[25.08.72, plaża w Devon] Dance with me

Siedzę przy barze z Dorą, Isaaciem, Tessą i Teddym.

Mało kto na dobrą sprawę rozumiał, jak wielkim przekleństwem było udzielanie pomocy innym w tych ciężkich dla zwykłych czarodziejów czasach. Zwłaszcza gdy trzeba było być lojalnym wobec więcej niż jednej organizacji. Chociaż dylematy związane z przewidywanym atakiem Śmierciożerców na Beltane nie były łatwe, tak mogło być ich coraz więcej. To nie niezdolnością do pomocy martwił się Erik, a tym czy na pewno robił wszystko, co było w jego mocy. I gdzie leżała granica.

Gdzie kończyło się wspieranie Ministerstwa Magii w obronie społeczności, a gdzie zaczynała wiara w organizację Albusa Dumbledore'a? Czy ostrzeżenie Departamentu Przestrzegania Prawa Czarodziejów o nadchodzącym ataku było warte uratowania kilku istnień czy też nijak miało się do tego, że pozwolenie na spodziewany atak mogło przynieść Zakonowi więcej korzyści? Dostarczyć im informacje, które w ogólnym rozrachunku uratują większą liczbę ludzi i pozwolą pokrzyżować plany Śmierciożerców? To były dylematy, które martwiły Longbottoma. I które miał nadzieję odkładać w czasie jak najdłużej.

— Obawiam się, że w pewnym momencie wyrzuty sumienia związane z tym, czy ''cokolwiek zrobiłem'' zmieniają się w to ''czy zrobiłem wystarczająco'' — mruknął, starając się odpędzić od siebie negatywne myśli. Eh, czy nawet na przyjęciu własnej siostry nie mógł po prostu żyć tymi paroma okruszkami prywatnego życia, jakie jeszcze mu zostały? — My? Twoim światełkiem? — Zamrugał zdziwiony, czując, jak ciężar niesiony przez nich na swych barkach zaczyna wzrastać. — Ach, tak! — Uśmiechnął się minimalnie, przypominając sobie o wymianie listów z Brenną. — Faktycznie wspominała mi o tym, że odbyliście rozmowę na temat twoich badań? Artykułów?

Nie bardzo wiedział, jak sklasyfikować obecną pracę Bagshota. Seria artykułów promujących hasła anty-śmierciożercze? Zbiór reportaży związanych z atakami z ostatnich lat? Książka podsumowująca działalność czarnoksiężników w Wielkiej Brytanii? Wiedział, że siostra rozważała wprowadzenie Isaaca do struktur, jednak starał się za bardzo nie wtrącać w ten proces. Ich poglądy na temat tego, jak obecnie powinna wyglądać rekrutacja, nieco się różniły, ale tylko jedno z Longbottomów zajmowało wystarczająco wysoką pozycję w organizacji, aby rządzić ''standardami'' w tej kwestii. Mimo to przekazał Brennie parę informacji na temat przyjaciela ze szkoły.

— Nie, czemu? — Zmarszczył brwi na słowa ciotki Tessy, która do nich dołączyła. Zerknął w stronę nieba, spodziewając się, że ujrzy tam zbierające się nad nimi burzowe chmury lub zapowiedź wielkiej wichury. — Wszystko jest w porządku. Trzeba korzystać z pogody, póki jest okazja. Zaraz wrócimy do ulewnej rutyny.

Erik obserwował zdziwiony, jak Isaac przechodzi na parkiet z ciotką Quintessą. Zamrugał parokrotnie, jakby chciał się upewnić, że to na pewno mu się śni. Zerknął nawet nieco oskarżycielsko w kierunku Teddy'ego, jakby zakładał, że znowu ktoś majstrował przy drinkach. Tak jak na potańcówce w stodole, tak jak na weselu Perseusza Blacka, kiedy ludzie zaczęli spontanicznie zmieniać się w świnki morskie z zagranicy. W końcu wypuścił głośno powietrze przez usta. Z drugiej strony... To była w końcu impreza.

— Wiesz co? W takich chwilach czasem się boję, że Isaac poderwie mi kogoś z rodziny — przyznał rozbawionym tonem, kierując swe słowa do Menodory. — Jeszcze kilka obrotów, a okaże się, że w przyszłym roku będę musiał na niego wołać per stryjku. — Pokręcił lekko głową, po czym odmówił drinka krótkim ruchem dłoni. — Niee, wstrzymam się na razie.

