małżeństwach, Lorien w rodzinie, bimber i świeczki. Co tam się wyprawiało?

Spoglądał na Mulcibera, jakby chciał zobaczyć, co tkwi w jego głowie. Przewiercał się na wylot jego czaszki, ale... unikając spoglądania na niego Trzecim Okiem. Obawiał się, że w takiej ilości dużych emocji, w grupie, magia przyszłości zwyczajnie go przytłoczy i zaraz to on będzie potrzebował medyka. Uniósł więc nieco zadziornie podbródek i patrzył, a Alexander mógł mieć wrażenie, jeżeli złapał jego wzrok, że oczy Birli powinny być brązowe.

Zaraz jednak subiektywnie odbierany czas zaczął pędzić. Eden u jego ramienia, dyrektywy Anthony'ego, którego odruchowo zaczął słuchać, Basilius okraszony uniesioną brwią, bardziej w stronę Shafiq'a. A więc to w ten sposób go pozyskałeś. Wymownie. Zajął się jednak panną Eden, wyprowadzając ją na balkon i pomagając usiąść na ławeczce.

— Zupełnie nie rozumiem, dlaczego Anglicy pozbyli się szezlongów — stwierdził, podając Eden chusteczkę i odsuwając się od niej, aby dać medykowi przestrzeń i grając cały czas osobę odklejoną od rzeczywistości. Złego diabli nie biorą? Ciekawe stwierdzenie.

Karty przetasowały się, figury i blotki wpadły do głównego salonu i rozchodziły się w zmienionym szyku, jak w pokerze, którym się zabawiali przed chwilą. Dwie karty wymienione, trójka dam, para gentelmanów i hinduski joker pokryty smoczą łuską wyszli zaczerpnąć świeżego powietrza. Gdy drzwi się tylko za nimi zamknęły, gdy sierpniowa noc wpadająca w jesienne tony szarości objęła ich swoim rzeźkim uściskiem, Shafiq wprawnym krokiem tancerza wystąpił przed Lorien i zamknął ją w swoich skrzydłach osoby, która może tego nie pokazywała na co dzień, ale była szalenie protekcyjna wobec osób, które uważała za ważne w swoim życiu. A o ile Eden wypluwała swoje płuca, to otaczała ją teraz trójka szczerze zatroskanych osób. Jego Sroka była sama z krzyżem, który postanowiła przyjąć na swe ramiona. Stali więc trochę z boku od pozostałej trójki, w najdalszym kącie, w pewnym sensie osłaniając się nią przed wzrokiem gości, którzy pozostali wewnątrz.

...Robertowi, który odpowiada za realizację całego  przedsięwzięcia, i jest tu dzisiaj ze mną, z żoną i z córką – piękny obraz, pięknie fałszywy, gdy klątwa w każdej chwili mogła pokryć jej ciało piórami, narazić na śmieszność złowrogą sędzinę Wizengamotu, która szczyciła się tym jak trzyma w ryzach swojego zwierzęcego demona. Mógł okuć ją stalą, mógł wznieść barykadę z pali, mur z kamieni obrośniętych ciasno bluszczem. Mógł, ale wolał oblać ją miękką wodą lśniącą złotem, nie puszczając, póki nie zmiękła, póki nie tylko rozum, ale i ciało, i dusza zrozumiała, że ktoś podszedł i obmył umęczonej twarz, na moment zabrał ciężar z barków.

–Cyt mia cara, tu bliziutko — coś zawołało,a daleko — odróżowiało. Nie wiem co, bo ni to ani owo, na ćwierć ptasio, na trzy ćwierci różowo. Szeptem przeszło tuż-tuż w sitowiu, zaliściło liśćmi w listowiu i rozniosło się i frunęło i po stawie ogniem huknęło. – sączył włoskie słowa, pstrej fraszki, zaklęcia magii starszej, niż ta z której skorzystali. W końcu też sięgnął dłonią do jej ucha i sztuczką absolutnie nie magiczną wyciągnął swoimi długimi palcami srebrzystą szeroką bransoletkę ze lśniącymi symetrycznie ułożonymi migdałowatymi kamieniami przedstawiającymi kolorystyczną gamę między akwamaryną, przez lazur do niemalże czarni granatu.

– Można znaleźć czasem taki agat, który koi – uśmiechnął się smutno odsuwając się na tyle, by tylko za jej zgodą, założyć na nadgarstek bransoletkę. – A teraz proszę się przyznać! Co jeszcze masz za uszami? Trochę nie wypada ukrywać takie skarby przed opodatkowaniem droga pani. – Niestety na balkonie nie było wody, żeby popić ten wyborny żart, a padł już w ojczystej mowie wszystkich będących na balkonie.

