Każdy, kto, chociaż minimalnie kojarzył ich dwójkę, wiedział, że rzadko kiedy rzucali się sobie do gardeł. Jak na to, że byli rodzeństwem i mieli różne temperamenty, to zaskakująco dobrze się dogadywali. W większości przypadków. A nawet, gdy jakaś kłótnia zachodziła za daleko, to skrzat domowy nie zdążyłby nawet donieść o tym rodzicom, bo po paru minutach już byli pogodzeni. Teraz jednak Erik miał wrażenie, że bardzo mało dzieliło go od tego, aby porządnie potrząsnąć swoją siostrą. Na jakim ona świecie żyła?!

— Dobrze wiesz, że nie chodzi o samą kolację! Wystawiłaś mnie, nic nie powiedziałaś, a teraz udajesz niewiniątko! — warknął z niezadowoleniem. Gdy zaczęła podawać kolejne powody, dla których padło akurat na jego uczestnictwo w tym przedsięwzięciu, ledwo powstrzymał się od donośnego sarknięcia. Jakby to była jakakolwiek wymówka! — Zaczynam sądzić, że nie tylko potencjalni licytujący mogą marzyć o utopieniu się. A rzeka w Dolinie już rozmarza, siostro, więc warto mieć to na uwadze.

W jego oczach błysnęło niezrozumienie, kiedy wspomniała o jakiejś liście, która wylądowała na jego biurku. Czy ona go miała za głupiego? Równie dobrze mogła mu zostawić listę zakupów pod stertą raportów i oczekiwać, że je zrobi, przyniesie i rozpakuje. Doskonale wiedziała, że takie kluczowe informacje przekazywało się osobiście, zwłaszcza że mieszkali w jednym domu! Owszem rezydencja była sporawa, ale to nie oznaczało, że nie można było się przejść do pokoju obok i po prostu spytać! Najwyraźniej stanowiło to jednak nie lada problem dla co poniektórych.

Cóż, Erik nie miał bladego pojęcia, że Brenna miała plan awaryjny, w którym główną rolę miała grać panna Figg. W tym momencie postrzegał ten wybryk jako zdradę jego zaufania, naruszenie jego przestrzeni osobistej oraz odebranie mu prawa o decydowaniu o samym sobie. Nagle doskonale rozumiał te wszystkie opowieści o okropnych młodszych siostrach, które w najmniej odpowiednim momencie wtrącały się w życie starszego rodzeństwa. Nie, żeby ta konkretna siostra nie robiła tego od dawna, ale teraz... Ohoho, teraz to przeciągnęła strunę.

— Jakoś nie widzę, żeby ta szopka przypadła ludziom do gustu. Co właściwie zamierzasz zrobić, jeśli — Urwał, gdyż od strony publiczności rozległ się podniesiony głos Seraphiny Prewett. Erik momentalnie zbladł, zaczerwienił się i ponownie zbladł, gdy dotarło do niego znaczenie słów kobiety. Tysiąc galeonów. Okrągły tysiąc. Wymienił znaczące spojrzenia z siostrą, jak gdyby się przesłyszał. — Ustawiłaś to. Przecież nikt nigdy...

Nie pozwolono mu skończyć myśli do końca, ponieważ po chwili do licytacja dołączyła kolejna osoba. Momentalnie przeniósł wzrok z jednego krańca sali w drugi, próbując namierzyć kolejną zdesperowaną duszę, aż zatrzymał się na nikim innym, jak na panie Malfoyu. Elliott, pomyślał i momentalnie wyprostował plecy, zupełnie nie wiedząc, co ma zrobić w tej sytuacji. Scenariusz tej nocy zdecydowanie nie miał tak wyglądać. Nawet nie wiedział gdzie podziać oczy, które przeskoczyły jeszcze na Eden. Czy to był jakiś spisek? Skoro oboje byli w to zaangażowani... Czy to był jakiś dziwny plan Brenny? To podbicie stawki o jeden galeon trochę to sugerowało.