Ktoś powinien trwać na posterunku trzeźwości, pomyślał przelotnie, zerkając w stronę plaży. Co jakiś czas tu i ówdzie przemykała mu sylwetka siostry. Czy powinien ją zganić, że zamiast dobrze się bawić, to biegała od jednego gościa do drugiego, sprawdzając, czy wszystko było w porządku? Wprawdzie była gospodynią, ale to przecież nie oznaczała, że sama nie mogła spędzić chwili czasu przy przekąskach, po prostu dobrze się bawiąc...

Oczywiście większość jej najbliższych znała Samuela. Jakoś jednak nie było okazji, żeby pojawili się gdzieś razem oficjalnie, jako para. To był ten pierwszy raz, w sumie może wystarczyło, że po prostu tu byli, zaznaczyli swoją obecność, nie musieli przecież zagadywać każdego i opowiadać o swoim szczęściu, bo i to chyba inni mogli zauważyć zważając na to, że nie mogli się od siebie odkleić. Nie, żeby jej to w ogóle przeszkadzało, bo przecież dlatego przyszła tutaj z Samem, aby spędzili razem ten wieczór, jakby wszystko było normalnie, jakby wcale nie znajdowali się w środku sporego konfliktu, w którym mogli stracić życie. Każdy potrzebował nieco normalności.

- Wiem o czym myślisz. - Skomentowała jego słowa, gdy spojrzała mu w oczy. Właściwie ona również wolałaby, aby znajdowali się gdzieś daleko od wszystkich, jak zazwyczaj, i mogli zająć się sobą. To by było na pewno dużo bardziej przyjemne, niżeli te próby trzymania swoich uczuć na wodzy, bo nie mogli się w tym wszystkim zatracić w pełni, jak mieli w zwyczaju.

- Ja pamiętam kiedy, bo takich rzeczy się nie zapomina. - Szczególnie, że ostatnią przejażdżkę na niedźwiedziu, na jej niedźwiedziu zaliczyła po potańcówce i pamiętnej nocy nad jeziorem, kiedy omal się nie utopiła. - Możemy iść popływać. - Zaakceptowała jeszcze ten pomysł na głos, chociaż kiedy Sam o nim wspomniał to wiedziała, że nie ma już odwrotu.

Nie musiała długo czekać, bo mężczyzna wyciągnął różdżkę i przemienił się w miśka. Właściwie to przywykła już do tej formy i w ogóle się nie bała jego zwierzęcej wersji, chociaż na początku podchodziła do niego z dozą ostrożności. W końcu był to niedźwiedź, a niedźwiedź kojarzył się jej raczej z czymś niebezpiecznym.

Nie zamierzała tracić czasu, niemalże od razu wdrapała mu się na plecy, aby mogli ruszyć dalej, w stronę wody. W sumie większość osób tutaj obecna widziała Sama w tej formie podczas potańcówki, więc nie powinno to wzbudzić większych kontrowersji, no może ona na jego plecach nie była do końca codziennym widokiem, ale powinni do niego przywyknąć.

Futro niedźwiedzia było przyjemne w dotyku i miękkie, wtuliła się w nie mocno i pozwoliła mu się zabrać do wody. Miała jednak nadzieję, że z niego nie spadnie i nie zaliczy nie do końca zaplanowanej kąpieli, zdecydowanie wolałaby pozostać w tym miejscu, w którym była. Dała mu się ponieść dokładnie tam, gdzie chciał, nie miała żadnych sugestii, nie zamierzała go ograniczać, na pewno nie w tym przypadku.

Kiedy założyła muszelkę na swoją szyję miała wrażenie, że poczuła się jakoś pewniej, jakby wiedziała, czego faktycznie pragnie. Nie miała pojęcia, czy to obecność Thomasa tak na nią działała, czy to jeszcze coś innego. Nie było to jednak ważne w tej chwili. Uścisnęła mocniej jego dłoń, teraz już bardziej pewnie, bo wiedziała, że to jest dokładnie to, czego chce. Było jej w zasadzie wszystko jedno, że ktoś może skomentować to, że jako czystokrwista prowadza się z mugolakiem, nie takie rzeczy robiła, nie przejmowała się jakoś szczególnie opinią innych.

Miała świadomość, że będzie tu sporo znajomych twarzy, było to więc całkiem zobowiązujące - przynajmniej dla niej, pojawienie się tu z Hardwickiem jako swoją parą, raczej nie dało się tego zinterpretować inaczej, niż to, że są oficjalnie razem. Właściwie nawet wcześniej o tym nie rozmawiali, co wcale nie przeszkadzało Yaxleyównie, ona zawsze wolała czyny od słów.

