- Myślę, że tak, przecież oni bez alkoholu nie potrafiliby się bawić, zresztą popatrz nawet jak piją mają kije w dupie.- Powiedziała trochę ciszej do Camerona, miała w sobie jeszcze odrobinę przyzwoitości. Ona również sięgnęła po kolejny kieliszek szampana, chociaż powoli zaczynała czuć lekki szum, wypiła już dzisiaj trochę. Nie, żeby jej to specjalnie przeszkadzało. Wszak po to się tutaj znaleźli, aby się wyśmienicie bawić, a że alkohol był za darmo, to nie zamierzała go jakoś specjalnie unikać.

- Poznaj historię, a później się nią podziel, może nauczę się rzucać takie zaklęcia, to by było dopiero coś!- Odparła z entuzjazmem, bo w przeciwieństwie do Lupina średnio ją obchodziło w jaki sposób wyleczyli poszkodowaną, dużo bardziej ciekawa była jakim cudem udało się komuś rzucić takie silne zaklęcie. Też by tak chciała umieć! - Napisz, od razu!- Nie przyjmowała nawet, że mogłoby być inaczej.

- Tak anatomia, to coś na czym znamy się średnio i ja i Charles, na całe szczęście mamy Ciebie nasz specjalisto.- Nie było co ukrywać, że ani ona ani Rookwood specjalnie nie znali się na leczeniu, ba mieli nawet problem z określeniem swoich urazów. Na całe szczęście Cameron zawsze był z nimi. Ogólnie każde z ich trójki było lepsze w zupełnie innych dziedzinach, co nieźle spinało się w całość, gdyż razem mogli wszystko. Tak się przynajmniej wydawało pannie Wood. - Podaj tylko czas i miejsce, a się zjawię!- Perspektywa korepetycji z anatomii wydawała się jej być bardzo ekscytująca. - Swoją droga, te palce Ci urosły, czy nie zostały zeżarte?- Nie do końca potrafiła sobie przypomnieć przebieg pamiętnych, a raczej nie do końca pamiętnych wydarzeń przy fontannie.

Posłuchała tego, co mówił Cam i przeniosła spojrzenie na Erika. Przyglądała mu się uważnie, po czym wróciła wzrokiem do przyjaciela. - Może i by nieźle wyglądał, ale znam takich, co wyglądaliby zdecydowanie lepiej, jedna z tych osób siedzi tuż obok mnie.- Posłała kolejny tego wieczora uśmiech Lupinowi. Longbottom to zdecydowanie nie był jej target, był za stary. - W ogóle mega to słabe, że oni muszą płacić za to, żeby wyjść z kimś na kolację, nie sądzisz?- Nie do końca rozumiała ideę licytacji brata Brenny. - Myślisz, że jakbym do niego podeszła i zaproponowała spotkanie to by odmówił?- Była ciekawa opinii Camerona.

Ich rozmyślenia na temat licytacji przerwała obecność osoby trzeciej. Heather wyprostowała się na krześle, tak bardzo zaabsorbowała się rozmową z przyjacielem, że nie zauważyła, kiedy dziennikarka pojawiła się tuż przed nimi. Miała świadomość, że to może się zdarzyć, wszak wiele osób interesowało się jej życiem - nie była w końcu anonimowa. Kiedy kobieta zadała jej pytanie, mrugnęła tylko do Camerona i pozwoliła sobie spleść palce swej dłoni z jego. - Tak, narzeczony, jeden z wielu, tylko coś zwleka z pierścionkiem.- Udała niezadowolenie. - Jak tak dalej pójdzie, to będę musiała wyjść za następnego, czekam tylko na to, który mi się pierwszy oświadczy.- Widziała, że pióro notuje wszystko, o czym mówi. Była ciekawa jak tym razem przeinaczą jej słowa, z doświadczenia wiedziała, że to, co mówi w ogóle nie jest istotne, bo oni i tak napiszą to, co tłumy chcą usłyszeć.

Zachichotał cicho na odpowiedź Heather. Cóż, nie mógł się z nią spierać. Lwia część zebranych tu gości zapewne zamierzała pokazać się z jak najlepszej strony, nie dać się upodlić i dać wyraźny sygnał, jak wygląda zabawa z klasą i na odpowiednim poziomie. Och, jak dobrze, że nie należeli do ich grona. Przynajmniej nie bezpośrednio. W swoim towarzystwie zdecydowanie spędzą tę noc o wiele bardziej efektywnie i efekciarsko.