Przymknął na moment oczu, gdy wśród tłumu dosłyszał zapijaczony głos Nory, która postanowiła dołączyć do licytacji. Wolał nie oglądać tego błędu na własne oczy. Miał ochotę ukryć twarz w dłoniach lub przynajmniej usiąść na scenie i po prostu patrzeć w dal, czekając, aż ten cyrk dobiegnie końca. Przecież ona nawet nie miała takich pieniędzy! Ledwo co otworzyła swoją klubokawiarnię, a tutaj nagle próbowała kupić z nim obiad za półtora tysiąca galeonów? Przecież mogła to mieć za darmo, wystarczyło zawołać! Czemu, na Merlina, nikt jej nie powstrzymał?

Całe szczęście wtedy odezwał się Perseusz, który podbił cenę do 1501 galeonów. Erik odetchnął z ulgą, jak i zapewne odetchnęłaby jego najlepsza przyjaciółka, gdyby zdawała sobie sprawę, że mężczyzna właśnie obronił ją przed ogromnym zadłużeniem. Blackowi zresztą nie ustępowała jego żona, Eunice, która również dołączyła się do gry. Teraz to już naprawdę zrobiło się podejrzanie. Czy to był jakiś przedziwny sposób na radzenie sobie z żałobą w rodzinie? Longbottom pokręcił głową, odsuwając od siebie tę myśl.

— Zaraz, gdzie Ty właściwie sobie idziesz? — rzucił, gdy zorientował się, że siostra postanowiła salwować się ucieczką ze scenę, zostawiając go tam samego. Nie, żeby był obecnie jakoś szczególnie zachwycony jej osobą, ale jako osoba wyprawiająca to przyjęcie powinna mu towarzyszyć do samego końca. Erik zerknął za panią detektyw, która na szczęście po prostu pobiegła w stronę Nory.

Fakt, ktoś powinien ją doprowadzić do porządku, pomyślał, wzdychając ciężko. A potem podniósł wzrok i zdał sobie sprawę, że spora część publiczności spogląda prosto na niego. Ah. No tak. Wypadałoby coś powiedzieć. Tylko właściwie co? Czy istniały słowa, które mogły przedstawić ten chaos w samych superlatywach lub przynajmniej zapewnić co niektórych wątpiących, że był to zupełnie normalny wieczór?

— Ekhm — odchrząknął cicho, starając się doprowadzić swój głos do porządku. Oby tylko nie złamał mu się w trakcie, bo chyba dołączy do swojej siostry i przekaże pałeczkę dowodzenia najbliższemu członkowi rodziny, jakiego napotka. — Chciałbym serdecznie podziękować wszystkim znamienitym czarownicom i czarodziejom, którzy zdecydowali się wesprzeć dzisiejszą aukcję związaną z działalnością charytatywną na rzecz sierocińca Świętej Anny oraz schroniska dla magicznych zwierząt. Jestem święcie przekonany, że właściciele obu tych przybytków wyraziliby wszelkie uznanie, na jakie byłoby ich stać w obliczu tak wielkiej hojności w wykonaniu...

I wtedy mu przerwano. Znowu. Tylko tym razem zamiast drobnego zdziwienia, aż poczuł nieprzyjemny skurcz w okolicy serca, gdy usłyszał kolejną przebitkę. 5000. Pięć tysięcy galeonów. Pięć tysięcy złotych galeonów. Co ty robisz?, zachodził w głowę, wbijając zszokowane spojrzenie w Elliotta. Chociaż odległość dzieliła ich spora, miał wrażenie, że mężczyzna był niemalże dumny ze swojego zagrania. Mimo to musiał przyznać, że skupienie się na jednej konkretnej osobie pomogło mu nieco odzyskać równowagę wewnętrzną, potrzebną do kontynuowania przemowy.