Oglądem przemówienie Agnes w towarzystiwe Geraldine.

Poniekąd był w stanie rozumieć cierpienie, jakie kobieta doświadczyła, będąc świadkiem tych wszystkich wymian poglądów przy stoliku pokerowym. Na wszystko był czas i miejsce. Niektóre rozmowy lepiej było prowadzić w zaciszu ogrodu czy tarasu niźli w ogniu gry hazardowej. I może w mniej licznym towarzystwie. Niestety, zaliczał się też do grona osób, którym wydawało się, że powoli doskakiwali do poziomu mówców pokroju Eden Lestrange, jej brata Elliotta czy Anthony'ego Shafiqa. A to wiązało się z lekkim brakiem instynktu samozachowawczego.

Może pewne kwestie lepiej było przemilczeć w imię dobrej zabawy, niźli kontynuować wymianę zdań pełną luk i pułapek zastawionych przez poszczególnych rozmówców? Może to i dobrze, że krupier przegnał ich na parę minut z powrotem do głównej sali? Wprawdzie Longbottom wolałby po prostu wlać w siebie jakiegoś skromnego drinka przy barze niż brać udział w agitacji w sprawie fundacji Mulciberów, ale... Może to po prostu był styl Delacourów? Szkoda tylko, że Agnes nie uchyliła przedtem rąbka tajemnica, aby rozpalić wyobraźnię swoich gości.

— Hmm… O czym myślisz? — spytał, przeskakując zmartwionym wzrokiem między swoją przyjaciółką a osobami przemawiającymi, które robiły co w ich mocy, aby wywrzeć na swoich słuchaczach jak najlepsze wrażenie. — Myślisz, że wszyscy byli w Slytherinie czy... No nie wiem... Myślisz, że plują przysłowiowym jadem?

Nawet przez myśl mu nie przeszło, że panna Yaxley mogła odnosić się do swoich wyjątkowych darów związanych z wykrywaniem... ponadprzeciętnych cech co poniektórych czarodziejów. Zawsze miała talent do wyciągania na wierzch sekretów związanych z pewnymi przypadłościami. Jak na przykład wilkołactwo. Och, to zdecydowanie imponowało, zwłaszcza w porównaniu z naturalną zmyślnością kobiety. Erik już miał zacząć zadawać kolejne pytania, jednak wtedy Atreus został wywołany do tablicy przez Agnes.

Zamrugał parokrotnie, raz po raz otwierając i zamykając usta ze zdziwienia. Czy powinien zacząć podawać w wątpliwość jego obecność tutaj? Jego znajomość z gospodynią? Z jednej strony, każdy miał prawdo do tego, aby mieć swoich własnych znajomych, a co poniektórych czystokrwistych nie można było zbytnio winić za to, jakie mieli konszachty z innymi rodzinami... Bądź co bądź, koneksje rodowe potrafiły przechodzić z pokolenia na pokolenia, aby utrzymać pewne sojusze w mocy.

Z drugiej jednak strony... Miał wrażenie, że powinien się faktycznie skupić na tym, co się właśnie działo na scenie? Ze względu na Brennę, oczywiście. Wprawdzie gubił się już w tym, jakie konkretnie relacje łączyły czarownicę z Bulstrodem, ale chyba... Powinien jej przekazać, co się tutaj właściwie działo? Stłumił głębokie westchnienie w zarodku. Pewnie znowu zacznie suszyć mu głowę, że wtrąca się w jej sprawy... A to przecież ona działała irracjonalnie. Najpierw miała do niego pretensje o to, że przekazał Atreusowi informacje o tym, że przebywa w szpitalu... Potem kazała mu nie mieszać się w jej sprawy, kiedy zaprosił Atreusa na przyjęcie w Dolinie... A niespełna trzy tygodnie później sama bawiła się z nim w najlepsze na przyjęciu plażowym. Ledwie dzień wcześniej. A to niby Morfeusz był dziwakiem w tej rodzinie.

— Mam wrażenie, że sporo, ale jakoś nie potrafią przejść do sedna — skomentował cicho, ponownie nachylając się ku Geraldine. — Dużo gadaniny, ale mało szczegółów na temat samej działalności, celów, jakie im przyświecają, planów na najbliższą przyszłość... Jeśli chcą zachęcić ludzi do wpłacania datków, to wypadałoby nieco się otworzyć przed sponsorami. Ja na przykład chętnie bym dorzucił parę galeonów w imię dobrej sprawy.