— Oj, tak. Macie niewyobrażalne szczęście. Gdyby nie moja chirurgiczna precyzja mogłoby już was nie być na tym świecie. — Zafalował figlarnie brwiami. Chociaż zazwyczaj był dosyć niezdarny i praktycznie wszystko leciało mu z rąk, tak przy leczeniu starał się zachować, chociaż ułudę spokoju, zmuszając ciało do tego, aby w pełni poddało się jego kontroli. — Chociaż macie też inne atuty. I to takie, o których cholernie ciężko zapomnieć. Może to przez was mam takie problemy ze snem.

Przesunął delikatnie wierzchem dłoni wzdłuż ramienia Heather, zaczynając tuż przy łokciu, a kończąc w okolicy barku. Gest ten w jego wykonaniu mógł z pozoru wydawać się beztroski, jednak w gruncie rzeczy był starannie zaplanowany. A przynajmniej tak by próbował wszystkim wmówić Cameron. Prawda była taka, że jego odruchy niezbyt często przechodziły przez filtr racjonalnego myślenia i zazwyczaj po prostu pozwalał poddać się fali. Tak jak w tej chwili, gdy znaleźli sobie lepszą rozrywkę od tej, która miała miejsce na scenie tuż obok.

— Nie mam bladego pojęcia. Pamiętam, że chciałem sam je sobie doszyć, ale potem pamiętam tylko wodę. — Rozchylił lekko usta, jak gdyby próbował ująć w słowa jakąś myśl, która krążyła na granicy jego świadomości. Czyżby w pewnym momencie po prostu urwał mu się film? — W sumie do diabła z tym. Skoro jakimś sposobem dalej je mam, to nie będę narzekać. Równie dobrze możemy uznać, że to lecznicze właściwości nocy u Ciebie.

Uśmiechnął się do siebie, jakby właśnie opowiedział najlepszy żart pod słońcem. Nie był szczególnie pruderyjny, ale miał też świadomość, że nie byli sami na sali. Wręcz przeciwnie; gdzie by nie spojrzeć, tam czaiła się albo ciekawska czarownica strzelająca oczami we wszystkich kierunkach, albo znajoma twarz. Nie chciał wywoływać zamieszania, zwłaszcza że znaleźli sobie miejsce w pierwszym rzędzie. Poza tym wolałby, żeby nikt mu potem nie prawił kazań. Eh, gdyby poszli na tyły, pewnie mieliby więcej prywatności.

— Jak chcesz, żebyśmy gdzieś z Tobą poszli, to wystarczy spytać — skomentował cicho, wzdychając z niemocą. Zacisnął usta w cienką linię, udając, że słowa Rudej bardzo go uraziły. — Wiem, że ostatnio wyskoczyliśmy grupowo tylko na kebsa i rybę z frytkami, ale nie musisz od razu szukać sobie nowego kumpla. Naprawdę chcesz mieć na głowie bandę zazdrośników?

Może przesadzał z tą „bandą”, ale był niemalże pewny, że gdyby naprawdę mu na tym zależało, to przekonałby Charliego do tego, że powinni się niebywale oburzyć, gdyby Heather postanowiła sobie z kimś pójść na kolację, a ich zostawić w domowym zaciszu. Bądź co bądź, dosyć mocno na niej polegali w kwestii posiłków i wspólnych wieczorów. Takie nagłe odstawienie ich na bok, jak niechcianą zabawkę, mogłoby wywołać u nich niemałą traumę.

Uśmiechnął się kwaśno, słysząc słowa, które padły z ust przyjaciółki. Nagle wpadł na dosyć dziki pomysł. Och, chyba nie powinien wlewać w siebie tyle tego szampana. Oby tego nie pożałował.

— Nie no jasne... Ja zwlekam... — Pokręcił wymownie głową, widząc, że Heather postanowiła odegrać mały teatrzyk. Wbił zmęczony wzrok w dziennikarkę. — Wiesz, że odrzuciła już dwa pierścionki z rzędu? Przy pierwszym stwierdziła, że wygląda jak cukierek z Miodowego Królestwa, a przy drugim, że wolałaby taki z różowego złota zamiast białego. Ciężko nadążyć za tym rudzielcem, więc czekam na odpowiedni czas. W końcu do trzech razy sztuka, co nie?

Westchnął cicho, jakby codzienne życie z taką niezdecydowaną księżniczką było pełne trudów, stresów i wyrzeczeń. Jednocześnie jednak ścisnął mocniej dłoń Rudej. Trochę go wytrąciło z równowagi to, że podeszła do nich prasa, ale postanowił pójść pannie Wood na rękę. Skoro zależało jej na atencji, nie mógł też tylko kiwać głową i udawać, że znalazł się tutaj całkowitym przypadkiem.