— W wykonaniu Seraphiny Prewett, która odważnie podniosła oryginalną stawkę, a także Elliotta Malfoya wraz z rodziną i przyjaciółmi, którzy z kolei nie ustają w staraniach, aby młodzi ludzie i magiczne stworzenia w potrzebie musieli w tym roku mieć jakiekolwiek zmartwienia. Bardzo proszę, uczcijmy to krótkimi brawami! — Erik zaklaskał, mając nadzieję, że nikt nie będzie miał mu za złe tego, że osobiście wskazał osoby biorące udział w licytacji jego skromnej osoby. Dziennikarze zrobią dokładnie to samo, tylko z samego rana. Oby zostało mu to wybaczone. Gdy na sali rozległo się klaskanie, dodał parę słów pod nosem: — Dopóki jeszcze bardziej nie podniosą stawki i Ministerstwo Magii nie zrobiło nam kontroli podatkowej.

Teraz już nie pozostawało nic innego, jak tylko modlić się, aby kwota nie urosła do niebotycznych rozmiarów dziesięciu lub piętnastu tysięcy galeonów. W porównaniu z całą resztą fantów ciężko będzie wyjaśnić w odpowiednich dokumentach, czemu kwota poszybowała tak nagle w górę. Erik pokręcił głową, jednak nie oderwał wzroku od klanu Black-Lestrange-Malfoy, jak gdyby chciał mieć ich pod całkowitą kontrolą do końca licytacji.

— Myślisz, że dlatego jest tu tyle alko? Mają takie hamulce, że potrzebują tych wszystkich trunków, żeby trochę zwolnić tempo i cieszyć się życiem, jak normalni ludzie. Jak my. — Odebrał od kelnera kolejny kieliszek szampana i wychylił jego zawartość. Oblizał górną wargę i skrzywił się nieco. Chyba potrzebował jakiejś odskoczni od musujących napitków. Kiedy skończy się ta licytacja i będą mogli poszukać jakiejś whisky, wódki albo wina? Z zamyślenia wyrwały go kolejne słowa Heather. — Słowa godne toastu, dziewczyno!

Uniósł swój kieliszek, a ostatnie krople szampana zatańczyły na jego ściankach. Eh, jak to czas szybko leciał, a alkohol kończył w dobrym towarzystwie. Czy tylko oni się tak dobrze bawili we własnym towarzystwie? Jak tak przyglądał się gościom na sali, to miał wrażenie, że byli bardziej... skonsternowani, niźli aktywnie zaangażowani w to, co się działo wokół nich. Aż tak na nich wpłynęło wystawienie na sprzedaż Longbottoma? Wzruszył ramionami. Ich strata, że nie potrafili dobrze się bawić.

— Oby, jeśli to faktycznie prawda, to chcę poznać całą historię! — Widać było po nim, że zaaferował go ten przypadek. Tyle czasu spędził na wkuwaniu teorii z zakresu magii leczniczej i dziedzin pokrewnych, że chciał wyciągnąć ze swojego stażu jak najwięcej. — Jak tylko się czegoś dowiem, to na pewno Ci napiszę.

Nie wyobrażał sobie nie dzielić tymi małymi odkryciami ze swoimi najbliższymi. Rodzeństwo czy rodzice, którzy byli nieco wyrobieni w tych tematach, pewnie nie wyraziliby jakiegoś wielkiego zainteresowania, ale przyjaciele to co innego! Skoro Heather mogła im opowiadać o swoich przydziałach w BUMie, to mógł równie dobrze odwdzięczyć się tym samym i wynieść parę opowiastek ze szpitalnego korytarza.

— Koniecznie musimy powtórzyć materiał z anatomii — zaproponował, wyciągając rękę przed siebie, przyglądając się badawczo swoim palcom. — Mam wrażenie, że przydałyby mu się korki, po tym jak mi wmówił, że ta kaczka odgryzła mi dwa palce.

