Laurent miał chyba jakieś specjalne pozwolenie odnośnie tej całej Polany Ognisk, ale było to już tak dawno temu, że Atreus tak samo nie pamiętał, jak i swego czasu w ogóle w to nie wnikał. Powód ku temu był taki, że czemu miałby w cokolwiek wątpić Laurentowi.

— Zawsze chciałem polecieć na Karaiby. Jak byłem mały to zawsze lubiłem opowieści o piratach — odpowiedział, niby to całkiem poważnie, sącząc swojego grzańca. — Ale to że tam byłem to akurat niewiele zmienia. Ale masz może trochę racji, krajobrazy szybko się nudzą, bo przypominają te angielskie — ciekawym w sumie było, czy w zależności od kraju, limbo wyglądało tam inaczej.

— Jeśli sam proponuję to nie kradzież — sam wyprostował się nieco, robiąc kelnerowi miejsce, aby podmienił talerze. Porcje były niewielkie i wchodziły dość szybko, ale miał wrażenie że o to w tym dniu chodziło. By szybko spróbować wszystkiego i dać miejsce innym, na doświadczenie kuchni Botta. Całkiem dobra strategia. — Oczywiście, że tak. Tamten był… no nie był wybitny, ani nawet dobry. W sumie to całkiem lubię wina Anthony'ego. Ciekawe czy mają jakąś współpracę, skoro Bott z nich korzysta — ale nawet nie zdziwiłby się, gdyby nawet nie o to chodziło, a wina Shafiqa zwyczajnie były jednym z lepszych wyborów na rynku, a do tego pod ręką, bo przecież właściciel operował w Anglii.

- Jessie… Jessie, Jessie… mam wrażenie że to nie to imię. Coś na T. Thomas? Thaddeus? Thatcher? W sensie ten z którym wtedy miałem nieprzyjemność — nawet nie próbował nazwać Theo poprawnym imieniem, bo zwyczajnie na to nie zasłużył, zanadto grając mu w Egipcie na nerwach.

— Nie wiem jak inni, ale w całym swoim młodym, chłopięcym życiu, nie zrobiłem niczego głupiego — zapewnił poważnie, przyglądając się przez chwilę swojej porcji niedzielnej pieczeni. — Nie mam ambicji w tym temacie. Wydaje mi się, że włóczenie się to dobra opcja. Może mają tam jakąś winnicę, albo kasyno. O, to by było. Ale dużo zależy od tych całych rozmów i pertraktacji.

— No chodziłam. Ale ja miałam inne ważne zajęcia na głowie. Ja tych sportowców to za uszy targałam za bicie się mokrymi ręcznikami w szatni — jakie rzeczy się w tych szatniach wyprawiało, to czasem się człowiekowi w głowie nie mieściło. Cóż jednak zrobić, kiedy każdy jeden z tych, hatfu sportowców, uważał się za boga przestworzy? Senkę samą w sobie Quidditch nawet bawił, ale co innego można było powiedzieć o samczej potrzebie zaimponowania dziewczynie. Odnosiła też wrażenie, że w szkole niektórzy sie jej zwyczajnie bali, nawet jeśli swoim zdaniem była przeurocza i niesamowicie miła.

— Ale chwilunia moment i kto to mówi? Pan trzęsimajtek co nigdy w życiu by za nikim nigdzie nie wbiegł — prychnęła, zbywając jego próby karcenia. — Wariata wyciągnęłam spod usypiska i sobie uciekł. Przeżył, cwaniaczek — naburmuszyła się nieco, bo powinno się pogratulować, a nie mieć pretensje. Wyglądała też, jakby nie chciała już dalej o tym rozmawiać, głównie dlatego że ten wątek nie został jeszcze dokończony.

— No byłam. Przecież do szkoły chodziłam, tak? — prychnęła, upijając swojej naleweczki. — A wiesz co? Ja nawet nie wiem, ale możliwe że coś zaczęło się jakoś w wakacje, ja nie jestem pewna od kiedy dokładnie on jest u nas. Może Herczeg mu odpala za to niezły procent, a może zawodnicy profesjonalni Quidditcha tylko udają że dużo dostają. A może nie jest taki dobry na jakiego wygląda — uśmiechnęła się leciutko. Zobaczyć co się dzieje przy stoliku sportowców było ciężko, bo ci siedzieli na piętrze. — O, ja mam takie trochę przeciwbólowe.

Prudence przywykła do tego, że jej mózg działał nieco inaczej, wiedziała, że nieco różniła się od większości ludzi. Nie przeszkadzało jej to. Nie wszyscy jednak wiedzieli, że nie mogli podważać tego, co mówiła o przeszłości, bo nie dzieliła się tym z kim popadnie. Benjy doskonale wiedział na co ją stać, kiedyś nie do końca miał świadomość tego, że była to choroba, wyjaśniła mu wszystko całkiem niedawno, w przeszłości jednak wolała o tym nie wspominać z racji na ich dosyć burzliwą relację. Nie wydawał się tym jakoś specjalnie przyjmować, zaakceptował to, jakby to było nic wielkiego, po prostu przyjął do wiadomości, nie wypytywał. Wiedział już jednak, że to było coś więcej niż niepodważalna pewność siebie - pewnego rodzaju biblioteka wspomnień w jej głowie, po które była gotowa sięgać, kiedy nadarzały się ku temu odpowiednie okoliczności, a że oni lubili się droczyć, to cóż - dość często się one pojawiały.

