Miał dzisiaj szczęście. Cały ten dzień był inny niż zwykle, wszystko układało się wyjątkowo, jak nigdy. Nie mógł uwierzyć, że przydarzyło się to jemu. Zupełnie ignorował tych wszystkich ludzi wokół. Widział tylko Danielle. Nie liczyło się nic więcej.

Spoglądał na nią, a uśmiech nie schodził z jego twarzy, najchętniej nie wypuściłby jej ze swoich ramion, jednak wiedział, że nie wypada, aby zbliżył się do niej za bardzo. Beltane trwało w najlepsze, jednak Samuel Carrow miał w sobie przyzwoitość.

- Muszę zaprzeczyć. Razem nam się udało. Kiedy współpracujemy los nam sprzyja. - Nie uważał, żeby zasługa leżała tylko i wyłącznie po jego stronie. Jego zdaniem większy wpływ na to miała panna Longbottom.

Carrow nie miał żadnych planów na ten wieczór, najchętniej spędziłby go z Danielle, skoro tak dobrze im dzisiaj było razem. Położył się na trawie, wpatrywał w gwiazdy i marzył, o tej ich wspólnej wyprawie w nieznane. Więcej nie było mu potrzebne do szczęścia.

Danielle nie uciekła mu, ruszyli razem w stronę palenisk, aby świętować ten dzień. Był zadowolony z takiego obrotu sprawy, nie spodziewał się, że wszystko ułoży się tak fantastycznie. Okazało się, że jego towarzyszka była wyśmienitą tancerką, podziwiał ją, kiedy obracała się wokół własnej osi, wyglądała pięknie, taka szczęśliwa w tańcu.

Jej uśmiech powodował, że czuł przyjemne ciepło, które rozchodziło się po jego ciele. Miał ochotę ją przytulić, jednak się powstrzymał, starał się ręce trzymać przy sobie. - Nie będę Cię gonił Danielle, zamierzam dać Ci błyszczeć. - Uważał, że był tylko dopełnieniem tego obrazka, niczym ciemne niebo, na którym można było zobaczyć tę jedną, wyjątkową gwiazdę.

Na moment zapomniała o tym, że była tutaj dzisiaj w pracy. Zapomniała, bo zatonęła w błogim szczęściu, którego ostatnio czuła… Nie pamiętała kiedy. Ale to nie było ważne. Nie, kiedy w końcu mogła poczuć chłodną bliskość Rookwoda – a choć często przy niej ogrzewał swoje ciało zaklęciami, bo w tych małych gestach myślał o niej i o jej komforcie, to prawda była taka, że doskonale zdawała sobie sprawę kim był i jej to absolutnie nie przeszkadzało. I nie był to akurat wpływ żadnych czarów. To przytulenie się teraz było pierwszym tak bliskim pomiędzy nimi kontaktem odkąd się znali, bliskim i na pewien sposób intymnym, kiedy dłonie ciągle trzymał na jej biodrach i nie wyglądało na to, by miał je zabrać. A jej wcale na tym nie zależało. A… wręcz przeciwnie.

- Co ty opowiadasz! Niektórzy musieli próbować dwa albo trzy razy – roześmiała się dźwięcznie, bo Sauriel tak był skupiony na swoim zadaniu, że najwyraźniej nie widział, co działo się wokół niego. Więc czy to nie było duże wyzwanie? Ach, nieprawda. I tak jak Sauriel sobie umniejszał, tak Victoria… zdecydowanie patrzyła na to inaczej. Ucieszyła się za to, że poprawił mu się humor – choć trochę. Z cichym westchnięciem dała się złapać za dłoń i całkiem chętnie zrobiła kilka większych kroków, by nadążyć za Saurielem. - Chętnie – rzuciła jeszcze, a chwilę później już go obejmowała, dając się prowadzić do tańca. Zabawne było to, że Sauriel na takiego w ogóle nie wyglądał, ale to był drugi raz, kiedy razem tańczyli i drugi raz to on to proponował. A tańczył naprawdę dobrze. Lestrange to lubiła; na nudnych spotkaniach i balach rodzin czystokrwistych to była często jedyna sensowna rozrywka, a teraz mogła się jej w pełni szczerze oddać z narzeczonym. Zupełnie zapomniała, że nie jest w pięknej sukience, a ma na sobie spodnie i koszulę, i marynarkę i wysokie buty; że nie ma rozwianych i dziewczęco spiętych z boku głowy spinką włosów – bo była w końcu w pracy, w mundurze aurora. Ale to nic. Śmiała się, jakby miało nie być jutra, pomiędzy jednym obrotem a kolejnym wpadnięciem w ramiona jej partnera.

I bardzo się cieszyła, że to Beltane, ten tak bardzo ich dzień, mieli okazję choć przez chwilę spędzić razem.

Nie było innej możliwości. To musiała być suszona pomarańcza z goździkami, kawałkiem anyżu i laską cynamonu... Czyli amortencji według Stanleya. Dopił swoją drugą herbatę i skierował się w świetnym humorze na drugą część Beltane.

Kiedy z każdym krokiem był coraz bliżej kobiet strojących wianki, zauważył w oddali jedną damę. To musiała być ona. Borgin nie miał żadnych wątpliwości. Miała wianek z róż, czyli to co zostało mu przepowiedziane. To Lucy. Nie mogło być inaczej. Wychodziło na to, że te całe losowanie rzeczywiście miało rację bytu i co ważniejsze - działało.

Nie czekając ani chwili dłużej, ruszył w jej kierunku ile miał tylko sił w nogach. Widział zresztą, że jakiś jegomość kieruję się do jego Lucy. Tak być nie mogło.

Podszedł chwilę za późno, jednak tym się nie zniechęcał - Na mnie czeka - odparł do mężczyzny, który miał czelność nagabywać jego wybrankę - Chodź. Idziemy - złapał Jackie za ramię i pociągnął na bok aby odsunąć się od tego nieprzyjemnego typa. Co za paskudny osobnik z niego. Kto to widział zaczepiać samotne damy?

Odeszli kilka kroków - Lucy! Tu jesteś! Całe Beltane Cię szukałem, a Ty mi uciekałaś - powiedział - Jesteś głodna? Mam dla Ciebie chałwę pistacjową - pokazał jej wymieniony wypiek - Sama Nora Figg go piekła. Musisz spróbować. Jest przepyszny - zapewnił ją - Nie uciekaj więcej ode mnie, dobrze? - zapytał. Dla własnego bezpieczeństwa powinna się jednak trzymać ze Stanleyem. W innym razie będzie narażona na zaczepki od innych facetów pod wpływem amortencji...