Na samo wspomnienie owego wypadu do londyńskiego parku, skrzywił się lekko. Wprawdzie wieczór spędzony w tym trio był absolutnie zajebisty, tak segment przy fontannie chętnie by wyrzucił ze swojej pamięci. Dopiero niedawno przestało mu się śnić ptactwo starające się wydziobać mu oczy w jego własnym łóżku. Pokręcił głową, odpychając tę traumę na bok. To już na szczęście było za nimi. Teraz mieli przed sobą zupełnie nowe przygody!

— Może skrzaty domowe nie są już na topie wśród klasy wyższej i co poniektórzy szukają bardziej wyszukanych zamienników. Spójrz na niego, może nawet nieźle by wyglądał w fartuszku kuchennym. — Mrugnął do Heather z szelmowskim uśmiechem. Zerknął na tył sali, wodząc wzrokiem od jednej osoby do drugiej, przyglądając się twarzom osób, które licytowały ten towar pierwszej potrzeby. — Myślę, że ta blondynka może ich jeszcze zaskoczyć. Nie wygląda na taką, która łatwo daje za wygraną.

Gwoli ścisłości odnosił się do Eden Lestrange. Wprawdzie widział, że towarzyszył jej inny mężczyzny, ale kto ich tam wiedział? Może to był jakiś brat, kuzyn albo przyjaciel. W końcu niczego nie można było wykluczyć, nawet on przyszedł tu z Rudą w roli jej... Zamrugał parę razy, gdy usłyszał nieznajomy głos tuż obok siebie. Przeniósł wzrok na piegowatą dziewczynę, przyglądając się jej pełnym niezrozumienia wzrokiem. Od razu się spiął, gdy zobaczył, że tuż obok błąka się jeszcze fotograf.

Dopiero po paru sekundach dotarło do niego, że zadała im jakieś pytanie. Narzeczony, powtórzył w myślach, zmuszając poniekąd umysł do tego, aby wyciągnął na wierzch ostatnie zarejestrowane słowa młodej dziennikarki. Spojrzenie medyka powędrowało do Rudej i niemalże parsknął śmiechem. Ścisnął mocniej dłoń przyjaciółki.

— Oczywiście, jeden z wielu — mruknął szelmowsko, pozwalając, aby to Heather przejęła głos w tej sprawie. Mimo to skłamałby, gdyby powiedział, że nie miał ochoty podpuścić dziennikarki tekstem o tym, że mąż panny Wood musiał zostać dłużej w pracy, więc postanowiła wyprowadzić swój męski harem na salony.

Zmrużył oczy, skupiając się na piórze, które jego zdaniem jakoś zbyt intensywnie latało wte i we wte tuż przy notatniku. Oby zaraz nie zrobili z jednej małej igiełki całych wideł, bo ostatnie, na co miał ochotę, to walka z mediami. Wzdrygnął się na samą myśl o tym, że miałby zostać bohaterem jakieś czasopisma. Plotkarskiego, znaczy się. Bo dla jakiegoś medycznego z radością udzieliłby wywiadu na temat trudów odbywania stażu w świętym Mungu.

- Masz rację, bez sensu są takie porównania.- Zgodziła się z mężczyzną. Właściwie to mogliby godzinami dyskutować o tym, jak bardzo różnią się ścieżki życia, które wybrali, nie był to jednak odpowiedni czas i miejsce na tego typu rozmowy. Przyszli przecież tutaj, aby się wyśmienicie bawić, a nie popadać w nostalgię.

Wiedziała, że Gio jest idealnym partnerem do wydarzeń, jak te. Nie potrzebowała nikogo więcej, kiedy był obok niej. - Wspaniale, bo zamierzam dzisiaj zostać królową parkietu, oczywiście na tyle, na ile mi na to pozwolą moje umiejętności.- Odparła z uśmiechem do przyjaciela. Wojna wydawała się być coraz bardziej jawna, jednak wcale jej to nie przeszkadzało w sączeniu szampana i licytacji, zresztą chyba nikomu z tu obecnych, co mogło być zastanawiające.