- To nic nadzwyczajnego. - Uśmiechnęła się jedynie, chociaż wiedziała, że jest zupełnie inaczej. Uważała to za wyjątkowe, chociaż niosło ze sobą innej konsekwencje, do których też musiała przywyknąć. Nie miała wyjścia innego od akceptacji - była to część jej, czy komuś się to podobało, czy nie.

- Nie jestem odpowiedzialna za to, jak widzą mnie inni, liczą się intencje, czy coś, a rzadko kiedy próbuję być naprawdę bezwzględna. - Bullshit, gdy ktoś zalazł jej za skórę bardzo często była bezwzględna, niestety Benjy miał okazję przekonać się o tym bardzo dobrze, bo i w stosunku do niego kiedyś nie miała litości. On zresztą dla niej też jej nie miał, więc w sumie byli kwita - byli siebie warci jeśli o to chodzi. Z perspektywy czasu to było całkiem zabawne w jaki sposób się kiedyś traktowali tylko dlatego, że nie byli gotowi przyznać się sami przed sobą co czują. Młodość jednak rządziła się swoimi prawami, dobrze, że z czasem poszli po rozum do głowy.

Nie miała pojęcia skąd im się to wzięło, ale zdecydowanie było to czymś ich - te absurdalne rozmowy o zwierzętach, które towarzyszyły im naprawdę często. Mieli jakieś dziwne tendencje do zbaczania i dyskutowania na temat fauny, zaczęło się to jeszcze w Hogwarcie i pewnie nigdy nie miało skończyć. Cóż, pewnie mało kto był w stanie to zrozumieć, ale oni potrafili godzinami prowadzić konwersacje na takie irracjonalne tematy. Ważne, że trafili na siebie nawzajem i się rozumieli, nikt inny nie musiał tego robić.

Odruchowo również spojrzała w stronę okna, jakby faktycznie miała kogoś dostrzec na parapecie - ten okazał się jednak być pusty. - Nie zajrzę pod niego, chociaż mnie korci. - Mogło to jednak być całkiem prawdopodobne. Wolała jednak niepotrzebnie nie rzucać się w oczy, bo mogło się to prosić o dyskretne pozbycie się jej osoby z tej restauracji. - Skoro tak - nigdy nie powinniśmy się czuć bezpieczni. - Faktycznie te stworzenia mogły się czaić wszędzie, podsłuchiwać ich, co wtedy? Podadzą im informacje na tacy, a przecież w ten sposób nie uda im się pozbyć problemu, powinni nieco zmienić sposób działania, chociaż to nie ona była za niego odpowiedzialna - to Benjy był ich specjalistą do spraw pajęczaków, więc jemu zamierzała zostawić ten temat, na pewno wiedział co robi.

- To nie jest to samo, prawda? - Cóż, nie dało się nie zauważyć, że to on znał się na rzeczy. Skoro już został tym szczęśliwcem, to nie mogła mu się teraz wpieprzać w plany, na to było już za późno. Wybrał odpowiednie metody, stosował je, jeśli one nie wypalą wtedy będzie można pomyśleć o wdrożenie w życiu jej planu, to znaczy eksterminacji wszystkich pająków.

Skrzywiła się, kiedy usłyszała jego kolejne słowa, zdecydowanie wolała przy jedzeniu nie iść tym torem, nie mogło się jednak bez tego obejść. Zawiesiła na moment na nim swój wzrok, odpłynęła, po chwili mrugnęła i zaczęła mówić. - Ponoć od czterech do ośmiu, ale jest to tylko miejsca legenda, tak naprawdę pająki są wyczulone na wibracje, przez co wolą unikać naszych twarzy bo traktują je jako zagrożenie. - Gdzieś o tym czytała, ale dochodząc do źródła wyszło, że nie było w tych informacjach ani grama prawy. - Co do Wiwerny, to lepiej mi oszczędź tych informacji, bo zdarzało mi się je jeść. - Zdecydowanie wolała, aby ich skład pozostał słodką tajemnicą, bo musiałaby wypalić sobie przełyk jakimś kwasem. - Niech Ci będzie, nie uważam. - Musiała po raz kolejny przyznać mu rację, ostatnio zdarzało się to nieco zbyt często, kiedyś na pewno by na to nie pozwoliła, a teraz po prostu akceptowała, że Benjy czasem naprawdę wie co mówi.

Zupa okazała się być całkiem smaczna, tak jak zakładała jej mąż poradził sobie ze swoją porcją i częścią jej, dzięki czemu Prue będzie mogła spróbować również kolejnych dań. Naprawdę dobrze było mieć ukochanego, który posiadał żołądek bez dna.

- Szukajmy dalej, być może osiągniemy jakiś sukces, chociaż zapowiada się zupełnie inaczej. - Zapiekanka wyglądała dobrze, a jak wiadomo po części jadło się oczami, pachniała również przyjemnie - spodziewała się więc, że smakowi nie będzie mogła nic zarzuć, sięgnęła po widelec i zjadła pierwszy kęs. Mruknęła przy tym z aprobatą. - To jest lepsze od zupy. - Jak tak dalej pójdzie, to zabraknie jej słów, jeśli deser okaże się jeszcze smaczniejszy.