- To byłoby całkiem zabawne, możemy obstawiać, kto się najbardziej zdziwi. - Z drugiej jednak strony, ci którzy uczęszczali z nimi do Hogwartu mogli zauważyć, że już wtedy ich do siebie ciągnęło, tyle, że nie byli chyba wystarczająco ogarnięci, aby sobie o tym powiedzieć. Może i zmarnowali sporo czasu, ale ważne, że w końcu zdecydowali się określić.

Gdzieś w tle mignął jej niedźwiedź, mrugnęła dwa razy, żeby się upewnić, że nie ma omamów, nadal go jednak widziała, więc musiał być prawdziwy. - Nie wiedziałam, że tak się bawicie. - Najpewniej musiał być to jakiś animag, ciekawe, czy nie ten, którego w lipcu postrzeliła w łapę, gdy była na polowaniu. Oby nie, bo nie zrobiła na nim do końca miłego pierwszego wrażenia. - Jesteś pewien? Jestem ciekawa, czy złapałbyś patyk w locie, gdybym ci go rzuciła. - Kojarzyła psią formę Thomasa, właściwie to chyba mu nie wspominała jeszcze o tym, że i ona jest animagiem, może niedługo powinna mu pokazać co potrafi.

Podeszli do baru, gdzie znajdowało się sporo znajomych osób, mniej lub bardziej. Przywitała wszystkich promiennym uśmiechem. - Cześć wszystkim. - Odparła spokojnie. Nadal trzymała Thomasa za rękę.

- Może też piwo. - Rzuciła do mężczyzny, to był początek imprezy więc może lepiej jeśli drinki zaczęłaby spożywać później, kto wie na jaki efekt trafi.

Umieram.

Chociaż na moment stracił ostrość widzenia, tak w oddali rzuciła mu się w oczy sylwetka Heather, której udało się dotrzeć na metę, a tym samym wygrać tę cholerną konkurencję. Dobrze, że chociaż jedno z nas ma jasne priorytety, pomyślał tępo, mając wrażenie, że dawno w ten sposób nie pochwalił swojej narzeczonej. Jak źle musiało być, skoro sam zachowywał się tak nieodpowiedzialnie, podczas gdy Ruda dbała o ich dobre imię w towarzystwie?

— Nie, nie żyje — sapnął w kierunku Bulstrode'a, kiwając się do tyłu i do przodu, podtrzymując lewy nadgarstek prawą dłonią. — Niee! Żadnego szpitala! — Potrząsnął stanowczo głową, gdy Brenna zaczęła zasypywać ich swoimi genialnymi pomysłami. — To tylko draśnięcie, nie ma potrzeby. Poleżę chwilę i będę mógł lecieć drugi raz...

Sarknął ze śmiechem, krzywiąc się, gdy nieco za mocno poruszył ręką. Na pewno coś sobie naruszył... Bogowie, czy zwykłe zaklęcia wystarczą? Czy jeszcze kiedykolwiek będzie w stanie unieść różdżkę? Czy scyzoryk do krojenia składników do eliksirów pochodzenia zwierzęcego będzie mu drgał w dłoni? Po policzku chłopaka spłynęła pojedyncza łza. Właśnie dlatego unikał niebezpiecznych sytuacji! Będzie miał za swoje... Raz dał się skusić, aby spróbować być jak Heather i proszę! Katastrofa!

— Nie wziąłem pod uwagę wszystkich czy-YYYY-nników — wyjaśnił słabym głosem Basiliusowi, odwracając wzrok, gdy ten zaczął przyglądać się jego kontuzji ręki.

Jeszcze chwilę, a do tej całej pielgrzymki dołączy jeszcze Florence, a jak ona już dorzuci swoje trzy sykle, to się chyba zupełnie rozpłacze. Gdyby miał zgadywać, to kobieta bardziej zainteresuje się dziurą w grafiku szpitala niż tym, że jej najpilniejszy student mógł chodzić w temblaku przez najbliższe kilka dni! Cameron zagryzł dolną wargę i opuścił wzrok na mokry piasek, jednak zaraz uniósł czoło, gdy tuż obok znalazła się...

— Zrobiłem to dla ciebie! — mruknął do Heather, gdy udało jej się przepchnąć na przód pielgrzymki. — Poza tym, jeszcze żyję, więc...