Geraldine była zdziwiona, że nikt nie walczył z nią o tę miotłę, chociaż może nawet ją to ucieszyło, zdobyła ciekawy fant, a nie musiała przepłacać. - Mamy szczęście!- Powiedziała jeszcze do Gio, kiedy i on zgarnął, to na czym mu zależało, nie wrócą do domu z pustymi rękoma, to chyba dobrze? Szczególnie, że cel licytacji był szczytny.

Nie spodziewała się, że licytacja o Erika okaże się taka zażarta, jak widać miał tutaj sporo fanów. Nie ma się co dziwić, z tego, co pamiętała go z Hogwartu miał spore grono znajomych. Może trochę zwróciło jej uwagę to, jak przebijało się rodzeństwo Malfoy. - Tysiąc pięćset?- Powtórzyła po przyjacielu i szukała wzrokiem osoby, która zaproponowała taką stawkę. Nie znała tej kobiety, aczkolwiek zauważyła u jej boku Theseusa. Nie spodziewała się, że będzie na tym balu, zazwyczaj unikał takich miejsc. Teraz, to była ciekawa kim była tamta kobieta, czy to jakaś jego nowa dziewczyna? To ona mu tu kupuje miotłę, a ten się prowadza z jakimiś babsztylami... Wypiła jednym haustem zawartość swojego kieliszka.

- Postradali zmysły.- Szepnęła do Urquarta widząc jak przebiega licytacja. -[b] Myślisz, że na jakiej kwocie stanie? Dziwna jest ta zabawa, niby w dobrym celu, aczkolwiek mam wrażenie, że to lekka przesada.

Wszystko działo się tak szybko. Erik stał na scenie, jako gwiazda wieczoru. Elelonora dołączyła do licytacji - tak jak obiecała Brennie. Nie mogła się jednak skupić, bo co chwila ktoś krzyczał więcej. Czy ona powinna nadal się w to angażować? Nie miała pojęcia. Upiła kolejny łyk szampana, świat wydawał się jakby bardziej kolorowy. Już miała krzyknąć dziesięć tysięcy, kiedy zobaczyła, że Brenna schodzi ze sceny.

Nie powinna tam zostać? Dlaczego go tam zostawiła SAMEGO. Nora zaczynała panikować, że coś jest nie tak. Przyglądała się przyjaciółce, która biegła jak gazela na tych obcasach między ludźmi, będzie musiała jej później wspomnieć o tym, że nie spodziewała się, że i w takich butach jest w stanie tak zwinnie się poruszać. Jednak widać, że praca w Brygadzie robiła swoje.

Dopiero, gdy Longbottom zatrzymała się tuż przed nią dotarło do niej, że może to ona coś źle zrobiła. Próbowała się skupić, żeby przypomnieć sobie prośbę przyjaciółki, szło jej to jednak ciężko.- Coś popsułam?- Wolała się upewnić, nie chciałaby, żeby coś poszło nie tak przez jej głupotę. - Chyba nieco źle zrozumiałam twoje instrukcje.- Kolejny raz pozwoliła sobie wypić łyk szampana. - Jestem dzisiaj nieco rozkojarzona, przepraszam jeśli coś źle poszło przeze mnie.- Spoglądała na Brennę niczym mały, zagubiony szczeniak. Widać było po Norce, że zdecydowanie nie do końca ogarnia co się wokół niej dzieje. Może nie powinna była pić tyle szampana? Ta cała sytuacja związana z tym niespodziewanym spotkaniem ją do tego zmusiła. Jakoś tak wyszło, że nie mogła się powstrzymać. - W sumie prawda, wystarczy, że napiszę list, a Erik przybiegnie do mnie, jak zawsze.- Stwierdziła może nieco zbyt szczerze, ale była już na tym etapie, że nie do końca zastanawiała się nad tym, co mówi. - Nie stać mnie zresztą, żeby licytować go za takie pieniądze, tynk mi się sypie ze ścian... muszą pokazać, gdzie jest czyje miejsce, bogacze...- Powiedziała rozgoryczona.