W tym miejscu ingerencja MG w sprawie (nie)udanej kradzieży się kończy. Dziękuję za sprawne odpisy i życzę dalszej dobrej zabawy

W związku z tym, że ingerencja nieco mnie przyblokowała, wydłużam czas swojej interakcji z postaciami do 20 grudnia. 

Gdy Felix odpuścił odetchnęła z ulgą i dała się mu objąć widząc, że buntownik w nim na chwilę przygasł. Uśmiechnęła się nawet ciepło, bo doceniała jego potrzebę walki o jej honor i inne cnoty, ale przemoc nigdy nie była rozwiązaniem. Nie lubiła jak ludzie wokół niej się bili, jak wpadali w kłopoty, a zwłaszcza z jej tytułu. Oparła nawet głowę o jego ramię i też objęła, aby trzymać się go blisko. Czuła się przy nim naprawdę spokojnie, dobrze i tak bardzo na miejscu, że nie była w stanie sobie wyobrazić tutaj, siebie, z kimś innym. Felix był odpowiednią osobą, aby być obok niej.

– Dziękuję – za to, że nie poszedłeś walczyć, za to, że jesteś przy mnie, za to, że nie dałeś się skrzywdzić, za to, że się tu po prostu pojawiłeś. Nie powiedziała tego głośno, ale pomyślała, bo cieszyła się, że był cały i zdrowy i prowadził ją znowu do wianków, gdzie mogła wybrać coś dla siebie nowego.

Jego ręka na jej talii sprawiała, że po ciele rozchodziło się przyjemne ciepło, rzadko się tak czuła, więc całą winę na te uczucia zwalała na sabat, na którym się znalazła. Rzadko udawało jej się wychodzić na obchody świąt. Zwykle ich unikała, bo nie chciała sprawiać kłopotów Alexandrowi. Gdy dotarli na powrót do wianków pochyliła się do kobiety i przyjęła nowy wianek.

– I jak? – zapytała Felixa uśmiechając się szeroko. – Idziemy do ognisk? Patrz jak cudnie tańczą! – zawołała wskazując miejsce, w którym kobiety tańczyły wokół ognisk. Były dosyć daleko, ale co nieco mogli dostrzec.

Paproć

Felix Bell

— Tak. Jak odpowiednio byście ją przekonali to również mogłaby z wami zagrać. — Odparł jedynie, z ciężkim westchnięciem. Jako ojciec przechodził ten etap u swoich dzieci. Nie brał pod uwagę zdania swoich wnuków odnośnie obecności kolejnej kobiety pod swoim dachem. Zdanie swoich dzieci byłby skłonny rozważyć, jednak one były już dorosłe i nie potrzebowały już matki. Obecna w jego życiu kobieta nie starałaby się jej zastąpić. Nie zamierzał poruszać kwestii drugiego dziadka. Po prostu nie było na to najmniejszych szans.

— Kupię wam po jednej wacie cukrowej w kształcie magicznych zwierzątek. — Postanowił im zakupić po jeszcze jednej wacie cukrowej, gdyż ta którą im zakupił uprzednio, nie nadawała się już do jedzenia przede wszystkim przez swój kontakt z ziemią. Dlatego postanowił uniemożliwić im jej spożywanie. Dla uniknięcia płaczu z ich strony z powodu odebrania im tego jarmarcznego rarytasu to zdecydował że im zakupi po nowej porcji waty cukrowej. Sam postanowił zakupić sobie piwo. Zostanie oblanym napojem alkoholowym nie wpłynęło na jego decyzję o sięgnięciu po niego.

Gdyby nie to, że jest tutaj prywatnie z wnukami, to ta dwójka byłaby już w drodze do aresztu i spędziłaby tam dobę albo dwie. Za kratami było miejsce wszystkich złodziei i wszystkich tych, którzy zachowują się nieobyczajnie. Ta dwójka spełniła oba te kryteria, próbując go okraść i naruszając jego nietykalność fizyczną. Zdaniem Chestera, wyznającego twarde zasady, bieda nie jest powodem do dokonywania kradzieży. Pracę zawsze było znaleźć - dopuszczał jednak istnienie marginesu, który nigdy niczego nie osiągnie w swoim marnym życiu. Jak ta dwójka, która obrała sobie najgorszy możliwy cel, właśnie go. Za głupotę się płaciło.

— Nie udało się im. — Poinformował Patricka. Z pewnością mogliby opróżnić całkiem jego kieszenie ze wszystkich posiadanych przez niego przedmiotów, gdyby nie to, że pozostawał czujny. Nie tolerował przejawów nieobyczajnego zachowania i niestosownego wizerunku. Za pierwsze postrzegał naruszenie jego nietykalności cielesnej, za drugie nieodpowiedni ubiór. To co przystało kobietom, już niekoniecznie mężczyznom.

Obrzucił raz jeszcze tamtą dwójkę nieprzychylnym spojrzeniem, w którym także nie zabrakło krztyny pogardy. Nie wynikała ona tylko z jego wcześniejszych podejrzeń dotyczących pochodzenia lub bycia szlamolubem The Edge'a, lecz również z tego całego zajścia. Skoro Patrick zamierzał zabrać ich na ten dłuższy spacer, to jutro na nowo zainteresuje się tym przypadkiem. Chętnie się dowie, czy trafili tam, gdzie ich miejsce. Pozostawiając tamtą dwójkę pod kuratelą Patricka, zdecydował się odejść zabierając ze sobą wnuki. Noszony przez niego wianek pozostał na ziemi. Potrzebował teraz dla siebie chwili spokoju. Powoli zmierzając w stronę jednego z namiotów, pod którym zamierzał zaznać chwili odpoczynku, rozglądał się za swoim synem i jego żoną. Jeśli ich spostrzeże, zamierzał do nich podejść i oddać im pod opiekę dzieci.

Po włożeniu wianka Elaine poczuła jak na jej ciało spływa fala radości. Dziewczyna od zawsze była pełna pozytywnych emocji, ale dzięki wiankowi z paproci pojawiło jej się jeszcze więcej. Energia rozsadzała ją od środka i z tym nowym wiankiem czuła się zdecydowanie o wiele lepiej niż z tym poprzednim. Był bardziej jej, bardziej odpowiedni, bardziej pasujący do jej energii.

– To brzmi jak stalking – wyszerzyła się wesoło i dała się poprowadzić do ognisk, gdy nazwał ją księżniczką uśmiech porzeszył się na jej ustach jeśli w ogóle było to możliwe.

Przytulała się do jego ramienia, aby nie stracić go z zasiegu swojego wroku. Dzisiaj Felix należał całkowicie do niej, a ona całkowicie do niego. Tu, w świecie ludzi z zewnątrz musiała się go trzymać, musiała wiedzieć, że będzie bezpieczna, a w świecie cyrku mógł robić co chciał, mógł chodzić, gdzie chciał, bo tam był ogrom ludzi wśród których była bezpieczna. Przypatrywala się mu jak patrzył w ogień z zaciekawieniem.

– Co zobaczyłeś? – zapytała patrząc na jego twarz, a potem odruchowo sama spojrzała w kierunku płomienia.

The Little Fox